I SA/KR 1639/21

I SA/Kr 1639/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-06-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /sprawozdawca/
Michał Niedźwiedź /przewodniczący/
Wiesław Kuśnierz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Sygn. powiązane
I FSK 2097/22 - Wyrok NSA z 2025-11-19
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi T. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług , I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł. (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 21 czerwca 2021 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zastosowania prewspółczynnika przez T. do odliczenia wydatków związanych z budową i wyposażeniem obiektu zwanego D.
We wniosku przedstawiono następujące stan faktyczny:
T. w K. jest samorządową instytucją kultury, wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Gminę Miejską K., działającą w oparciu o zapisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194) oraz zapisy Statutu nadanego Uchwałą Rady Miasta K.
Wykonywana przez T. działalność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i obejmuje:
1) usługi kulturalne wyłącznie w zakresie wstępu na widowiska artystyczne, polegające na sprzedaży biletów wstępu na spektakle teatralne i koncerty - opodatkowane 8% stawką podatku na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
2) usługi kulturalne polegające na odpłatnym wykonywaniu spektakli teatralnych i koncertów - objęte zwolnieniem z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług,
3) wynajem pomieszczeń i powierzchni reklamowych - opodatkowany stawką podstawową,
4) usługi reklamowe - opodatkowane stawką podstawową,
5) sprzedaż zużytych środków trwałych - opodatkowana stawką podstawową,
6) sprzedaż wydawnictw - opodatkowana 5% lub 8% stawką podatku,
7) prowizja od sprzedaży biletów na przedsięwzięcia artystyczne obce - opodatkowana stawką podstawową.
Odnośnie działalności opisanej w pkt 1 i 2) powyżej T. precyzuje, ze produkuje przedstawienia, na które sprzedaje bilety w siedzibie T. opodatkowane stawką 8%, a ponadto wyprodukowane przedstawienia wystawia na festiwalach teatralnych lub wystawia na zaproszenia innych teatrów, którym wystawia faktury na usługi kulturalne korzystając ze zwolnienia z podatku VAT przy takich czynnościach.
Ponadto T. obecnie nie wydaje, tak jak to było w latach poprzednich, i nie będzie wydawać nieodpłatnych wejściówek na spektakle teatralne i koncerty, które to wejściówki były kwalifikowane uprzednio jako nieodpłatne świadczenie usług i nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem wydawanie tego typu wejściówek było traktowane jako działania reklamowe i promocyjne.
Obecnie T. biletuje wszystkie organizowane przez siebie wydarzenia i uzyskuje z tego tytułu dochody. Zdarza się jednak, że T. prowadzi akcję promocyjną swojej działalności lub wybranego spektaklu teatralnego i wówczas w ramach promocji wydaje bezpłatne zaproszenia, które są jednak ściśle ewidencjonowane. W ramach promocji wydarzeń i spektakli wydawane są bezpłatne zaproszenia dla osób ze środowisk opiniotwórczych, które następnie rekomendują bądź piszą w mediach o działaniach T., co przysparza T. widzów i buduje zasięgi w mediach społecznościowych.
W samym "D." nie ma sceny teatralnej, bowiem jest to miejsce przeznaczone pod warsztaty i działania artystyczne, wobec czego w "D." nie będą się odbywały spektakle i premiery teatralne.
T. wskazuje, że może się zdarzyć, że w ramach promocji miejsca zostanie zorganizowana akcja promocyjna bez sprzedaży biletów, z tym jednak zastrzeżeniem, że wszystkie akcje promocyjne mają zachęcić do zakupu biletów na wydarzenia i zwiększyć siłę dotarcia do widza. Najczęściej bezpłatne zaproszenia wydawane są na premiery spektakli teatralnych i wtedy zaproszenia są kierowane do osób wywodzących się ze środowisk opiniotwórczych i osób związanych z mediami tak aby uzyskać cenną opinię znawców sztuki teatralnej na temat danego spektaklu. Zaproszenia ewidencjonowane wydawane nieodpłatnie przez T. w ramach akcji promocyjnej T. lub danego spektaklu stanowią usługi, które mają integralny związek z prowadzoną działalnością statutową T.. Wydawanie nieodpłatnych zaproszeń promuje T. w lokalnym środowisku, dostarcza wiedzy o działalności i ofercie T., a także tworzy i upowszechnia kulturę i edukację teatralną oraz pokrewne dyscypliny artystyczne.
Korzyści odnoszone z tego względu przez T. to pośrednio wzrost przychodów z działalności statutowej obejmującej wpływy z biletów na spektakle i inne wydarzenia biletowane, jak również pozytywne budowanie marki T. i jego prestiżu jako miejsca kultury, co wpływa pozytywnie np. na zwiększone możliwości wynajmu sal teatralnych i pomieszczeń w budynku T. na organizację prestiżowych wydarzeń przez przedsiębiorców, instytucje samorządowe i inne podmioty.
T. realizuje również różnorodne projekty o charakterze edukacyjno-animacyjno-artystycznym (zgodnie z celami T. określonymi w jego Statucie), które obejmują różnorodne formy artystyczne, tj. koncerty, warsztaty, spektakle, pokazy, warsztaty edukacyjne. Powyższe projekty są finansowane/dofinansowane z różnych źródeł (dotacji). Udział/wstęp na tego rodzaju przedsięwzięcia artystyczne jest odpłatny dla ich uczestników, a same przedsięwzięcia są realizowane w siedzibie lub poza siedzibą T.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności artystycznej T. gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania. Przychodami T. są w myśl art. 27 ust. 2 ww. ustawy:
1) przychody z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży składników i majątku ruchomego,
2) przychody z najmu i dzierżawy składników majątkowych.
3) dotacje podmiotowe i celowe z budżetu Państwa lub Gminy ,
4) środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych.
5) środki z innych źródeł.
W dniu 27 października 2014 r. Gmina Miejska K. na podstawie umowy użytkowania, zawartej w formie aktu notarialnego, ustanowiła na rzecz T. odpłatne prawo użytkowania do dnia 16 stycznia 2031 r. na udziale w wysokości 31/100 części zabudowanej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna o powierzchni 0,8527 ha, na cele związane z działalnością statutową T. z siedzibą [...].
Powyższa działka jest zabudowana budynkiem dawnej szkoły. Od 2019 r. w powyższym budynku szkolnym jest przeprowadzana przez T. inwestycja polegająca na wykonaniu robót budowlanych, instalacyjnych i adaptacyjnych, w wyniku których w powyższym budynku zostanie uruchomiony na początku 2021 r. " D.".
Modernizowany obiekt będzie wykorzystywany w całości na działalność statutową T., a działania realizowane w tym budynku będą polegały na wdrażaniu programu kulturalno-edukacyjnego ukierunkowanego na rozwój sztuki współczesnej opartej na dorobku i potencjale [...] i lokalnych artystów. Planowane są m.in. rezydencje artystyczne, tworzenie kolekcji fotografii oraz dzieł tworzonych przez lokalnych artystów, organizacja odpłatnych warsztatów (np. warsztatów zapoznających z artystycznymi technikami rzemieślniczymi oraz warsztatów aktywizujących ruchowo-sportowych z wykorzystaniem technik teatralnych i tanecznych), wydarzenia plenerowe odpłatne dla mieszkańców [...] - Wykłady popularyzujące sztukę współczesną.
W budynku " D." powstaną także sale prób, garderoby dla aktorów, pracownie m.in.: ceramiczna, krawiecka, tapicerska, fotograficzna, modelarsko-stolarska i plastyczno-malarska, a także czytelnio-kawiarnia. W "D." znajdują się pokoje rezydencjalne, w których w miarę dostępności będą mieszkać artyści biorący udział w spektaklach produkowanych przez T. przy czym do tej pory dla tych artystów T. wynajmował pokoje hotelowe, co zwiększało koszty funkcjonowania T.. Jednocześnie T. zaznacza, że w przypadku braku wolnych miejsc w pokojach rezydencjalnych w " D." T. będzie musiał wynajmować pokoje hotelowe dla pozostałych artystów.
Obiekt "D." będzie wykorzystywany do podejmowania wyłącznie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, czyli w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Kwoty podatku naliczonego z tytułu zakupów inwestycyjnych dotyczących modernizacji przedmiotowego obiektu zaliczają się w całości do działalności gospodarczej (statutowej) T.. T. dokonuje nabycia towarów i usług, które są wykorzystywane do działalności gospodarczej (statutowej). T. jest w stanie dokonać przypisania zakupów towarów i usług wyłącznie do przedsięwzięć artystycznych dotyczących kosztów bezpośrednich, natomiast nie jest możliwe takie przypisanie w stosunku do zakupów związanych z kosztami pośrednimi takimi jak: czynsz za wynajem budynku, energia elektryczna, cieplna, woda itp.
Otrzymywane przez T. dotacje podmiotowe i celowe nie mają wpływu na cenę świadczonych przez T. usług, gdyż ceny ustalane są wyłącznie na podstawie zarządzenia Dyrektora T. w oparciu o analizę lokalnego rynku teatralnego i kulturalnego. Aktualnie obowiązująca cena biletów jest stała od kilku lat, a wysokość przyznawanych T. dotacji z budżetu Państwa i z budżetu Gminy Miejskiej K. zmieniała się w każdym roku budżetowym. Dotacja podmiotowa przeznaczana jest w każdym roku budżetowym na dofinansowanie działalności bieżącej w zakresie realizowanych zadań statutowych, w tym na utrzymanie i remonty obiektów teatralnych. Z kolei dotacja celowa pokrywa koszty realizacji inwestycji i wskazanych zadań oraz programów. Otrzymywane przez T. dotacje podmiotowe i celowe są wykorzystywane w całości do działalności związanej z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, czynnościami zwolnionymi, a także czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu, jednakże nierozerwalnie towarzyszącymi prowadzonej działalności statutowej i niestanowiącymi obok niej odrębnego przedmiotu działalności, czyli w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Otrzymywane dotacje przeznaczane są na działalność gospodarczą (statutową) T. i służą do finansowania działalności gospodarczej (statutowej) T..
W związku z powyższym powstaje pytanie czy T. w przypadku odliczania kwoty podatku naliczonego będzie zobowiązany odliczać kwotę podatku naliczonego, w tym od zakupów towarów i usług związanych z realizacją inwestycji dotyczącej modernizacji obiektu " D." , z zastosowaniem sposobu określenia proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy do wydatków związanych z budową i wyposażeniem obiektu zwanego "D." T. powinien stosować proporcję określoną w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT?
Zdaniem Wnioskodawcy T. powinno przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego w zakresie w jakim te towary i usługi służą do wykonywania przez T. czynności opodatkowanych VAT, a zatem z pominięciem stosowania sposobu określania proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy VAT.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 - a więc prawo do odliczenia podatku VAT.
T. wskazuje, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT wynikającego z otrzymanych przez niego faktur z tytułu nabycia towarów i usług wyłącznie w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Przepis art. 86 ust. 1 ustawy VAT wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tzn. w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT i czynności niepodlegających podatkowi VAT.
Odliczeniu może więc podlegać tylko podatek naliczony, który związany jest z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W związku z powyższym podatnik powinien określić czy będzie w stanie przyporządkować dokonywane zakupy towarów i usług do konkretnego rodzaju wykonywanych czynności, uwzględniając fakt, że może odliczać podatek VAT wyłącznie od zakupów związanych z działalnością opodatkowaną.
Jeżeli podatnik jest w stanie wyodrębnić podatek związany z działalnością zwolnioną z VAT i z działalnością opodatkowaną, to nie ma potrzeby stosowania proporcjonalnego odliczania VAT. Odliczenie proporcjonalne stosuje się bowiem przy tzw. działalności mieszanej, tzn. w sytuacji gdy zakup służy zarówno działalności zwolnionej z podatku VAT, jak i opodatkowanej.
Jeśli podatnik nie wykonuje działalności zwolnionej z podatku VAT, tylko w całości opodatkowaną, to nie stosuje on proporcjonalnego odliczenia VAT, gdyż jest uprawniony do odliczenia VAT od wszystkich dokonywanych przez siebie zakupów. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a)nabycia towarów i usług,
b)dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy VAT w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym sposobem określenia proporcji.
Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, przy czym należy w każdym przypadku dokonać oceny czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowe, było wykonywanie czynności opodatkowanych.
Podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia zarówno przesłanek pozytywnych określonych w art. 86 ust. 1 ustawy VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy VAT w którym określona jest lista wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
Zaznaczyć należy, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić czynności (sytuacje), które nie generują opodatkowania podatkiem VAT, bowiem spełniają one rolę subsydiarną wobec działalności gospodarczej, a jednocześnie nie stanowią odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Takie czynności nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, jednak ich występowanie nie oznacza, że podatnik wykonuje takie czynności poza działalnością gospodarczą.
Na gruncie art. 86 ust. 2b ustawy VAT czynnościami traktowanymi jako czynności wykonywane w ramach działalności gospodarczej są nieodpłatna dostawa towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste, w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy VAT. Powyższe podyktowane jest tym, że co prawda czynności te nie mają związku z działalnością gospodarczą, to jednak w przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT. Celami innymi niż działalność gospodarcza jest sfera działalności danego podmiotu niebędąca działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy VAT.
T. wskazuje, że choć definicja działalności gospodarczej wynikająca z art. 15 ustawy VAT posiada samodzielny charakter, to jednak działalność gospodarcza (statutowa) T. jako instytucji kultury nie może być oceniana bez uwzględnienia innych przepisów regulujących działalność T.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.
Zgodnie z art. 2 u.p.d.k. formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.
T. wykonuje w ramach swojej działalności statutowej czynności opodatkowane podatkiem VAT (usługi kulturalne wyłącznie w zakresie wstępu na widowiska artystyczne, wynajem pomieszczeń, powierzchni reklamowej, usługi reklamowe, sprzedaż zużytych środków trwałych, sprzedaż wydawnictw, prowizja od sprzedaży biletów na przedsięwzięcia artystyczne obce), czynności korzystające ze zwolnienia od podatku VAT (usługi kulturalne objęte zwolnieniem z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy VAT, polegające na odpłatnym wykonywaniu spektakli teatralnych i koncertów), a także czynności niepodlegające opodatkowaniu, w tym wydawanie nieodpłatnie ewidencjonowanych zaproszeń na pokazy premierowe spektakli.
Wydawanie bezpłatnych zaproszeń ewidencjonowanych jest kwalifikowane jako nieodpłatne świadczenie usług i nie podlega opodatkowaniu na gruncie podatku VAT w oparciu o art. 8 ust. 2 ustawy VAT, bowiem zaproszenia te traktuje się jako działania reklamowe i promocyjne.
Projekty o charakterze edukacyjno-animacyjno-artystycznym są finansowane/dofinansowane z różnych źródeł (dotacji). Wstęp na tego rodzaju przedsięwzięcia artystyczne jest odpłatny dla uczestników, a przedsięwzięcia są realizowane w siedzibie lub poza siedzibą T. Wydawanie przez T. (...) nieodpłatnych zaproszeń ewidencjonowanych promuje T. w lokalnym środowisku, dostarcza wiedzy o działalności i ofercie T., tworzy i upowszechnia kulturę i edukację teatralną oraz pokrewne dyscypliny artystyczne. Powyższe działanie jest ukierunkowane wyłącznie na zwiększenie (bezpośrednio lub pośrednio) sprzedaży opodatkowanej usług T. (np. ma na celu poszerzenie grona widzów, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez T. lub zwiększenie atrakcyjności biznesowej T. jako miejsca spotkań lub organizacji imprez komercyjnych lub kulturalnych). Powyższe działania mają na celu upowszechnianie kultury w szerokim tego pojęcia znaczeniu, czyli realizację celów statutowych, do których T. jako instytucja kultury został powołany, jednak nie można pomijać przy tym zwiększenia atrakcyjności komercyjnej T. i jego zdolności do zwiększania przychodów. Promocja T. w lokalnym środowisku służy obecnie realizacji celów statutowych odpłatnych, tj. związanych z działalnością gospodarczą T., bowiem poza wydawaniem zaproszeń ewidencjonowanych na różne wydarzenia organizowane przez T., cała działalność T., zarówno kulturalna, jak i komercyjna, jest odpłatna.
W konsekwencji należy uznać, że wydawanie nieodpłatnych zaproszeń na wydarzenia teatralne następuje w celach marketingowych, a ich jedynym zadaniem jest zwiększenie obrotów z działalności odpłatnej T.. W opisanej sytuacji uzasadnione jest stwierdzenie, że wydatki na nabycie towarów i usług ponoszone przez T. wykorzystywane są jedynie do celów działalności gospodarczej, a nie do celów innych niż działalność gospodarcza. W ocenie T. cała jego aktywność powinna być traktowana jako działalność gospodarcza.
Nawiązując do pokoi rezydencjalnych w " (...)", w których to w miarę dostępności będą mieszkać artyści biorący udział w spektaklach produkowanych przez T., T. wskazuje, że udzielenie artyście noclegu w " (...)" nie będzie stanowić czynności bezpłatnej (nieopodatkowanej), gdyż udzielenie takiego noclegu wynika z umów zawieranych przez T. z artystami (aktorami, reżyserami, scenografami itp.), którzy zamieszkują dalej niż 50 km od (...).
T. stoi na stanowisku, że nie będzie zobowiązany odliczać kwoty podatku naliczonego z zastosowaniem sposobu określania proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy VAT. albowiem:
1) cała podstawowa działalność statutowa T. jest realizowana odpłatnie, a zatem na gruncie podatku od towarów i usług jest kwalifikowana jako działalność gospodarcza podlegająca opodatkowaniu, gdyż obrót z jej tytułu wykazywany jest w deklaracji podatkowej,
2) wydawanie przez T. nieodpłatnych zaproszeń ewidencjonowanych na spektakle teatralne (głównie na pokazy premierowe) zachodzi jedynie w ramach działań promocyjnych działalności statutowej (gospodarczej) T.,
3) otrzymywane dotacje (podmiotowe i celowe) samoistnie, tj. bez uwzględnienia działań z nich finansowanych, nie powodują powstania obowiązku obliczania i stosowania proporcji, gdyż obowiązek ten generują działania wykonywane przez T. w ramach swojej działalności statutowej, a nie sposób finansowania tych działań.
W zakresie ustalenia czy T. będzie zobowiązany obliczać kwotę podatku naliczonego dotyczącego zakupów i towarów związanych z realizacją inwestycji, tj. modernizacją budynku szkolnego, w którym zostanie uruchomiona działalność "D." z zastosowaniem sposobu określania proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, T. stoi na stanowisku, że również nie będzie zobowiązany obliczać kwoty podatku naliczonego z zastosowaniem sposobu określania proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy VAT.
Modernizowany obiekt będzie wykorzystywany w całości na działalność statutową, a działania w nim realizowane będą polegały na wdrażaniu programu kulturalno-edukacyjnego ukierunkowanego na rozwój sztuki współczesnej opartej na dorobku i potencjale (...) i lokalnych artystów. Planowane są m.in. rezydencje artystyczne, tworzenie kolekcji fotografii oraz dzieł tworzonych przez lokalnych artystów, organizacja warsztatów (np. warsztatów zapoznających z artystycznymi technikami rzemieślniczymi oraz warsztatów aktywizujących ruchowo-sportowych z wykorzystaniem technik teatralnych i tanecznych), wydarzenia plenerowe dla mieszkańców (...), [...], [...] - Wykłady popularyzujące sztukę współczesną. W budynku "D." powstaną także sale prób, garderoby dla aktorów, pracownie m.in.: ceramiczna, krawiecka, tapicerska, fotograficzna, modelarsko-stolarska i plastyczno-malarska, a także czytelnio-kawiarnia. Począwszy od 2021 r. obiekt " D." będzie wykorzystywany wyłącznie do kategorii czynności opodatkowanych, albowiem wszystkie wydarzenia organizowane przez T. w budynku " D." będą biletowane.
Powyższe czynności będą stanowić działalność statutową T., tj. będą wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. W budynku D. T. nie będzie wykonywać czynności zwolnionych od podatku VAT, a także niepodlegających opodatkowaniu VAT.
T. wskazuje, że na dzień dzisiejszy cała aktywność T. powinna być traktowana jako działalność gospodarcza. W zmodernizowanym budynku D. będą prowadzone wyłącznie odpłatne działania dotyczące wdrażania programu kulturalno-edukacyjnego ukierunkowanego na rozwój sztuki współczesnej.
T. nie może abstrahować od swojej podstawowej działalności, tj. działalności teatralnej, tym bardziej że ewentualne akcje promocyjne T. mogą odbywać się również w D. T. podnosi, że budynek D. oraz budynek główny T. stanowią pod względem fizycznym (technicznym) dwa odrębne, sąsiadujące ze sobą budynki, lecz należą one do jednej instytucji kultury, tj. T., w związku z czym działania kulturalne prowadzone przez T. w tych dwóch budynkach mogą się przenikać i wzajemnie uzupełniać.
T. wskazuje, że poniesione wydatki związane z budową obiektu zwanego D. i wyposażeniem go w niezbędne do funkcjonowania sprzęty nie są i nie będą związane z nieodpłatnymi świadczeniami, aczkolwiek może się zdarzyć, że w ramach promocji miejsca zostanie zorganizowana akcja promocyjna bez sprzedaży biletów. T. wskazuje, że jego zdaniem poniesione wydatki związane z budową obiektu zwanego D. i wyposażeniem go w niezbędne do funkcjonowania sprzęty nie będą miały związku z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu.
T. nadto wskazuje, że jego zdaniem poniesione wydatki związane z budową obiektu zwanego D. i wyposażeniem go w niezbędne do funkcjonowania sprzęty co do zasady nie są związane z nieodpłatnymi świadczeniami, aczkolwiek może się zdarzyć, że w ramach promocji miejsca zostanie zorganizowana akcja promocyjna bez sprzedaży biletów, z tym jednak zastrzeżeniem, że wszystkie akcje promocyjne mają zachęcić do zakupu biletów na wydarzenia i zwiększyć siłę dotarcia do widza.
Zatem należy uznać, że T. nie wykonuje i nie planuje wykonywać w ramach swojej działalności, w tym w budynku D., innej działalności niż działalność gospodarcza, a nabywane towary i usługi są i będą wykorzystywane wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym T. ma możliwość przypisania ich wyłącznie do działalności gospodarczej.
Wobec powyższego T. powinno przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego w zakresie w jakim te towary i usługi służą do wykonywania przez T. czynności opodatkowanych VAT, a zatem z pominięciem stosowania sposobu określania proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy VAT.
W indywidualnej interpretacji z dnia 21 września 2021 r. nr 0114-KDIP4-1.4012.389.2021.1.APR Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał ,ze stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 z późn. zm.). W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
a.nabycia towarów i usług,
b.dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
Z treści art. 86 ust. 1 ww. ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy spełnione są określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
Jak stanowi art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
1. zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2. obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
Podstawową przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a jest wykonywanie przez podatnika czynności "innych niż działalność gospodarcza" (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług). Dla stwierdzenia czy działalność lub czynności stanowią "cele inne niż związane z działalnością gospodarczą" znaczenie ma, czy mieszczą się one w przedmiocie działalności danej jednostki. W przypadku więc wykonywania obok czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, również czynności niegenerujących opodatkowania VAT - w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku stwierdzenia, że czynności niegenerujące podatku należnego stanowią odrębny obok działalności gospodarczej przedmiot działalności Wnioskodawcy wówczas, w celu odliczenia podatku naliczonego (jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności gospodarczej) Wnioskodawca będzie musiał stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2 h ww. ustawy, przy czym może skorzystać z metody zaproponowanej dla instytucji kultury w rozporządzeniu Ministra Finansów.
W ocenie organu, Wnioskodawca w treści wniosku nie przedstawił wystarczającej argumentacji na poparcie swojego stanowiska odnośnie braku obowiązku stosowania współczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług. Argumentacja wskazuje bardziej na działania upowszechniające kulturę w szerokim tego pojęcia znaczeniu, czyli realizację celów statutowych, do których instytucje kultury zostają powołane. Celem Wnioskodawcy, jako samorządowej instytucji kultury, jest bowiem przede wszystkim tworzenie, upowszechnianie i ochrona kultury, a więc realizowanie zadań nałożonych ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, które w pewien sposób mogą przełożyć się na wzrost ilości osób korzystających z usług oferowanych przez Wnioskodawcę odpłatnie. Organ nie neguje, że ww. czynności promują i popularyzują Wnioskodawcę, dzięki czemu zyskuje on większe grono widzów i uczestników warsztatów, jednakże, jak wynika z wniosku, czynności te mają na celu promowanie kultury. W takich okolicznościach trudno zakładać, że organizowane są wyłącznie celem poszerzenia grona widzów i uczestników warsztatów. Działania te w swojej istocie skierowane są do szerokiego kręgu odbiorców, a nie tylko do potencjalnych klientów Wnioskodawcy. Zatem nie są realizowane wyłącznie w ramach działalności gospodarczej ponieważ nie będą one sprzyjać wyłącznie osiągnięciu przychodów z działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Należy zauważyć, ze celem tych działań jest bowiem propagowanie kultury w środowisku lokalnej społeczności, czy też stworzenie atrakcyjnej oferty spędzania wolnego czasu, rozwijania zainteresowań. Takie działania należą do celów T. określonych w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, nawet jeśli spowodują poszerzenie grona klientów, którzy w przyszłości skorzystają z odpłatnych usług świadczonych przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej. W takich okolicznościach nie można więc zgodzić się z Wnioskodawcą, że cała aktywność T. stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a Wnioskodawca nie wykonuje czynności niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
Modernizowany obiekt jak wskazał Wnioskodawca będzie wykorzystywany w całości na działalność statutową, a działania w nim realizowane będą polegały na wdrażaniu programu kulturalno-edukacyjnego ukierunkowanego na rozwój sztuki współczesnej opartej na dorobku i potencjale [...] i lokalnych artystów. Planowane są m.in. rezydencje artystyczne, tworzenie kolekcji fotografii oraz dzieł tworzonych przez lokalnych artystów, organizację odpłatnych warsztatów (np. warsztatów zapoznające z technikami artystycznymi i rzemieślniczymi oraz warsztatów aktywizujących ruchowo-sportowych z wykorzystaniem technik teatralnych i tanecznych), wydarzeń plenerowych odpłatnych dla mieszkańców K. Powstaną także sale prób, garderoby dla aktorów, pracownie m.in. ceramiczna, krawiecka, tapicerska, fotograficzna, modelarsko-stolarska i plastyczno-malarska, a także czytelnio-kawiarnia.
Wnioskodawca wskazał ponadto, że obiekt będzie wykorzystywany do kategorii czynności opodatkowanych, zwolnionych, a także niepodlegających opodatkowaniu. Wprawdzie Wnioskodawca wskazał, że czynności niepodlegające opodatkowaniu nierozerwalnie towarzyszą prowadzonej działalności statutowej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności czyli w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
Jednak jak już wskazano powyżej, w przypadku instytucji kultury jakim jest T. nie można twierdzić, że czynności podejmowane w D. będą wyłącznie służyły działalności gospodarczej. W budynku tym będą organizowane wystawy fotograficzne i inne wystawy lokalnych artystów, organizowane będą warsztaty i będą tu zamieszkiwać aktorzy, będą oni korzystali z sal przeznaczonych do prób. Organizowanie ww. wydarzeń w budynku D. stanowią bowiem przede wszystkim realizację celów statutowych, do których realizacji Wnioskodawca jako instytucja kultury został powołany. Aktorzy biorą udział w przedstawieniach teatralnych zarówno biletowanych jak i tych, na które T. wydaje bezpłatne zaproszenia na premiery dla osób ze środowisk opiniotwórczych. Biorą też udział w spektaklach organizowanych w ramach akcji promocyjnych bez sprzedaży biletów. Zatem, w tym konkretnym przypadku obiekt będzie również wykorzystywany do czynności wykonywanych w ramach działalności innej niż gospodarcza.
Jak uznał organ powyżej, T. nie wykonuje ww. świadczeń wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, ale wykonuje te czynności w ramach działalności gospodarczej, jak i działalności innej niż działalność gospodarcza. Wykorzystywanie modernizowanego budynku w celu zakwaterowania aktorów, czy możliwości korzystania przez z nich z garderób, będzie znajdowało przełożenie na popularyzowanie zarówno odpłatnych jak i nieodpłatnych form działalności statutowej T.
Zatem, ponieważ Wnioskodawca poza działalnością gospodarczą wykonuje również inną niż gospodarcza działalność, w sytuacji, gdy nabywane towary i usługi są wykorzystywane do działalności gospodarczej i do celów innych niż działalność gospodarcza, a Wnioskodawca nie ma możliwości przypisania ich wyłącznie do działalności gospodarczej, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego jedynie w zakresie, w jakim te towary i usługi służą do wykonywania przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych VAT. W związku z powyższym mają zastosowanie zasady odliczania podatku naliczonego określone w art. 86 ust. 2a-2 h ustawy o podatku od towarów i usług. Prawo do odliczenia podatku naliczonego na powyższych zasadach będzie przysługiwało, o ile nie zajdą wyłączenie zawarte w art. 88 ustawy.
Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono:
- naruszenie art. 86 ust. 2a w zw. z art. 8 ust. 2 oraz art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwą ocenę zastosowania oraz błąd w wykładni w/w przepisów poprzez nieprawidłową interpretację stanu faktycznego i błędne uznanie niektórych wykonywanych przez Skarżącego czynności jako niezwiązanych z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika iż wszystkie wykonywane czynności na terenie D. są związane z działalnością gospodarczą T. W szczególności nie może mieć wpływu na obowiązek zastosowania przepisu art. 86a ust. 2a ustawy o VAT czynność udostępniania bezpłatnych wejściówek dla pojedynczych osób na premierowe przedstawienia, gdyż nie odbywają się one na terenie D. Kwestia dotycząca noclegów aktorów w ramach zawartych umów i uznania przez Organ jako uczestniczących w czynnościach niezwiązanych z działalnością gospodarczą również nie zasługuje na uznanie. Skarżący podnosi, że przecież aktorzy nocujący w pokojach rezydencjonalnych D. występują w przedstawieniach, za które T. pobiera bilety i wystawia te przedstawienia w ramach działalności gospodarczej osiągając zyski ze sprzedaży biletów. Nie można zatem uznać, że występujący aktor bierze udział w czynności niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej przez T.
Skarżący podniósł, że wydanie bezpłatnych wejściówek dotyczy konkretnej premiery przygotowanego spektaklu i osoby opiniotwórcze są w ten sposób zapraszane na spektakl, aby następnie sporządzić recenzję dotyczącą właśnie tego konkretnego przedstawienia, która to recenzja ma za zadanie przyciągnąć widzów na spektakl i tym samym zwiększyć zyski T. ze sprzedaży biletów. Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że podstawowym celem wydawania bezpłatnych wejściówek jest realizacja celu statutowego T. jakim jest upowszechnianie kultury. Ponadto, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wszelkie wystawy, inscenizacje, warsztaty, czy inne działania prowadzone na terenie D. mają charakter odpłatny i są związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą.
Odpowiadając na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., zwana dalej ustawą o COVID-19). Zgodnie z przywołanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie, wyznaczono posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w obecnej sytuacji epidemiologicznej stanowiłoby bowiem nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie brak było możliwości przeprowadzenia jej na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę.
Skargę należało uwzględnić, gdyż zarzut naruszenia art.86 ust 2 a w zw. z art. 86 ust 1 u.p.t.u. okazał się zasadny.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 dalej: "p.p.s.a.") podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 16 września 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Koreluje z tym brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (por. A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, komentarz, do art. 14b O.p., wyd. el. Lex).
O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Konieczność bezwzględnego respektowania przez organ okoliczności przestawionych przez wnioskodawcę ubiegającego się o wydanie interpretacji indywidualnej, wielokrotnie była podnoszona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, między innymi w wyroku z dnia 7 kwietnia 2017 r. (sygn. akt I FSK 659/15), gdzie stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może ingerować w stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez wnioskodawcę, ani dokonywać własnych ustaleń co do tego stanu lub zdarzenia. Jego zadanie jest ograniczone do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku z punktu widzenia ich kwalifikacji podatkowej. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p.
Organ wydający interpretację jest niejako związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Innymi słowy organ interpretacyjny nie może wykraczać poza granice, które wyznaczają po pierwsze - okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawiane we wniosku po drugie – treść zadanego pytania okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
Nie jest przy tym istotne, czy wskazany przez wnioskodawcę stan faktyczny odpowiada rzeczywistości, gdyż w tym specyficznym rodzaju postępowania organ udzielający interpretacji nie jest umocowany do weryfikowania jego prawdziwości, czy też jego modyfikacji (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 21 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Op 483/21). W ramach postępowania interpretacyjnego, z uwagi na zakres odesłania w art. 14h Ordynacji podatkowej, nie ma bowiem zastosowania art. 122 Ordynacji podatkowej i wyrażona w tym przepisie zasada prawdy materialnej.
Zatem to wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, gdyż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem wydanej interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym w złożonym wniosku.
Odnosząc powyższe uwagi bezpośrednio do badanej interpretacji indywidualnej Sąd wskazuje, że organ w zakresie oceny czy świadczone usługi przez Skarżącego są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą wykroczył poza zakres stanu faktycznego.
Z treści art. 86 ust. 1 ww. ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy spełnione są określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
Analiza tego przepisy wskazuje, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT wynikającego z otrzymanych przez niego faktur z tytułu nabycia towarów i usług wyłącznie w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
Zasada wynikająca z art. 86 ust 1 ustawy o VAT wyklucza bowiem możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
Prawo do odliczenia podatku naliczonego należy traktować jako element konstrukcyjny podatku od towarów i usług. Warunkiem skorzystania z tego prawa jest jednak istnienie związku danego zakupu z opodatkowaną działalnością (sprzedażą) podatnika. Warunek ten wynika zarówno z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jak również z art. 168 Dyrektywy 112. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w sprawie. Regulacja zawarta w Dyrektywie 112 w art. 168 pkt a) przewiduje natomiast, że jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić, m.in. VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika.
Z kolei stosownie do treści art. 86 ust. 2a u.p.t.u., w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji".
Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem od towarów i usług. "Towarzyszą" one działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2a ustawy. Uzasadnia to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w sytuacjach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia podatku. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem, że podatnik powinien określić czy będzie w stanie przyporządkować dokonywane zakupy towarów i usług do konkretnego rodzaju wykonywanych czynności, uwzględniając fakt, że może odliczać podatek VAT wyłącznie od zakupów związanych z działalnością opodatkowaną. Jeżeli podatnik jest w stanie wyodrębnić podatek związany z działalnością zwolnioną z VAT i z działalnością opodatkowaną, to nie ma potrzeby stosowania proporcjonalnego odliczania VAT. Odliczenie proporcjonalne stosuje się bowiem przy tzw. działalności mieszanej, tzn. w sytuacji gdy zakup służy zarówno działalności zwolnionej z podatku VAT, jak i opodatkowanej.
W ocenie Sądu Organ interpretacji w sposób nieuprawniony, wychodząc poza ramy przedstawionego stanu faktycznego, zanegował okoliczność, że czynności podejmowane w D. będą wyłącznie służyły działalności gospodarczej. Pomimo bowiem, iż organizowanie wydarzeń w budynku D. stanowić będą realizację celów statutowych, do których realizacji Wnioskodawca jako instytucja kultury został powołany, nie można wykluczyć, że cele te w całości będą realizowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Skarżący jasno deklarował, że obiekt "D." będzie wykorzystywany do podejmowania wyłącznie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, czyli w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. ( podkreślenie Sądu)
Ponadto cała podstawowa działalność statutowa T. jest realizowana odpłatnie, a zatem na gruncie podatku od towarów i usług jest kwalifikowana jako działalność gospodarcza podlegająca opodatkowaniu. Również realizowane różnorodne projekty o charakterze edukacyjno-animacyjno-artystycznym (zgodnie z celami T. określonymi w jego Statucie), które obejmują różnorodne formy artystyczne, tj. koncerty, warsztaty, spektakle, pokazy, warsztaty edukacyjne mają charakter odpłatny albowiem udział/wstęp na tego rodzaju przedsięwzięcia artystyczne jest odpłatny dla ich uczestników.
Dlatego nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że organizowanie wydarzeń artystycznych i kulturalnych w budynku D. stanowią przede wszystkim realizację celów statutowych, do których realizacji Wnioskodawca jako instytucja kultury został powołany.
Fakt, że Skarżący jest samorządową instytucją kultury działającą w oparciu o zapisy ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194) oraz zapisy Statutu nie wyklucza, iż w ramach tej działalności nie jest nakierowany również na cele w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ma racjonalnych podstaw do twierdzenia, że działalność skarżącego służy jedynie jej celom publicznym z wyłączeniem celów gospodarczych, gdyż obydwa te cele są ze sobą ściśle sprzężone i oddziaływujące na siebie (dochody z działalności gospodarczej służą przecież również działalności publicznej i kulturalnej skarżącego).
Również okoliczność korzystania z noclegów w D. przez aktorów nie wyklucza związania z działalnością gospodarczą analizowanego obiektu. Udzielenie artyście noclegu w D. nie będzie stanowić czynności bezpłatnej (nieopodatkowanej), gdyż udzielenie takiego noclegu wynika z umów zawieranych przez T. z artystami (aktorami, reżyserami, scenografami itp.), którzy zamieszkują dalej niż 50 km. Ze stanu faktycznego wynika, że do tej pory dla tych artystów T. wynajmował pokoje hotelowe, co zwiększało koszty funkcjonowania T. Również w wyroku z 29 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 571/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że koniecznym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a transakcją opodatkowaną. Jednakże nie zawsze związek ten musi być tego rodzaju, by można było przypisać bezpośrednio dany wydatek do konkretnej transakcji opodatkowanej. W przypadku tzw. kosztów ogólnych, które stanowią element cenotwórczy w działalności gospodarczej podatnika, wydatki na ten cel zachowują także bezpośredni związek z tą działalnością, a podatnik ma prawo do odliczenia VAT z tytułu tych zakupów w takim zakresie, w jakim działalność ogólna daje prawo do odliczenia VAT.
Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wydawanie bezpłatne zaproszenia na premiery dla osób ze środowisk opiniotwórczych spowoduje, ze obiekt będzie również wykorzystywany do czynności wykonywanych w ramach działalności innej niż gospodarcza. Jak bowiem wynika ze stanu faktycznego przedstawionego w sprawie wydanie wejściówki dotyczy konkretnego spektaklu i osoby opiniotwórcze są w ten sposób zapraszane aby sporządzić recenzję dotyczącą konkretnego spektaklu, której zadaniem jest przyciągnąć widzów na spektakl czyli de facto zareklamować go. Ma na celu zwiększenia sprzedaży biletów czyli cel związany z prowadzoną działalnością gospodarczą .
Strona skarżąca akcentowała, że wszelkie akcje promocyjne bez sprzedaży biletów, były ukierunkowane wyłącznie na zwiększenie (bezpośrednio lub pośrednio) sprzedaży opodatkowanej usług T. (np. ma na celu poszerzenie grona widzów, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez T. lub zwiększenie atrakcyjności biznesowej T. jako miejsca spotkań lub organizacji imprez komercyjnych lub kulturalnych).
Zgodzić się należy, że powyższe działania mają na celu upowszechnianie kultury, czyli realizację celów statutowych, do których T. jako instytucja kultury został powołany, jednak nie można pomijać przy tym możliwości zwiększenia atrakcyjności komercyjnej T. i jego zdolności do zwiększania przychodów. Wykonywanie zadań statutowych związanych z promowaniem kultury nie oznacza automatycznie , że są one wykonywane poza działalnością gospodarczą Skarżącego.
Skoro w niniejszej sprawie nie wykazano dostatecznie, że art. 86 ust 1 nie ma zastosowania w konsekwencji powyższego za trafne uznać należy zarzuty naruszenia art. 86 ust. 2a w zw. 86 ust 1 ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. zasadzając na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (200 zł),