I SA/Kr 130/26

I SA/Kr 130/26 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-03-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 6 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 lipca 2025 r. znak: 0114-KDIP1-3.4012.532.2025.2.JG w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Powiat K. zwrócił się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki. Po rozpoznaniu wniosku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną z dnia 17 lipca 2025 r. znak: 0114-KDIP1-3.4012.532.2025.2.JG, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy, tj. Powiatu K. za prawidłowe.
Skargę na ww. interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. M. K. (Skarżący).
Skarżący podniósł, że nie brał udziału w postępowaniu o wydanie interpretacji, jednak nie przekreśla to jego interesu na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ nie jest on uzależniony od tego, czy podmiot brał udział w postępowaniu administracyjnym. Skarżący wskazał, że był stroną postępowania przetargowego dotyczącego sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, a zatem był uprawniony do udziału w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza, że finalnie nabył przedmiotową nieruchomość.
Skarżący wyjaśnił, że Starostwo ogłosiło przetarg pisemny ograniczony na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], o powierzchni 0,0243 ha. Jak wskazało Starostwo w ogłoszeniu, nieruchomość ta nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, natomiast nabycie jej przez jednego z właścicieli sąsiadujących działek może poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości, do których przylega. Starostwo wybrało więc formułę, w której przetarg został skierowany do właścicieli nieruchomości przylegających do przedmiotowej nieruchomości. Starostwo miało jednocześnie wątpliwości prawne w zakresie tego, czy sprzedaż nieruchomości, skoro znajduje się na niej zabudowa w postaci słupa elektroenergetycznego z napowietrzną linią energetyczną 15kV średniego napięcia, należy opodatkować VAT (tj. w konsekwencji w jej cenie uwzględnić podatek należny).
Zdaniem Skarżącego każdy z tych podmiotów, więc także i Skarżący, potencjalnie był zainteresowany podatkowo w rozstrzygnięciu przedmiotowej kwestii w drodze interpretacji indywidualnej. W przypadku, gdyby którykolwiek z tych podmiotów prowadził działalność gospodarczą i w takim charakterze też nabywał nieruchomość, istotne byłoby, czy w związku z nabyciem nieruchomości przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT. Nadto, nawet w sytuacji braku prowadzenia działalności gospodarczej, VAT wynoszący 23% stanowi istotną składową wartości nabywanej nieruchomości. Organ nie wezwał jednak właścicieli działek, w tym Skarżącego, do których skierowany był przetarg, do udziału w postępowaniu interpretacyjnym.
Skarżący zaznaczył, że kopię zaskarżonej decyzji otrzymał w dniu 22 grudnia 2025 r., w związku z powyższym zachował termin do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że została wniesiona przez osobę nieuprawnioną do jej wniesienia oraz po upływie ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026r. poz. 143, ze zm. - p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 1278/10).
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt II FSK 2500/10).
Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 2 O.p. wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego.
Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Natomiast podmiot niebędący adresatem interpretacji indywidualnej (z uwagi na to, że nie została ona wydana z jego wniosku i w jego sprawie) nie będzie mógł się do niej zastosować, ponieważ nie dotyczy ona jego spraw podatkowych i ewentualnej odpowiedzialności podatkowej. Z tego powodu interpretacja ta nie będzie mogła wywrzeć dla wymienionego podmiotu skutków ochronnych, nie stanowi też niewątpliwie obowiązującego prawa. Wynika z tego, że brak przymiotu "zainteresowanego" w postępowaniu o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie, w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., uzasadnia ocenę nieistnienia, wymaganego przez art. 50 § 1 p.p.s.a., interesu prawnego do zaskarżenia wydanej interpretacji do sądu administracyjnego przez podmiot, który nie był jej adresatem (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 759/16).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Skarżący nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną na wniosek Powiatu K., albowiem Skarżący nie ma interesu prawnego wymaganego przez art. 50 § 1 p.p.s.a. do dokonania tej czynności procesowej. Prawo do negowania (w drodze skargi) stanowiska organu prezentowanego w interpretacji przysługuje wyłącznie zainteresowanemu, tj. wnioskodawcy.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie, wniesienie skargi przez podmiot do tego nielegitymowany powinno skutkować odrzuceniem skargi przez sąd - o ile ów brak legitymacji ma charakter oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2560/14).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.