I SA/Kr 1521/05

I SA/Kr 1521/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Znamiec
Ewa Długosz-Ślusarczyk /przewodniczący/
Stanisław Grzeszek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1521/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz- Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr), WSA Anna Znamiec, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006r., sprawy ze skargi B. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 17 sierpnia 2005r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 139 zł (sto trzydzieści dziewięć złotych)
Uzasadnienie
I SA/Kr 1521/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia[...] marca 2005 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił należny podatek od nieruchomości należących do B. B. za 2005 r. w kwocie 8.330,12 zł płatny w czterech ratach. Podstawę opodatkowania nieruchomości organ zaczerpnął z informacji złożonych przez podatnika w roku 2003 i 2004. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podniósł, iż na terenie nieruchomości podatnika jest prowadzona działalność gospodarcza. Do dnia wydania decyzji nieruchomość była objęta podatkiem od nieruchomości traktowanej jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. W informacji o nieruchomościach osób fizycznych na rok 2005 podatnik nie zakwalifikował całości gruntów, na których położona jest cegielnia, jako nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą uzasadniając to faktem zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej poprzez jej zawieszenie. B. B. skonkretyzował, iż techniczna niemożność wykorzystania nieruchomości uzasadnia oznaczenie jako niezwiązanej z prowadzoną działalnością. W trakcie oględzin organ podatkowy stwierdził, iż na całej powierzchni suszarni i w części produkcyjnej cegielni złożone były znaczne ilości cegieł na różnym etapie produkcyjnym. Podatnik nie przedstawił żadnych zaświadczeń ani decyzji wskazujących na niemożność prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości. Podkreślone zostało to, że czasowe zaprzestanie wykorzystywania obiektów do prowadzenia działalności, z innych powodów niż niemożliwość technologiczna, nie stanowi podstawy do uznania nieruchomości za nie wykorzystywaną w działalności gospodarczej. Realizacją celu gospodarczego jest również składowanie cegieł.
W odwołaniu do wskazanej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 207 § 2 ordynacji wskazując, że rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie dotyczy kwestii objętej wcześniejszą decyzją. Ponadto skarżący zarzucił, iż decyzja narusza przepisy prawa materialnego a w szczególności art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 1991 Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przedmiot opodatkowania może być wykorzystany do prowadzenia działalności oraz naruszenie art. 4 ust. 1 pkt. 7 ustawy poprzez rozstrzygnięcie niezgodne ze złożoną deklaracją i wskazanym przepisem ustawy a przez to zawyżenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dalej odwołujący zarzucił również naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 ordynacji wobec braku pełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. W oparciu o zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania podatkowego lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania B. B. podkreślił, iż w dniu [...]marca 2005 r. wójt Gminy wydał nakaz płatniczy ustalając wysokość zobowiązania w podatku rolnym, leśnym i podatku od nieruchomości za rok 2005. Ponieważ w podstawie wydanego nakazu zostały wskazane odpowiednie przepisy ustawy o podatkach lokalnych podatnik uznał, iż obejmował on również podatek od nieruchomości. Dalej podniesione zostało, iż nakazem płatniczym został wymierzony łączny podatek, uwzględniający dane z deklaracji z dnia 30 grudnia 2004 r. Tym samym organ podatkowy rozstrzygnął już w przedmiocie objętym zaskarżoną decyzją. Dalej skarżący podkreślił, iż w zakreślonym przez organ terminie nie był w stanie dostarczyć decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie stanu technicznego budynków, gdyż decyzji tego rodzaju wskazany organ nie wydaje. Podniesione zostało, iż w okresie zimowym nieruchomości nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci cegielni, co w niniejszej sprawie może potwierdzić osoba posiadające specjalne uprawnienia. Organ odmówił przeprowadzenia dowodu przez osobę z tego rodzaju uprawnieniami. Odwołujący się wskazał, iż na całej powierzchni nieruchomości nie były składowane cegły, stąd nie można całej powierzchni uznać za przeznaczoną do prowadzenia działalności. Względem technicznym, wyłączającym z prowadzenia działalności gospodarczej objęte decyzją nieruchomości, jest chociażby fakt niemożności zapewnienia pracownikom odpowiednich warunków cieplnych i brak możliwości utrzymania odpowiedniej temperatury otoczenia dla prowadzenia procesów technologicznych. Okoliczności te mają charakter obiektywny i niezależny od podatnika. Dalej skarżący podniósł, iż jako podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął dane zaczerpnięte z informacji złożonych za 2003 i 2004 r. W tym zakresie organ nie podał przepisu prawa na podstawie którego dokonał wyboru okresu deklaracji podatkowej.
Decyzją z dnia 17 sierpnia 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, iż przy ocenie względów technicznych od których uzależnione jest wyłączenie nieruchomości z zakresu wykorzystywania przy prowadzeniu działalności gospodarczej należy posiłkować się przepisami prawa budowlanego. Podkreślone zostało, iż działania sprawdzające nie wykazały jakoby zakwestionowane nieruchomości przestały być wykorzystywane na działalność gospodarczą. W szczególności takiemu wyłączeniu nie podlegają budynki z racji czasowego zaprzestania ich wykorzystania do prowadzonej działalności. Podatnik nie dowiódł też, aby obiekty nie nadawały się do użytku z przyczyn technicznych, gdyż nie przedstawił decyzji wydanych przez odpowiedni organ architektoniczno – budowlany w trybie art. 66 lub 68 prawa budowlanego. Ponieważ regulacje prawa budowlanego nadają kompetencje do oceny stanu technicznego budynków określonym organom architektoniczno – budowlanym, wbrew twierdzeniom odwołującego, dokonywanie oceny tego rodzaju okoliczności nie jest możliwe przez inny organ np. wójta. Dalej organ odwoławczy podkreślił, iż zaskarżony w odwołaniu przepis art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako taki nie istnieje, stąd nie mogło nastąpić jego naruszenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. B. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4, art. 207 § 2, art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji a także art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 4 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, iż nakaz płatniczy wydany przez Wójta Gminy z dnia [...] marca 2005 r. nr komp.[...] dotyczył również podatku od nieruchomości, jako objętego łącznym zobowiązaniem pieniężnym wraz z podatkiem rolnym. Powyższa okoliczność wynika również ze wskazania w nakazie, jako podstawy jego wydania, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dalej skarżący podniósł, iż nieruchomość nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych wynikających z warunków atmosferycznych a nie złego stanu technicznego budynków. Podkreślone zostało, iż w odwołaniu podatnik błędnie wskazał naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy, podczas gdy w rzeczywistości miał na myśli art. 4 ust. 7 ustawy. Konsekwencja naruszenia tej normy było błędne oszacowanie wartości nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 ww. ustawy, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zaś stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu tj. wadliwości zaskarżonej decyzji skutkującej jej nieważnością z przyczyny wymienionej w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu powyższy zarzut nie może zostać uwzględniony. Przywołany wyżej przepis stanowi, że decyzja obarczona jest wadą nieważności, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Tożsamość spraw zaistnieje wtedy, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot spraw, są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze. Tylko wtedy przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej będzie spełniona ( B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2003, str. 809, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2004r. sygn. akt III SA 1922/03, LEX nr 149577).
Nakazem płatniczym z dnia [...] marca 2005 nr komp. [...] Wójt Gminy orzekł o obowiązku podatkowym B. B. w podatku rolnym i leśnym. Nie rozstrzygnął natomiast o podatku od nieruchomości. Samo powołanie w nakazie płatniczym, jako jego podstawy, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przesądza samo w sobie, iż takie zobowiązanie jest nim objęte. Z samej treści nakazu płatniczego wynika, iż nie zostały w nim uwzględnione nieruchomości wskazane przez podatnika jako przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym decyzję organu podatkowego pierwszej instancji (nakaz płatniczy) nie można uznać za zawierającą rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia prawa, wskazanych w skardze należy podkreślić, iż w przekonaniu Sądu, nie wszystkie z nich zasługują na uwzględnienie.
W szczególności należy zaznaczyć, iż w decyzjach organy dokonały prawidłowej wykładni pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Analizując to pojęcie skarżący podniósł, iż wyłączenie z tego katalogu nieruchomości, wynikające z niemożności prowadzenia działalności ze względów technicznych, należy rozmieć dosyć szeroko. Według B. B. względy techniczne, uzasadniające wyłączenie, nie muszą odnosić się wyłącznie do stanu technicznego budynku, ale także sytuacji gdy nieruchomość nie może być wykorzystywana na przykład ze względów technologicznych. Powyższe rozumienie wskazanej przyczyny wyłączającej nieruchomość z zakresu nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest błędne. W zasadzie należy stwierdzić, iż niemożność wykorzystania budynków do prowadzenia działalności ze względów technicznych, w znaczeniu przyjętym w art.1a pkt 3 ustawy, będzie wynikać z ich stanu technicznego. W takim rozumieniu, przy analizie wskazanego zagadnienia organy podatkowe powinny odwoływać się przede wszystkim do stanu technicznego budynku, czyli jego mankamentów i wad (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., FSK 2319/04, Monitor Podatkowy 2006, nr 1, s. 2; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2004 r., III SA 3589/03, niepublikowany). Czasami to pojęcie może być rozumiane, w pewnym zakresie, szerzej i nie ograniczać się wyłącznie do stanu technicznego (zniszczenia, uszkodzenia nieruchomości) w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale zawsze przy odwołaniu się do warunków technicznych budynku (np. brak przyłącza do sieci wodno – kanalizacyjnej uniemożliwiający realizację celów działalności gospodarczej). W żadnym wypadku brak jest postaw do rozciągania wyłączenia w oparciu o stosowane u podatnika metody technologiczne, okresowo uniemożliwiające korzystanie z pewnych nieruchomości w prowadzonej działalności. Okresowe wyłączenie, bądź ograniczenie wykorzystania budynku z przyczyn technologicznych lub ekonomicznych, nie może stanowić podstawy do uznania nieruchomości za niezwiązaną z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. słusznie przytaczany przez organ podatkowy wyrok NSA z dnia 1 lutego 1995 r., SA/Wr 1583/94, Wspólnota 1995/34/16). Jedynie w przypadku, gdy podatnik w sposób stały zaprzestanie wykorzystywania nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością może zostać ona wyłączona z tego rodzaju podatkowania.
W niniejszej sprawie, według twierdzeń podatnika, nie korzysta on z nieruchomości położonej przy ul. P.w K.w sposób stały przy prowadzeniu działalności gospodarczej, gdyż w miesiącach zimowych, z racji wykorzystywanych procesów technologicznych, jest to niemożliwe. Jednakże nawet z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż w okresie zimowym na terenie nieruchomości składowane są cegły, których produkcją zajmuje się B. B.. Jakiekolwiek wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością uzasadnia objęcie jej podatkiem od tego rodzaju nieruchomości.
Analizując całokształt materiału zgromadzonego w sprawie Sąd uznał, iż organy podatkowe przy wydawaniu decyzji naruszyły dyspozycję art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co słusznie w skardze zostało podniesione. Skarżący nie określił wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w informacji z dnia [...] grudnia 2004r., jak też nie dokonał tego później, w toku prowadzonego postępowania. Wskazana przez podatnika wartość budowli stanowi podstawę opodatkowania. W sytuacji, gdy podatnik jej nie wskaże, organ podatkowy, działając zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, zobowiązany jest do powołania biegłego celem ustalenia wartości nieruchomości. W niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji zamiast powołać biegłego, przy wydawaniu decyzji wymiarowej, posłużył się danymi z informacji o nieruchomościach składanych przez skarżącego za lata wcześniejsze. Tego rodzaju działanie stanowi naruszenie art. 4 ust. 7 ustawy podatkowej. Ponieważ wartość nieruchomości mogła ulec zmianie, zmianie ulegać też będzie podstawa opodatkowania, a tym samym wysokość samego zobowiązania podatkowego. Dlatego też uchybienie przepisom wskazującym prawidłowy sposób wyceny nieruchomości stanowi naruszenie prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł w pkt I sentencji o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.
Zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w tym wpisu od skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził w pkt II sentencji od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 139,00 zł.