I SA/KR 1573/04

I SA/Kr 1573/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Ewa Michna
Maria Zawadzka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1573/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Maria Zawadzka (spr), Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006r., sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 16 września 2004r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2003 r., - s k a r g ę o d d a l a -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].2004 roku Nr [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 2 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./ określił: "F." Spółce z o.o.:
1. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu za miesiąc czerwiec 2003 roku w kwocie [...] zł, tj. w kwocie o [...] zł niższej od wykazanej przez skarżącą Spółkę w deklaracji
2. ustalił zobowiązanie dodatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2003 roku w kwocie [...] zł, z tytułu zawyżenia kwoty zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy.
Przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, iż w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2003 roku Spółka zawyżyła różnicę podatku do zwrotu na rachunek bankowy o kwotę [...] zł. Nastąpiło to na skutek:
1. zaniżenia podatku należnego o kwotę [...] zł w wyniku sprzedaży folii aluminiowej [...] wg stawki podatku od towarów i usług 7%, zamiast stawki podstawowej 22%
2. zaniżenia podatku należnego o kwotę [...] zł w związku z nie opodatkowaniem zakupionych i przekazanych na potrzeby reprezentacji i reklamy folderów, ulotek i informatorów udokumentowanych fakturami:
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup foldera okien 12 stron - wersja polska 5.000 sztuk
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup foldera okien 16 stron - wersja polska 10.000 sztuk
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup informatora w wersji polskiej 1.500 sztuk
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup ulotek folii [...] - wersja polska 5.000 sztuk
Powyższe faktury zostały wystawione przez G. w N.
Nadto fakturami wystawionymi przez Drukarnię N. s.c. w N.:
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup cennika okien Polska 1500 sztuk
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup cennika okien Polska 10.000 sztuk
nr [...] z dnia [...].2003 roku (wartość netto [...] zł z VAT 22% [...] zł) zakup cennika okien Polska
W odwołaniu pełnomocnik "F." Spółki z o.o. z siedziba w N. domagał się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez przyjęcie, że Spółka bezpodstawnie zastosowała 7% stawę podatku VAT do wyrobu nie będącego materiałem budowlanym i nie wymienionym w załączniku nr 5 do ustawy, jak również art. 2 pkt 3 ust. 1 powyższej ustawy przez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w kontrolowanej Spółce doszło do przekazania lub zużycia towarów na cele reklamy i reprezentacji
2. naruszenie art. 122, art. 180 §1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, pominięcie rozbieżności w klasyfikowaniu przez poszczególne organy statystyki państwowej wyrobów paroizolacyjnych, oraz nie uwzględnienie dowodów korzystnych dla podatnika.
Decyzją z dnia 16 września 2004 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na mocy art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.
W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawową stawką w tym podatku jest stawka 22%, zaś obniżona stawka 7% i 0% jest wyjątkiem od zasady, z zatem przepisy, które ja wprowadzają nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
Obowiązek prawidłowego zakwalifikowania podlegających opodatkowaniu towaru lub usługi do określonego grupowania należy do podatnika. Jeśli podatnik ma z tym trudności, może wystąpić do właściwych organów statystycznych z wnioskiem o zakwalifikowanie towaru do odpowiedniego PKWiU. Określając w załącznikach do ustawy o podatku od towarów i usług, grupy towarów, ustawodawca posłużył się symbolami cyfrowymi i nomenklaturą klasyfikacji Głównego Urzędu Statystycznego, ustawodawca spowodował, że na gruncie prawa podatkowego zastosowanie do sprzedaży określonego towaru lub usługi stawki 7%, dokonać się może jedynie ściśle, przez przyjęcie procedury GUS stosowanej na potrzeby statystyki.
Bezspornym jest, że w miesiącu czerwcu 2003 roku Spółka sprzedawała folie aluminiową [...] wg stawki podatku w wysokości 7%, kwalifikując ją w grupowaniu "wyroby budowlane z tworzyw sztucznych, gdzie indziej niesklasyfikowane", pod symbolem PKWiU 25.23.15.
Skarżąca Spółka w odwołaniu podnosiła, iż prawidłowość jej klasyfikacji potwierdzają:
opinie Jednostek Autorskich tj. Centralnego Ośrodka Badawczego-Rozwojowego z dnia [...].1999 roku, COBR z dnia [...].1999 roku, klasyfikujące towar do grupowania SWW 0624-529
pismo Instytutu Techniki Budowlanej z dnia [...].2002 roku, klasyfikujące towar do grupowania SWW 1461-99,
Zatem późniejsza, odmienna klasyfikacja organów statystycznych, nie powinna wywoływać niekorzystnych dla niej skutków gospodarczych, zwłaszcza, że została dokonana w oparciu o zapytanie organów skarbowych, które nie podały, w jakiej branży przemysłu folia ta znajduje zastosowanie.
W opinii Dyrektora Izby Skarbowej zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż już wcześniej, tj. w dniu [...].1998 roku, na wniosek skarżącej Spółki Urząd Statystyczny wydał opinię, w której [...] - materiał wielowarstwowy, składający się z papieru wzmocnionego siatka z włókna szklanego i obustronnie pokrytego folią aluminiową, wykorzystywany w budownictwie" zaklasyfikowano pod symbolem SWW 0581-29 "folia aluminiowa uszlachetniona dla innych celów" oraz PKWiU 27.42.25-00.49 "folia na podłożu o grubości nie mniejszej 0,021 mm, ale nie przekraczającej 0,2 mm - pozostała". Ten sposób klasyfikacji potwierdzono również w opinii Departamentu Standardów i Rejestrów i Informatyki Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...].1999 roku, a następnie pismami z dnia [...].1999 roku oraz z [...].2001 roku.
Co prawda opinie i interpretacje z zakresu klasyfikacji statystycznych są w postępowaniu administracyjnym dowodem, który podlega swobodnej ocenie organu podatkowego, jednak w sytuacji rozbieżności między opiniami Jednostki Autorskiej, a opiniami organu statystyki państwowej miarodajną opinią jest opinia tego ostatniego organu. Tym bardziej, że opinie Jednostek Autorskich nie są jednolite, kwalifikując przedmiotową folię do SWW 0624-529 lub 1461-99.
Odpowiadając na zarzut skarżącej Spółki, że organ podatkowy nie uczynił nic w celu ustalenia ostatecznego i jednolitego dla wszystkich podmiotów sposobu klasyfikacji materiałów budowlanych - Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organy podatkowe nie są uprawnione do wydawania jakichkolwiek opinii klasyfikacyjnych, ani też do kwestionowania konstrukcji PKWiU i zasad kwalifikowania wyrobów. W niniejszej sprawie wszystkie okoliczności wyjaśniono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów.
Przedmiotową decyzję wydano po przeprowadzeniu właściwej analizy stanu faktycznego i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, oceniony w sposób pełny i logiczny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, zatem zarzut naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej jest zdaniem organów podatkowych chybiony.
Nadto, w myśl art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, opodatkowaniu podlega również świadczenie usług oraz przekazania lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Z niespornych okoliczności wynika, że Spółka traktowała powyższe materiały, jako "materiały informacyjne", nie podlegające opodatkowaniu, co w skutkach doprowadziło do zaniżenia podatku należnego o kwotę [...] zł. Argumenty Spółki w tym zakresie sprowadzają się do twierdzenia, że rozprowadzane przez nią informatory i foldery, stanowią jedynie informacje handlową, natomiast cenniki i ulotki, ofertę sprzedaży towarów lub zaproszenie do rokowań. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż wprawdzie przepisy powołanej ustawy nie zawierają definicji pojęcia reklamy, jednak w świetle jednolitego w tym względzie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego najistotniejszą cechą reklamy jest informacja o konkretnych towarach, o ich zaletach, wartościach, przekazana bliżej nieokreślonym kontrahentom, mająca na celu, zachęcenie do zakupu reklamowanego towaru. Analiza przedmiotowych folderów, ulotek, informatorów i cenników wskazuje, że oprócz treści informacyjnej, niezbędnej do złożenia oferty czy zawarcia umowy lub zaproszenia do rokowań, zawierają one również elementy charakterystyczne dla reklamy firmy i towarów. Bogata szata graficzna, logo firmy wraz ze znakiem graficznym jakości "[...]" oraz sposób reprezentacji produktów, obejmujący nie tylko jego opis techniczny, ale także cechy użytkowe, jakościowe przez odwołanie się w formułowanych hasłach do wyrażeń estetycznych, ma na celu utrwalenie wśród potencjalnych klientów opinii o Spółce i jej wyrobach, a w konsekwencji zachęcenie do zakupu tych wyrobów. Zatem, wbrew twierdzeniom Spółki, przedmiotowe materiały nie stanowią wyłącznie informacji handlowej. Taki charakter może mieć oferta sprzedaży, pozbawiona, jakichkolwiek elementów reklamowych, zawierająca oświadczenie sprzedawcy, propozycje zawarcia umowy i jej istotnych postanowień. Wszelkie natomiast informacje słowne, czy graficzne, które nie są niezbędne do zawarcia umowy i nie mają bezpośrednio takiego celu, propagujące firmę lub towar, wskazują na jej reklamowy charakter. Dlatego na skarżącej Spółce ciążył obowiązek rozliczenia podatku z tytułu przekazania przedmiotowych materiałów na potrzeby reprezentacji i reklamy.
Działając na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, organ podatkowy I instancji zasadnie ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik "F." Spółki z o.o., domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez przyjęcie, że Spółka bezpodstawnie zastosowała 7% stawkę podatku VAT, jak również art. 2 ust. 3 pkt 1 powyższej ustawy, przez jego błędna interpretację i przyjęcie, że w kontrolowanej Spółce doszło do przekazania lub zużycia towarów na cele reprezentacji lub reklamy
2. naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowe, poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy, pominięcie rozbieżności w klasyfikowaniu przez poszczególne organy statystyki państwowej, wyrobów proizolacyjnych, nie uwzględnienie dowodów korzystnych dla podatnika, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.
W uzasadnieniu skargi powołując się na szczegółowy opis produkcji importowanych folii (zawarty w odwołaniach od decyzji organu I instancji), pełnomocnik Spółki wskazał, iż strona skarżąca działając zgodnie z zasadami logiki i opiniami jednostek autorskich, prawidłowo określiła grupowanie sprzedawanych wyrobów, a co za tym idzie prawidłowo określiła stosowaną stawkę 7%. Natomiast późniejsze odmienne kwalifikacje statystyczne, na których oparły się, wydając swoje decyzje organy I i II instancji- nie mogą mieć znaczenia, zwłaszcza, w sytuacji gdy w zapytaniach organu nie podano w jakiej branży przemysłu folia ta znajduje zastosowanie. Zdaniem skarżącego wyroby do których należy zaliczyć folię [...] klasyfikowane są przez różne organy statystyczne według dowolnych kryteriów klasyfikacyjnych ( dla których stosowana jest stawka 7 %) a jedynie dla folii sprzedawanej przez Spółkę z oo. "F." urzędy statystyczne przewidziały stawkę VAT 22 %. W skargach przytoczono zestawienie opinii wydawanych dla innych producentów (importerów) folii, wskazując, że klasyfikacja, a zarazem stosowana stawka podatku wynosi 7% lub 22%. Różnorodność stosowanych klasyfikacji spowodowała niejednolite traktowanie podmiotów gospodarczych, co narusza zasadę równości wobec prawa, a na poparcie tej tezy pełnomocnik przytoczył wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 15 października 1998r. o sygn. I SA/Wr 2314/97 wskazujący, że jeżeli stan faktyczny w różnych sprawach jest identyczny, to decyzje wydane w sprawie nie mogą być ze sobą sprzeczne.
Odnosząc się natomiast do kwestii przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, pełnomocnik cytował poszczególne sformułowania zawarte w folderach i ulotkach, a także informatorze handlowym (zawierające dane techniczne o rozmiarach okien, konstrukcji, sposobach montażu, konstrukcji i sposobie użytkowania schodów strychowych), co jego zdaniem, miałoby świadczyć, że materiały te zawierają obiektywną, rzeczową informację techniczną lub handlową. Odnosząc się natomiast do zacytowanych w uzasadnieniu decyzji sformułowań, mających zdaniem organów podatkowych, świadczyć o reklamowym charakterze towarów - pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż jest to albo opis produktu zgodny z sformułowaniami używanymi przez klasyfikacje statystyczne, albo też weryfikowalny fakt, zgodny z rzeczywistością.
Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej tylko, jeżeli dany materiał jako całość służył pozyskiwaniu nowych klientów poprzez zachęcanie do zakupu, to mógłby być traktowany jako materiał reklamowy. Natomiast przedmiotowe materiały były rozprowadzane do punktów sprzedaży hurtowej i ze względu na swoją treść co najwyżej mogły być traktowane jako zaproszenie do rokowań lub oferta sprzedaży. Dodatkowo, pełnomocnik strony skarżącej wskazywał, że strona skarżąca jedynie kupowała usługi drukowania folderów i ulotek, a co za tym idzie nawet przekazanie ich na cele reklamy i reprezentacji w świetle obowiązujących przepisów nie mogło skutkować powstaniem obowiązku podatkowego. Sporne materiały wytworzone zostały na indywidualne zamówienie, i fakt, że sama strona skarżąca księgowała ponoszone wydatki jako koszty zakupu materiałów, a nie koszty zakupu usług - nie ma w sprawie znaczenia, skoro zdaniem pełnomocnika strony skarżącej były to usługi (to w skargach powołano pisma Ministerstwa Finansów i wyroki sądów administracyjnych).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co nastepuje:
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem sporu była prawidłowość stosowanej stawki 7% VAT do sprzedawanych folii [...] i [...], a także czy procedura kwalifikacji obu ww. folii do odpowiedniej kategorii SWW została prawidłowo przeprowadzona przez orzekające w sprawie organy podatkowe.
Bezspornym jest, i nie kwestionowanym przez Spółkę, że w miesiącu czerwcu 2003 roku skarżąca Spółka sprzedała folie aluminiową [...] według stawki podatku w wysokości 7%, klasyfikując ją w grupowaniu "wyroby budowlane z tworzyw sztucznych, gdzie indziej niesklasyfikowane" pod symbolem PKWiU 25.23.15 i prawidłowość dokonanej klasyfikacji potwierdzają opinie Jednostek Autorskich tj. Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego z dnia [...].1999 roku, COBR z dnia [...].1999 roku, klasyfikujące towar do grupowania SWW 0624-529 oraz pismo Instytutu Techniki Budowlanej z dnia [...].2002 roku, klasyfikujące towar do grupowania SWW 1461-99.
Bezsprzeczne jest również, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, iż wcześniej, bo w dniu [...].1998 roku opinię klasyfikacyjną wydał na wniosek skarżącej Spółki Urząd Statystyczny, który zaliczył folię [...] do ugrupowania SWW 0581-29 - "Folia aluminiowa uszlachetniona dla innych celów". Przedmiotowe pismo nr [...] określało klasyfikowany wyrób jako "materiał wielowarstwowy, składający się z papieru, wzmocnionego siatką z włókna szklanego i obustronnie pokrytego folią aluminiową, wykorzystywany w budownictwie". Interpretacja Urzędu Statystycznego została sporządzona w odpowiedzi na zapytanie Spółki z dnia [...].1998r. i została oparta na identycznie brzmiącym w zapytaniu opisie folii [...]. Przed tą datą, jak również po tej dacie Spółka nie otrzymała zmiany stanowiska organów statystycznych.
Stanowisko to podtrzymał Departament Standardów, Rejestrów i Informatyki Głównego Urzędu Statystycznego pismami z dnia [...].1999 roku i z dnia [...].2001 roku.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - organy podatkowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 4 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, kierowały się wydanymi w sprawie opiniami organów statystycznych kwalifikującymi sprzedawane przez Spółkę folie, do odpowiednich grupowań SWW uznając je za prawidłowe. Kwalifikacje organów statystycznych dotyczące folii [...] zostały potraktowane jako wiążące organ podatkowy, pomimo, iż z zebranego materiału dowodowego wynikało, że inne podmioty działające na rynku, a sprzedające folie dachowe o podobnych parametrach, dysponują opiniami statystycznymi uprawniającymi je do zastosowania stawki 7%VAT.
W istocie bowiem, jak wykazał przebieg postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe, cały system ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym odwołujący się do opinii statystycznych jako ostatecznie rozstrzygających o stosowanych stawkach podatku od towarów i usług skutkuje tym, że na rynku niektóre typy towarów sprzedawane będą ze stawką podstawową (22%), a niektóre towary opodatkowane będą stawką obniżoną (7%) - niezależnie od faktu, że funkcje użytkowe, przeznaczenie towarów będą takie same.
Klasyfikacja statystyczna zakłada różne kryteria grupowania, a to surowcowe, technologii wytwarzania, konstrukcji wyrobu, przeznaczenia. Skoro kryteria te w założeniu dopuszczają możliwość nadania dla konkretnego wyrobu różnych symboli SWW, to zawsze skutkować to będzie rozbieżnościami w uzyskiwaniu konkretnych opinii co do nr SWW. W konsekwencji, niejednokrotnie producenci, importerzy, sprzedawcy narażeni będą na trudności w ustaleniu prawidłowej klasyfikacji statystycznej sprzedawanych towarów (wyrobów), a nadto ze względu na uzyskaną opinię statystyczną zobowiązani będą do opodatkowywania sprzedaży swoich towarów (wyrobów) mniej korzystnymi stawkami, niż konkurenci. Taki system ustalania prawidłowej stawki podatkowej niewątpliwie jest więc źródłem nieustannych konfliktów pomiędzy podatnikami, a organami podatkowymi. W ocenie orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie trudność stosowania takiego systemu ustalania prawidłowej stawki podatkowej i wpisane w ten system wysokie ryzyko popełnienia błędu zarówno przez podatników, jak i organy podatkowe, nie mogą same w sobie decydować o bezprawności działania organów podatkowych kwestionujących kwalifikacje statystyczne sprzedawanych towarów (wyrobów) dokonane przez sprzedawców. Jedynymi okolicznościami powodującymi bezprawność działania organów podatkowych oraz wadliwość przyjętych przez te organy rozstrzygnięć - to wykazanie, że ten sam towar (a nie towar, o takim samym przeznaczeniu) korzysta z ulgowej stawki w oparciu o korzystniejszą (bo opartą na innym kryterium grupowania) opinię, albo też wykazanie, że błędna kwalifikacja nastąpiła w oparciu o indywidualnie udzieloną interpretację organu statystycznego lub podatkowego.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie opinie statystyczne nie są bezwzględnie wiążące. Organ podatkowy powinien samodzielnie dokonać oceny takiego dowodu, ale tylko w takim zakresie czy poprzez zastosowanie konkretnego kryterium grupowania nie doszło do naruszenia praw podatnika w stosunku do innych podatników, sprzedających takie same (a nie podobne) towary dysponujących również prawidłowymi opiniami statystycznymi (sporządzonymi jednak w oparciu o inne kryteria grupowania), ale korzystniejszymi w skutkach podatkowych. W przedmiotowej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie miała miejsca. Wbrew zarzutom i sugestiom skargi, organy podatkowe, nie ukrywały sposobu produkcji foli [...].
Należy podkreślić, że skoro ustawodawca zadecydował, że spośród wszystkich sprzedawanych towarów tylko część towarów (wyrobów) opodatkowana będzie ulgową stawką (towary wymienione w załącznikach do ustawy), to zgodnym z prawem jest również opodatkowywanie ulgową stawką tylko części towarów spośród towarów o takim samym przeznaczeniu. Zgodne z prawem jest dokonanie wyboru przez ustawodawcę w ten sposób, że niektóre folie dachowe będą opodatkowane stawką podstawową (tak jak [...]), a niektóre opodatkowane będą stawką ulgową.
Niezgodnym z prawem, z konstytucyjną zasadą równości, byłoby takie ukształtowanie systemu ulgowych stawek podatkowych, iż w istocie ustawodawca uprzywilejowałby określone podmioty funkcjonujące na rynku. Opodatkowanie sprzedaży folii [...] stawką podstawową w żaden sposób nie naruszało zasady równości wobec prawa. Spółka sprzedawała bowiem różne folie, opodatkowane różnymi stawkami. Opodatkowanie części sprzedawanych wyrobów stawką 22%, zmniejszało w sposób oczywisty konkurencyjność danego produktu na rynku, ale sposób opodatkowania obu rodzajów folii nie miał jakiegokolwiek związku z uprzywilejowaniem innych podmiotów działających na rynku materiałów budowlanych.
Podobne stanowisko w analogicznym stanie faktycznym zajął tut. Sąd w sprawach o sygn. ISA/kr 1780/02 oraz sygn. akt. I SA/Kr 2103/03
Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy to podstawowym błędem w twierdzeniach skargi jest, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, założenie, że aby uznać za materiał reklamowy dany towar, musi on w całości służyć pozyskiwaniu nowych klientów.
W obecnych warunkach rynkowych, podstawowym problemem producenta lub sprzedawcy nie jest zapewnienie mocy produkcyjnych lub zapewnienie zaopatrzenia w towar ale problemem jest znalezienie klienta, dotarcie do niego i przekonanie go o potrzebie zakupu oferowanego produktu (towaru). W natłoku oferowanych dóbr prosty przekaz reklamowy oparty wyłącznie na treściach wartościujących, zachęcających do zakupu nie byłby skuteczny. Stąd w rozwijających się firmach wzrasta rola działów marketingu, zajmujących się w rzeczywistości nie tylko promocją samego produktu, ale też kształtowaniem wizerunku firmy wobec dotychczasowych i potencjalnych klientów, a nawet kontrahentów i pracowników. Tylko spójny przekaz, dostosowany do specyfiki branżowej oferowanych produktów (towarów), zawierający zarówno treści reklamowe, jak czysto informacyjne, przyniesie ostateczny skutek w postaci zwiększenia sprzedaży. W konsekwencji na rynku pojawiają się coraz nowe formy oddziaływania na klienta (reklamy). czy to w postaci tradycyjnych ogłoszeń prasowych, banerów, reklamówek telewizyjnych i radiowych czy też organizowane są rozmaite konferencje, wystawy, eventy, a nawet sponsorowane konkursy w dziedzinach w ogóle nie związanych z reprezentowaną branżą ( Por. wywiad "Event Marketing. Misja Specjalna" publ. Brief 43/04/2003; "Corporate relations, public identity" Anna Baranowska publ. Brief 13/2000; -Pobudzanie językiem" Leszek Stafiej publ. Brief 43/04/2003). Oczywistym jest, że reklama, nawet ta w czystej postaci rozumianej jedynie przekaz zachęcający do nabycia danego towaru, musi zawierać treści informacyjne. Reklama oderwana od informacji co jest reklamowane nie byłaby w ogóle czytelna dla odbiorcy. Dlatego też cytowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i definicja słownikowa (Słownik Języka Polskiego PWN), i orzeczenia sądów administracyjnych nie negują faktu, że reklama może w swojej treści zawierać również informację o produkcie.
Socjotechniczne działania reklamowe mogą powodować, że pewna grupa oferowanych produktów będzie w treściach reklamowych akcentowała elementy techniczne, opis produkcji, skład surowcowy itp., a reklama innej grupy produktów akcentowała będzie wyobrażenia i emocje związane z posiadaniem i używaniem danego towaru. Branża budowlana reklamować się będzie więc przede wszystkim akcentując fachowość, a więc przekazując treści reklamowe "opakowane" w przekaz informacyjny o sposobie produkcji, montażu, składzie surowcowym. Reklama perfum to z reguły reklama całkowicie oderwana od treści informacyjnych. Nastawienie potencjalnych klientów obu grup produktów jest inne. Klienci materiałów budowlanych w pierwszym rzędzie zwracają bowiem uwagę na walory użytkowe i możliwości zastosowania w konkretnej sytuacji, oferowanego im produktu.
Odnosząc powyższe ogólne rozważania o formach reklamy należy przyjąć, że ustawodawca dokonał rozróżnienia działań marketingowych na dwa działania podlegające opodatkowaniu tj. przekazanie towarów (lub ich zużycie) na cele reprezentacji i na cele reklamy. W rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym "reprezentacja" to swoista reklama firmy, a nie jej produktów lub sprzedawanych przez nią towarów. "Reklama" natomiast w rozumieniu przytoczonego przepisu, dotyczyć będzie oferowanych w sprzedaży towarów lub produktów. Formy stosowanej "reprezentacji" czy też "reklamy" mogą zwierać nawet rozbudowane treści informacyjne, ze względu na specyfikę branży i specyfikę towarów (produktów). W przypadku gdy analizowane materiały zawierają zarówno treści czysto reklamowe jaki i informacyjne, istotne jest, aby organy podatkowe zbadały wszystkie okoliczności sprawy, sposób wykorzystania danych materiałów tj. gdzie i w jakich okolicznościach są rozprowadzane, wśród jakich odbiorców, co jest głównym celem wydawania materiałów odbiorcom, czy wreszcie specyfika branży wymaga, aby treści wartościujące, zachęcające wprost do zakupu (co jest charakterystyczne dla reklamy) przekazywane były razem z pogłębioną informacją o produkcie. Praktycznie można przyjąć, że w każdym przypadku użycia elementów wartościujących i zachęcających do zakupu w materiałach dotyczących oferowanych produktów i towarów uzasadniona będzie wątpliwość czy w rzeczywistości nie jest to towar przekazany na cele reprezentacji i reklamy. Analiza organu podatkowego dotycząca treści zawartych w takich materiałach i formy ich podania (szata graficzna) rozstrzygać będzie ostatecznie o prawidłowości kwalifikacji czy dane towary zostały wydane (zużyte) na cele reprezentacji i reklamy.
W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe prawidłowo dokonały takiej oceny określając zgodnie z powołanymi przepisami co uważają za treści reklamowe (przytaczając zarówno definicje słownikowe jak i orzeczenia sadowe) i analizując treść poszczególnych ulotek, folderów, informatorów handlowych, okoliczności wydania (zużycia) towarów (powołując się w tym na zeznania świadków). Wnioski wyciągnięte z zgromadzonego materiału dowodowego są logiczne i uzasadnione w granicach swobodnej oceny dowodów. Dodatkowo, organy podatkowe prawidłowo przyjęły w oparciu o stwierdzony stan faktyczny, że skoro strona skarżąca otrzymywała z drukarni - wydrukowane foldery i ulotki to w rzeczywistości były to towary, a nie usługi, które to towary wydawane były odbiorcom w celach reklamowych. W konsekwencji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, brak jest więc uzasadnienia co do stawianych zarzutów o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów zarówno prawa procesowego jak i materialnego - patrz wyrok WSA w Krakowie sygn. akt ISA/Kr 2103/03.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.