I SA/Kr 1308/21

I SA/Kr 1308/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-08-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Klimek
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 353/23 - Wyrok NSA z 2026-02-13
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 305
art. 184, 61 ust. 3, 60 pkt 6 w zw. z art. 207 ust. 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 1308/21 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 sierpnia 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2022 r., sprawy ze skargi T. w C., na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego, z dnia 29 lipca 2021 r. Nr ZPO-III.3160.1.12.2021.PŚ, w przedmiocie zwrotu dofinansowania, - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r., Dyrektor Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości w Krakowie - Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, określił wobec T. w C. kwoty do zwrotu przez Beneficjenta w wysokości 8 239,42 zł pochodzące ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz w kwocie 1 168,05 zł pochodzących z krajowego współfinansowania .
Organ przyjął, iż w okresie od marca do maja 2020 r, M. M. łączył z pracodawcą, będącym partnerem Beneficjenta (F.), jeden stosunek pracy,
M. M. zawarła umowę z partnerem w dniu 30 kwietnia 2018 r. (umowa o pracę nr [...]) wraz z załącznikiem nr 1, tj. zakresem obowiązków Opiekuna inkubatora-benchmarkera, którą zmieniono na postawie porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dniem 31 lipca 2019 r. W przywołanym porozumieniu strony wskazały, że z dniem 1 sierpnia 2019 r., dokonują zmiany warunków pracy i płac. Jako "rodzaj umowy" (zgodnie z treścią porozumienia) wskazano:
- Opiekun Inkubatora- Benchmarker- na czas określony: 1 sierpnia 2019 - 30 września 2022 r.,
- Specjalista ds. obsługi CST oraz UP: na czas określony: 14 maja 2018-31 października 2019 r.,
- Specjalista ds. monitoringu: na czas określony: 1 luty 2019 - 14 maj 2021 r.
Wymiar etatu określono na 1,5 przy czym szczegółowy opis warunków pracy na poszczególnych stanowiskach, w tym wymiar czasu pracy, czas i miejsce świadczenia pracy, zakres obowiązków określono w załącznikach "a-c" Porozumienia z dnia 31 lipca 2019 r. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż M. M. świadczyła pracę w okresie sierpień-wrzesień 2019 r. w łącznym wymiarze 1.5 etatu.
Odnosząc się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonych przez Beneficjenta na etapie kontroli projektu, jak i w toku postępowania administracyjnego argumentów, iż M. M., a F. pozostawali w spornym okresie w dwóch stosunkach pracy organ l instancji wskazał, że możliwe jest pozostawanie pracownika w dwóch stosunkach pracy z jednym pracodawcą, o ile rozróżnienie stosunków pracy jest jaskrawo widoczne, prace te są odmiennego typu, odmiennego rodzaju, świadczone w różnych co do zasady warunkach. W ocenie organu taka sytuacja w niniejszym stanie faktycznym jednak nie występuje. Treść zawartych Umów o pracę, Porozumień o zmianie warunków pracy i płacy oraz załączników do nich w żadnym miejscu nie daje podstaw do uznania, że w jednym dokumencie ujęte zostały dwie umowy, a nie jedna umowa obejmująca różne stanowiska. Organ podkreślił również, że wykładnia oświadczeń woli zawartych w umowie o pracę (porozumieniach, załącznikach) nie wskazuje, by strony umówiły się na zawarcie dwóch odrębnych umów i tym samym na nawiązanie dwóch odrębnych stosunków pracy. Organ odwołując się do treści art. 18 § 1 k.p., w myśl którego postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika, niż przepisy prawa pracy wskazał, że w analizowanym przypadku pracownik nie mógł wyrazić oświadczenia woli o pracy ponad maksymalne normy czasu pracy, gdyż postanowienie takie narusza art. 129 k.p., a w związku z postanowieniami art. 18 § 1 i 2 k.p. jest nieważne. Odnosząc się z kolei do argumentacji Beneficjenta, że przedstawione zakresy obowiązków na stanowiskach zajmowanych przez M. M. są całkowicie od siebie różne organ l instancji wyjaśnił, że w przypadku M. M. praca świadczona w oparciu o zakresy obowiązków określone w załącznikach Porozumienia z dnia 31 lipca 2019 r. nie jest z pewnością rodzajowo różna, a nawet, biorąc pod uwagę powyższą analizę, należy stwierdzić, że jest rodzajowo zbliżona, spójna i uzupełniająca się oraz dotyczy ogólnie rozumianego doradztwa biznesowego. Chociaż umowa o pracę została zawarta przez Partnera Beneficjenta, to na podstawie § 8 ust. 14 Umowy o dofinansowanie Beneficjent ponosi odpowiedzialność względem IP za realizację Projektu przez Partnera/ów.
Zdaniem organu opisane wyżej naruszenia stanowiły nieprawidłowość, a w związku z faktem, że Beneficjent nie zwrócił środków w terminie określonym w wezwaniu do zwrotu środków, [...] z dnia 16 listopada 2020 r, w świetle art. 207 ust. 9 u.f.p. wydanie zaskarżonej decyzji było zasadne i konieczne. Określając kwotę przypadającą do zwrotu, organ wskazał, że za niekwalifikowane zostały uznane wydatki związane z częścią wynagrodzenia M. M. na stanowisku "Opiekun Inkubatora/Benchmarker" w ramach projektu "[...]" w wymiarze 0,75 etatu przy łącznym wymiarze zatrudnienia 1.5 etatu. Za niekwalifikowaną uznana została część wynagrodzeń na ww. stanowiskach odpowiadająca stwierdzonemu przekroczeniu dopuszczalnego wymiaru 1 etatu wskazana we wniosku co donośnie M. M. stanowiło 0,5 etatu. Beneficjent został zatem wezwany do zwrotu kwoty w wysokości 14 990,22 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.
Po rozpatrzeniu odwołania Zarząd Województwa Małopolskiego decyzją z 29 lipca 2021 r. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r, poz. 818 z późn. zm.) w zw. z art. 61 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 60 pkt 6 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, iż w/w osoby łączył jeden stosunek pracy. Zgodnie z utrwaloną i jednolitą linią orzeczniczą, na którą szeroko powoływał się w swym rozstrzygnięciu organ l instancji, "przy wykonywaniu na rzecz tego samego pracodawcy nawet kilku rodzajów podporządkowanej pracy domniemanie przemawia za istnieniem jednego stosunku pracy, choćby charakteryzującego się odpowiednio złożoną konstrukcją przedmiotu zobowiązania i struktury swojej treści" (tak: wyrok SN z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. l PKN 876/00, OSNP 2004/4/60). Jak wskazano w przywołanym wyroku, "zasadą jest bowiem pozostawanie stron w jednym stosunku pracy, choćby nawet przedmiotem pracowniczego zobowiązania był rodzaj pracy szeroko określony nazwą kilku zawodów lub specjalności czy funkcji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1997 r., l PKN 43/97, OSNAPiUS 1997 nr 24, póz. 494)" (tak: wyrok SN z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. l PKN 876/00, OSNP 2004/4/60). Chociaż zarówno w doktrynie, jak i judykaturze dopuszcza się możliwość zawierania odrębnych umów o pracę między tymi samymi podmiotami (istnienia między nimi więcej niż jednego stosunku pracy), to równocześnie wskazuje się, że jest to sytuacja wyjątkowa, gdy "chodzi o rodzaj pracy wyraźnie inny, niż uzgodniony w podstawowym czasie pracy (tak uchwała SN z dnia 12 marca 1969 r. III PZP 1/69 OSNC1969, nr 11, póz. 197)" (tak: wyrok SN z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. l PKN 876/00, OSNP 2004/4/60). Na okoliczność tę zwrócił również uwagę w swym rozstrzygnięciu organ l instancji podnosząc, że możliwe jest pozostawanie pracownika w dwóch stosunkach pracy z jednym pracodawcą, o ile rozróżnienie stosunków pracy jest jaskrawo widoczne, prace te są odmiennego typu, odmiennego rodzaju, świadczone w różnych, co do zasady warunkach. Ta wyjątkowa sytuacja w omawianym stanie faktycznym nie występuje, albowiem zarówno I. S. oraz M. M. z pracodawcą w okresie od sierpnia 2019 r. do października 2019 r., łączył jeden stosunek pracy, w zakresie którego M. M. była zobowiązana do świadczenia pracy na stanowiskach: Opiekun inkubatora/benchmarker, Specjalista ds. obsługi CST oraz UP, oraz Specjalista ds. monitoringu.
Z porównania opisu rodzaju pracy M. M. określonej w umowie o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2018 r., Porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 31 lipca 2019 r., (załącznik nr 5) oraz Porozumienia z dnia 30 września 2019 r. (załącznik nr 6), jak również zakresu obowiązków wskazanych na każdym z ww. stanowisk wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez M. M. pracy, jak i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim należy wskazać, że praca wykonywana przez M. M. dotyczy pracy biurowej oraz szeroko rozumianego doradztwa. Każdy rodzaj pracy wymieniony w załącznikach "a", "b", "c" i "d" dotyczy realizacji projektów zewnętrznych przez Beneficjenta, a konkretnie obsługi poszczególnych projektów Beneficjenta, co potwierdza tezę, że rodzaje prac określone w załącznikach "a", "b", "c", "d" są zbliżone. Zbieżność wykonywanych prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie z każdego z zajmowanych przez M. M. stanowisk, ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez nią czynności. Analizując zakres obowiązków wskazanych w załączniku a Porozumienia z dnia 31 lipca 2019 trzeba zauważyć, że jego poszczególne elementy są podobne do zakresu obowiązków zawartych w innych załącznikach, elementami zbieżnymi ww. zakresów obowiązków są przede wszystkim biurowy charakter wykonywanej pracy jak i fakt, iż główna część pracy związana jest z dokumentami. Nie ulega wątpliwości, że praca świadczona w oparciu o zakres obowiązków określony w załącznikach "a", "b", "c", i "d" Porozumienia z dnia 30 lipca 2019 r. oraz załącznikach "a", "b", "c", i "d" Porozumienia z dnia 30 września 2019 r., jest rodzajowo zbliżona, spójna i uzupełniająca się oraz dotyczy ogólnie rozumianej pracy biurowej oraz doradztwa biznesowego.
Chociaż zakres czynności w ramach poszczególnych stanowisk obu pracownic nie jest identyczny, bowiem doradztwo świadczone było dla różnej grupy podmiotów (klienci indywidualni, PS, PES) oraz realizowane w ramach dwóch różnych projektów, to nie można uznać, że zakres ten jest rodzajowo różny, odmienny, co przełamywałoby domniemanie o istnieniu jednego stosunku pracy pomiędzy I. S. oraz M. M., a pracodawcą – F. i uzasadniałoby twierdzenia Beneficjenta o istnieniu dwóch stosunków pracy.
Nie jest prawdą, iż w zaskarżonej decyzji "dokonuje się próby wykazania, że rodzaj wykonywanej pracy przez M. M. na wszystkich stanowiskach prac jest tożsamy". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji podnosi co prawda, że już pobieżna analiza Umowy o pracę, Porozumienia oraz ich załączników wskazuje, iż ujęte tam rodzaje (stanowiska) pracy są zbliżone rodzajowo i dotyczą podobnego rodzaju aktywności wymaganej od pracownika, a z pewnością nie są rodzajowo odmienne. Organ l instancji zwraca uwagę, że treść zawartych Umów o pracę, Porozumień o zmianie warunków pracy i płacy oraz załączników do nich w żadnym miejscu nie daje podstaw do uznania, że w jednym dokumencie ujęte zostały dwie umowa a nie jedna umowa obejmująca różne stanowiska, nie wskazuje natomiast, że zakres czynności obu pracownic na ww. stanowiskach jest tożsamy.
Dla oceny, czy w ramach omawianych stanowisk mamy do czynienia z pracą rodzajowo różną, a zatem czy praca jest świadczona w ramach więcej niż jednego stosunku pracy, istotny jest przede wszystkim zakres wykonywanych przez pracownika czynności. Chociaż w omawianym stanie faktycznym doradztwo było świadczone dla różnych grup podmiotów - stąd zakres czynności wykonywanych w ramach poszczególnych stanowisk nie był identyczny - to jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że zakres tych czynności nie był rodzajowo różny. Zakres ten obejmował podobne czynności, takie jak świadczenie usług doradczych, diagnoza potrzeb, problemów, oczekiwań podmiotów, na rzecz których usługi doradcze były świadczone, czy też opracowywanie biznesplanów i indywidualnych planów rozwoju. Za niezasadne należy także uznać zarzuty związane z brakiem analizy przez organ l instancji wymagań, jakie musiały spełniać osoby mogące wykonywać obowiązki na omawianych stanowiskach. Okoliczności te nie są istotne dla oceny, czy M. M. w ramach wskazanych stanowisk pracy wykonywały pracę rodzajowo różną, a zatem czy z pracodawcą łączył je więcej, niż jeden stosunek pracy. Po pierwsze kompetencje i doświadczenie zarówno I. S. wymagane do wykonywania przez nią pracy na stanowiskach doradcy kluczowego [...], doradcy biznesowego [...]oraz doradcy biznesowego w ramach "[...]", jak również M. M. na stanowiskach opiekuna inkubatora, specjalisty ds. obsługi CST oraz monitoringu nie zostały zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Po drugie należy zauważyć, że podstawą żądania zwrotu środków nie są nieprawidłowości związane z zatrudnieniem w projekcie osób niespełniających wymagań określonych dla zajmowanych przez nie stanowisk pracy, lecz nieprawidłowości związane z przedstawieniem przez Beneficjenta do rozliczenia wydatków dotyczących wynagrodzenia I. S. oraz M. M., które zostały zatrudnione w łącznym wymiarze przekraczającym 1 etat każda, co stanowi naruszenie obowiązujących Beneficjenta procedur, tj. § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k. wzw. z art. 151 § 1 k. wzw. z art. 18 § 1 i 2 k.
Organ przeanalizował zakres wykonywanych przez M. M. czynności wskazanych w ich umowach o pracę oraz zawartych przez strony porozumieniach o zmianie warunków pracy i płacy, a ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków, "Umowa o pracę z osobą stanowiącą personel projektu obejmuje wszystkie zadania wykonywane przez tę osobę w ramach projektu lub projektów realizowanych przez beneficjenta" (zob. podrozdział 6.15.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Z zapisów ww. wytycznych, które w dalszej części precyzują, że zadania wykonywane w ramach projektu mają być odpowiednio udokumentowane wynika, że wszystkie, wykonywane przez personel projektu w projekcie zadania (z wyjątkiem przypadków, gdy szczególne przepisy dotyczące zatrudniania danej grupy pracowników uniemożliwiają wykonywanie przez nich zadań w ramach projektu na podstawie stosunku pracy oraz z wyjątkiem umów, w wyniku których następuje wykonanie oznaczonego dzieła) zawiera umowa o pracę (zob. podrozdział 6.15.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Z kolei przez odpowiednie udokumentowanie, zgodnie z ww. wytycznymi, należy rozumieć m.in. wskazanie w umowie o pracę, zakresie czynności służbowych pracownika lub opisie stanowiska pracy zadań, które dana osoba będzie wykonywała w ramach projektu (zob. podrozdział 6.15.1 pkt 2 lit. c Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków).Przekładając powyższe zapisy na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zakresy wykonywanych przez M. M. czynności określała umowa o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2018 r. wraz z Porozumieniem o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 31 lipca 2019 r. oraz 30 września 2019 r., a te, zdaniem tut. Organu, zostały przez organ l instancji szczegółowo przeanalizowane, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów za niezasadne należy uznać argumenty Beneficjenta związane z brakiem przeanalizowania przez organ l instancji załączonych do odwołania Standardów [...] oraz Standardu Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1, które to dokumenty, w ocenie Beneficjenta, stanowią "procedury w rozumieniu art. 184 ufp, które organ winien obligatoryjnie wziąć pod uwagę w trakcie toczącego się postępowania". Chociaż organ podziela stanowisko Beneficjenta, że dokumenty te stanowią swego rodzaju procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p., to jednak nie zgadza się z Beneficjentem, że on, czy też organ l instancji "winien obligatoryjnie wziąć [je] pod uwagę w trakcie toczącego się postępowania". Dokumenty te, w ocenie organu, nie zawierają bowiem żadnych istotnych informacji, które mogłyby przyczynić się do dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego niniejszej sprawy. Okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy też z doświadczeniem wymaganym do świadczenia pracy przez M. M., jako opiekuna inkubatora/benchmarker w ramach projektu [...], specjalisty ds. obsługi CST oraz UP w ramach projektu [...] w kontekście naruszenia przez Beneficjenta § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k. w zw. z art. 151 § 1 k. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k. nie mają żadnego znaczenia. Zarzucane Beneficjentowi naruszenia nie są związane z brakiem kompetencji, umiejętności, czy też doświadczenia do świadczenia przez M. M. pracy na ww. stanowiskach, a zatem z naruszeniem przez Beneficjenta zapisów ww. dokumentów poprzez zatrudnienie w projekcie osoby, która nie spełniała określonych w nich wymagań. Skoro obie zostały zatrudnione do świadczenia pracy na ww. stanowiskach, to oznacza to, że spełniały wszystkie wymagania i kompetencje określone w Standardach [...] i Standardzie Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1. Okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy doświadczeniem obu pracownic do świadczenia pracy na ww. stanowiskach, nie zostały zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Co znamienne, dokumenty te nie zawierają również żadnych istotnych informacji, które pozwoliłyby dokonać odmiennych od poczynionych przez organ ustaleń w zakresie czynności wykonywanych przez M. M. na zajmowanych przez nie stanowiskach.
Zawarcie jednej umowy o pracę wskazuje na jeden łączący pracownika z pracodawcą stosunek pracy, na co słusznie zwrócił również uwagę organ l instancji podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sytuacji, w której przedmiotem jest analiza istnienia dwóch lub jednego stosunku pracy fakt, istnienie jednej umowy potwierdza, że mamy do czynienia z jednym stosunkiem pracy.
W świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma przeszkód ku temu, aby w ramach jednej umowy o pracę pracodawca powierzył pracownikowi do wykonywania pracę na kilku stanowiskach (zob. Stelin J. [w]: Sobczyk A. [red.] Kodeks pracy. Komentarz, Wyd. 5, C. H. Beck, komentarz do art. 29 k.). Pani M. M. na podstawie zawartej umowy została zobowiązana do świadczenia pracy trzech stanowiskach. W omawianym stanie faktycznym w istocie tak było. M. M. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy, w ramach którego M. M. na trzech stanowiskach. Chociaż stosunki pracy, łączące I. S. oraz M. M. z pracodawcą – F., z uwagi na doprecyzowanie w porozumieniach do umów o pracę każdej z nich zakresu czynności, cząstkowego wymiaru pracy i składników wynagrodzenia w ramach poszczególnych stanowisk pracy, charakteryzowały się złożoną konstrukcją zarówno przedmiotu zobowiązania, jak i struktury swej treści, to nie było przeszkód prawnych ku temu, aby strony właśnie w taki sposób określiły wzajemnie zobowiązania. Nie można przecież zakładać, że strony mające pełną zdolność do czynności prawnych miały zamiar zawrzeć umowę o innej treści niż tę, którą zawarły (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1997 r., sygn. akt l PKN 229/97, OSNAPiUS 1998/11/329, czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt l PK 223/12, OSNP 2014/1/4).
Na pozostawanie przez M. M. dwóch stosunkach pracy przez każdą z nich nie wskazują także przedłożone przez Beneficjenta dokumenty pracownicze. Przedłożone listy obecności "są tylko i wyłącznie potwierdzeniem wykonywania obowiązków pracowniczych i nie świadczą o pracy na innym stanowisku", dlatego przedłożone przez Beneficjenta listy obecności oraz oświadczenia Prezesa Zarządu o braku przeciwskazań do pracy na danym stanowisku nie może stanowić dowodu na pozostawanie zarówno przez M. M. w dwóch stosunkach pracy. Także podniesiona w zarzucie przez Beneficjenta podstawa prawna art. 229 § 11 pkt 2 w zw. art. 229 § 12k.p nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Zdaniem organu, także oświadczenie prezesa zarządu M. K. "o braku przeciwskazań do pracy M. M. z dnia 11 maja 2018 r." nie świadczy o tym, że obie osoby z pracodawcą łączyły dwa stosunki pracy. Decyzję o braku przeciwskazań do pracy na konkretnym stanowisku podejmuje lekarz medycyny pracy, a takiego zaświadczenia nie przedstawiono. Od zasady tej przewidziano jednak wyjątki. Zgodnie z treścią art. 229 § 11 pkt 2 k.p., wstępnym badaniom lekarskim nie podlegają osoby przyjmowane do pracy u innego pracodawcy na dane stanowisko w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy, jeżeli posiadają aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do pracy w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie i pracodawca ten stwierdzi, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy. Na podstawie art. 229 § 12 k., przywołany przepis znajduje także odpowiednie zastosowanie w przypadku przyjmowania do pracy osoby pozostającej jednocześnie w stosunku pracy z innym pracodawcą.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie beneficjent zarzucił:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;
a) art. 129 § 1 w zw. z art. 151 § 1 w zw. z art. 18 § 1 i 2 ustawy kodeks pracy (dalej: kp) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło organ do przyjęcia, iż doszło do naruszenia ich postanowień i w konsekwencji nakazania zwrotu środków,
b) naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych (dalej: ufp) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż doszło do wykorzystania środków z naruszeniem i w konsekwencji nakazanie zwrotu środków,
c) naruszenie art. 2 pkt. 36) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (Ue) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego Na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich Oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające Rozporządzenie Rady (We) Nr 1083/2006 z dnia 17 grudnia 2013 r. (dalej: Rozporządzenie 1303/2013) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wystąpiła "nieprawidłowość" w rozumieniu ww. przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków,
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7 w zw. z art. 77 §1, 107 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą i wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu decyzji załączonych przez skarżącego dokumentów, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, iż pomiędzy M. M. oraz I. S., a F. z siedzibą w R. nie doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania zwrotu środków,
b) art. 7 w zw. z art. 77 §1, 107 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji publicznej całości materiału dowodowego w sprawie, skutkiem czego organ dokonał nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wystąpienia szkody w budżecie ogólnym UE,
c) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2) kpa w zw. z art. 67 § 1 ustawy o finansach publicznych poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji, która winna zostać uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone.
W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu podkreślając różnice w wymogach standardów do zajmowania poszczególnych stanowisk, stąd brak jest tożsamości zakresu zadań stwierdzonej przez skarżone organy. Wskazano także na skutki prawne wynikające z prawa pracy, w tym, iż uznanie przekroczenia normy czasu pracy nie może prowadzić do uznania stosunku pracy za nieistniejący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, nie doszło bowiem do wskazywanych przez stronę skarżącą naruszeń prawa ważących dla prawidłowości przyjętego przez organ rozstrzygnięcia.
Z treści art. 9 ust. 2 pkt 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm.) wynika, że do zadań Instytucji Zarządzającej należy w szczególności odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym m.in. wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Z treści art. 24 ust. 1 ww. ustawy wynika z kolei, że stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej albo nieprawidłowości systemowej, zwanych dalej "nieprawidłowościami", powoduje powstanie obowiązku podjęcia przez właściwą instytucję odpowiednich działań, o których mowa w ust. 9 lub 11. W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości właściwa instytucja wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT - zgodnie z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją o dofinansowaniu projektu (art. 24 ust. 9 ustawy wdrożeniowej). Do zwrotu przyznanych płatności stosuje się zatem przepisy ustawy o finansach publicznych.
W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z jego treścią – w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 – podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym (europejskim i krajowym). Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13, zgodnie z którym, procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Podpisana przez beneficjenta według wzoru umowa określa procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy przyjąć, że w pojęciu procedur mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów.
W celu wykazania, że spełniła się jedna z przesłanek zwrotu środków przez beneficjenta uregulowanych w art. 207 ust. 1 u.f.p., organ musi wskazać naruszenie przez beneficjenta konkretnej normy prawnej wynikającej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa i określić, w jaki sposób zachowanie beneficjenta spowodowało naruszenie tej normy i co za tym idzie - spełnienie przesłanki zwrotu środków. Obowiązek wykazania przepisów prawa, które beneficjent naruszył swoim konkretnym zachowaniem (działaniem lub zaniechaniem), ogranicza arbitralność organów przy ocenie, czy spełniła się przesłanka zwrotu środków określona w art. 207 ust. 1 u.f.p. Jednocześnie, określając kwotę do zwrotu, polskie organy powinny ustalić, czy uchybienie wymienione w art. 207 ust. 1 u.f.p. stanowi nieprawidłowość w rozumieniu przepisów unijnych. Pojęcie nieprawidłowości indywidualnej zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego nr 1303/2013, do której to definicji odsyła wprost art. 2 pkt 14 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie zatem z definicją zawartą w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego 1303/2013 "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażania EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Nieprawidłowością jest zatem nie tylko działanie wywołujące szkodę, ale także mogące jej wywołać (szkoda potencjalna). Do popełnienia "nieprawidłowości" dochodzi wtedy, gdy naruszony został szeroko rozumiany przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, obejmujący również wytyczne, procedury, regulaminy, umowy. Należy też zauważyć, że przepis rozporządzenia wprowadza generalną definicję nieprawidłowości, bez rozróżnienia na nieprawidłowość indywidualną i systemową, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Stwierdzenie nieprawidłowości nakłada na państwo członkowskie obowiązek wydania decyzji o zwrocie środków. Do postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania zastosowanie mają również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). Wynika to z treści art. 67 u.f.p., zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy Kpa i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.
Spór dotyczy zasadniczo odpowiedzi na pytanie, czy wystąpiły w sprawie ww. nieprawidłowości, które skutkowałoby zwrotem dofinansowania.
W realiach poddanej sądowej kontroli sprawy organ odwołując się do treści art. 18 § 1 k.p., w myśl którego postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika, niż przepisy prawa pracy wskazał, że w analizowanym przypadku pracownice nie mogły wyrazić oświadczenia woli o pracę ponad maksymalne normy czasu pracy, gdyż postanowienie takie narusza art. 129 k.p., a w związku z brzmieniem art. 18 § 1 i 2 k.p. jest nieważne. O rodzajowej odmienności, świadczy umowa o pracę, w tym zakres obowiązków, a nie odmienność projektów (w tym ich celów), w ramach których pracownik wykonuje swoje obowiązki. Organ wskazał także, że chociaż umowy o pracę zostały zawarta przez partnera Beneficjenta, to na podstawie § 8 ust. 14 Umowy o dofinansowanie Beneficjent ponosi odpowiedzialność względem IP za realizację Projektu przez partnera.
Wedle organu M. M. z pracodawcą w okresie od marca do maja 2020 r., łączył jeden stosunek pracy, w zakresie którego, M. M. była zobowiązana do świadczenia pracy na stanowiskach: Opiekun inkubatora/benchmarker, Specjalista ds. obsługi CST oraz UP, oraz Specjalista ds. monitoringu.
Z porównania opisu rodzaju pracy M. M. określonej w umowie o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2018 r., Porozumienia o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 31 lipca 2019 r., (załącznik nr 5) oraz Porozumienia z dnia 30 września 2019 r. (załącznik nr 6), jak również zakresu obowiązków wskazanych na każdym z ww. stanowisk wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez M. M. pracy, jak i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim należy wskazać, że praca wykonywana przez M. M. dotyczy pracy biurowej oraz szeroko rozumianego doradztwa. Każdy rodzaj pracy wymieniony w załącznikach "a", "b", "c" i "d" dotyczy realizacji projektów zewnętrznych przez Beneficjenta, a konkretnie obsługi poszczególnych projektów Beneficjenta, co potwierdza tezę, że rodzaje prac określone w załącznikach "a", "b", "c", "d" są zbliżone. Zbieżność wykonywanych prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie z każdego z zajmowanych przez M. M. stanowisk, ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez nią czynności. Analizując zakres obowiązków wskazanych w załączniku a Porozumienia z dnia 31 lipca 2019 trzeba zauważyć, że jego poszczególne elementy są podobne do zakresu obowiązków zawartych w innych załącznikach, elementami zbieżnymi ww. zakresów obowiązków są przede wszystkim biurowy charakter wykonywanej pracy jak i fakt, iż główna część pracy związana jest z dokumentami. Nie ulega wątpliwości, że praca świadczona w oparciu o zakres obowiązków określony w załącznikach "a", "b", "c", i "d" Porozumienia z dnia 30 lipca 2019 r. oraz załącznikach "a", "b", "c", i "d" Porozumienia z dnia 30 września 2019 r., jest rodzajowo zbliżona, spójna i uzupełniająca się oraz dotyczy ogólnie rozumianej pracy biurowej oraz doradztwa biznesowego.
Chociaż zakres czynności w ramach poszczególnych stanowisk obu pracownic nie jest identyczny, bowiem doradztwo świadczone było dla różnej grupy podmiotów (klienci indywidualni, PS, PES) oraz realizowane w ramach dwóch różnych projektów, to nie można uznać, że zakres ten jest rodzajowo różny, odmienny, co przełamywałoby domniemanie o istnieniu jednego stosunku pracy pomiędzy I. S. oraz M. M., a pracodawcą – F. i uzasadniałoby twierdzenia Beneficjenta o istnieniu dwóch stosunków pracy.
Stanowisko organu jest uzasadnione. Odmienne twierdzenia skarżącego T abstrahują od kompleksowej wymowy prawidłowo ocenionych przez organy dowodów i wskazanych przez nie okoliczności.
Sąd podziela ocenę, iż z porównania opisu rodzaju pracy określonej w umowach o pracę oraz w załącznikach, jak również zakresu obowiązków tam wskazanych wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez obie zatrudnione pracy, jaki i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim praca obejmuje szeroko rozumiane doradztwo. Jak trafnie zauważa organ zbieżność wykonywanych prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie każdego z zajmowanych przez pracownice stanowisk, ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez nie czynności. Trafnie także wskazuje się w uzasadnieniach decyzji, że zakresy czynności wykonywanych w ramach świadczenia pracy na opisanych stanowiskach obejmował podobne czynności.
Organy prawidłowo wywodziły, że stanowiska pracy określone w ramach załączników są tożsame i dotyczą doradztwa biznesowego, z kolei zakres doradztwa na stanowisku doradca kluczowy nie odbiega znacząco od prowadzenia doradztwa biznesowego, a z pewnością nie jest rodzajowo różny, a zatem czynności opisane w zakresach czynności jakkolwiek nie zawsze identyczne, w żadnym razie nie wskazują na rodzajową różność, zasadniczą odmienność typów świadczonych prac. Organy zwracały przy tym uwagę, że zakresy obowiązków na wszystkich stanowiskach pracy nie są rodzajowo odmienne w taki sposób, aby stwierdzić, że strony łączyły dwa odrębne stosunki pracy, nie twierdziły natomiast, że zakres czynności na trzech ww. stanowiskach jest tożsamy.
Prawidłowy jest także wywód, że dla oceny, czy w ramach omawianych stanowisk mamy do czynienia z pracą rodzajowo różną, a zatem czy praca jest świadczona w ramach więcej, niż jednego stosunku pracy, istotny jest przede wszystkim zakres wykonywanych przez pracownika czynności, nie zaś grupa osób na rzecz których czynności te są wykonywane. Chociaż w omawianym stanie faktycznym doradztwo było świadczone dla różnej grupy podmiotów - stąd zakres czynności wykonywanych w ramach poszczególnych stanowisk nie był identyczny - to jednak okoliczność ta nie zmienia faktu, że zakres tych czynności nie był rodzajowo różny, zakres ten obejmował podobne czynności, takie jak świadczenie usług doradczych, diagnoza potrzeb, problemów, oczekiwań podmiotów, na rzecz których usługi doradcze były świadczone, czy też opracowywanie biznesplanów i indywidualnych planów rozwoju.
Niezasadne są zarzuty związane z brakiem analizy wymagań, jakie musiały spełniać osoby mogące wykonywać obowiązki na omawianych stanowiskach. Okoliczności te nie były istotne dla oceny, czy pracownice w ramach kilku stanowisk pracy wykonywał pracę rodzajowo różną, a zatem czy z pracodawcą łączył je więcej, niż jeden stosunek pracy.
Organ przeanalizował zakres wykonywanych przez M. M. czynności wskazanych w umowach o pracę oraz zawartych przez strony porozumieniach o zmianie warunków pracy i płacy, a ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustalenia te należy podzielić.
Zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków, "Umowa o pracę z osobą stanowiącą personel projektu obejmuje wszystkie zadania wykonywane przez tę osobę w ramach projektu lub projektów realizowanych przez beneficjenta" (zob. podrozdział 6.15.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Z zapisów ww. wytycznych, które w dalszej części precyzują, że zadania wykonywane w ramach projektu mają być odpowiednio udokumentowane wynika, że wszystkie, wykonywane przez personel projektu w projekcie zadania (z wyjątkiem przypadków, gdy szczególne przepisy dotyczące zatrudniania danej grupy pracowników uniemożliwiają wykonywanie przez nich zadań w ramach projektu na podstawie stosunku pracy oraz z wyjątkiem umów, w wyniku których następuje wykonanie oznaczonego dzieła) zawiera umowa o pracę (zob. podrozdział 6.15.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków). Z kolei przez odpowiednie udokumentowanie, zgodnie z ww. wytycznymi, należy rozumieć m.in. wskazanie w umowie o pracę, zakresie czynności służbowych pracownika lub opisie stanowiska pracy zadań, które dana osoba będzie wykonywała w ramach projektu (zob. podrozdział 6.15.1 pkt 2 lit. c Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków).Uprawnione jest więc przyjęcie, że zakresy wykonywanych przez M. M. czynności określała umowa o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2018 r. wraz z Porozumieniem o zmianie warunków pracy i płacy z dnia 31 lipca 2019 r. oraz 30 września 2019 r., a te zostały szczegółowo przeanalizowane, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Za niezasadne należy uznać zarzuty związane z brakiem przeanalizowania przez organ załączonych do odwołania Standardów [...] oraz Standardu Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1. Dokumenty te nie zawierają bowiem żadnych istotnych informacji, które mogłyby przyczynić się do dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy też z doświadczeniem wymaganym do świadczenia pracy jako opiekuna inkubatora/benchmarker, specjalisty ds. obsługi CST oraz UP w kontekście naruszenia przez Beneficjenta § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k. w zw. z art. 151 § 1 k. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k. nie mają żadnego znaczenia. Skoro obie zostały zatrudnione do świadczenia pracy na ww. stanowiskach, to oznacza, że spełniały wszystkie wymagania i kompetencje określone w Standardach [...] i Standardzie Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1. Okoliczności związane z kompetencjami, umiejętnościami, czy doświadczeniem obu pracownic do świadczenia pracy na ww. stanowiskach, nie zostały zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Dokumenty te nie zawierają również żadnych istotnych informacji, które pozwoliłyby dokonać odmiennych od poczynionych przez organ ustaleń w zakresie czynności wykonywanych M. M. na zajmowanych przez nie stanowiskach.
Nie sposób uznać, jakoby czynności doradcze ich zakres był na tyle odmienny, czy rodzajowo różne, że uzasadniały przyjęcie, iż praca świadczona przez M. M. na zajmowanych przez każdą z nich stanowiskach jest pracą rodzajowo różną.
Organ dokonał nie tylko szczegółowej analizy treści umów o pracę jak również zawartych porozumień, przez pryzmat brzmienia art. 29 k.p., który określa obligatoryjne elementy, jakie powinna zawierać umowa o pracę, ale także dokonał wnikliwej oceny dokumentacji pracowniczej M. M. Organ dokonał również wykładni oświadczeń woli stron z uwzględnieniem treści art. 65 § 2 k.c.
Analiza zawartej umowy o pracę w żadnym miejscu nie daje podstaw do uznania, że w jednym dokumencie ujęte zostały dwie umowy, a nie jedna umowa obejmująca różne stanowiska. Treść umów i ich wykładnia nie wskazuje, by strony umówiły się na zawarcie dwóch odrębnych umów i tym samym nawiązanie dwóch odrębnych stosunków pracy. Poprawne jest stanowisko organu, że żadne sformułowania umowy nie świadczą o zgodnym zamiarze stron związania się dwiema różnymi umowami o pracę ujętymi w jednym dokumencie. Również analiza treści poszczególnych postanowień umów o pracę oraz porozumień prowadzi do wniosku, że M. M. z pracodawcą łączył jeden stosunek pracy.
Analiza treści umowy o pracę oraz zawartych porozumień przez M. M. prowadzi do wniosku, że łączył ją jeden stosunek pracy z pracodawcą. To przede wszystkim umowa o pracę z dnia 30 kwietnia 2018 r. oraz porozumienie z dnia 30 lipca 2019 r. określały wszystkie istotne i obligatoryjne, w świetle art. art. 29 § 1 i 3 k.p. elementy, jakie winna zawierać umowa o pracę. W porozumieniu z dnia 31 lipca 2019 r, wskazano bowiem łączny wymiar czasu pracy wnoszący 1,5 etatu, rodzaj pracy, tj. Opiekun Inkubatora- Benchmarker- na czas określony: 1 sierpnia 2019 - 30 września 2022 r., Specjalista ds. obsługi CST oraz U P: na czas określony: 14 maja 2018 - 31 października 2019 r., Specjalista ds. monitoringu: na czas określony: 1 luty 2019 - 14 maj 2021 r., wymiar urlopu wypoczynkowego: 26 dni, proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy określonego w pkt 2 tej umowy, czyli do 1,5 etatu, nie zaś do poszczególnych wymiarów czasów pracy w ramach zajmowanych przez M. M.. W porozumieniu wskazano, szczegółowe warunki pracy, tj. szczegółowy opis warunków pracy na poszczególnych stanowiskach, w tym wymiar czasu pracy, termin rozpoczęcia pracy, czas pracy, miejsce świadczenia pracy, wysokość wynagrodzenia, szczegółowy opis składników wynagrodzenia, szczegółowe zakresy obowiązków, zakres przyznanych upoważnień, określają odpowiednio warunki zatrudnienia stanowiące załączniki pkt "a", "b" i "c" do niniejszego porozumienia. W porozumieniu tym wskazano, że miejscem świadczenia pracy na wszystkich stanowiskach jest R.
Na dwa stosunki pracy nie wskazują także przedłożone dokumenty pracownicze. W szczególności dotyczy to listy obecności, które są tylko i wyłącznie potwierdzeniem wykonywania obowiązków pracowniczych i nie świadczą o pracy na innym stanowisku. Także oświadczenie prezesa zarządu M. K. "o braku przeciwskazań do pracy M. M. z dnia 11 maja 2018 r." nie dowodzą, że obie z pracodawcą łączyły dwa stosunki pracy. Decyzję o braku przeciwskazań do pracy na konkretnym stanowisku podejmuje lekarz medycyny pracy, a takiego zaświadczenia nie przedstawiono. Analiza treści oświadczeń prezesa zarządu M. K. z dnia 1 grudnia 2016 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że oświadczenie to świadczy o tym, iż pracodawca I. S. zastosował do niej odpowiednio art. 229 § 12 k.p. Podobnie rzecz ma się z oświadczeniem prezesa zarządu z 11 maja 2018 r. dotyczącym M. M.. Po pierwsze, z oświadczeń nie wynika jakich stanowisk pracy dotyczą przedmiotowe oświadczenia, a po drugie zgodnie z treścią art. 229 § 12 k., przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku, gdy przyjmowana do pracy osoba pozostaje w stosunku pracy z innym pracodawcą, a nie, jak w niniejszym stanie faktycznym, z tym samym pracodawcą.
W kontrolowanej sprawie, wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy czyniło zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy zebrały pełny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny, oraz niewadliwie uzasadniły rozstrzygnięcie, czyniąc zadość treści art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy uprawnione było przyjęcie, że działania skarżącej naruszały obowiązujące beneficjenta procedury, tj. § 8 ust. 3 Umowy o dofinansowanie w zw. z art. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p. Wszak w umowie o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, procedurami przewidzianymi w ramach programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie. Organy dokonały prawidłowej subsumpcji opisanej faktografii w relacji do treści przywołanych wyżej norm prawa materialnego wywodząc z nich, że praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika ustawowe normy, a także ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy stanowi pracę w godzinach nadliczbowych; z kolei jeżeli zatrudnienie stanowi jeden etat, wówczas każde porozumienie umowne powodujące przekroczenie jednego etatu jest nieważne. W analizowanym przypadku pracownik nie mógł wyrazić oświadczenia woli o pracy ponad maksymalne normy czasu pracy, gdyż postanowienie takie narusza art. 129 k.p., a w związku z treścią art. 18 § 1 i 2 k.p. jest nieważne.
Nieuprawniony jest zarzut, iż dokonując powyższej oceny prawnej organy abstrahowały od treści art. 151 Kodeksu pracy, albowiem na gruncie niniejszej sprawy nie miało miejsca świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych, lecz nawiązany został stosunek pracy w wymiarze przekraczającym jeden etat.
Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego 1303/2013 z uwagi na brak szkodliwego wpływu naruszenia procedur na budżet UE. Zawarta w przywoływanym art. 2 pkt 36 Rozporządzenia nr 1303/2013 definicja nieprawidłowości nakazuje poszukiwać związku pomiędzy naruszenie prawa, a szkodą, choćby potencjalną w budżecie UE.
Jak wyżej już wywiedziono, do nieprawidłowości dochodzi także wtedy, gdy naruszony został szeroko rozumiany przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, obejmujący również wytyczne, procedury, regulaminy, umowy. Mając na uwadze, że przy ustalaniu nieprawidłowości wystarczająca jest możliwość zaistnienia szkody, to już stwierdzenie naruszenia prawa pozwala, co do zasady przyjąć, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a szkodą w budżecie (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 października 2019r., I SA/Go 304/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona rozliczając ze środków europejskich wydatki, które zostały poniesione niezgodnie z umową o dofinansowanie, regulaminem i wytycznymi, bez wątpienia w sposób realny działała na szkodę budżetu Unii. Nie sposób nie dostrzec, że przez rozliczenie wydatku niekwalifikowalnego, doszło do uszczuplenia środków unijnych. Trudno zatem przyjąć, aby wydatek ten był uzasadniony i nie był objęty definicją "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego 1303/2013.
Skoro wydatek nie może zostać uznany za wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem, ani za wykorzystany bez naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. podlega on zwrotowi stosownie do wskazanych na wstępie zaskarżonej decyzji art. 61 ust.3 w związku z 60 p.6 w związku z art. 207 § 1 ust. 2 u.f.p.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności, sąd na podstawie art.151 ustawy o p.p.s.a. skargę oddalił.