I SA/Kr 135/25

I SA/Kr 135/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski
Paweł Dąbek
Waldemar Michaldo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
ART. 1A UST. 2 PKT 3, ART. 2 UST. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 221
ART. 3
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie SWSA Paweł Dąbek SWSA Jarosław Wiśniewski Protokolant Referent stażysta Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w M. na interpretację indywidualną Wójta Gminy W. z dnia 17 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: skarżąca lub Spółka) jest interpretacja indywidualna Wójta Gminy W. z 17 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości.
W stanie faktycznym sprawy skarżąca złożyła do organu 15 listopada 2023 r. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Wskazała, że jest spółką utworzoną przez Związek Gmin [...], którego Gmina W. jest uczestnikiem. Jednocześnie Gmina jest współwłaścicielem Spółki, poprzez objęcie w niej udziałów. Przedsiębiorstwo wykonuje zadania Gminy o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Spółka jest użytkownikiem infrastruktury kanalizacyjnej, w skład której wchodzą sieci kanalizacyjne wraz z przepompowniami ścieków, należące do Gminy. Na terenie Gmin – uczestników Związku obecnie obowiązuje taryfa za zbiorowe odprowadzanie ścieków zatwierdzona Decyzją Dyrektora RZGW PGW z dnia [...] r. znak [...] na lata 2023-2025, która obowiązuje od 7 stycznia 2023 r. Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określa ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na okres 3 lat. Ceny i stawki opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne ustalane są według zasad podanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, wydanego zgodnie z upoważnieniami zawartym w ustawie. Taryfowe ceny i stawki opłat określane są na podstawie niezbędnych przychodów, które w szczególności pokrywają planowane w roku obowiązywania taryf uzasadnione koszty świadczenia przez Spółkę usług.
W trakcie obowiązywania taryf w Spółce występuje nieznaczny zysk z działalności w zakresie gospodarki kanalizacyjnej, ale przeznaczony on jest wyłącznie na pokrycie kosztów związanych z tą działalnością. Tym samym z powyższych zapisów, uzasadnień wniosków taryfowych oraz faktycznych działań Spółki jednoznacznie wynika, iż intencją Spółki nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Spółka sformułowała następujące pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym, grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Związku i Gminy, dzierżawione i użytkowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych?
W ocenie Spółki grunty, budynki i budowle, wchodzące w skład infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jak również nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l. Działalność w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej prowadzona przez Spółkę nie wypełnia bowiem jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221) – nie jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. Na poparcie tego stanowiska strona powołała orzecznictwo sądowe, zawarte w wyrokach: WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 r., I SA/Kr 1185/21; WSA w Białymstoku z dnia 26 lipca 2023 r., I SA/Bk 215/23, WSA w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2022 r., I SA/Bk 138/22 wskazując, że w powołanych sprawach sąd rozstrzygał zagadnienie, czy w stanie faktycznym grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodnokanalizacyjnej, będące własnością Gminy, administrowane przez wnioskodawcę i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W interpretacji indywidualnej z dnia 13 lutego 2024 r. znak: [...] Wójt Gminy W. uznał stanowisko Spółki na nieprawidłowe. Organ wyjaśnił, że z definicji spółek wynika, iż celem spółek jest osiągniecie jak największego zysku i zostają one tworzone w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W umowie Spółki znajduje się zapis o bardzo szerokim przedmiocie działalności, a fakt nieosiągania zysków z określonego rodzaju działalności nie przesądza o ich braku w innych możliwych obszarach prowadzonej przez spółkę działalności. W umowie widnieje również zapis o tym, iż wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku, przeznaczonym do podziału przez Zgromadzenie Wspólników.
Następnie Wójt stwierdził, że orzeczenia przywołane we wniosku o interpretację nie odnoszą się do spółek, a dotyczą zakładów budżetowych, czyli sytuacji kiedy gmina sama prowadzi taką działalność, ponieważ zakład budżetowy jest jednostką Gminy, nie posiadającą osobowości prawnej, więc jest to zupełnie inny stan faktyczny. W swoich uzasadnieniach sądy zwracają uwagę właśnie na wybraną formę prowadzenia działalności – zakład budżetowy. Spółka od 2013 roku składała deklaracje na podatek od nieruchomości i korzystała ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości budowli zajętych na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków i nie zostało to zakwestionowane przez Spółkę aż do 2023 r.
Wyrokiem z [...] r. sygn. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi Spółki uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd wskazał, że w zaskarżonej interpretacji nie ma uzasadnienia prawnego. Organ w żądnej mierze nie odniósł się do przepisów prawa materialnego wskazanych przez wnioskodawcę w uzasadnieniu jego stanowiska w sprawie jak również do powołanych przez stronę judykatów. W interpretacji nie wskazano jednoznacznie jakie stanowisko jest – zdaniem organu – prawidłowe. W ocenie Sądu, przedwczesnym byłoby rozpatrywanie zarzutu naruszenia prawa materialnego z uwagi na dostrzeżone mankamenty uzasadnienia wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ interpretacyjny winien jednoznacznie dokonać oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w wyroku.
W ponownej interpretacji, z 17 grudnia 2024 r. nr [...], organ raz jeszcze uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ wskazał, że w świetle brzmienia art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej u.p.o.l.) konieczność zapłaty podatku z tytułu posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą odnosi się jedynie do budowli lub ich części. Wobec tego bez względu na to, czy grunty, budynki lub ich części zostałyby uznane za niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą, odpowiedź na zadane przez Spółkę pytanie i tak musi być uznana za nieprawidłową. Jedynie bowiem w przypadku budowli warunkiem ich opodatkowania jest związanie z prowadzoną działalnością gospodarczą. W pozostałych przypadkach każdy podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. W przywołanym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazano dwie grupy podmiotów. Pierwszą z nich stanowią przedsiębiorcy, zaś do drugiej zaliczają się takie podmioty, które prowadzą działalność gospodarczą. Ustalenie zatem, że dany podmiot jest przedsiębiorcą, wyklucza konieczność czynienia ustaleń, czy prowadzi on działalność gospodarczą, gdyż już z samego faktu uznania konkretnego podmiotu za przedsiębiorcę wynika, że działalność taka jest przez niego prowadzona. Jak zostało to bowiem przewidziane w art. 4 ust. 1 ustawy dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 236 ze zm., dalej Prawo przedsiębiorców), przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Warunkiem uznania danego podmiotu za przedsiębiorcę, jest konieczność prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.
Dalej organ zaznaczył, że Spółka została utworzona jedynie w celu wykonywania działalności gospodarczej. Świadczy o tym wpis do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jak wynika z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2024 poz. 979 ze zm.) Spółka wpisana została do rejestru przedsiębiorców, czyli utworzona została w celu wykonywania działalności gospodarczej, a zatem uznać ją należy za przedsiębiorcę. Uznanie Spółki za przedsiębiorcę prowadzi do jednoznacznego wniosku, że posiadane przez nią przedmioty, powinny zostać uznane za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, co uzasadnia opodatkowanie budowli będących w jej posiadaniu.
Dlatego bez znaczenia jest kwestia prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Prawa przedsiębiorców w zakresie wniosku dotyczącego opodatkowania gruntów i budynków (ich części). Powyższe potwierdził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 czerwca 2024 rozpatrując skargę de facto w tożsamej sprawie wnioskodawcy na interpretację podatkową Wójta Gminy Pcim.
Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie ma znaczenia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. akt: SK 39/19), stwierdzający, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ zaznaczył, że w niniejszej sprawie, nieruchomości posiadane przez skarżącą służą do prowadzenia przez Spółkę działalności w zakresie zaopatrzenia w wodę i zbiorowego zagospodarowania ścieków, zatem ewentualne obciążenie podatkiem od nieruchomości skarżącej wiąże się z użytkowaniem przez skarżącą budynków i infrastruktury kanalizacyjnej, a nie tylko z ich posiadaniem.
Organ wskazał także, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeśli chodzi o definicję działalności gospodarczej, to u.p.o.l. odsyła do Prawa przedsiębiorców. W ocenie organu najistotniejszą kwestią będzie ustalenie czy Spółka prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców. Bezsporne w sprawie jest, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie odprowadzania ścieków, a działalność ta jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły, co potwierdza także sama skarżąca. Jednocześnie Spółka w wyjaśnieniach z dnia 12 stycznia 2024 r. stwierdza, iż: "ceny i stawki opłat zawarte w taryfach określono na podstawie niezbędnych przychodów dla prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie działania przedsiębiorstwa". Zgodnie zaś z definicją "niezbędnych przychodów" zawartą w art. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 537) za niezbędne przychody uznaje się wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzania ścieków, które przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku. Także Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 23 października 2018 r. (sygn. akt: I GSK 1926/18) wskazuje, iż: "propozycje cenowe taryfy przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą", co przesądza o tym, iż przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne przy ustalaniu taryf bierze pod uwagę elementy cenotwórcze, w tym także zysk. Skarżąca przyznaje, iż: "przedsiębiorstwo ustalając niezbędne przychody na pokrycie kosztów uwzględniło marżę zysku w wysokości minimalnego poziomu nie wyższego niż 1 %". Co więcej, w roku 2022 r. Spółka osiągnęła zysk w wysokości 46 511,94 zł. Jak podkreślił organ, Spółka od początku istnienia zakładała osiąganie zysków w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W § 16 umowy Spółki wskazane jest, że wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku. Zdaniem organu działalność Spółki jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły, a ponadto Spółka uzyskuje zysk z działalności, co było także jednym z celów przyświecających wspólnikom. Wobec tego Spółka prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców.
Dalej organ zaznaczył, że spółki prawa handlowego są co do zasady tworzone w celu prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania zysku. Wyjątkiem są spółki non profit, powołane do realizacji celu społecznego. Skarżąca nie jest spółką non profit, bowiem z żadnego dokumentu związanego z jej działalnością nie wynika, że cały zarobek przeznacza na działalność statutową.
Dodatkowym argumentem jest fakt objęcia działalności w sferze wodno-kanalizacyjnej podatkiem od towarów i usług, niezależnie od formy prawnej, w jakiej jest ona wykonywana.
Kolejno organ zauważył, że Spółka prowadzi działalność w oparciu o dwie decyzje administracyjne, tj. zezwolenie na prowadzenie zbiorowego odprowadzania ścieków oraz zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych lub osadników w instalacjach przydomowych oczyszczalni ścieków i transportu nieczystości ciekłych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy. Obie decyzje odnoszą się do ustawy Prawo przedsiębiorców, uprzedniej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Organ dostrzegł, że nawet w przypadku braku osiągnięcia przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne zysku, nie jest to okoliczność uzasadniająca uznanie, że działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo nie jest działalnością gospodarczą, liczy się bowiem potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów. Organ wskazał również, że w umowie Spółki znajduje się zapis o bardzo szerokim przedmiocie działalności, a fakt nieosiągania zysków z określonego rodzaju działalności nie przesądza o ich braku w innych możliwych obszarach.
Zdaniem organu wszystkie nieruchomości dzierżawione i użytkowane przez Spółkę i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i powinny one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ powołał się również na wyrok WSA w Krakowie, w którym rozpatrzono skargę Spółki na interpretację indywidualną Wójta Gminy Pcim. Reasumując, zdaniem organu grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Związku i Gminy, użytkowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, podlegają opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – grunty, budynki, ich części na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1-2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., budowle jako związane z działalnością gospodarczą na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. Tym samym stanowisko Spółki organ uznał za nieprawidłowe.
W skardze na powyższą interpretację skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:
a) art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 1a ust. 1 pkt 3, 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 Prawa przedsiębiorców poprzez dokonanie błędnej ich wykładni oraz niewłaściwej oceny ich zastosowania polegającej na uznaniu, że grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Związku Gmin oraz Gminy, a dzierżawione i użytkowane przez skarżącą, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odbierania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l., co poskutkowało wydaniem niekorzystnej dla skarżącej interpretacji indywidualnej;
b) art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, iż grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej będące własnością Związku Gmin oraz Gminy, a dzierżawione i użytkowane przez skarżącą, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odbierania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l., co poskutkowało wydaniem niekorzystnej dla skarżącej interpretacji indywidualnej;
c) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 14h O.p., poprzez pominięcie w wydanej interpretacji indywidualnej orzecznictwa Sądów Administracyjnych, zawierających rozstrzygnięcia w zbliżonych przedmiotowo sprawach, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego;
d) art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie negatywnej oceny stanowiska skarżącej w sytuacji gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy, stanu faktycznego, przepisów wymienionych wyżej oraz aktualnej linii orzeczniczej Sądów Administracyjnych w zbliżonych przedmiotowo sprawach, stanowisko to winno być uznane w całości za prawidłowe i skutkować wydanej korzystnej dla skarżącej interpretacji indywidualnej.
Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji i zwrot kosztów postępowania.
Skarżąca wskazała, że nie zaprzecza, iż jej działalność nosi cechy zorganizowania i ciągłości oraz że jest wykonywana we własnym imieniu. Natomiast podniosła, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie spełnienia warunku zarobkowego charakteru prowadzonej działalności. Zarobkowy charakter działalności oznacza, że zamiarem (celem) podjęcia działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Skarżąca przyznała, że o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia. W ocenie skarżącej jeżeli określone budowle lub ich części nie są związane z prowadzeniem działalności, która spełnia wszystkie elementy przytoczonej definicji działalności gospodarczej, nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku działalności o charakterze użyteczności publicznej obejmującej zbiorowe odprowadzanie ścieków, która wprawdzie jest działalnością zorganizowaną, wykonywaną we własnym imieniu i sposób ciągły, ale nie ma charakteru zarobkowego. Skarżąca odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. sygn. SK 39/19 i skonstatowała, że nieruchomości czy budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, które nie mają związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, nie mieszczą się w pojęciu związanych z działalnością gospodarczą.
Skarżąca podkreśliła, że nie prowadzi działalności gospodarczej z zamiarem osiągnięcia zysków, a celem jej działalności jest wyłącznie zaspokojenie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych Gmin. W znaczeniu subiektywnym, opisana we wniosku działalność nie ma charakteru zarobkowego i w związku z tym nie jest działalnością gospodarczą. Co więcej, przychody skarżącej pokrywają koszty związane z jej działalnością, a przewidywana oraz zakładana marża zysku jest nieznaczna. Chociaż działalność polegająca na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków obiektywnie może przynosić dochód, to jednak przyjęte przez skarżącą założenia co do sposobu prowadzenia tej działalności uzasadniają przyjęcie, że działalność ta faktycznie jest prowadzona sposób, który nie może przynosić dochodu. Oceny tej nie powinno zmienić to, że działalność polegająca na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków obiektywnie może przynosić zysk i jak wskazano we wniosku taki incydentalny zysk wystąpił, który to został przeznaczony na pokrycie kosztów związanych z działalnością w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej. Wypracowany zysk jest tu produktem ubocznym działalności.
Ponadto w niniejszej sprawie istotnym jest, iż na terenie wspólnego obszaru taryfowego, w tym także w Gminie W. (dla miejscowości W.) obowiązuje wspólna taryfa zatwierdzona na okres 3 letni decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW Wody Polskie w Krakowie z dnia [...] roku, znak [...]. Skarżąca ustalając niezbędne przychody na pokrycie kosztów uwzględniła marżę zysku w wysokości minimalnego poziomu, nie wyższego niż 1%. Marża jest tworzona aby zabezpieczyć płynność skarżącej i posiadać minimalne środki na nieprzewidziany w taryfie i niezależny wzrost kosztów ponoszonych na działalność odbierania i oczyszczania ścieków. Skarżąca podniosła, iż w trakcie obowiązywania przedmiotowej taryfy generuje nieznaczny zysk z działalności w zakresie gospodarki kanalizacyjnej, jednakże zysk ten przeznaczony jest wyłącznie na pokrycie kosztów związanych z tą działalnością. Jeżeli w danym roku uda się wypracować minimalny zysk, to w roku kolejnym jest on przeznaczany w całości na działalność związaną z oczyszczaniem ścieków.
Skarżąca podsumowała, że skoro opisana działalność nie zakłada osiągnięcia zysku, zaś odpłatność za świadczone usługi ma jedynie na celu pokrycie dokonywanych wydatków, nie można jej uznać za działalność zarobkową i tym samym nie mieści się ona w pojęciu działalności gospodarczej, której definicja zawarta została w art. 3 Prawa przedsiębiorców. W związku z tym grunty, budowle oraz budynki dzierżawione i użytkowane przez skarżącą, a wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej należącej do Związku Gmin oraz Gminy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt. 15 u.p.o.l gdyż infrastruktura ta jest własnością Związku Gmin oraz Gminy, jak również nie jest związana z prowadzeniem przez Stronę skarżąca działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał wyrażoną dotąd argumentację. Dodał, że Spółka w 2022 r. osiągnęła zysk na poziomie 46 511,94 zł, a w wyjaśnieniach z dnia 12 stycznia 2024 r. Spółka przyznaje, że w 2023 r. planowała zysk na poziomie 0,79% czyli 93 000 zł. Spółka od początku swojego istnienia zakładała osiąganie zysków w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. O powyższym świadczy także sama umowa spółki, gdzie w § 16 jest wskazane, że wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku, przeznaczonym do podziału przez Zgromadzenie Wspólników, który dzieli się w stosunku do udziałów, a Zgromadzenie Wspólników może wyłączyć prawo wspólników do udziału w czystym zysku, przeznaczając zysk na fundusze celowe lub na cele inwestycyjne. Ponadto w umowie Spółki znajduje się zapis o bardzo szerokim przedmiocie działalności, a fakt nieosiągania zysków z określonego rodzaju działalności nie przesądza o ich braku w innych możliwych obszarach prowadzonej przez spółkę działalności.
Organ nie jest związany orzeczeniami sądowymi wydanymi w innych sprawach, tak więc zarzut skargi naruszenia zasady prowadzenia postępowanie podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez niezastosowanie orzeczeń sądowych, w szczególności, gdy wydane zostały w innym stanie faktycznym należy uznać za chybiony. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. również należy uznać za chybiony, albowiem grunty i budynki lub ich części, stanowiące własność Gminy, użyczone skarżącej wykorzystywane są przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym przywołany ostatnio przepis nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Organ podkreślił również, że skarżąca od 2013 roku składała deklaracje dotyczące podatku od nieruchomości i korzystała ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy Uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości budowli zajętych na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków i nie kwestionowała tego stanowiska do 2023 r. i co istotne stan prawny i faktyczny sprawy nie uległ zmianie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Związku Gmin i Gminy, a administrowanych przez skarżącą i służące do wykonywania zadań z zakresu odprowadzania, odbierania i oczyszczania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l. W rozpoznawanej sprawie, zarówno organ, jak i skarżąca uzależnili przypisanie stronie prowadzenia działalności gospodarczej od rozstrzygnięcia, czy jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. W tej mierze niezbędne zatem jest stwierdzenie okoliczności wskazujących na obiektywną możliwość osiągnięcia zysku, jako efektu zamierzonych i nakierowanych na to działań.
Rozpocząć należy od wskazania, że stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od gruntów: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.
Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od budynków lub ich części: mieszkalnych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
Z kolei z treści art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.
Stosownie do art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, a zgodnie z pkt 4 za działalność gospodarczą uważa się działalność, o której mowa w Prawie przedsiębiorców. Wg art. 3 tej ustawy działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Z kolei wg art. 4 ust 1 i 2 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.
Art. 7 ust 1. pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40) wskazuje, że działalność w zakresie m in. kanalizacji jest zadaniem własnym gminy.
Art. 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r o gospodarce komunalnej (Dz. U z 2021 r., poz. 679) stanowi, że gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 20222 r., poz. 1074) w § 6 ust 1 pkt 7 stanowi, iż przy kalkulowaniu stawek taryf uwzględnia się m.in. marżę zysku zapewniającą ochronę interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką handlową stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U z 2022, poz. 1467 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz zakreślone ramy stanu faktycznego i sporu, który na tym tle wystąpił w badanej sprawie, zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organowi.
Zasadnie organ nie przyjął argumentacji strony skarżącej, która twierdziła, że działalność spółki prawa handlowego powołanej dla wykonywania zadań z zakresu użyteczności publicznej nie ma charakteru działalności zarobkowej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ocenę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 18 kwietnia 2024 r. sygn. I SA/Kr 199/24 oraz wyroku z 28 czerwca 2024 r. sygn. I SA/Kr 353/24 , gdzie Sąd rozpoznając sprawy tej samej Spółki zaznaczył, że wykonywanie zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego przez Spółkę nie oznacza, że Spółka nie wykonuje działalności gospodarczej.
Wskazać trzeba, że na terenie Gmin – uczestników Związku obowiązuje taryfa za zbiorowe odprowadzanie ścieków. Rozporządzenie taryfowe wprost wskazuje, iż jednym z elementów taryfy zatwierdzanej przez regulatora publicznego, jest marża zysku. Nie można przyjmować, iż o niezarobkowym charakterze działalności, miałaby świadczyć wysokość tej marży, która została przyjęta we wniosku przedsiębiorstwa. Słusznie zauważył organ, że w wyjaśnieniach z 12 stycznia 20224 r. do wniosku o wydanie interpretacji, strona skarżąca wskazała, że przy składaniu wniosku o zatwierdzania taryf, Spółka zdecydowała się ująć w propozycji taryfy marżę zysku (k. 15 verte akt administracyjnych). Świadczy to o tym, że zamiarem strony skarżącej jest osiąganie zysku w ramach oferowanej działalności. Zatem działalność strony skarżącej jest nastawiona na zysk i ten zysk przynosi. Sama skarżąca przyznała, że w 2022 r. osiągnęła zysk w wysokości ponad 46 tys. zł, zaś na 2023 r. zaplanowała zysk jeszcze wyższy, tj. 93 tys. zł. (k. 15 verte akt administracyjnych).
W tym miejscu dodać należy, że właściciel danej nieruchomości ma obowiązek przyłączenia się do istniejącej sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), a zatem skarżąca ma ustawowo zagwarantowany krąg kontrahentów, co w praktyce oznacza pewność przychodów. Ponadto sam fakt, iż ceny za usługi świadczone przez Spółkę, podlegają zatwierdzaniu przez regulatora nie może być argumentem istotnym z punktu widzenia przyjmowania, czy mamy do czynienia z działalnością zarobkową, czy też nie. Ustawodawca bowiem w przypadku działalności, w których odbiorca usługi ma ograniczoną możliwość wyboru kontrahenta (który działa w warunkach monopolu naturalnego, a tak jest w przypadku strony), częstokroć przewiduje sytuację istnienia organu regulacyjnego, który w imieniu państwa kontroluje, czy nie dochodzi do nadużywania pozycji naturalnego monopolisty i osiągania nieuzasadnionych korzyści finansowych. Tak jest choćby w przypadku taryf za prąd dla gospodarstw domowych, gaz, ogrzewanie lub wodę. Co warte zauważenia, podmiot prowadzący tego rodzaju działalność ma przy tym komfort braku konkurencji – nie musi zatem rywalizować z innymi podmiotami, prowadzącymi tożsamą działalność na relewantnym rynku, ponosząc ryzyko z tego tytułu. Ma zatem pewność osiągania przychodu, co stawia go w korzystniejszej sytuacji względem innych branż, w których elementem działalności jest rywalizacja o klienta.
Kolejnym argumentem za stwierdzeniem zarobkowego charakteru działalności skarżącej jest treść umowy Spółki według tekstu jednolitego na dzień 30 grudnia 2009 r., którą skarżąca przedłożyła organowi (k. 6-14 akt administracyjnych). Jak trafnie zwrócił uwagę organ, w § 16 umowy Spółki przewidziano, że "Wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku, przeznaczonym do podziału przez Zgromadzenie Wspólników. Zysk przypadający Wspólnikom dzieli się w stosunku do udziałów". Z powyższego wynika, że zysk nie jest jednorazowym i niespodziewanym zdarzeniem, ale jest zakładanym efektem działalności Spółki, co do którego przewidziano nawet sposób podziału między wspólników.
Sąd ponadto zwraca uwagę, że skarżąca działa w formie spółki prawa handlowego, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] (jak podała skarżąca w uzupełnieniu wniosku), co oznacza, że w dacie tworzenia została zakwalifikowana, jako podmiot, prowadzący działalność gospodarczą, bowiem tylko takie podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jaką jest skarżąca, co do zasady nastawiona jest na osiąganie zysku, już sam fakt jej utworzenia świadczy o nastawieniu na jego osiąganie. Przedmiot działalności, ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym wyraźnie wskazuje, że strona skarżąca mogła zostać zawiązana w gospodarczych celach zarobkowych (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2869/12, wyrok NSA z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 898/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Go 319/23).
Z treści odpisu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka, jako przedmiot przeważającej działalności zadeklarowała odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, ale w zakresie pozostałej działalności znajduje się także dodatkowo: 1) naprawa i konserwacja maszyn, 2) obróbka i usuwanie odpadów innych, niż niebezpieczne, 3) działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami, 4) roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych, 5) wykonywanie instalacji elektrycznych, 6) wykonywanie instalacji wodnokanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych, 7) konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, 8) transport drogowy towarów, 9) wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Powyższe oznacza, że skarżąca poza zadaniami związanymi z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków może prowadzić inną działalność, która ze swej istoty nastawiona jest na zysk (dochód przynieść może, chociażby wynajem nieruchomości, czy inne usługi, które wymieniono powyżej na podstawie odpisu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 898/21 związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania tej rzeczy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny zaś być uznane za związane z tą działalnością. Taka sytuacja ma miejsce na gruncie kontrolowanej sprawy.
Zauważyć także należy, że konieczność zapłaty podatku z tytułu posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą, odnosi się jedynie do budowli lub ich części, co wyraźnie wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Rację ma zatem organ, że bez względu na to, czy grunty, budynki lub ich części zostałyby uznane za niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą, odpowiedź na zadane przez Spółkę pytanie i tak musiałaby zostać uznana za nieprawidłową. Jedynie bowiem w przypadku budowli, warunkiem ich opodatkowania jest związanie z prowadzoną działalnością gospodarczą. W pozostałych przypadkach każdy podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Jedynie w przypadku uznania, że podatnikiem jest podmiot posiadający przedmiot opodatkowania związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, zastosowanie miałyby inne (najwyższe) stawki podatkowe. Spółka nie zadała jednak pytania o to, jakie stawki podatkowe mają wobec niej zastosowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 czerwca 2024 r. sygn. I SA/Kr 352/24).
W konsekwencji powyższego uznać należy, że grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Związku i Gminy, dzierżawione i użytkowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowisko organu w tym zakresie jest prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skarżącej, dokonana przez organ wykładnia przepisów u.p.o.l. nie naruszała wskazanych w skardze art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 1a ust. 1 pkt 3, 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 Prawa przedsiębiorców.
W kontekście zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l., który przewiduje zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków lub ich części, stanowiących własność gminy, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą lub będących w posiadaniu innych niż gmina jednostek sektora finansów publicznych oraz pozostałych podmiotów wskazać należy, że Spółka w złożonym wniosku o wydanie interpretacji w ogóle nie odnosiła się do wynikającego z tego przepisu zwolnienia. Spółka nie zadała pytania, czy w opisanym stanie faktycznie ma zastosowanie zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. W żadnym bowiem miejscu wniosku nie sformułowała pytania, czy posiadany przez nią przedmiot opodatkowania jest zajęty na działalność gospodarczą. Zakres interpretacji wyznacza treść zadanego pytania. To wnioskodawca składając wniosek, wyznacza jej ramy poprzez między innymi wskazanie przepisów prawa, których zastosowanie budzi jego wątpliwość i dlatego zamierza uzyskać stanowisko organu interpretacyjnego. Wynika to bezpośrednio z art. 14b § 3 O.p., który stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Oznacza to, że organ interpretacyjny może dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy jedynie w zakresie przedstawionego we wniosku zagadnienia prawnego, biorąc pod uwagę konkretne regulacje prawne normujące zagadnienia, które stanowią przedmiot wątpliwości podmiotu inicjującego postępowanie interpretacyjne. Powołany przepis nie był przedmiotem wydanej interpretacji i Wójt nie poddawał go analizie. W konsekwencji nie mógł przepisu tego naruszyć. Jednocześnie nie został postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, który odnosiłby się do zaniechania Wójta co do konieczności interpretacji powyższego przepisu. Przypomnieć w związku z tym należy, że w sprawach dotyczących pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wojewódzki sąd administracyjny związany jest zarzutami skargi, co bezpośrednio wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Wobec tego powołany w skardze zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. okazał się niezasadny.
Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Spółka akcentowała naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, stawiając zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. i upatrywała go w pominięciu powoływanych przez nią orzeczeń sądów administracyjnych. W odniesieniu do orzeczeń sądów administracyjnych, na które powoływała się strona skarżąca, wskazać należy, że orzecznictwo to nie dotyczyło podmiotów wykonujących zadania własne jednostek samorządu terytorialnego i działających w formie spółki prawa handlowego. Wskazać należy, że istnieje zasadnicza, ustrojowa różnica między wykonywaniem zadań własnych j.s.t., poprzez działania własne (w formie wydziału lub referatu urzędu), bądź w formie jednostki budżetowej, czy też samorządowego zakładu komunalnego, a spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W szczególności dotyczy to swobody dysponowania majątkiem, odrębnej podmiotowości (osobowości) prawnej oraz wynikającej z przepisów kodeksu spółek handlowych ochrony przed działaniami, z których mogłaby wynikać szkoda dla spółki. Organ, stosownie do treści art. 120 Ordynacji podatkowej, działał na podstawie przepisów i w granicach prawa, a fakt, że nie podzielił stanowiska Spółki nie może być utożsamiany z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Sama zaś okoliczność, że Wójt nie podzielił stanowiska Spółki, nie może świadczyć o naruszeniu powyższego przepisu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 14c § 1 i 2 O.p. Przedmiotowa interpretacja została wydana prawidłowo w oparciu o stan faktyczny, przedstawiony przez stronę skarżącą. Z powołanych przepisów wynika, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja spełnia powyższe wymogi, zaś w skardze nie wskazano, których z nich zabrakło. W zaskarżonej interpretacji zostały wskazane zarówno przepisy prawa, które stanowią podstawę prawną wydania przedmiotowej interpretacji (s. 1), jak również przepisy, które były przedmiotem interpretacji (s. 3-4). Jednocześnie, przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji, zachowane zostały wszystkie przepisy, regulujące kwestie w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, a organ interpretacyjny wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się, uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. Stanowisko organu jest czytelne i nie jest wewnętrznie sprzeczne. Tym samym organ wypełnił wskazania do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z [...] r. sygn. [...]
Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.