I SA/Kr 1408/22

I SA/Kr 1408/22 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II FZ 79/23 - Postanowienie NSA z 2023-09-04
II FZ 43/24 - Wyrok NSA z 2024-06-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 144 par. 5, art. 144a par. 1, par. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2020 poz 2320
art. 40, art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 42 ust. 1 ust. 2
Ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14 września 2022 r. nr 1201-IOP1-1.4102.14.2022.11 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 września 2022 r. nr 1201-IOP1-1.4102.14.2022.11 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Targu z dnia 30 marca 2022 r. nr 1218-SPO-1.4102.23.2021.27 w przedmiocie określenia A. S. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. Decyzja została przesłana za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres skrzynki elektronicznej pełnomocnika skarżącej na platformie ePUAP. W związku z brakiem odbioru ww. korespondencji przez pełnomocnika skarżącej, organ uznał decyzję za doręczoną z dniem 29 września 2022 r.
W dniu 28 listopada 2022 r. (data stempla pocztowego) A. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1408/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi.
Z kolei postanowieniem z dnia 4 września 2023 r. sygn. akt II FZ 79/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została przesłana pełnomocnikowi skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z treścią art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., zwanej dalej O.p.) doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Jak stanowi art. 144a § 1 O.p., w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na: 1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych; 2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. Jednocześnie, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych dzień doręczenia ustala się zgodnie z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (art. 144a § 2 O.p.).
Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 569 ze zm., zwanej dalej u.d.e.), operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Jak stanowi art. 41 ust. 1 u.d.e., dowód otrzymania jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Według art. 41 ust. 2 u.d.e., przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu. Jak natomiast stanowi art. 41 ust. 3 u.d.e., przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu.
Jeżeli chodzi o chwilę doręczenia korespondencji elektronicznej, zgodnie z art. 42 ust. 1 u.d.e. w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili: 1) odebrania korespondencji – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1; 2) wpłynięcia korespondencji – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2. Jak natomiast wynika z art. 42 ust. 2 u.d.e., w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w trybie zastępczym. Ww. decyzja została bowiem wysłana pełnomocnikowi skarżącej za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres jego skrzynki elektronicznej, w dniu jej wydania (co potwierdza zapis dotyczący daty utworzenia poświadczenia: 2022-09-14T15:48:46.58, k. 97 akt administracyjnych). Pierwsze Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD) zostało utworzone w dniu 14 września 2022 r. – co odpowiada pierwszej awizacji korespondencji. Powtórne UPD (druga awizacja) utworzono w dniu 22 września 2022 r. Tym samym czternastym dniem od wygenerowania pierwszego UPD był dzień 28 września 2022 r. Był to zatem ostatni dzień, w którym pełnomocnik skarżącej mógł odebrać przesłaną do niego drogą elektroniczną decyzję. W związku z brakiem odbioru ww. korespondencji przez pełnomocnika skarżącej, organ uznał decyzję za doręczoną z dniem 29 września 2022 r., tj. w dniu następującym po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych. W konsekwencji, trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi - liczony zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. - upłynął w dniu 29 października 2022 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 28 listopada 2022 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie.
Wskazać przy tym należy, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak nie został on uwzględniony. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1408/22 tut. Sąd odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi, a postanowieniem z dnia 4 września 2023 r. sygn. akt II FZ 79/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jej zażalenie na to postanowienie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.