I SA/Kr 1513/03

I SA/Kr 1513/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /sprawozdawca/
Ewa Długosz-Ślusarczyk
Urszula Zięba /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Bogusław Wolas (spr) Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2005r sprawy ze skargi S.P. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 czerwca 2003r Nr ....i w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2002r I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 200zł ( dwieście złotych).
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Prezydent Miasta O. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za miesiące od stycznia do lipca 2002 r. w wysokości 6 638 zł 54 gr. w stosunku do Starosty O..
W uzasadnieniu przedstawiono sposób wyliczenia nadpłaty na postawie złożonych przez podatnika korekt deklaracji. Wyjaśniono równocześnie, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z podatku od nieruchomości zwolnione są nieruchomości lub ich części faktycznie zajęte na potrzeby organów i administracji samorządu terytorialnego. Oznacza to, że jeżeli budynki nie są w ogóle wykorzystywane, to podlegają opodatkowaniu. Rozróżniono bowiem nabycie nieruchomości od zajęcie jej na potrzeby organu, o czym przesądza wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie .
Starostwo Powiatowe jest natomiast podatnikiem podatku od nieruchomości między innymi od nieruchomości położonej w O. przy ul. W. 10, która jest byłym hotelem robotniczym. Do wyremontowania pozostała część zachodnia tego budynku o powierzchni użytkowej 1707,24 m2 i powierzchni gruntu 1045,90 m2, którą adaptuje się na pomieszczenia biurowe . W związku z trwającymi pracami obiekt ten w tym zakresie nie jest jeszcze wykorzystywany, bowiem nieuzyskano pozwolenia na użytkowanie.
Od wyżej opisanej decyzji odwołanie złożył Starosta Oświęcimski.
Podniósł w nim, że Powiat O. jako właściciel obiektu, widząc możliwość wykorzystania go na potrzeby administracji samorządowej, zaplanował przeprowadzenie remontu, a następnie przeniesienie do niego siedziby urzędu . Prace odbywają się etapami, po zakończeniu których zajmowano ukończone pomieszczenia.
Podkreślono, że budynek został już przejęty przez Powiat ponieważ po oddaniu pierwszej części zlecono wykonywanie ochrony fizycznej nie tylko części zajętej na biura ale całego obiektu, a po zakończeniu remontu drugiej części obiektu natychmiast rozpoczęto dalsze prace obejmujące część środkową budynku.
Powołano się także na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 16 lipca 2002 r. znak; LK-1248/LP/02/IP, zgodnie z którym nieruchomość jest zajęta na potrzeby Starostwa w przypadku, gdy Powiat prowadzi remont obiektu w celu przystosowania go na potrzeby administracji tj. siedziby Starostwa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O..
Uznało bowiem że nie zostały spełnione warunki określone w art. 72 § 1 i 2 ordynacji podatkowej.
Zwolnienie w podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7. ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 9 poz. 84 z późniejszymi zmianami ) stanowi bowiem odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, a co za tym idzie musi być interpretowane ściśle .
Natomiast sporna nieruchomość jest byłym hotelem robotniczym, remontowanym obecnie przez Starostwo, w celu zmiany sposobu użytkowania tego budynku. W związku z tym zajęta na potrzeby samorządu terytorialnego jest tylko ta część , na którą inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie , tzn. skrzydło wschodnie , oraz część środkowa i w tym zakresie Starostwo jest zwolnione od podatku od nieruchomości . Natomiast zachodnia część budynku nie uzyskała jeszcze pozwolenia na użytkowania, a zatem jej pierwotne przeznaczenie nie zostało zmienione i z tego względu ta część budynku nie jest zajęta na potrzeby organu. Nie ma przy tym znaczenia jaka część obiektu jest objęta ochroną.
Powołane przez stronę skarżącą pismo Ministra Finansów nie ma charakteru wiążącej interpretacji i jest jedynie opinia w sprawie .
Na decyzję tę Starosta O. złożył skargę, wnosząc o jej uchylenie i zasadzenie kosztów postępowania.
Zarzucono, że wydano ją z naruszeniem art. 2 ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
W uzasadnieniu powtórzono dotychczasową argumentację. Podkreślono, że art. 7 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, nie określa, co oznacza pojęcie "potrzeby" organów i administracji samorządu, zatem za potrzebę niekoniecznie należy rozumieć wąsko tzn. utworzenie biur pod urzędowanie. A wręcz przeciwnie może być to każdy rodzaj działalności. W związku z tym remont i prowadzenie prac polegających na przystosowaniu części obiektu do potrzeb administracji uzasadnia przynajmniej częściowe zwolnienie od podatku. Wykonywanie tych prac etapami zostało podyktowane tylko względami finansowymi, jednakże plan remontu i podjęte w tym zakresie uchwały budżetowe obejmują całość obiektu.
Ponadto prowadzenie remontu budynku, oznacza, że jest on zajęty przez jednostkę i po zakończeniu prac zostanie oddany na jej potrzeby , gdyż zostanie tam przeniesiona siedziba pozostałych wydziałów oraz władz powiatu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie .
O tym czy dany obiekt jest zajęty na potrzeby organu administracyjnego w myśl art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych decyduje uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Dopóki nie zostanie ono wydane, dopóty pierwotne przeznaczenie budynku nie ulegnie zmianie. Ponieważ część zachodnia spornej nieruchomości nie ma pozwolenia na użytkowanie , to stanowi dalej hotel robotniczy, który jest tylko remontowany przez Starostwo. Natomiast samo prowadzenie remontu w danym obiekcie nie jest ustawowa przesłanką zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Argument podatnika, że zlecono wykonywanie ochrony fizycznej budynku, nie tylko części faktycznie zajętej na biura, uznano za chybiony , skoro przedmiotowa nieruchomość nie jest zajęta na biura i nie jest faktycznie wykorzystywana na potrzeby Starostwa. Ponadto pismo Ministra Finansów na które powołuje się strona skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 14 § 2 ordynacji podatkowej , a w związku tym nie jest wiążącą interpretacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :
Skarga zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie bowiem z treścią art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku .
Strona skarżąca zapłaciła natomiast podatek od spornej części posiadanego budynku , pomimo, że w 2002 r. na mocy art. 7 § 1 pkt1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów i administracji samorządu terytorialnego były zwolnione od podatku od nieruchomości.
Nie ma przy tym znaczenia, czy podatnik co do tej nieruchomości uzyskał pozwolenie na użytkowanie czy też nie.
Co prawda wskazany wyżej przepis musi być interpretowany ściśle, gdyż zwolnienie podatkowe stanowi odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania. Jednakże przy jego interpretacji nie można pominąć wykładni językowej.
Określając zakres zwolnienia przedmiotowego w podatku od nieruchomości ustawodawca posłużył się bowiem różnymi kryteriami . Mówi nie tylko o zajęciu danego obiektu na określony cel, ale także o wykorzystywaniu na potrzeby ( art. 7 § 1 pkt 4 powołanej wyżej ustawy ) , lub związaniu z określoną działalnością ( art. 7 § 1 pkt 7 powołanej wyżej ustawy ) . Pojęcia te nie mogą być przy tym interpretowane jako tożsame. Tym bardziej , że zajęcie ma zakres dużo szerszy od wykorzystywania, które wiąże się z korzystaniem z danej nieruchomości w pewnym celu . Natomiast zajęcie obejmuje także wykonywanie innych czynności w tym takich, które mają na celu przygotowanie obiektu do późniejszego wykorzystywania . Do czynności tym można zaliczyć między innymi prace remontowe i adaptacyjne.
Nieuzasadnione jest przy tym uzależnianie zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 §1 pkt 7 powołanej wyżej ustawy od uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Przepis ten nie posługuje się bowiem taką przesłanką. Nie określa także jakich rodzajów nieruchomości dotyczy , gdyż jedynym kryterium jakie wprowadza jest zajęcie na potrzeby organów i administracji samorządu terytorialnego . Może to dotyczyć zatem także obiektu hotelowego , w czasie jego adaptacji na potrzeby biurowe samorządu.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz na podstawie art. 145 § 1 ust 1 lit a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dalszym toku postępowania organy podatkowe uwzględnią wyżej przedstawioną wykładnię. Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami) stanowiącym , że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.