I SA/Kr 1389/11

I SA/Kr 1389/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Maja Chodacka
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
II FSK 326/12 - Postanowienie NSA z 2014-10-22
II FSK 3501/14 - Wyrok NSA z 2015-02-06
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 1, art. 146 par. 1, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1389/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Sylwia Piwowarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 r., sprawy ze skargi "M" Polska Sp. z o.o. w K., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 28 kwietnia 2011r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. Sp. z o.o. w K. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca jest spółką z branży IT specjalizującą się w doradztwie, projektowaniu oraz wdrażaniu innowacyjnych rozwiązań informatycznych wykorzystywanych w komunikacji sieci Internet. Organizuje przy tym imprezy integracyjne dla swoich pracowników, mające na celu zmotywowanie pracowników do dalszej pracy, podtrzymanie poczucia utożsamiania się pracowników z własną firmą, polepszenie współpracy między pracownikami oraz podziękowania pracownikom za ich pracę i zaangażowanie. Spotkania integracyjne mają różnorodną postać (np. piknik lub spotkania w restauracji lub klubach połączone z imprezą taneczną) i mogą odbywać się w wynajętych lub zarezerwowanych lokalach oraz innych miejscach. Imprezy integracyjne organizowane dla pracowników mają charakter otwarty, czyli zaproszeni są wszyscy pracownicy lub grupy pracowników, ale ich obecność jest całkowicie dobrowolna, nieobowiązkowa, a sam udział darmowy. Wnioskodawca zleca organizowanie imprez podmiotom zewnętrznym, a wynagrodzenie za usługi w tym zakresie jest płatne ryczałtowo przed datą samej imprezy. Wnioskodawca ma informację na temat szacowanej ilości osób, które zamierzają przybyć na imprezę, niemniej nie weryfikuje czy wszystkie osoby, które potwierdziły zamiar wzięcia udziału w imprezie, rzeczywiście na nią przybyły oraz jak długo na niej przebywały i z jakich atrakcji/świadczeń korzystały. Wnioskodawca nie sporządza listy pracowników biorących udział w imprezie integracyjnej. Nie jest też w stanie określić z których udostępnionych atrakcji/świadczeń dany pracownik skorzystał, gdyż nie prowadzi ewidencji w tym zakresie. Podczas imprezy pracownicy mogą korzystać z usług gastronomicznych lub cateringowych. Pracownicy nie mają przydzielonych racji żywnościowych, a każdy pracownik ma możliwość wyboru na imprezie jaki posiłek chce zjeść lub czego chce się napić i w jakiej ilości. Wnioskodawca ze względu na liczebność pracowników i formę udostępnienia świadczeń np. szwedzki stół lub catering nie jest w stanie ewidencjonować ilości spożytych przez danego pracownika produktów.
W związku z powyższym zadane zostało następujące pytanie:
Czy wartość (koszt organizacji) imprezy integracyjnej będzie dla pracownika przychodem ze stosunku pracy i czy w związku z organizacją imprezy integracyjnej Wnioskodawca zobowiązany będzie do pobrania jako płatnik podatku dochodowego z tytułu uzyskania przez pracowników Wnioskodawcy przychodu wymienionego w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?
W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawca przytoczył treść art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11 ust. 1 tej ustawy. Na podstawie ich brzmienia stwierdził, że aby mówić o przychodzie w postaci nieodpłatnego świadczenia lub świadczenia w naturze na rzecz pracownika to musi być to świadczenie "otrzymane" oraz związane ze stosunkiem pracy. Z przepisów tych wynika, że w przeciwieństwie do świadczeń pieniężnych (pieniądze lub wartości pieniężne), które wystarczy, że zostaną "postawione do dyspozycji podatnika" aby można było mówić o przychodzie w postaci świadczeń w naturze i nieodpłatnych świadczeń, konieczne jest ich otrzymanie. Nie wystarcza zatem sama możliwość skorzystania z określonego świadczenia lecz konieczne jest ustalenie określonego, konkretnego wymiaru finansowego danego świadczenia, z którego skorzystał pracownik. W stanie faktycznym nie powstaje zindywidualizowane i skonkretyzowane świadczenie na rzecz określonego pracownika, gdyż w zależności od okoliczności dany pracownik może w ogóle nie skorzystać z udostępnionych w ramach imprezy atrakcji/świadczeń lub też skorzystać w większej lub mniejszej mierze niż inni. Nie jest również możliwe z punktu widzenia racjonalności kontrolowanie samego korzystania z określonych atrakcji/dóbr w toku imprezy, gdyż powodowałoby to udaremnienie celu samej imprezy integracyjnej, która ma się co do zasady wiązać dla pracowników z przyjemnym spędzeniem czasu, w celu uzyskania efektu w postaci integracji i poczucia związania z innymi pracownikami oraz firmą. Nie można również mówić o nieodpłatnym świadczeniu, gdyż Wnioskodawca finansując i zlecając zorganizowanie imprezy, w momencie dokonywania tego, nie przekazuje świadczenia na rzecz konkretnych osób, tym samym brak jest niezbędnego elementu, którym jest konkretny odbiorca świadczenia. Wnioskodawca niejako udostępnia określone świadczenia i dobra do szerokiego grona osób, a skorzystanie z nich nie jest zależne, ani kontrolowane przez niego, choć znany jest potencjalny zakres osób mogących z nich skorzystać. Niemniej może się zdarzyć, iż pomimo, że zakres takich osób jest znany to żadna z nich nie weźmie udziału w imprezie integracyjnej. Możliwość opodatkowania zaistnieje wówczas, gdy określenie zdarzenie spowoduje przysporzenie o konkretnym wymiarze finansowym możliwe do powiązania z konkretną osobą. Tylko bowiem w takim przypadku można mówić o nieodpłatnym świadczeniu lub świadczeniu w naturze. Opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania. Wnioskodawca odpowiadając na wezwanie organu podał również, że koszty imprezy integracyjnej dla pracowników zostaną sfinansowane ze środków obrotowych Wnioskodawcy, a nie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
W interpretacji indywidualnej z dnia 28 kwietnia 2011r. nr [...] Minister Finansów uznał iż stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę w sytuacji gdy pracownik nie będzie brał udziału w imprezie integracyjnej – jest prawidłowe, zaś w pozostałym przypadku jest ono nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji przywołana została treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Następnie organ stwierdził, że przychodami z szeroko rozumianego stosunku pracy, są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń pieniężnych w naturze, bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Z powyższego wynika, iż przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, lecz również inne przysporzenia majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne. Zalicza się do tego między innymi wartość różnego rodzaju imprez integracyjnych. Wartość takich usług ocenia się według art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O powstaniu przychodu przesądza fakt uczestnictwa przez uprawnione osoby w zorganizowanej imprezie integracyjnej oraz atrakcjach tam zapewnianych. Nieodpłatne świadczenie otrzymują jedynie osoby uczestniczące w imprezie. Nieistotne jest przy tym, co i ile dana osoba skonsumuje, czy i z jakich atrakcji skorzysta, gdyż koszty zakupu poszczególnych postawionych do dyspozycji świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego czy uprawnione osoby skorzystają z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Istotnym dla celów podatkowych jest to, że osoby te skorzystały z możliwości udziału w imprezie integracyjnej zaoferowanej im przez pracodawcę. Samo uczestnictwo posiada już konkretny wymiar finansowy. Organ nadmienił przy tym, iż ewentualne trudności towarzyszące indywidualizacji świadczeń na rzecz poszczególnych pracowników, którzy będą uczestniczyć w imprezie, mają charakter drugorzędny i nie mogą wpływać na byt i zakres obowiązku podatkowego. Tak więc problemy techniczne związane z ujednoliceniem ogólnej kwoty kosztów zorganizowania imprezy integracyjnej nie mogą prowadzić do niemożności wyodrębnienia, jaka wartość (część) uiszczonej kwoty przypada na danego pracownika. W związku z tym organ stwierdził, że w sytuacji, gdy pracodawca zorganizuje imprezę integracyjną dla zaproszonych osób będących pracownikami i poniesie wszystkie koszty związane ze zorganizowaniem tej imprezy, winien ustalić wartość nieodpłatnego świadczenia dla każdej uprawnionej osoby, która weźmie w niej udział.
Skargę na powyższą interpretację wniosła M. Sp. z o.o. w K. wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy świadczenia zostały jedynie postawione do dyspozycji pracowników, a nie zostały indywidualnie otrzymane przez pracowników oraz jednocześnie nie jest możliwe ustalenie wartości przychodu wg metod określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych,
Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 14a w zw. z art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że orzeczenia sądów administracyjnych nie mają wpływu na interpretacje organów podatkowych,
- art. 121 w zw. z art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieodniesienie się przez organ do powołanego przez Skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych w analogicznych sprawach.
W uzasadnieniu skargi podtrzymana została argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wniosku o wydanie interpretacji. Podkreślone przy tym zostało, że w przedstawionym we wniosku o interpretację zdarzeniu, nie można mówić o nieodpłatnym świadczeniu, gdyż Skarżąca finansując i zlecając zorganizowanie imprezy, w momencie dokonywania tego, nie przekazuje świadczenia na rzecz konkretnych osób, tym samym brak jest niezbędnego elementu, którym jest konkretny odbiorca świadczenia. Określone zdarzenie musi powodować przysporzenie o konkretnym wymiarze finansowym możliwe do powiązania z konkretną osobą, aby można było mówić o nieodpłatnym świadczeniu lub świadczeniu w naturze. Aby świadczenia w naturze mogły zostać opodatkowane należy stwierdzić, iż określony podatnik realnie otrzymał/skorzystał z nieodpłatnego świadczenia, które ma konkretny i dający się ustalić wymiar. Gdyby poniesione kosztu rozłożyć równomiernie na pracowników biorących udział w imprezie powodowałoby to, iż przychód przypisany pracownikowi nie odpowiadałby faktycznie otrzymanemu świadczeniu. Świadczenia zostały przy tym jedynie pozostawione do dyspozycji, a nie przekazane indywidualnie.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podkreślił przy tym, że potwierdzeniem uzyskanej korzyści jest samo uczestnictwo pracownika w zorganizowanej imprezie. Pracownik otrzymuje nieodpłatne świadczenie o określonej wartości w związku z przyjściem na imprezę integracyjną, bez względu na to jak się później zachowa (co i w jakiej ilości będzie konsumował). Pracodawca powinien ustalić wartość świadczenia na rzecz konkretnego pracownika. Trudności techniczne w tym zakresie są przy tym drugorzędne. Świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian. Ustawodawca stwierdza, że istnieją inne świadczenia nieodpłatne aniżeli świadczenia w naturze. Osiągana korzyść nie musi być majątkowa, lecz może być również osobista.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016).
Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy).
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej w oparciu o przedstawione wyżej zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.) za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Jako przychody, przepis ten wymienia zatem wypłaty pieniężne, świadczenia w naturze, inne nieodpłatne świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatne. Konsekwencją takiego zróżnicowania przychodów jest wskazanie w kolejnych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sposobu obliczania wartości pieniężnej świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, że warunkiem uznania za przychód z nieodpłatnego świadczenia jest faktyczne jego otrzymanie. Z art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy wynika bowiem, że przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wyraźnie więc w powołanym przepisie ustawodawca wyróżnia dwa sposoby zaistnienia przychodu: a) otrzymanie i b) postawienie go do dyspozycji podatnika. W przypadku nieodpłatnych świadczeń muszą być one faktycznie otrzymane, w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych, które mogą być nie tylko otrzymane, ale również postawione do dyspozycji.
Jednocześnie ustawodawca zastrzegł, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy. Jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione wartość tę ustala się według cen zakupu (pkt 2). Dla przypisania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń konieczne jest zatem ustalenie wysokości tego przychodu.
Tymczasem w niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniom organu - nie sposób określić zakresu korzyści uzyskanej przez konkretnego pracownika z tytułu sfinansowania przez pracodawcę kosztów imprezy integracyjnej. Dla opodatkowania istotne jest bowiem to, czy danemu pracownikowi można przypisać konkretny, a nie statystyczny przychód. Trzeba bowiem przyznać rację Skarżącej, że nie można ustalać przychodu w drodze arytmetycznego działania polegającego na podzieleniu kosztów imprezy integracyjnej przez liczbę pracowników biorących w niej udział, tak jak chce tego organ wydający interpretację. Przepisy ustawy nie dają podstaw do wykonania takiego działania.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny przychód nie może zostać hipotetycznie przypisany en bloc (grupie podatników czy też – w rezultacie przeprowadzenia prostej operacji matematycznej – jednemu podatnikowi). Przeciwnie, powinien on poddawać się weryfikacji w sensie możności jego wyliczenia i skonkretyzowania. Tylko taki punkt widzenia odpowiada zasadom określonym w art. 2 i art. 217 Konstytucji RP (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1531/09 - orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie jest zatem poprawne w świetle przytoczonych przepisów stanowisko organu, że w sytuacji wskazanej przez Skarżącą opodatkowaniu podlega prawo do korzystania ze świadczeń bez względu na to czy pracownik ze świadczenia skorzystał. W przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia). Należy stwierdzić, że o przychodzie pracownika można mówić wyłącznie w takiej sytuacji, gdy korzysta on z postawionych do dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe jest ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych; natomiast gdy wartości świadczeń nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika (jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie), gdzie wysokość ponoszonych wydatków nie może być przypisana do konkretnego pracownika bez względu na to, czy skorzystał on z poczęstunku bądź innych atrakcji czy też nie (ewentualnie w jakim zakresie to nastąpiło), brak jest podstaw do ustalenia przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych w związku z organizacją przez pracodawcę imprezy integracyjnej.
Nie jest to przy tym stanowisko odosobnione, albowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się już pogląd o treści wskazanej wyżej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2147/09, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 140/11, wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 404/11, 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1284/10 i 7 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1326/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2039/09, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 862/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 września 2011r., sygn. akt I SA/Kr 1113/11 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu wskazać także należy, że błędne jest stanowisko organu, że powołane przez stronę wyroki sądów administracyjnych wiążący charakter mają w konkretnej sprawie i ściśle określonym stanie faktycznym i organ dokonujący interpretacji nie musi się do nich odnosić. Zgodnie z przepisem art. 14a Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Z kolei stosownie do art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych, co szczególnie należy podkreślić w rozpoznawanej sprawie. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takie orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3373/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 265/10).
Organ jest obowiązany zgodnie z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy w tym orzeczeń, na które występujący o interpretację się powołał. Dlatego też nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wyroki, na które powołał się podatnik zapadły w indywidualnych sprawach. W tych okolicznościach odniesienie się przez organ do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych konieczne jest dla zachowania wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Odniesienie się do powoływanych przez podatnika orzeczeń, jest bowiem jednocześnie wymaganym przepisami prawa odniesieniem się do stanowiska podatnika, który argumentację zaprezentowaną w orzeczeniach sądowych przyjmuje i przedstawia jako własną.
Zatem pominięcie przez organ w swojej analizie powołanych przez stronę orzeczeń sądów administracyjnych narusza również przepisy procesowe tj. art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy weźmie pod uwagę stanowisko prawne przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz 205 cytowanej ustawy. Na zasądzone koszty składa się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej (240 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).