I SA/Kr 1301/15

I SA/Kr 1301/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2015-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Waldemar Michaldo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 1619
art. 1a pkt 18, art. 71a  par. 1, art. 71a par 9, art. 89 par. 2, art. 18
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Anna Frasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności - skargę oddala -
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015 r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 marca 2015 r. nr [...] określające wysokość kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności w wysokości 50,000,00 zł.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania egzekucyjnego (Dz.U. z 2012 poz. 267 ze zm.) w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 poz. 1619 ze zm. dalej u.p.e.a.).
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne wobec S.K. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych m.in. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelnika Urzędu Skarbowego. W toku egzekucji zawiadomieniem z dnia 26.03.2012r. oraz z dnia 22.02.2012 r. dokonano zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego w K.-2 sp. z o.o. oraz zajęcia innych wierzytelności. Zajęcia zostały doręczone do dłużnika zajętej wierzytelności odpowiednio w dniu 28.03.2012r. i w dniu 24.02.2012 r. Brak przekazywania kwot spowodował wystąpienie do właściwego organu egzekucyjnego o przeprowadzenie u dłużnika zajętej wierzytelności kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego.
W wyniku przeprowadzonych w dniu 12.02.2015 r. przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego czynności sprawdzających w siedzibie dłużnika zajętej wierzytelności, na podstawie przedłożonych dokumentów stwierdzono, że uchwałą nr 1/02/2013 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników K.-2 sp. z o.o. z dnia 21.02.2013 r. ustalono dodatkowe wynagrodzenie prezesowi zarządu spółki (tj. S.K.) w kwocie 50.000,00 zł. (powiększone o podatek dochodowy), które zostało wypłacone gotówką w dniu 21.03.2013 r. (wypłata asygnowana przez S.K.). W toku czynności sprawdzających nie zgłoszono do protokołu żadnych oświadczeń czy też wniosków.
Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że spółka K.-2 od daty doręczenia zawiadomień o zajęciu tj. 24.02.2012 r. i 28.03.2012 r. do dnia przeprowadzenia kontroli tj. do dnia 12.02.2015r. nie przekazała tytułem zajęcia kwoty 50.000,00 zł.
W konsekwencji stwierdzenia, że K.-2 sp. z o.o. bezpodstawnie uchyliła się od przekazania wymienionej wierzytelności na rachunek bankowy organu egzekucyjnego pomimo faktu, że wierzytelność ta była wymagalna, a zawiadomienie o zajęciu skuteczne - postanowieniem z dnia 13.03.2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił kwotę nieprzekazanej wierzytelności w wysokości 50.000,00 zł.
W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie:
- art. 87 § 3 pkt 2 ustawy Kodeks Pracy oraz art. 871 § 1 pkt 1 Kodeks Pracy poprzez naruszenie wskazanych przepisów prawa w ten sposób, że organ egzekucyjny nie dokonał zbadania czy ustalona w zaskarżonym postanowieniu kwota podlega, jako świadczenie pieniężne z tytułu świadczenia pracy, ochronie określonej we wskazanych przepisach i w konsekwencji nie dokonał określenia nieprzekazanej na rzecz organu administracyjnego należności podlegającej zajęciu z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów,
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie ukształtowanego we wskazanym przepisie obowiązku organu administracyjnego do wyczerpującego oraz wszechstronnego zbadania materiału dowodowego w szczególności poprzez:
a) niezbadanie jakiego charakteru świadczenie przysługiwało zobowiązanemu S.K. w związku z treścią uchwały nr 1/02/2013 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, w której to zobowiązanemu przyznano sporne świadczenie,
b) niezbadanie, czy świadczenie o którym mowa w oparciu o regulacje materialno-prawne, istniało,
c) niezbadanie, czy świadczenie o którym mowa zobowiązany S.K. w sposób faktyczny pobrał.
Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie postanowienia, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał w pierwszej kolejności, że postanowienie organu I instancji wydano w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a. Postanowienie takie jest zgodne z obowiązującym prawem, gdy spełnione zostaną przesłanki wynikające z ww. przepisu tj.:
- wystąpienie bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania organowi egzekucyjnemu wierzytelności w całości lub w części,
- przeprowadzenie czynności kontrolnych, na podstawie których organ dojdzie do przekonania, że dłużnik bezpodstawnie uchyla się od wpłaty zajętej wierzytelności na konto wskazane przez organ egzekucyjny.
Pierwsza z przesłanek jest obligatoryjna, natomiast wystąpienie drugiej nie jest konieczne, gdy materiał dowodowy sprawy, pozwala na stwierdzenie, że doszło do bezpodstawnego uchylania się przez dłużnika od wpłaty zajętej wierzytelności.
W tym kontekście Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że bezzasadne jest twierdzenie Spółki o konieczności przeprowadzenia dodatkowych czynności kontrolnych i ponowne badanie już stwierdzonych okoliczności. Dotychczasowe ustalenia są bowiem jasne, a wątpliwości nie zostały zgłoszone do protokołu.
W odpowiedzi na podniesione naruszenie art. 87 § 3 pkt 2 oraz art. 871 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy organ wyjaśnił natomiast, że obliczenie kwoty wolnej od zajęcia leży w obowiązku pracodawcy zobowiązanego. To pracodawca wypłacając wynagrodzenie, a nie organ egzekucyjny winien był od wypłacanej kwoty potrącić ewentualne kwoty i dokonać wypłaty zobowiązanemu już po potrąceniach wynikających z przepisów Kodeksu pracy. Ustalenia poczynione przez organ kontrolny, tj. Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego dowodzą, iż S. K. otrzymał gotówką w dniu 21.03.2013 r. kwotę 50.000,00 zł., czyli jest to kwota wypłaty netto, od której pracodawca mógł ewentualnie dokonać stosownych potrąceń. Potwierdzeniem tego jest złożenie przez Spółkę informacji PIT-11 w której oprócz przychodu należności ze stosunku pracy wykazano przychód z działalności wykonywanej osobiście w kwocie brutto 73.477,00 zł. Zaznaczono, że kwota ta została wypłacona w okresie zatrudnienia, bowiem dopiero w dniu 31.08.2013 r. uległa rozwiązaniu umowa o pracę pomiędzy zobowiązanym a dłużnikiem zajętej wierzytelności. W konsekwencji podniesiony zarzut spółki należy uznać w ocenie organu II instancji za bezzasadny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nieprzeanalizowanie całego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny. Spółka podniosła, że organ nie dokonał analizy, jakiego charakteru świadczenie przysługiwało zobowiązanemu (w oparciu o regulacje materialno-prawne), a także nie zbadał, czy zobowiązany faktycznie pobrał świadczenie. Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że z protokołu kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego u dłużnika zajętej wierzytelności z dnia 12.02.2015 r. nr [...] wynika, że zobowiązanemu S. K. wypłacono dodatkowe wynagrodzenie jako prezesowi spółki. Bez znaczenia jest to, czy było to wynagrodzenie za pracę, czy jakakolwiek inna wierzytelność, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę, jak również zajęcia innych wierzytelności, -zatem wierzytelność i tak podlegałby zajęciu. Protokół dowodzi, że świadczenie to przysługiwało oraz zostało pobrane przez zobowiązanego, bowiem sam je odebrał w gotówce w dniu 21.03.2013 r. Bez znaczenia jest również, czy wynagrodzenie zostało przyznane w drodze uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia, czy też w jakikolwiek inny sposób. Organ egzekucyjny nie jest zobligowany do badania, czy czynność jest prawnie wiążąca, co sugeruje pełnomocnik spółki. Dodatkowo zauważono, że do protokołu z kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności, w którym pełnomocnik spółki podał, iż było to dodatkowe wynagrodzenie prezesa, nie wniesiono żadnych zastrzeżeń.
Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dłużnik zajętej wierzytelności przekroczył swoje uprawnienia rozporządzając zajętą wierzytelnościom, wobec czego postanowienie organu I instancji określające wysokość kwoty nieprzekazanej przed dłużnika zajętej wierzytelności należało utrzymać w mocy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej K.-2 sp. z o.o. w Z. zarzuciła mu naruszenie:
1. art. 87 § 3 pkt. 2 ustawy Kodeks Pracy oraz art. 871 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks Pracy poprzez naruszenie w treści zaskarżonej decyzji wskazanych przepisów prawa w ten sposób, że organ egzekucyjny nie dokonał zbadania czy ustalona z zaskarżonym postanowieniu kwota polega jako świadczenie pieniężne z tytułu świadczenia pracy ochronie określonej we wskazanych przepisach i w konsekwencji nie dokonał określenia nieprzekazanej na rzecz organu administracyjnego należności podlegającej zajęciu z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów,
2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie, ukształtowanego we wskazanym przepisie, obowiązku organu do wyczerpującego oraz wszechstronnego zbadania materiału dowodowego w szczególności poprzez:
a) niezbadanie jakiego charakteru świadczenie przysługiwało zobowiązanemu S.K. z związku z treścią uchwały nr 1/02/2013 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, w której to zobowiązanemu przyznano spore świadczenie w wysokości,
b) niezbadanie, czy świadczenie o którym mowa, w oparciu o regulacje materialno-prawne, istniało,
c) niezbadanie, czy świadczenie o którym mowa zobowiązany S.K. w sposób faktyczny pobrał.
W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby skarbowej.
W uzasadnieniu skargi wskazując na naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., podniesiono, że kwestiami najistotniejszymi do rozważenia w ramach postępowania było ustalenie okoliczności faktycznego istnienia świadczenia pieniężnego względem S.K., charakteru tego świadczenia (o ile ono istniało), a także czy przedmiotowe świadczenie w ogóle zostało S.K. wypłacone. Wszelkie te okoliczności winny być, wobec art. 77 § 1 k.p.a. ustalone i rozpatrzone przez organ administracyjny, ze względu na niewątpliwy wpływ tychże niewyjaśnionych okoliczności na stan faktyczny sprawy, a w konsekwencji na treść decyzji.
Zarzucono także, że organ nie dokonał ustalenia prawidłowości przyznania S.K. dodatkowego wynagrodzenia w wysokości 50.000 zł. Nie zbadano w żaden sposób, czy do tej czynności doszło pod względem formalno-prawnym w sposób skuteczny. Nie ustalono nadto w ramach postępowania, jakiego rodzaju, w drodze uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia wspólników, świadczenie pieniężne zostało przyznane. Strona skarżąca wyraziła przypuszczenie, że skoro organ administracyjny posługuje się stwierdzeniem "wynagrodzenie" chodzi o wynagrodzenie w ramach stosunku pracy. Przyjmując takie założenie strona skarżąca podniosła, że okoliczność przyznania dodatkowego wynagrodzenia w ramach stosunku pracy musiałby znaleźć odzwierciedlenie w treści stosunku pracy, który łączył S.K. ze stroną postępowania. Ewentualnie, możliwość przyznania takiego wynagrodzenia musiałaby wynikać z treści dotychczas obowiązującego stosunku pracy, czego w ramach postępowania w żaden sposób nie stwierdzono. W ramach postępowania administracyjnego nie stwierdzono nadto, czy doszło do wypłaty na rzecz S.K. należności, o której mowa w zaskarżonym postanowieniu.
W ocenie strony skarżącej nie jest także wystarczającym w tych okolicznościach stwierdzenie, że w określonej dacie doszło do wypłaty przez S.K. z rachunku bankowego strony postępowania określonej kwoty pieniężnej, gdyż nie można wykluczyć, że przedmiotowa kwota nie stanowiła należności pieniężnej przyznanej w ramach uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia wspólników z dnia 21 lutego 2013 r.
Nadto organ administracyjny nie podjął się ustalenia, czy środki o których mowa w zaskarżonej decyzji stanowią wynagrodzenie w ramach stosunku pracy, a w konsekwencji, w jaki sposób przedmiotowe świadczenie pieniężne podlegać będzie ochronie prawnej, o której mowa w ustawie Kodeks Pracy.
Okoliczność czy świadczenie pieniężne o którym mowa w zaskarżonym postanowieniu jest świadczeniem przysługującym S.K. w ramach stosunku pracy jest kwestią o tyle istotną, że ewentualne potwierdzenie takiej okoliczności w ramach postępowania dowodowego będzie skutkować koniecznością obliczenia należności do potrącenia na rzecz organu egzekucyjnego w oparciu o m.in. art. 87 § 3 pkt 2 oraz art. 871 §1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 2014, poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga K.-2 sp. z o.o. w Z. nie mogła zasługiwać na uwzględnienie.
Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do tego, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zaistniały przesłanki do wystawienia stronie skarżącej jako dłużnikowi zajętej wierzytelności postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty w wymiarze 50.000 zł.
Wyjaśnić na wstępie należy, że zdefiniowane w art. 1a pkt 18 u.p.e.a. zajęcie egzekucyjne stanowi czynność organu egzekucyjnego, na podstawie którego następuje odebranie zobowiązanemu swobody rozporządzania przysługującym mu prawem majątkowym. W art. 89 i następnych u.p.e.a. ustawodawca wskazuje zajęcie wierzytelności pieniężnej zobowiązanego jako środek egzekucyjny umożliwiający przeprowadzenie egzekucji z wierzytelności pieniężnych innych niż określone w art. 72-87 u.p.e.a. W myśl art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu.
Po prawidłowym zawiadomieniu dłużnika zajętej wierzytelności powstaje obowiązek złożenia przez niego oświadczenia, o którym mowa w art. 89 § 3 u.p.e.a., i ewentualnie nałożenie na niego kary pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku (art. 168e u.p.e.a.).
Przepis art. 71a § 9 u.p.e.a., stanowiący podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi natomiast, że jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty.
Przepis ten ma charakter przepisu materialnoprawnego, który stanowi podstawę prawną do przypisania odpowiedzialności dłużnikowi zajętej wierzytelności za bezpodstawne uchylanie się od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności albo części tej wierzytelności.
Podstawą do uchylenia się przez dłużnika zajętej wierzytelności, mogą być natomiast tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylenie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela np. zarzut przedawnienia, potrącenia, wcześniejsze zajęcie wierzytelności przez inny organ egzekucyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I FSK 984/06).
W rozpoznawanej sprawie zgodnie z treścią art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności zostało dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomień o zajęciu.
Zaznaczyć należy, że z chwilą dokonania zajęcia wierzytelności pieniężnej dłużnik zajętej wierzytelności traci wszelkie uprawnienia do dysponowania zajętą wierzytelnością, a jego rola ogranicza się jedynie do przekazania kwoty zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.
Do wydania postanowienia, o którym mowa w powołanym wyżej art. 71a § 9 u.p.e.a. niezbędne jest łączne zrealizowanie dwóch przesłanek: dłużnik zajętej wierzytelności musi uchylać się od jej przekazania organowi egzekucyjnemu oraz jednocześnie to uchylanie się musi mieć charakter działania bezpodstawnego. Nie można zatem wydać rzeczonego postanowienia, jeżeli dłużnik co prawda uchylał się od przekazania wierzytelności, ale miał do tego podstawy. Obie te okoliczności - fakt uchylania się oraz bezpodstawność takiego działania - muszą być ocenione przez organy egzekucyjne obu instancji.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, iż w toku egzekucji zawiadomieniem z dnia 26.03.2012r. oraz z dnia 22.02.2012 r. dokonano zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego w K.-2 sp. z o.o. ( art.72 §1 u.p.e.a.) oraz zajęcia innych wierzytelności (art.89 §1 u.p.e.a.). Zajęcia zostały doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności odpowiednio w dniu 24 lutego 2012 r. i 28 marca 2012 r.
Podobnie okolicznością bezsporną jest, że postanowienie organu I instancji w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności wydane zostało po przeprowadzeniu w dniu 12 lutego 2015r. kontroli o jakiej mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a. Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny jednoznacznie wskazuje bowiem, że strona skarżąca nie przekazała zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Natomiast po zajęciu wierzytelności (zawiadomienia o zajęciu doręczone w dniu 24 lutego 2012 r. oraz w dniu 28 marca 2012 r.) uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników K.-2 sp. z o.o. z dnia 21 lutego 2013 r. ustalono dodatkowe wynagrodzenie dla Prezesa Zarządu tej spółki w osobie S.K. w kwocie 50.000 zł, które zostało mu następnie wypłacone gotówką w dniu 21 marca 2013 r. z pominięciem organu egzekucyjnego (protokół kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego u dłużnika z dnia 12 lutego 2015 r., k. 14 akt administracyjnych).
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów naruszenia art. 87 § 3 pkt 2 w związku z art. 871 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, oraz tego, że nie ustalono jaki charakter miała wypłacona na rzecz Prezesa Spółki kwota 50.000 zł, ani też czy zobowiązany faktycznie pobrał to świadczenie, wskazać należy, że strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wykazała, nie tylko dowodowo, ale nawet w ramach podnoszonych twierdzeń, że dokonana wypłata nastąpiła w ramach stosunku pracy łączącego S.K. ze Spółką. Należy bowiem podkreślić, iż strona skarżąca nie tyko na etapie zażalenia, ale także na etapie postępowania przed sądem administracyjnym nie definiuje jednoznacznie charakteru wypłaconego świadczenia w wysokości 50.000 zł. ograniczając się w tym zakresie do zarzutu nie ustalenia jego charakteru. Sama zainteresowana Spółka nie wskazuje więc jaki stosunek prawny pomiędzy nią a S.K. legł u podstaw wskazanej wyżej uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników K.-2 sp. z o.o. z dnia 21 lutego 2013 r. przyznającej mu dodatkowe wynagrodzenie jako prezesowi zarządu w kwocie 50.000 zł, pomimo faktu, iż takim stosunkiem prawnym obok stosunku pracy mógł być także stosunek cywilnoprawny.
Jednakże nawet zakładając hipotetycznie, że wypłacona kwota była świadczeniem przysługującym zobowiązanemu ze stosunku pracy, zauważyć należy, na co trafnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonym postanowieniu, że to pracodawca wypłacając wynagrodzenie powinien od wypłaconej sumy dokonać ewentualnych potraceń i wypłacić zobowiązanemu jedynie kwotę wolną od zajęcia stosując się do dyspozycji przepisów art. 87 i art.871 Kodeksu pracy. To Spółka jako pracodawca (a nie organ egzekucyjny) dysponuje bowiem pełną dokumentacją kadrową, zna wysokość poszczególnych składników wynagrodzenia, a tym samym ma możliwość samoobliczenia kwoty wolnej od zajęcia. Dodatkowo zauważyć w tym miejscu należy, że osobą odpowiedzialną w zakresie prawidłowości realizacji zajęcia wynagrodzenia za pracę z dnia 26 marca 2012 r. oraz prawidłowości realizacji zajęcia "innego" prawa majątkowego dokonanego zawiadomieniem z dnia 22 lutego 2012 r. był sam zobowiązany S.K. pełniący funkcję Prezesa Zarządu K.-2 sp. z o.o. będącej dłużnikiem zajętej wierzytelności.
Podkreślić należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. To on w toku postępowania wyjaśniającego ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek sine qua non prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa, rozstrzygnięcia sprawy. Na organach prowadzących postępowanie spoczywają zatem dwa obowiązki: po pierwsze określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i po drugie obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Z przepisów nakładających na organy wspomniane powinności nie da się jednakże wyprowadzić konkluzji, że wyłącznie organy zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, szczególnie w sytuacji, gdy strona sama takich środków nie przedstawiła. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętą regułą postępowania dowodowego ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Niedopełnienie tego obowiązku przez stronę uzasadnia wyciągnięcie w stosunku do niej negatywnych skutków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1682/14).
Mając na uwadze wskazane okoliczności sprawy, zarzuty strony skarżącej uznać należy za bezzasadne. Strona skarżąca nie wykazała bowiem istnienia przesłanek pozwalających na zastosowanie powołanych przez nią regulacji Kodeksu pracy i ewentualne odliczenie kwoty wolnej od zajęcia, którą to kwotę - w razie wykazania, że wypłata należności miała miejsce z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy - powinna była obliczyć sama, jako podmiot (pracodawca) dysponujący potrzebną do tego dokumentacją kadrową.
Odnośnie zaś tego, czy zobowiązany faktycznie pobrał świadczenie odwołać należy się do protokołu kontroli z dnia 12 lutego 2015 r. z którego jasno wynika, że zobowiązany S.K. odebrał przyznane mu świadczenie w gotówce w dniu 21 marca 2013r., a wypłata była przez niego asygnowana. Treść przedmiotowego protokołu nie była w trakcie postępowania przez Spółkę kwestionowana.
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zgromadzony materiał dowodowy, wyprowadzając prawidłowy wniosek, że strona skarżąca jako dłużnik zajętej wierzytelności nie zrealizowała swoich obowiązków wynikających z zajęcia wierzytelności, bezpodstawnie uchylając się od przekazania kwoty zajętej wierzytelności. Powyższe oznacza, że organy obu instancji zasadnie określiły K.-2 sp. z o.o. wysokość kwoty nieprzekazanej przez nią jako dłużnika zajętej wierzytelności w wysokości 50,000,00 zł. Z tych też względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.