I SA/Kr 1475/05

I SA/Kr 1475/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-08-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Długosz-Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Wiśniewski
Maja Chodacka
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1870/07 - Wyrok NSA z 2009-03-18
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1475/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr), Asesor: WSA Maja Chodacka, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2007r., sprawy ze skargi S. T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...], z dnia 30 września 2005r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r., - skargę oddala -
Uzasadnienie
Sygn. I S.A./Kr 1475/05
UZASADNIENIE
Urząd Skarbowy w [...] decyzją z dnia [...] luty 2002 r. określił S. T. za rok 1997 zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości w kwocie [...]zł.
Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie a Izba Skarbowa w [...] po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku nr. [...] uchyliła decyzję organu I instancji w całości i określiła wysokość zobowiązania w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł oraz odsetki od zaległości w kwocie [...] zł.
Na decyzję ostateczną Izby Skarbowej w Krakowie S. T. złożył skargę z dnia [...] .07 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 lutego 2005 roku uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art 145 par. 1 pkt 1 lit c oraz par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 157 , poz. 1270 ze zm./ dopatrując się naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku , iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję zobligowany był do zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania , w tym z dowodami przedłożonymi przez stronę w postępowaniu odwoławczym. Mimo tego Izba Skarbowa nie ustosunkowała się do tych dowodów , czym naruszyła art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej .
Ponadto nie wyznaczono stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału , czym naruszono art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej.
Rozpoznając ponownie sprawę , Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w dniu 30 września 2005 roku decyzją [...] uchylił decyzję Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lutego 2002 r. i określił S. T. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1997 w kwocie [...] zł.
Wydanie decyzji w niniejszej sprawie uchybieniach w zakresie prowadzonej podatkowej księgi przychodów i rozchodów spółki.
W szczególności ustalono, że zawyżone zostały koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę [...] zł w tym :
- Zawyżono m. in. odpisy amortyzacyjne o łączną kwotę [...] zł w związku z zaliczeniem do środków trwałych budynku handlowego , który został wybudowany w 1993 r . i nie wniesiony do spółki ,czym naruszono przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych / DZ. U. Nr.6 , poz. 35 ze zm./.
- Zawyżono też odpisy amortyzacyjne poprzez błędne ustalenie wartości początkowej oraz stosowanie niewłaściwych stawek amortyzacyjnych w stosunku do : samochodu ciężarowego marki [...] rok produkcji 1985 , kserokopiarki nabytej [...] .11 1996 roku , kompletu z drukarką.
- Dotyczyło to również dwóch wtryskarek mechanicznych do tworzyw sztucznych i wtryskarki pneumatycznej, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych , sprężarki AIR POL , sprężarki pneumatycznej [...] wraz z osprzętem , formy do wtryskarek [...] .
- Zarzut ten tyczył ponadto faxu i telefonu zakupionych [...] stycznia 1997 roku i samochodu ciężarowego marki "[...]" przyjętego do użytkowania przed 1997 rokiem.
- Ostatni z zarzutów tyczył zawyżenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników o kwotę [...]zł.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił naruszenie zasad postępowania podatkowego , pominięcie jego uprawnień w stosowaniu przepisu art. 22 ust. 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , nadinterpretację przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych , błędną wykładnię przepisów k. c. w zakresie spółek cywilnych .
Odnośnie merytorycznych ustaleń zawartych w decyzji, skarżący podnosił:
I. zarzut odrzucenia z kosztów uzyskania przychodów spółki odpisów amortyzacyjnych w kwocie [...] zł dotyczących budynku handlowego , który posadowiony jest na nieruchomości nabytej w 1993 roku z żoną i córką A. R. z jej mężem.
Skarżący powołuje się na oświadczenie swej małżonki i męża córki zawierające zgodę na inwestycję - budowy pawilonu handlowego i produkcyjnego w ramach działalności gospodarczej wspólników oraz na samodzielne zarządzanie działkami .Na dzień zawarcia umowy budynek nie mógł stanowić środka trwałego w myśl stosownych przepisów o amortyzacji. Z chwilą po wstania możliwości użytkowania wprowadzono go do ewidencji środków trwałych .
Wyliczenie wartości nastąpiło na podstawie poniesionych kosztów materiału i robocizny i jest zgodne z kosztorysem uproszczonym.
Na tej podstawie przyjąć należy , iż budynek ten stanowi własność wspólników i został w 30 % zrealizowany w czasie trwania spółki, która mogła wpisać go do ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych.
II. Odnośnie odrzucenia kwoty amortyzacji komputera amortyzowanego od czerwca 1995 roku w części przekraczającej wartość wynikającą-z faktury zakupu , skarżący podnosił iż wykonano sieć kablową umożliwiającą współpracę 2 komputerów.
III. W kwestii przyjęcia przez organ wartości początkowej wtryskarki "[...] " w wysokości [...] zł podnosił, iż spółka poniosła dodatkowe koszty umieszczenia i uruchomienia urządzenia , doprowadzenia wody, energii elektrycznej, wentylacji. Odwołujący miał prawo do podniesienia stawki odpisów amortyzacyjnych , gdyż wtryskarka była pod działaniem znacznych obciążeń i drgań, musiała być 24 godziny na dobę w stanie czynnym. Dotyczy to również innych urządzeń , w tym wtryskarki, sprężarki [...] , sprężarki [...] .
IV. Zarzut zaliczenia form do wtryskarek produkcji [...] do urządzeń peryferyjnych.
S. T. podnosił, że formy do produkcji spodów męskich pod obuwie, które używał przez okres 2-3 sezonów , zgodnie z zapisem par. 2 ust. 1 pkt.3 rozporządzenia o amortyzacji zaliczał do środków trwałych , posiadały one okres użytkowania dłuższy niż 1 rok i wartość powyżej 2500 zł.
Rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu decyzji przez WSA i po zapoznaniu się z dokumentami złożonymi dodatkowo w trakcie postępowania odwoławczego i wydając decyzję w dniu 30 września 2005 roku , Dyrektor Izby Skarbowej w [...] powołał się na przepis art. 22 ust. 1 oraz ust.7 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych / DZ. U. 1993 r. Nr. 90 , poz. 416 ze zm./ oraz wydane w oparciu o ust. 7 i 8 art. 22 tej ustawy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych / DZ. U. Nr. 6 , poz. 35 z zm./ , podkreślając że podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki, lecz tylko wtedy g4y wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzasadni że ich powstanie miało lub mogło wpłynąć na ich wysokość.
Jeśli chodzi o nie uznane odpisy amortyzacyjne od budynku handlowo-produkcyjnego , organ odwoławczy stanął na stanowisku iż budynek nie został wniesiony do spółki a wykonane przez wspólników w latach 1994-1996 prace budowlane związane z jego rozbudową, stanowią inwestycję w obcym środku trwałym.
W takim wypadku spółka winna ustalić wartość początkową środka , w wysokości faktycznych kosztów wytworzenia , ustalonych w oparciu o posiadane dowody, względnie o opinię biegłego , którego winien powołać sam podatnik. Ustalenie tej wartości w oparciu o uproszczoną dokumentację kosztorysową i szacunek przyjęty do ubezpieczenia jest niezgodne z par.4 ust.5 i 7 powołanego rozporządzenia o amortyzacji.
Zgoda małżonków wspólników spółki na samodzielne zarządzanie majątkiem , w tym przedmiotową nieruchomością, nie daje podstawy do przyjęcia , iż doszło do przeniesienia własności nieruchomości na rzecz spółki, gdyż zgodnie z art. 158 kodeksu cywilnego może to nastąpić jedynie w formie aktu notarialnego. Nie zachowanie tej formy skutkuje nieważnością umowy. Ustalenia te zgodne są z wyrokiem NSA z dnia 10.04.2003 r. sygn. I S.A./Kr 424/01 dotyczącym A. R., wspólniczki spółki "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok.
Odnośnie odpisów amortyzacyjnych od komputera z drukarką, organ odwoławczy zauważył iż spółka nie posiada dowodów poniesienia dodatkowych instalacji wprowadzenia systemu oprogramowania i oprzyrządowania , nadto w przedłożonych ewidencjach środków trwałych , nie stwierdzono drugiego komputera.
Nieuwzględnienie odpisów amortyzacyjnych od wtryskarki mechanicznej [...] w wysokości wyższej aniżeli wynikającej z faktury zakupu oraz podwyższonej od 1997 roku stawki amortyzacyjnej w oparciu o przepis par. 9 ust.3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie amortyzacji, zdaniem organu odwoławczego było zasadne.
Z objaśnień do grupy 5 "Uwagi szczegółowe" KRST wynika , że za odrębny obiekt w zakresie maszyn, urządzeń i aparatów specjalnych branżowych , uważa się z reguły poszczególne maszyny , urządzenia i aparaty wraz z wyposażeniem normalnym lub dodatkowym i specjalnym stałym. W skład poszczególnego obiektu inwentarzowego oprócz właściwej maszyny , urządzenia , aparatu , zespołu , wchodzą fundamenty oraz konstrukcje wsporcze lub ochronne . Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził też, że w toku postępowania podatkowego nie przedłożono dowodów , pozwalających na prawidłowe ustalenie wartości początkowej tej maszyny. Dlatego nie uznano wartości początkowej tej maszyny w kwocie wyższej aniżeli wynikającej z faktury zakupu i stawki innej niż przyjęta w 1995 roku - t.j. 10 %.
Dotyczy to również innych urządzeń , w tym wtryskarki, sprężarki Kaeser, AIR POL , gdzie spółka zastosowała zawyżone stawki amortyzacyjne.
Dyrektor Izby Skarbowej podzielił też stanowisko organu I instancji, iż formy do wtryskarek nie są samodzielnymi, kompletnymi obiektami, tj. urządzeniami, których funkcje użytkowe mogą być realizowane w ich samodzielnej pracy lecz stanowią dodatkowe wyposażenie t.j. część peryferyjną wtryskarek. Wydatki na ich nabycie lub wytworzenie po winny podwyższać wartość początkową środków trwałych.
Stanowisko to zgodne jest z pismem Ministerstwa Finansów z dnia 17.04.2003 r. Nr. PB3/DK-A 033-643-11/03 dotyczącym rozstrzygnięcia wątpliwości, czy formy do wtryskarek mogą podlegać amortyzacji jako kompletne i zdatne do użytku środki trwałe , czy też poniesione wydatki powinny podwyższać wartość początkową wtryskarek.
Za zasadny natomiast uznał organ odwoławczy zarzut błędnego ewidencjonowania składek na ubezpieczenie społeczne. W odniesieniu do powołanego w wyroku WSA z dnia 18 lutego 2005 roku zarzutu sformułowanego w skardze błędnego wyliczenia kwoty zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł poprzez nieuwzględnienie dokonanych w księgach 1997 r. korekt naliczonej amortyzacji odnośnie telefonu , faksu , kserokopiarki oraz wtryskarki, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził że wyniki ustaleń dokonanych przez Urząd Skarbowy uwzględniały dokonaną przez podatnika korektę odpisów z października 1997 roku co zostało potwierdzone przez skarżącego , który wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2002 r. a następnie wycofał wniosek stwierdzając że przeanalizował ponownie odpisy za miesiące IX , X, i XI uznając że są zgodne z ustaleniami urzędu.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2005 roku została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. S. T. zarzuca:
1. brak podstawy prawnej w wydanej decyzji - art. 210 par. 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej - w zakresie upoważnienia do wydania decyzji jedynie w kwocie równej lub niższej od zapłaconej,
2. rażące naruszenie art. 70 par. l Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku ,
3. naruszenie przepisów w sprawie materiałów dowodowych art. 180 par. 1 , art. 187 par. 1 i 191 Ordynacji podatkowej ,
4. zastosowanie błędnej podstawy prawnej w postaci rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z 1997 r. zamiast przepisów z 1992 roku,
5. nie właściwą interpretację przepisów wobec zgromadzonych materiałów dowodowych wynikających z art. 22 ust. 1 , 7 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ,
6. rażącą nadinterpretację przepisów par.2 ust. 1 par.4 ust. 1 i 2 , par. 6 ust. 1 pkt. 1 i 2 ust.3-7 , par. 9 ust.3 pkt. 1 lit. a i pkt.2 , ust.4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przy włączeniu akt postępowania podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w [...] do niniejszej skargi ze wszystkimi załącznikami przekazanymi przez podatnika.
W uzasadnieniu niniejszej skargi skarżący podnosi, iż po wydaniu decyzji przez organ I instancji i złożeniu odwołania w dniu 11 marca 2002 roku, w którym zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, wobec jego nieuwzględnienia , w dniu 11 kwietnia 2002 roku zapłacił wyliczone zobowiązanie z odsetkami.
Obecna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wydana została po 6 latach i 9 miesiącach licząc od końca roku kalendarzowego w którym mógł powstać obowiązek podatkowy. Organ podatkowy I i II stopnia ustalił wobec podatnika zobowiązanie podatkowe bezpodstawnie a podatnik wykorzystywał środki odwoławcze przewidziane w Ordynacji podatkowej. Z faktu , że podatnik był zobowiązany do zapłaty wyliczonej w decyzji i zaległości podatkowej i zapłacił kwotę podatku , nie można wywodzić iż spowodował wygaśnięcie zobowiązania podatkowego a obecnie Dyrektor Izby Skarbowej to potwierdza.
Dyrektor Izby Skarbowej winien podać podstawę prawną przy zastosowaniu takiej interpretacji określenia zobowiązania podatkowego t.j. określenie podatku jedynie w kwocie równej lub niższej od zapłaconej.
Skarżący nie godzi się z oceną merytoryczną i prawną określenia zobowiązania podatkowego , która jest taka sama jak w poprzedniej , uchylonej przez WSA w Krakowie , dlatego wnosi o uwzględnienie treści poprzednio złożonej skargi rozpatrywanej przez Sąd w sprawie I S.A./Kr 1694/02.
Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując dotychczasowe stanowisko domagał się oddalenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Stosownie do art3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm./ - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności t.j. z punktu widzenia zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie , uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy , gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz , gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego czy też prawa procesowego , które mogło by uzasadniać uchylenie decyzji.
Odnosząc się do pierwszoplanowego zarzutu skarżącego w zakresie braku podstawy prawnej w zakresie upoważnienia do wydania decyzji jedynie w kwocie równej lub niższej od zapłaconej i rażącego naruszenia art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej, stwierdzić należy iż zarzut ten nie jest zasadny. Bezspornie w niniejszej sprawie skarżący S. T. po wydaniu decyzji przez organ I instancji i złożeniu odwołania uiścił sumę podatku przez organ określonego , co miało miejsce w 2002 roku.
Zgodnie z treścią art. 70 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / DZ. U. Nr. 137 , poz. 926 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie więc skarżącego w podatku dochodowym za 1997 rok przedawniało się z dniem 31 grudnia 2003 roku .Bezspornie w stosunku do skarżącego nie było wszczęte postępowanie egzekucyjne z uwagi na fakt dobrowolnej zapłaty.
Decyzja organu I instancji - Urzędu Skarbowego w [...] wydana została [...] lutego 2002 roku a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania , natomiast decyzja Dyrektora Izby Skarbowej obecnie zaskarżona - w dniu 30 września 2005 roku.
Organ odwoławczy przyjął, co wynika z uzasadnienia decyzji wygaśnięcie zobowiązania podatkowego poprzez uiszczenie przez podatnika kwoty podatku przed upływem terminu przedawnienia , co uprawniało go do wydania decyzji określającej podatek jedynie w kwocie równej lub niższej od zapłaconej.
Z tym stanowiskiem wbrew zarzutom i wywodom skargi należy się zgodzić.
Otóż niewątpliwie , zgodnie z art.59 par. 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej zapłata podatku powoduje zaspokojenie roszczenia wierzyciela zobowiązania podatkowoprawnego i stanowi efektywne wygaśnięcie zobowiązania podatkowego.
Drugi sposób wygaśnięcia zobowiązania podatkowego poprzez przedawnienie nie prowadzi do zaspokojenia roszczenia. Jednakże w każdym z tych przypadków wygaśnięcie zobowiązania podatkowego jest równoznaczne z wygaśnięciem stosunku prawnopodatkowego , który powstał w momencie indywidualizacji obowiązku podatkowego/ art. 5 Ordynacji/. Oznacza to , że po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego czy miało to miejsce w sposób efektywny , czy też nie - nie istnieją żadne więzi prawne pomiędzy podatnikiem a wierzycielem zobowiązania podatkowego.
To , czy decyzja organu ma charakter ostateczny lub czy toczy się postępowanie odwoławcze , nie ma znaczenia dla skutków zapłaty w postaci wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania podatkowego. Z kolei skoro w niniejszej sprawie zobowiązanie podatnika wskutek zapłaty podatku wygasło , nie może po raz drugi wygasnąć wskutek przedawnienia. Mimo więc upływu więc upływu terminu pięcioletniego okresu przedawnienia, za uzasadnione należało przyjąć wydanie przez organ decyzji reformatoryjnej / art. 233 par. 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej /.Po zapłacie podatku bowiem termin przedawnienia nie biegnie , a organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej .
Nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconej , ponieważ wobec braku zapłaty w tym wyższym zakresie - zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia.
Wykluczenie możliwości wydania tego rodzaju decyzji, prowadziło by do pozbawienia organu odwoławczego jego ustawowych kompetencji nawet w sytuacji stwierdzenia, że zobowiązanie podatkowe w części, w której zostało wykonane przez zapłatę, zostało określone w kwocie wyższej niż to wynikałoby z obowiązujących przepisów.
Decyzja organu pierwszej instancji nie była by poddana kontroli instancyjnej, co naruszało by konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w aktualnej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego / patrz : wyrok NSA z dnia 12.o4.2006 r. FSK 2365/04 POP 2006/5/76/.
W kwestii pozostałych zarzutów : przede wszystkim stwierdzić należy , iż Dyrektor Izby Skarbowej po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzedniej decyzji organu odwoławczego, wydając zaskarżoną obecnie decyzję zapoznał się z całością materiału zgromadzonego i podał go ocenie łącznie z dowodami zebranymi w postępowaniu podatkowym nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji.
Podatnik tym razem miał możliwość w zapoznania się z treścią zebranego materiału i wypowiedzenia się.
Jeśli chodzi o nie uznanie przez organy za koszt uzyskania przychodów spółki odpisów amortyzacyjnych od budynku handlowo- produkcyjnego , w świetle nie kwestionowanych ustaleń związanych z prawem własności nieruchomości na której budynek jest posadowiony , a zwłaszcza iż współwłaścicielami jej nie byli wyłącznie wspólnicy spółki cywilnej, za prawidłowe należało uznać stanowisko organów , iż nie doszło z punktu widzenia formalnego do wniesienia tego obiektu do majątku spółki skoro nie nastąpiło to w formie aktu notarialnego , czego wymaga przepis art. 158 kodeksu cywilnego pod rygorem nieważności. W kontekście materiału dowodowego możliwe było uznanie , że Wykonane przez spółkę w jatach 1994-1996 prace budowlane związane z rozbudową budynku , stanowią inwestycję w obcym środku trwałym. W takim przypadku spółka winna ustalić wartość początkową środka w wysokości faktycznych kosztów wytworzenia zgodnie z par. 6 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych / DZ. U. nr.6 poz. 35 z 1997 r. /, które wbrew skarżącemu miało w niniejszej sprawie zastosowanie zgodnie z j ego par. 14 tym.
Pkt 5 paragrafu 6 rozporządzenia określa co uważa się za koszt wytworzenia zaś w kolejnym punkcie 7 zawarte są wskazania jak należy koszt ten ustalić w sytuacji jeżeli podatnik nie może go ustalić - wówczas wartość początkową środka ustala się w wysokości określonej przez biegłego , powołanego przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych. Podatnik dla celów wskazania kosztów wytworzenia środka nie spełnił wymogu z punktu piątego , a przedłożona uproszczona dokumentacja kosztorysowa wykonana na jego zlecenie przez inż. K. A. a nie przez powołanego przez podatnika biegłego ,nie może być uznana za odpowiadającą wymogom par. 6 ust 7 rozporządzenia.
Z tego powodu brak było podstaw do zaliczenia w koszty działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych od przedmiotowego budynku.
Za niezasadne należy uznać dalsze zarzuty skarżącego dotyczące odpisów amortyzacyjnych od wtryskarek i zastosowanie do nich podwyższonych stawek amortyzacyjnych z uwagi na działanie ich przy znacznym obciążeniu i drganiach.
Skarżący w toku postępowania nie przedłożył dowodów pozwalających na ustalenie wartości początkowej tych urządzeń innej ani wynikającej z faktur zakupu , zaś objaśnienia do grupy 5 "uwagi szczegółowe" KRŚT wskazuj ą że w skład poszczególnego obiektu inwentarzowego oprócz właściwej maszyny wchodzą fundamenty , konstrukcje wsporcze lub ochronne. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu ocena organów podatkowych w zakresie form do wtryskarek jako urządzeń peryferyjnych , gdyż nie można ich zaliczyć do samodzielnych , kompletnych obiektów t.j. urządzeń , których funkcje użytkowe mogą być realizowane w ich samodzielnej pracy. Dlatego wydatki na ich nabycie i wytworzenie winny podwyższać wartość początkową środków trwałych.
Podzielając dalsze ustalenia organów podatkowych co do stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz ocenę całego materiału dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia prawa procesowego i materialnego , które mogły by podważać legalność zaskarżonej decyzji.
Marginesowo zauważyć należy , iż przedmiotem kontroli sądu była również zgodność z prawem decyzji tyczącej wspólnika skarżącego A. R., wprawdzie tyczyła ona 1996 roku lecz występował w tej sprawie / sygn. I SA/Kr 424/01/ prawie identyczny stan faktyczny .
Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi/Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /- orzekł jak w sentencji.