I SA/Kr 1275/20

I SA/Kr 1275/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /sprawozdawca/
Piotr Głowacki /przewodniczący/
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1311/21 - Wyrok NSA z 2024-06-28
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1406
art. 21 ust. 1 pkt 2a
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Urszula Zięba WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. A. sp. z o.o. w B. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych uchyla zaskarżoną interpretację zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 697 zł. (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu [...] października 2020r., interpretację indywidualną o nr [...], w której uznał za nieprawidłowe stanowisko P. A. Sp. z o.o. w B. dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy płatność Prowizji realizowana przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta (nierezydenta polskiego), tj. za usługę pośrednictwa handlowego, stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 17 lipca 2020r. wpłynął do ww. organu wniosek ww. Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy płatność Prowizji realizowana przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta (nierezydenta polskiego), tj. za usługę pośrednictwa handlowego, stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 31 sierpnia 2020r., nr [...], wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 21 września 2020r.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest osobą prawną, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży dodatków
paszowych oraz nawozów. W celu intensyfikacji sprzedaży swoich produktów Spółka zawarła z X LTDA (dalej jako: "Kontrahent") umowę (dalej jako: "Umowa"), na podstawie której Spółka powołała Kontrahenta, jako swojego przedstawiciela handlowego (S. A. S. M.) na terenie Brazylii, Argentyny, Chile, Urugwaju, Paragwaju i Boliwii. Począwszy od roku 2020 zmieniono zakres działania Kontrahenta i powierzono mu funkcję przedstawiciela handlowego ("A. S. M.") w krajach Ameryki Południowej, Centralnej oraz Północnej (dalej jako: "Terytorium"). Kontrahent jest spółką prawa brazylijskiego, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Brazylii. Wnioskodawca oraz Kontrahent nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu właściwych przepisów podatkowych oraz rachunkowych. W ramach Umowy związku z powyższym, powierzono Kontrahentowi prowadzenie sprzedaży, zarządzanie marketingiem oraz wsparcia technicznego dla wszystkich produktów nawozowych i paszowych dla zwierząt (zwanych dalej Produktami) na Terytorium. Przedmiotowe wsparcie marketingowe oraz techniczne odnosi się zatem do umożliwienia jak największej sprzedaży Produktów.
W ramach umowy Kontrahent podejmuje następujące działania:
1. Usługa – czyni wszelkie wysiłki celem promowania, rozwoju oraz wykonywania sprzedaży Produktów na Terytorium, w szczególności spotyka się z potencjalnymi Nabywcami Produktów na Terytorium, z czym wiąże się udzielanie wsparcia technicznego klientom i dystrybutorom (Nabywcom), a także reprezentacja interesów Wnioskodawcy na Terytorium. Celem świadczenia Usługi Wnioskodawca przekazuje Kontrahentowi np. wiedzę techniczną czy informacje o możliwych działaniach marketingowych (np. polityka rabatowa) koniecznych do prezentowania i sprzedaży
Produktów. To Kontrahent w ramach Usługi sprzedażowej wykorzystuje działania marketingowe oraz udziela wsparcia technicznego Nabywcom celem intensyfikacji sprzedaży, jego działania są zatem typowymi działaniami sprzedawcy. W sytuacji, w jakiej Kontrahent opisuje Produkt (w ramach świadczenia Usługi) potencjalnemu nabywcy, powinien składać tylko takie oświadczenia, które będą ściśle zgodne ze specyfikacjami dostarczonymi mu przez Wnioskodawcę, a także nie może on udzielać dalszych gwarancji ponad tą, jaka jest już udzielana przez Wnioskodawcę. W ramach Usługi Kontrahent działa, jako niezależny przedstawiciel – nie jest zatem agentem czy pracownikiem Wnioskodawcy. Kontrahent nie może zaciągać zobowiązań w imieniu Wnioskodawcy, w szczególności nie może zawierać umów w imieniu Wnioskodawcy, chyba że uzyska wcześniejszą zgodę Wnioskodawcy w tym zakresie. Umowa nie zakazuje Wnioskodawcy bezpośredniej sprzedaży Produktów na Terytorium, a dokonanie takiej sprzedaży nie wiąże się z powstaniem po stronie Kontrahenta prawa do odszkodowania, czy też innej formy wynagrodzenia.
2. Usługi dodatkowe – tylko w przypadku odrębnego zlecenia:
a. badanie i monitorowanie warunków rynkowych i przeprowadzanie w związku z tym badań rynkowych (w tym przedstawienie budżetu sprzedaży, strategii i polityk oraz prognoz sprzedaży dla Terytorium),
b. dostarczanie Wnioskodawcy raportów i innych informacji, w tym wszelkich istotnych informacji marketingowych i prawnych wymaganych od Produktów na Terytorium,
c. zapewnienie wsparcia we wszelkich innych kwestiach (logistyka, administracja, zarządzanie ubezpieczeniami kredytowymi, rejestracja produktów windykacyjnych i inne kwestie prawne) niezbędnych do zoptymalizowania działalności Spółki na Terytorium.
Począwszy od roku 2020 Kontrahent jest uprawniony do otrzymywania miesięcznej opłaty w wysokości 1 500,00 EUR (dalej jako: "Opłata") jako wynagrodzenia za następujące usługi:
1. Rejestracja Produktu: rejestracja produktów w celu odsprzedaży / surowca,
2. Projektowanie Produktu: opracowywanie nowej formuły lub dostosowanie istniejącej formuły do potrzeb Nabywcy,
3. Etykietowanie Produktu: tworzenie etykiety Nabywcy dla każdego Produktu,
4. Szkolenie zespołu: szkolenie zespołu Nabywcy w zakresie Produktów i aplikacji Spółki, Interwencja procesu importu: interwencja w celu rozwiązania problemów lub zwolnienie
5. towarów zablokowanych w porcie,
6. Walidacja Produktu: konfiguracja, omówienie i nadzór nad testowaniem Produktu w terenie przez Nabywcę,
7. Pozycjonowanie Produktu: tworzenie zalecenia stosowania Produktu dla kilku upraw lub zwierząt,
8. Interwencja celna: interwencja w celu rozwiązania problemów celnych w celu zwolnienia towarów zablokowanych w porcie,
9. Udział w targach: udział w targach w celu reprezentowania Spółki,
10. Tworzenie ulotek produktowych: dostarczanie treści, tłumaczenie i nadzór nad tworzeniem układu,
11. Raporty: badania rynku, marketing, finanse, ubezpieczenia.
Natomiast za Usługi dodatkowe Kontrahent jest uprawniony do otrzymania odrębnie ustalonego wynagrodzenia (dalej jako: "Wynagrodzenie dodatkowe"). Z kolei wynagrodzenie z tytułu świadczenia Usługi jest kalkulowane na zasadach prowizji (dalej jako: "Prowizja") za sprzedaż dokonaną przez Wnioskodawcę na Terytorium, a będącą wynikiem działań Kontrahenta, z uwzględnieniem INCOTERMS i/lub warunków cenowych każdej sprzedaży, w Euro. Prowizje będą naliczane indywidualnie od każdej sprzedaży według stawki wynoszącej uzgodniony procent ceny opartej na INCOTERMS 2010 oferowanej przez Wnioskodawcę. Prowizja zostaje doliczona do ceny oferowanej przez Wnioskodawcę i jest uwzględniona w cenie ostatecznej oferowanej Nabywcy. Kontrahent uzyskuje prawo do Prowizji tylko w sytuacji, w jakiej sprzedaż na Terytorium stanowi bezpośredni efekt jego działań. Ponadto wystawienie faktury przez Kontrahenta oraz płatność Prowizji jest uzależniona od zapłaty wynagrodzenia za dostawę dokonaną przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy.
W związku z realizacją Umowy Kontrahent zobowiązuje się także:
1. nie brać udziału w działaniach konkurencyjnych względem Produktów na Terytorium w okresie trwania przedmiotowej umowy,
2. nie przyjmować żadnego wynagrodzenia dotyczącego Produktów od innych podmiotów niż Wnioskodawca,
3. informować Wnioskodawcę o wszelkich czynnościach podejmowanych w jego imieniu, zobowiązany jest do osobistego świadczenia, co wyklucza podzlecanie świadczenia usług.
Dla celów podatku VAT – Opłata, Wynagrodzenie dodatkowe oraz Prowizja są rozpoznawane, jako import usług. Od Opłaty i Wynagrodzenia dodatkowego pobierany jest przez Spółkę podatek u źródła.
W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z dnia 15 września 2020r., Wnioskodawca wskazał m.in., że Prowizja wypłacana jest tylko w sytuacji, w jakiej spełniono następujące przesłanki:
- doszło do zawarcia umowy sprzedaży w wyniku działań Kontrahenta,
- nabywca Produktów dokonał zapłaty za ich dostawę.
Zatem w przedmiotowym zakresie Kontrahent jedynie doprowadza do zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą produktów. Niezależnie od Prowizji Kontrahent otrzymuje osobne wynagrodzenie (od tego wynagrodzenia jest potrącany i odprowadzany podatek u źródła) za następujące czynności:
• badanie i monitorowanie warunków rynkowych i przeprowadzanie w związku z tym badań rynkowych (w tym przedstawienie budżetu sprzedaży, strategii i polityk oraz prognoz sprzedaży dla Terytorium),
• dostarczanie Wnioskodawcy raportów i innych informacji, w tym wszelkich istotnych informacji marketingowych i prawnych wymaganych od Produktów na Terytorium,
• zapewnienie wsparcia we wszelkich innych kwestiach (logistyka, administracja, zarządzanie ubezpieczeniami kredytowymi, rejestracja produktów windykacyjnych i inne kwestie prawne) niezbędnych do zoptymalizowania działalności Spółki na Terytorium,
• rejestracja Produktu: rejestracja produktów w celu odsprzedaży / surowca,
• projektowanie Produktu: opracowywanie nowej formuły lub dostosowanie istniejącej formuły do potrzeb Nabywcy,
• etykietowanie Produktu: tworzenie etykiety Nabywcy dla każdego Produktu,
• szkolenie zespołu: szkolenie zespołu Nabywcy w zakresie Produktów i aplikacji Spółki,
• interwencja procesu importu: interwencja w celu rozwiązania problemów lub zwolnienie towarów zablokowanych w porcie,
• walidacja Produktu: konfiguracja, omówienie i nadzór nad testowaniem Produktu w terenie przez Nabywcę,
• pozycjonowanie Produktu: tworzenie zalecenia stosowania Produktu dla kilku upraw lub zwierząt,
• interwencja celna: interwencja w celu rozwiązania problemów celnych w celu zwolnienia towarów zablokowanych w porcie,
• udział w targach: udział w targach w celu reprezentowania Spółki,
• tworzenie ulotek produktowych: dostarczanie treści, tłumaczenie i nadzór nad tworzeniem układu,
• raporty: badania rynku, marketing, finanse, ubezpieczenia.
Reasumując wynagrodzenie w formie Prowizji nie ma związku z wskazanymi wyżej czynnościami i jest ono wynikiem jedynie skutecznego zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą Produktów oraz zapłaty wynagrodzenia z niej wynikającego.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy płatność Prowizji realizowana przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta (nierezydenta polskiego), tj. za usługę pośrednictwa handlowego, stanowi wynagrodzenie z tytułu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a) ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych?
Zdaniem Wnioskodawcy, płatność Prowizji nie stanowi wynagrodzenia z tytułu świadczeń w rozumieniu 21 ust. 1 pkt 2a) ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 1406, dalej: "u.p.d.o.p." "ustawa o CIT"). W uzasadnieniu stanowiska, powołano się na treść art. 3 ust. 2, ust. 3 pkt 5, art. 21 ust. 1 pkt 2a, ust. 2 Ustawy o CIT, a następnie wskazano, że w art. 21 Ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny, podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego – na zasadach płatnika – jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem "u źródła" ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT. Katalog usług wskazanych w pkt 2a) ust. 1 art. 21 Ustawy o CIT, jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie "(...) oraz świadczeń o podobnym charakterze", jednak w ramach tego katalogu, za świadczenia o podobnym charakterze, należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego w przepisie, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Lista ta obejmuje zatem także takie świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być, np. inaczej określane. Katalog przedstawiony w powyższym przepisie, prezentuje się następująco: usługi doradcze, księgowe, badania rynku, usługi prawne, usługi reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usługi rekrutacji pracowników i pozyskania personelu, gwarancji i poręczeń, jak również przychody, stanowiące świadczenia o podobnym charakterze do świadczeń nazwanych. Wśród świadczeń wymienionych w art. 21 ust. a pkt 2a) Ustawy o CIT brak jest usług pośrednictwa. Rozważania na temat podobieństwa usług pośrednictwa handlowego do świadczeń nazwanych, wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a) Ustawy o CIT, należy sprowadzić do analizy podobieństwa usług pośrednictwa do świadczeń wprost wskazanych w ww. przepisie, tj. zasadniczo do świadczeń reklamowych, doradczych, badania rynku. Usługi pośrednictwa handlowego, co do zasady mają na celu wyszukiwanie potencjalnych klientów na towary produkowane przez dostawcę oraz pośredniczenie w zawieraniu przez dostawcę umów dotyczących sprzedaży produktów z klientami działającymi na terytorium państw, znajdujących się w obszarze działania pośredników. Pośrednik w zamian za należne wynagrodzenie (prowizja) uzależnione od wartości sprzedanych za jego pośrednictwem towarów zobowiązuje się do pośredniczenia przy zawieraniu umów dotyczących sprzedaży produktów pomiędzy dostawcą a klientem, zasadniczo nie biorąc udziału w podpisywaniu umowy lub zamówienia w imieniu dostawcy – zawiera je bezpośrednio
dostawca z wyszukanymi przez pośrednika klientami. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności, podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń. Jak wynika z opisu stanu faktycznego, rodzaje wynagrodzenia zostały podzielone w zależności od zakresu danych świadczeń, które są osobno świadczone. W omawianym przypadku nie dochodzi zatem do świadczenia usług pośrednictwa powiązanych z usługami badania rynku, czy usługami o charakterze wsparcia prawnego (usługi doradcze). Usługi w tym zakresie są wynagradzane osobno (Wynagrodzenie dodatkowe, Opłata), natomiast wynagrodzenie za czynności pośrednictwa handlowego, tj. czynności sprzedawcy, który pozyskuje potencjalnych klientów, kojarzy ich z Wnioskodawcą, prezentuje produkt oraz prezentuje go udzielając Nabywcy także koniecznego wsparcia technicznego (tak samo, jak czyni to sprzedawca danego towaru) jest rozliczane osobno (Prowizja). Zatem świadczenie wynagradzane kwotą Prowizji nie zawiera istotnych elementów świadczeń wymienionych w analizowanym przepisie. Oczywiście w ramach przedmiotowego pośrednictwa handlowego konieczne jest zaprezentowanie produktu i doradzenie mu, np. co do sposobu użycia produktu. Nie pozwala to jednak na zakwalifikowanie takiego działania, jako np. usługi marketingowej, czy doradczej. Celem bowiem tego świadczenia nie jest marketing sam w sobie, ale doprowadzenie do zwiększenia sprzedaży produktów Wnioskodawcy na danym rynku. Sam fakt wystąpienia elementu marketingowego (prezentacja produktu) czy doradczego (doradzenie nabywcy, jaki produkt powinien wybrać w danej sytuacji) nie zmienia kwalifikacji usługi jako usługi reklamowej, gdzie zasadniczym elementem usługi jest stworzenie reklamy danego produktu, czy też doradczej, gdzie zasadniczym elementem jest określone doradztwo (np. doradztwo prawne), w tych bowiem przypadkach nabywca kupuje określone usługi, a z kolei w przedmiotowej sytuacji nabywa usługę polegająca na wsparciu w sprzedaży produktów. Dodatkowo, odrębność takiej usługi względem wymienionych w przepisie, potwierdza sposób kalkulacji wynagrodzenia (Prowizja) uzależniony od wartości sprzedaży i zapłaty przez Nabywcę ceny za towary. Zatem, uzyskiwane przez Kontrahenta przychody w postaci Prowizji nie zostały literalnie wymienione, jako podlegające opodatkowaniu "podatkiem u źródła", jak również nie sposób uznać ich za przychody ze świadczeń o charakterze podobnym do świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, należy stwierdzić, że Prowizja płacona przez Wnioskodawcę z tytułu świadczenia opisanych usług nie mieści się w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 2a) Ustawy o CIT i w związku z tym, nie podlega obowiązkowi zapłaty podatku dochodowego w wysokości 20%.
W świetle obowiązującego stanu prawnego, organ wydał interpretację indywidualną z dnia 6 października 2020r., o której mowa na wstępie i w której uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 3 ust. 2, ust. 3, art. 21 ust. 1 pkt 2a, ust. 2, ust. 2a, art. 26 ust. 1, art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. i poczyniono rozważania w zakresie ww. regulacji. Następnie wskazano na opis stanu faktycznego, zawarty we wniosku i wskazano, że w przedmiotowej sprawie, istotne będzie odkodowanie znaczenia pojęcia: "usług pośrednictwa". Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Uniwersalny słownik języka polskiego PWN), przez pojęcie "pośrednictwo" należy rozumieć: działalność osoby trzeciej, mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych i doprowadzenie do zawarcia umowy. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że: "Podstawowym zadaniem (...) wyspecjalizowanych "pośredników" jest wywieranie wpływu na pozycję prawną angażujących ich zleceniodawców, poprzez "wprowadzenie" ich w określony stosunek umowny (Michał Romanowski, Charakter prawny umowy o pośrednictwo, Monitor Prawniczy Nr 2/1997). W zgodnej opinii orzecznictwa sądowego oraz doktryny prawa nie może być mowy o pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy część czynności faktycznych (czynności o charakterze fizycznym, technicznym czy administracyjnym) związanych z umową. Usługi pośrednictwa mają charakter niejednorodny. Mogą być bowiem świadczone na różnych podstawach prawnych. W szczególności wskazać można na następujące formy świadczenia tego rodzaju usług:
- pełnomocnictwo – kiedy to osoba ustanowiona na mocy oświadczenia reprezentowanego uprawniona jest do wykonywania w jego imieniu i na jego rzecz czynności ogólnego zarządu (pełnomocnictwo ogólne) albo określonej czynności (pełnomocnictwo szczególne),
- zlecenie – kiedy to przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej (np. usługi pośrednictwa) dla dającego zlecenie,
- umowa agencyjna – w której przyjmujący zlecenie (agent) zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do stałego pośredniczenia, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo do zawierania ich w jego imieniu.
Usługi pośrednictwa mogą być wykonywane na podstawie umów nienazwanych, niewymienionych w kodeksie, które mogą być zawierane pomiędzy stronami, zgodnie z ogólną zasadą swobody kontraktowania.
Z opisu sprawy wynika, że w ramach Usługi Kontrahent, m.in.: czyni wszelkie wysiłki celem promowania rozwoju oraz wykonania sprzedaży; udziela wsparcia technicznego klientom i dystrybutorom (Nabywcom); reprezentuje interesy Wnioskodawcy; wykorzystuje działania marketingowe (np. polityka rabatowa) koniecznych do prezentowania i sprzedaży Produktów.
Zdaniem organu, biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie – wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy – zakres znaczeniowy nabywanych Usług jest zbliżony do zakresu znaczeniowego usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, w tym przede wszystkim "usług doradczych" oraz "usług reklamowych". Pojęcia usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, które są objęte zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT nie zostały zdefiniowane w powołanej ustawie. Wobec braku w ustawie powyższych definicji należy, zdaniem organu podatkowego, posiłkowo odwołać się przede wszystkim do wykładni językowej tych pojęć. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN "doradztwo", oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin "doradzać", znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, termin "usługi doradztwa", należy rozumieć w związku z tym szeroko. Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin "doradztwo" obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne, finansowe i inne. Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo, rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych, czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to "zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie". Doradca, to ten, co udziela fachowych zaleceń, czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa, należy postrzegać, jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy, poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu. Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze. Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako: przejęcie zadań, pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy, pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji, pomoc w rozwiązywaniu problemów, pomoc w podejmowaniu decyzji, przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko, przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych problemów, przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań, identyfikacja i rozwiązywanie problemów, przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu, dawanie wskazówek dotyczących postępowania. Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Z kolei pojęcie "reklama" wg "Słownika języka polskiego" pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukow PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53). Natomiast autorzy "Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych" B. Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Pod pojęciem usług reklamowych rozumie się zatem wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które
profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności gospodarczej. W tym miejscu organ przytoczył definicję pojęcia "marketing". "Mały słownik języka polskiego" definiuje marketing, jako działalność gospodarczą polegającą na badaniu rynku, tworzeniu i utrzymywaniu popytu, ustalaniu cen, form sprzedaży, reklamie, itp. (Mały słownik języka polskiego, (red.) E. Sobol, Warszawa 1997, s. 420). Z przedstawionej definicji jednoznacznie wynika, że działania marketingowe, obejmują bardzo szerokie spektrum działań, począwszy od badań rynku, a skończywszy na reklamie. Potwierdzenie tego stanowiska można znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Zdaniem organu, powyżej przywołane definicje usług objętych zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT prowadzą do wniosku, że usługi nabywane przez Wnioskodawcę od Kontrahenta obejmują czynności wymagające podjęcia koniecznych działań z zakresu:
- doradztwa – podstawą świadczenia opisanych we wniosku Usług jest jakiś zasób wiedzy opierający się na kompetencjach, wiedzy fachowej, doświadczeniu oraz umiejętnościach, które to wykorzystywane są w procesie wsparcia sprzedaży produktów Wnioskodawcy i przyczyniają się do wzrostu tej sprzedaży (Kontrahent udziela wsparcia technicznego klientom i dystrybutorom – Nabywcom natomiast Wnioskodawca przekazuje Kontrahentowi np. wiedzę techniczną czy informacje o możliwych działaniach marketingowych (np. polityka rabatowa) koniecznych do prezentowania i sprzedaży Produktów);
- usług reklamowych – Kontrahent czyni wszelkie wysiłki celem promowania, rozwoju oraz wykonywania sprzedaży Produktów oraz wykorzystuje działania marketingowe.
W ocenie organu, nabywane przez Wnioskodawcę od Kontrahenta Usługi, w ramach których, dochodzi do wypłaty Prowizji na rzecz Kontrahenta, są świadczeniami o podobnym charakterze do usług doradczych oraz reklamowych, wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym podlegają objęciu regulacją art. 21 ust. 1 pkt 2a. Należy jednak pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności, decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności. W rezultacie, o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług, decyduje treść czynności. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, opisane Usługi, podlegają objęciu regulacją art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, jako świadczenie o podobnym charakterze do usług doradczych i reklamowych, tj. wymienionych w przedmiotowym przepisie.
Podsumowując, organ stwierdził, że uzyskiwane przez Kontrahenta przychody osiągane z tytułu opisanych we wniosku Usług, podlegają w Polsce podatkowi u źródła, ponieważ mieszczą się w katalogu usług, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT i tym samym Wnioskodawca jest zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego. Zatem stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, płatność Prowizji nie stanowi wynagrodzenia z tytułu świadczeń w rozumieniu 21 ust. 1 pkt 2a) u.p.d.o.p., należało uznać za nieprawidłowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca ww. interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie:
1) art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na przyjęciu, iż Prowizja, wynikająca z umowy zawartej przez Skarżącą z Kontrahentem, stanowi wynagrodzenie za świadczenie o podobnym charakterze do świadczeń wskazanych w tym przepisie (usług reklamowych, doradczych i badania rynku) co w konsekwencji powoduje konieczność ryczałtowego opodatkowania w wysokości 20% przychodu (Prowizji) uzyskanego przez Kontrahenta, w sytuacji kiedy elementy umowy o charakterze reklamowym, czy doradczym nie przeważają nad elementami charakterystycznymi dla inny świadczeń.
W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów. Wskazała m.in., że nieodłączną cechą usług pośrednictwa w sprzedaży jest zawieranie się w nich elementów reklamowych, marketingowych czy doradczych, co wcale nie powoduje, iż przedmiotowa usługa staje się automatycznie usługą podobną do reklamy, czy doradztwa. Zdaniem skarżącej tym, co różnicuje wskazane wyżej usługi, czy to reklamowe, czy doradcze względem usługi pośrednictwa handlowego, to przede wszystkim cel gospodarczy, otóż istotą pośrednictwa jest poszukiwanie klientów i doprowadzenie do zawarcia umowy, natomiast istotą usługi reklamy jest rozpowszechnianie informacji o towarach wszelkimi dostępnymi formami przekazu bliżej nieokreślonym klientom, co nie jest elementem przeważającym w usłudze pośrednictwa, a tylko jedną z czynności wykonywanych w ramach tej usługi. Tak samo doradztwo ma tu charakter wcale nieprzeważający, gdyż ogranicza się ono np. do przekazania wiedzy na temat zastosowania kupowanego produktu (jego sposobu użycia), ale nie można uznać, iż element ten ma decydujące znaczenie w kontekście przedmiotowej usługi.
W świetle powyższych zarzutów i argumentacji skargi, wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W opinii organu, analizując przedstawione przez skarżącą we wniosku okoliczności zawarcia umów, nie było możliwości zajęcia innego stanowiska jak to, które zostało wyrażone w spornej interpretacji. W świetle przedstawionych wyżej wyjaśnień, przytoczone przez skarżącą w skardze argumenty - w ocenie organu - nie dowodzą słuszności stanowiska skarżącej, a sformułowane w skardze zarzuty, należało odrzucić, jako bezzasadne. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Również jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18.
Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację, Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona i jako taka skutkuje uchyleniem zaskarżonej interpretacji.
Istota sporu ogniskuje się wokół problemu czy prowizja wypłacona Kontrahentowi zagranicznemu za sprzedaż dokonaną przez Wnioskodawcę na terytorium państwa obcego , a będącą wynikiem i bezpośrednim efektem działań Kontrahenta i będąca uzależniona od zapłaty wynagrodzenia za dostawę dokonaną przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy, jest usługą podobną do świadczeń doradczych i reklamowych, o których mowa w art. 21 ust 1 pkt 2a u.p.d.o.p.
Zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, Polska nie zrezygnowała z opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów uzyskiwanych na jej terytorium (według zasady opodatkowania dochodów u źródła) przez podmioty mające siedzibę lub zarząd poza granicami naszego kraju. W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów. W ust. 2 tego artykułu zastrzeżono, iż przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
Katalog świadczeń zawarty w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT nie ma charakteru zamkniętego, o czym świadczy użycie zwrotu "oraz świadczeń o podobnym charakterze". O możliwości zaklasyfikowania usługi do świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym wystarczające jest zatem stwierdzenie, że usługa jest świadczeniem o podobnym charakterze do świadczeń wymienionych przez ustawodawcę w treści art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Stosownie zaś do treści art. 26 ust. 1 tej ustawy, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2b, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
W niniejszej sprawie Skarżący przedstawił stan faktyczny, w którym Kontrahent wykonuje trzy rodzaje usług szczegółowo opisanych we wniosku, od których wypłacane są odrębne wynagrodzenie . Od dwóch pierwszych usług Skarżący pobiera i odprowadza podatek u źródła. Natomiast w stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku Kontrahent jedynie doprowadza (pośredniczy) do zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą produktów.
Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, nie ulega wątpliwości, że usługi zawarte w opisie zdarzenia przyszłego wykonywane przez Kontrahenta w zakresie dotyczącym tylko i wyłącznie doprowadzenia do zawarcia umowy, nie mają charakteru doradczego czy też reklamowego, gdyż istota omawianych usług w żadnym wypadku nie jest związana z takim charakterem .
Usługi doradztwa jak słusznie przytoczył organ, oznaczają udzielanie fachowych porad, natomiast termin "doradzać", znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Doradca, to ten, co udziela fachowych zaleceń, czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa, należy postrzegać, jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy, poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu. Zatem usługi doradztwa należy rozumieć jako specjalistyczne usługi udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych, czy finansowych itp.
Zgodzić się należy ze Skarżącym, że naturalnie usługą doradczą będzie np. doradztwo finansowe polegające na pomocy wyborze np. najlepszego rozwiązania kredytowego w danej sytuacji, doradztwo podatkowe polegające na pomocy w wyborze najlepszej formy rozpoczęcia prowadzenia działalności w danej sytuacji pod kątem podatkowym, czy np. doradztwo agrotechniczne polegające na pomocy wyborze nie tylko określonego działania względem określnego zasiewu, ale także pomocy w wyborze optymalnego środka ochrony roślin w danym przypadku w oparciu o wiedzę doradcy. Istotą doradztwa jest zatem pomoc w rozwiązaniu określonych problemów, a nie przekazanie wiedzy na temat sprzedawanego produktu.
Podobnie reklama oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi. Najistotniejszą cechą reklamy jest zawsze informacja o konkretnych towarach, o ich zaletach, wartościach, przekazywana bliżej nieokreślonym kontrahentom, mająca na celu zachęcenie do zakupu reklamowanego towaru (zob. wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r., I SA/Po 140/98, z dnia 10 czerwca 1999 r., I SA/Po 1947/98 - Monitor Podatkowy 2000 nr 4 str. 38; z dnia 26 września 2000 r., III SA 1994/99). Zatem istota usługi reklamowej jest rozpowszechnianie informacji o danym produkcie czy firmie bliżej nieokreślonemu gronu odbiorców.
W ocenie Sądu nie można negocjacji handlowych, przy których niewątpliwie występuje pewien rodzaj doradzania w postaci nakłaniania , namawiania do kupna konkretnego towaru wiązać ze specjalistycznymi usługami doradztwa. Są to bowiem typowe techniczne elementy sprzedaży .
Podobnie nie można uznać za działania reklamowe występujące bezpośrednio przy sprzedaży elementy zachwalania towaru, przedstawiania go , podkreślania jego cech. Ne są to również świadczenia o podobnym charakterze gdyż sprzedaż towaru jest odrębną czynnością od reklamy i doradztwa pod względem organizacyjnym, technicznym, prawnym i finansowym.
Również odrębną czynnością jest czynność pośrednictwa w sprzedaży. "Pośrednictwo, to działalność osoby trzeciej mająca na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, występowanie w roli łącznika lub rozjemcy, a także kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy, pośredniczenie w załatwianiu transakcji (Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, tom IIstr. 852; Nowy słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2002 str. 728; Słownik Języka Polskiego, Lidia Drabik, Elżbieta Sobol, PWN, Warszawa 2007, str. 427)r Co więcej czynnościami faktycznymi z zakresu działania agenta czy pośrednika w świetle poglądów nauki i orzecznictwa sądów administracyjnych jest: wyszukiwanie osób, z którymi można zawierać umowy, udział w rokowaniach mających na celu zawarcie umowy, skłanianie osób trzecich do zawarcia umowy lub przyjęcia oferty, przekazywanie próbek, informowanie o warunkach umów i właściwościach towaru (por. K. Kopaczyńska-Pieczniak, Komentarz do art. 758 Kodeksu cywilnego, LEX oraz wyrok NSA z 28 października 2010 r., sygn. akt I GSK 723/09).
Nieodłączną cechą usług pośrednictwa w sprzedaży jest zawieranie się w nich elementów reklamowych, marketingowych czy doradczych, co wcale nie powoduje, iż przedmiotowa usługa staje się automatycznie usługą podobną do reklamy, czy doradztwa.
Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że w przedstawionym stanie faktycznym i pytaniu Wnioskodawca wydzielił wynagrodzenie z tytułu pośrednictwa w sprzedaży, od innych pozostałych czynności świadczonych przez Kontrahenta akcentując, że Kontrahent ma na celu ( w tym zakresie podlegającym prowizji) doprowadzić do zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą produktów, jeżeli do tego nie dojdzie to prowizja jest nienależna. Co więcej w przedmiotowym stanie faktycznym z tytułu świadczeń polegających na badaniu rynku, reklamowym, jak i świadczeń które można by uznać za usługi o charakterze prawnym (a zatem ewentualnie doradztwa prawnego) przewidziano inne osobne wynagrodzenia, które nie są przedmiotem skarżonej interpretacji.
Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 O.p.).
Zdaniem Sądu, tak szeroka wykładnia przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.p jest błędna, gdyż pojęcie świadczeń o podobnym charakterze nie obejmuje wszystkich świadczeń niematerialnych. Przedstawiona wykładnia jest zatem niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu i czyni zasadnym zarzut skargi w tym zakresie.
W opinii sądu, stanowisko organu uznające argumentację spółki co do wykładni powyższego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za niezasadną, jest lakoniczne i nie zawiera przekonującego uzasadnienia. W istocie stanowi ono nieuprawnioną, rozszerzającą wykładnię pojęcia "świadczenia doradcze i reklamowe " i "świadczenia o podobnym charakterze", a taka wykładnia regulacji nakładających obowiązki podatkowe jest nieuprawniona.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uznał, że zaskarżona indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi w wysokości 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł.