I SA/Kr 125/25

I SA/Kr 125/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący/
Jarosław Wiśniewski /sprawozdawca/
Paweł Dąbek
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1752
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1176
art. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6c
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2, art. 3, art. 4 ust. 1,art. 5,art. 6
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Inga Gołowska Sędziowie SWSA Paweł Dąbek SWSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant Referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r. nr SKO.Pod./4140/914/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 19 listopada 2024r., nr SKO.Pod./4140/914/2024 – po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej: "podatnik" "skarżący") od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 16 stycznia 2023r., nr PO.3123.119.2023 orzekającej o ustaleniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. w kwocie 392,00 zł – uchyliło decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że ustaliło wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok w kwocie 327,00 zł.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł w sposób wyżej opisany. Z uzasadnienia decyzji wynika, że opodatkowaniu podlegały należące do podatnika działki: nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów odpowiednio jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha, grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha, drogi (dr) o pow. 0,0340 ha, lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha. Organ I instancji wskazał podstawę opodatkowania oraz sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2023 r.
Odwołanie od przedmiotowej decyzji w terminie prawem przewidzianym złożył podatnik. Odwołujący zakwestionował wysokość podatku od nieruchomości, podnosząc, że działka nr y według ksiąg wieczystych, aktów notarialnych i map katastralnych ma powierzchnią 1,0769 ha i nie ma na niej usytuowanej budowli ani drogi.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ II instancji wydał decyzję z dnia 19 listopada 2024r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu decyzji powołano się m.in. na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1752 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k."), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 1176 z późn. zm., dalej: "u.p.r."), art. 2, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 70 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."). Następnie organ odwoławczy wskazał, że w dotychczasowym orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy dołączyło do akt sprawy zawiadomienie Starosty [...] o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 19 stycznia 2024 r. - znak: [...] (zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 1151/23) jak również dokument "[...]" z dnia 16 Iipca 2024 r. wygenerowany z systemu [...] dla działek nr x i nr y. W oparciu o powołane dokumenty Kolegium stwierdziło, że działki nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha, grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha, drogi (dr) o pow. 0,0340 ha oraz lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha. Kolegium przyjęło, że dane kwalifikacji gruntu są wiążące dla organu podatkowego i organ ten nie jest władny kwestionować, czy korygować zapisów ewidencji gruntów i budynków. Istotne pozostaje, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego i art. 26 ust. 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W przypadku niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji, a nie te wpisane do księgi wieczystej.
W przedmiotowej sprawie Kolegium ustaliło, iż właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów odpowiednio jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha, grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha, drogi (dr) o pow. 0,0340 ha, lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha pozostawał w 2023r. (tj. do 17 października 2023r.) ww. podatnik.
W związku z tym, że po wydaniu decyzji przez organ I instancji, podatnik w dniu 17 października 2023r. przestał być właścicielem nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją (darowizna na rzecz [...]), zaskarżona decyzja powinna ulec zmianie. Podatek od nieruchomości Kolegium ustaliło stosując stawki podatkowe określone w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] 2022r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. I tak podatek od nieruchomości za 10 miesięcy 2023 r. wynosi 113,33 zł [(340 m2 x 0,40 zł = 136 zł)/12 x 10 = 113,33 zł]. Kwota podatku rolnego za 10 miesięcy 2023r. wynosi 26,13 zł. Została ustalona poprzez pomnożenie powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu (hektarów przeliczeniowych 0,1694 h) przez równowartość pieniężną 2,5 q żyta [(2,5 x 74,05 zł) x 0,1694 ha / 12 x 10 = 26,13 zł]. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1) u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego: użytki rolne klasy V, VI i Viz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Podatek leśny za 10 miesięcy 2023r. wynosi 187,20 zł. Został ustalony poprzez pomnożenie powierzchni lasu podlegającego opodatkowaniu przez równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy [(0,220 x 323,18 zł) x 3, 1595 ha / 12 x 10 = 187,20 zł]. Zatem łączne zobowiązanie pieniężne za 2023r. należne od podatnika - po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej wyniosło 327,00 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie sformułował żadnych zarzutów w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, a te, które przedstawił dotyczą innych decyzji. Natomiast w piśmie z dnia 22 maja 2025r. (karta nr 22 a.s.) skarżący podniósł, że organ doliczył mu 113,33 zł podatek od drogi, której nigdy nie było i nadal nie ma, a za 2023r. naliczył 130 zł. W opinii skarżącego, radni uchwalają zawyżone podatki od "dr", a geodeci z ewidencji gruntów i budynków wrysowują w mapy katastralne nowe drogi, których nie ma, aby sztucznie podnieść budżet samorządowy. Następnie w piśmie z dnia 1 września 2025r. (karta nr 38 a.s.) skarżący powołał się na wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 marca 2024r., sygn. akt I SA/Kr 1151/23. Wskazał, że w zaskarżonej decyzji SKO w Krakowie poprawiło nieco swoje wyliczenia, nie odniosło się natomiast do: "drogi (dr) o pow. 0,0340 ha oraz lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha" i nie rozważyło, czy ona jest, czy jej nie ma. Skarżący zakwestionował wyliczenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji. W dalszej kolejności powołał się na Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r., zacytował fragment: "Grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych i leśnych oraz poszczególnych nieruchomości, nie są drogą w rozumieniu rozporządzenia. Grunty te wlicza się do przyległego użytku rolnego". Skarżący wskazał, że obecnie obowiązuje Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. i powołał się na załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia. Jego zdaniem ww. rozporządzenia nie zastosował w przedmiotowej sprawie organ I i II instancji oraz Sąd. W świetle powyższego skarżący wniósł o rozpatrzenie przedmiotowego pisma z dnia 1 września 2025r. na rozprawie przed WSA w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się w całości na treść zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ona wad, powodujących konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024r., nr SKO.Pod./4140/914/2024, którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 16 stycznia 2023r., nr PO.3123.119.2023 orzekającą o ustaleniu skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r. w kwocie 392,00 zł i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy w ten sposób, że ustalono wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r. w kwocie 327,00 zł.
Z okoliczności faktycznych badanej sprawy wynika, że skarżący pozostawał w 2023r. (tj. do 17 października 2023r.) właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów odpowiednio jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha; grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha; drogi (dr) o pow. 0,0340 ha; lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha. Po wydaniu decyzji przez organ I instancji, skarżący w dniu 17 października 2023r. przestał być właścicielem nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją (darowizna na rzecz [...]). Okoliczność ta miała wpływ na zmianę kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r. z kwoty 392 zł (ustalonej w decyzji I instancji) na kwotę 327 zł (ustalonej w decyzji II instancji).
Zdaniem organu odwoławczego, dane kwalifikacji gruntu są wiążące dla organu podatkowego i organ ten nie jest władny kwestionować, czy korygować zapisów ewidencji gruntów i budynków. To dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych. W przypadku niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji, a nie te wpisane do księgi wieczystej.
Z powyższym stanowiskiem organu nie zgodził się skarżący, wywodząc skargę w niniejszej sprawie i w świetle powyższego zakwestionował on wysokość podatku od nieruchomości, podnosząc, że działka nr y według ksiąg wieczystych, aktów notarialnych i map katastralnych ma powierzchnią 1,0769 ha i nie ma na niej usytuowanej budowli ani drogi.
Rozważania w przedmiotowej sprawie, należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z ustawą z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 1176 z późn. zm., dalej: "u.p.r.") opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.
Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.).
Podatek rolny za rok podatkowy wynosi: od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta (art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r.); od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r.).
W myśl art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Z kolei z art. 6c ust. 2 u.p.r. wynika, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę.
Natomiast zgodnie z ustawą z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 70 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.).
Z mocy art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia (pkt 1), dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (pkt 2).
Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały wysokości stawek podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ich górnej granicy.
Z kolei podatnikami podatku leśnego, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami lasów (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustaw z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 888 z póź. zm., dalej: "u.p.l."). Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l.). Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 4 ust. 1 u.p.l.).
Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k.") - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ze względu na moc wiążącą dzieli się na dwie kategorie (zob. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2014r. sygn. akt II FSK 2565/12, z dnia 26 września 2014r. sygn. akt II FSK 3099/12, z dnia 27 stycznia 2016r. sygn. akt II FSK 2890/13, z dnia 4 marca 2016r. sygn. akt II FSK 3935/13, z dnia 8 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 502/15, z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1840/140).
Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane).
Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych.
Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).
W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu, bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta, jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących opisu nieruchomości.
W tym miejscu Sąd zauważa, że w aktach kontrolowanej sprawy znajduje się zawiadomienie Starosty [...] o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 19 stycznia 2024r., znak: [...] oraz dokument "[...]" z dnia 16 lipca 2024r. wygenerowany z systemu [...] dla działek nr x i nr y.
M.in. w oparciu o te dokumenty organ II instancji stwierdził, że działki nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha, grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha, drogi (dr) o pow. 0,0340 ha oraz lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha.
W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie Kolegium prawidłowo przyjęło, że dane kwalifikacji gruntu są wiążące dla organu podatkowego i organ ten nie jest władny kwestionować, czy korygować zapisów ewidencji gruntów i budynków. Istotne pozostaje, że to dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 26 ust. 2 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W przypadku niezgodności opisu nieruchomości w księdze wieczystej z danymi ewidencji gruntów i budynków, pierwszeństwo mają dane z ewidencji, a nie te wpisane do księgi wieczystej.
W tym zakresie Sąd w pełni popiera stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2016r., sygn. akt II FSK 1840/14, zgodnie z którym dane dotyczące obszaru gruntów zawarte w ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie wiążą organy podatkowe. Nie jest możliwe przeprowadzenie przez te organy dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przed sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania.
W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ podatkowy nie może czynić samodzielnych ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Za użytek rolny może być bowiem uznany jedynie grunt tak sklasyfikowany w ewidencji, a organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji, dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem (zob. wyroki NSA z 8 lutego 2018r., II FSK 99-103/16 oraz II FSK 608-609/16; wyrok WSA w Szczecinie z 14 marca 2019r., I SA/Sz 246/18). Dopiero więc w przypadku, gdy w postępowaniu przed właściwym starostą dojdzie do zmiany treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości. Do czasu zmiany ewidencji, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy.
Sąd podziela zatem stanowisko, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo to, czy ten grunt jest wykorzystywany np. rolniczo, czy w innym charakterze. (zob. L. Etel, B. Pahl, M. Popławski (w:) L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatek rolny. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 1).
Wskazać nadto należy, że ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z art. 194 § 3 o.p. wynika, że nie jest wykluczona możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Jednocześnie jednak, skoro z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie są właściwe dla zmiany tych danych, to brak było podstaw do prowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodu przeciwko danym w ewidencji gruntów i budynków. Odwołanie się w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. do sformułowania "stanowią" powoduje, że podmioty prawa realizujące wymienione w tej normie zadania (w tym dokonujące wymiaru podatku) są danymi z ewidencji gruntów i budynków bezwzględnie związane. W orzecznictwie zauważa się jednocześnie, że w pewnych okolicznościach przyjęta reguła bezwzględnego związania organu podatkowego danymi ewidencyjnymi może zostać w postępowaniu podatkowym podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to nastąpić w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w przepisach o księgach wieczystych i hipotece - w części podmiotowej tych danych) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, albo w sytuacji gdy w operacie ewidencyjnym brak byłoby tych danych (zob. D. Felcenloben (w:) Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Warszawa 2024, art. 21 - i powołane tam orzecznictwo). W badanej sprawie takie okoliczności jednak nie zaistniały.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, zawartych w składanych pismach - podkreślenia wymaga, że tego rodzaju zarzuty nie mogą być rozpatrzone w postępowaniu podatkowym. Skarżący próbuje bowiem kwestionować zapisy w ewidencji gruntów, co nie może być czynione w postępowaniu podatkowym, czy sądowym, a organ podatkowy nie ma kompetencji do ingerowania w zapisy ewidencyjne. Skarżący w tym zakresie może podjąć działania w Starostwie, by doprowadzić do uwidocznienia w ewidencji takich danych, jakie uważa za prawidłowe.
Obowiązek zgłoszenia właściwemu Staroście wszelkich nieprawidłowości danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od daty ich powstania, stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k.") obciąża właściciela lub inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.). Uregulowanie to przede wszystkim zapewnia aktualność danych ewidencji, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty.
Zakwestionowanie prawidłowości wpisu wymaga co do zasady uruchomienia stosownego postępowania. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, jakim są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję.
Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowanie, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., o sygn. akt II FSK 2043/11).
Sąd zauważa, że skarżący próbuje kwestionować podstawę rozstrzygania, jaką organ zastosował w badanej sprawie, podnosząc, że nie uwzględniono obowiązujących rozporządzeń, w tym. min. Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2024r. poz. 219, dalej: "rozporządzenie").
W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne i określa szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, zwanej dalej "ewidencją"; rodzaje budynków i lokali, które nie są wykazywane w ewidencji; sposób zakładania i prowadzenia ewidencji; szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych; sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją; zakres informacji objętych rejestrem cen nieruchomości (§ 1 ww. rozporządzenia). W szczególności w rozporządzeniu wskazano na zasady tworzenia wykazu zmian danych ewidencyjnych, bowiem określone zostały wymogi dotyczące tworzenia dokumentów takich jak "Wykaz zmian danych ewidencyjnych", który zawiera informacje o zmienionych danych ewidencyjnych, ich poprzedniej i aktualnej wersji.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, w badanej sprawie - jedyną okolicznością faktyczną, podlegającą ustaleniu było to, jak sporne grunty były w danym okresie zaklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 1781/18). Należy też wskazać, że organ podatkowy nie jest uprawniony do podjęcia działań celem zmiany danych ewidencyjnych (P. Borszowski, K. Stelmaszczyk (w:) P. Borszowski, K. Stelmaszczyk, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w:) Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2016, art. 1a).
Wyjaśnić należy, że zmiana wadliwej ewidencji może nastąpić z urzędu lub na wniosek uprawnionego. Niemniej nawet wówczas, kiedy owa aktualizacja następuje z urzędu, to może zostać przeprowadzona, jeśli staroście wadliwość ewidencji stanie się wiadoma (zostanie ujawniona) i to nawet wówczas, kiedy wpis do ewidencji będzie wadliwy prawnie. Innymi słowy do czasu zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r., o sygn. akt II FSK 1734/19).
Podkreślić również należy, iż w myśl § 35 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta, w terminie 14 dni od dokonania zmiany w ewidencji, zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., o sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010 r., nr 5, s. 5-6).
W konsekwencji - wbrew twierdzeniom skarżącego - powołana w decyzji podstawa materialnoprawna i jej wykładnia jest prawidłowa.
Przechodząc dalej, Sąd uznał, że ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023r., Kolegium prawidłowo uwzględniło okoliczność, że skarżący pozostawał w 2023r. (tj. do 17 października 2023r.) właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr x i y, o łącznej powierzchni 3,4557 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów odpowiednio jako: grunty orne (RV) o pow. 0,0505 ha; grunty orne (RIVb) o pow. 0,2117 ha; drogi (dr) o pow. 0,0340 ha; lasy (LsIV) o pow. 3,1595 ha, jednakże po wydaniu decyzji przez organ I instancji - w dniu 17 października 2023r. przestał być właścicielem nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją (darowizna na rzecz [...]), co miało wpływ na zmianę kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023r.
W konsekwencji, organ II instancji prawidłowo zastosował stawki podatkowe określone w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] 2022r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. [...]) i ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023r. na kwotę 327 zł.
Sąd dokonując badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem w zakresie określonym w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził również, aby Kolegium przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyło inne – poza zarzucanymi – przepisy prawa materialnego, jak również nie stwierdzono naruszenia przepisów proceduralnych.
W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty przedstawione przez skarżącego – należy uznać za nieuzasadnione, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści przedmiotowego uzasadnienia. Skarżący nie miał racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację ma organ we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy.
Wziąwszy pod rozwagę wszystkie omówione okoliczności faktyczne i prawne oraz nie dopatrując się naruszeń prawa, mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.