I SA/Kr 1218/22

I SA/Kr 1218/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Waldemar Michaldo
Wiesław Kuśnierz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
ART. 33
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Waldemar Michaldo, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2023r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 września 2022 r. nr 070000/71/1833/2022-RED w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala.
Uzasadnienie
Na podstawie tytułów wykonawczych z 14 lipca 2021 r. o numerach [...], [...] wystawionych przez wierzyciela tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Chrzanowie Inspektorat w Oświęcimiu, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Chrzanowie, działając jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku R. B. (dalej: zobowiązany, skarżący).
Zawiadomieniami z 15 lipca 2021 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego doręczono w dniu 2 sierpnia 2021 r. pełnoletniemu domownikowi J. B.
Pismem datowanym na 6 sierpnia 2021 r. zobowiązany wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułów wykonawczych oraz wniosek o umorzenie i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W treści zarzutu zobowiązany stwierdził, iż należności objęte tytułami wykonawczymi, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie istnieją. Ponadto wskazał, że w tytule wykonawczym nr [...] z 14 lipca 2021 r. jako zobowiązanego wskazano Regon [...], który faktycznie nie jest zobowiązanym. Natomiast Regon [...] "L." NIP [...] nie prowadzi działalności od dnia 26 marca 2007r. Zobowiązany oświadczył również, że zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, od dnia wpisu do dnia sprzedaży udziałów nie prowadziły działalności gospodarczej.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 31 sierpnia 2021 r. nr 070000/71/1130/2021-RED stwierdził niedopuszczalność zarzutów wniesionych przez zobowiązanego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z 9 listopada 2021r. nr 070000/71/1513/2021-RED. Na skutek rozpoznania skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 18 lutego 2022r. sygn. akt I SA/Kr 1732/21 uchylił ww. postanowienia z uwagi na nie ustalenie przez organy obu instancji, czy w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym skarżący działa sam, czy też jest reprezentowany przez pełnomocnika J. B.
Pismem z 6 lipca 2022r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiadomił J. B. - pełnomocnika R. B. o wszczęciu postępowania w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2022r. (sygn. akt: I SA/Kr 1732/21), a następnie pismem z 5 sierpnia 2022r. poinformował pełnomocnika o zakończeniu przedmiotowego postępowania.
Postanowieniem z 24 sierpnia 2022r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Chrzanowie, będący wierzycielem w przedmiotowym postępowaniu, stwierdził niedopuszczalność zarzutu wniesionego na postępowanie egzekucyjne. Przedmiotowe postanowienie doręczono pełnomocnikowi R. B., tj. J. B. w dniu 29 sierpnia 2022r.
W uzasadnieniu Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że brak jest uzasadnienia dla merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu.
Nie zgadzając się z treścią przedmiotowego postanowienia pismem z 2 września 2022r. J. B. złożyła wniosek do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym oświadczyła, że nie zgadza się w całości z postanowieniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Chrzanowie z 24 sierpnia 2022r. Pełnomocnik zobowiązanego podniósł, że zostały bezprawnie naliczone składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 07/2016 do 01/2017. J. B. wniosła o nienaliczanie składek ZUS, względnie umorzenie, zarzucając jawne naruszenie prawa ubezpieczeń, naliczanie składek na ubezpieczenie zdrowotne pomimo niepodjęcia i nieprowadzenia faktycznej działalności gospodarczej przez spółki z o. o., które były zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym na dwóch udziałowców.
Postanowieniem z dnia 30 września 2022r. znak: 070000/71/1833/2022-RED Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Chrzanowie utrzymał w mocy postanowienie z dnia 24 sierpnia 2022r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z 12 lipca 2013r. numer 126/decWS/2013/UBS Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Chrzanowie Inspektorat w Oświęcimiu stwierdził, że w stosunku do R. B. jako wspólnika jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, występuje obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne od każdej odrębnie prowadzonej spółki. Ww. decyzja została wydana na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Po ponownej weryfikacji, tj. uzyskaniu z Krajowego Rejestru Sądowego informacji dotyczących dat objęcia i zbycia udziałów w spółkach, uwzględnieniu również spółek w których R. B. posiadał 99 % udziałów, Zakład ponownie ustalił obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jako wspólnik jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i 30 sierpnia 2016r. wydał decyzję nr 165/decWS/2016/UBS w której stwierdził wobec zobowiązanego obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne za miesiące od 09/2008r. do 07/2016r., od każdej odrębnie prowadzonej spółki. Od przedmiotowej decyzji nie zostało złożone odwołanie i decyzja stała się prawomocna.
Pojawienie się nowych dowodów w sprawie dało podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu, uchylenia decyzji z 30 sierpnia 2016r. nr. 165/decWS/2016/UBS i wydania 7 marca 2017r. decyzji nr 26/decWS/2017/UB w której ustalono obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu prowadzenia działalności jako wspólnika jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za okres od 9/2008 r. do 1/2017 r. Wniesione od powyższej decyzji odwołanie, wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 maja 2019r. sygn. akt: [...] zostało oddalone.
Po uprawomocnieniu się przedmiotowej decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości należności na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 7/2016 do 1/2017, a następnie 12 stycznia 2021r. wydał decyzję nr 070271DZPDZ21/000017 zobowiązującą R. B. do zapłaty nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 7/2016 do 1/2017.
Od przedmiotowej decyzji R. B. złożył odwołanie, które wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z I czerwca 2021 r. sygn. akt: [...] zostało oddalone. Decyzja stała się prawomocna i na jej podstawie w dniu 14 lipca 2021 r. zostało wdrożone postępowanie egzekucyjne.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że po zapoznaniu się z treścią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika skarżącego, rozstrzygnięcie w sprawie oparto na wnikliwej analizie dokumentów oraz dostępnych informacji.
W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że:
przesłanka wymieniona w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zachodzi, ponieważ obowiązek ten został określony w decyzji nr 26/decWS/2017/UB. Wniesione przez R. B. od powyższej decyzji odwołanie, wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 maja 2019r. sygn. akt: [...] zostało oddalone;
przesłanka wymieniona w art. 33 § 2 pkt 2 nie zachodzi ponieważ obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku orzeczenia;
przesłanka wymieniona w art. 33 § 2 pkt 3 nie zachodzi, ponieważ nie wystąpił błąd co do zobowiązanego;
przesłanka wymieniona w art. 33 § 2 pkt 4 nie zachodzi, ponieważ upomnienie nie było wymagane;
przesłanka wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 nie zachodzi, ponieważ nie wygasł obowiązek w całości albo w części;
przesłanka wymieniona w art. 33 § 2 pkt 6 nie zachodzi, ponieważ obowiązek jest wymagalny. Brak informacji o złożonym wniosku o odroczenie terminu wykonania obowiązku, wniosku o rozłożenie na raty należności pieniężnej, wystąpieniu innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Jednocześnie ustalono, że zgodnie art. 34 § 2 pkt 3 pkt a. zarzut był już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu sądowym w Sądzie Okręgowym w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 28 maja 2019r. sygn. akt: [...].
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący podniósł, że egzekucja w przedmiotowej sprawie jest prowadzona pomimo nieistnienia egzekwowanego obowiązku opłacenia składek. Skarżący wyjaśnił, że sporządził jedynie dokumentację spółek na dwóch udziałowców i zarejestrował spółki w Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie. Spółki były zakładane przypadkowo, sporadycznie lub okazjonalnie. Od chwili wpisu do KRS do dnia sprzedaży udziałów Spółki nie prowadziły jakiejkolwiek działalności gospodarczej i nie osiągały żadnego dochodu. Spółki nie posiadają żadnych umów wiążących, nie zatrudniają pracowników, nie prowadzą księgowości, zostały im jedynie nadane numery ewidencyjne. Skarżący podniósł, że w związku z tym, że Spółki nie uzyskują żadnego przychodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, nie ma podstaw prawnych do zmuszania przedsiębiorcy do rozpoczęcia działalności gospodarczej, a w związku z tym nie ma podstaw prawnych, co do obowiązków podatkowych i ubezpieczeniowych, jakie obowiązują od pierwszego dnia, w których spółki te zaksięgują dochód. W tym stanie rzeczy bezzasadne jest naliczanie zobowiązania do opłacenia składek na ubezpieczenia zdrowotne.
Skarżący zarzucił ponadto, że nie można przyjąć, iż jest on jedynym wspólnikiem. Przedmiotowe spółki nie były jednoosobowe.
Skarżący podniósł także, że zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowią tylko podstawę rozpoczęcia tejże działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji. Nie jest to zdarzenie ani czynność utożsamiana z podjęciem takiej działalności. Wpis do ewidencji ma charakter deklaratywny, a nie konstytutywny. Okres prowadzenia działalności gospodarczej wynikającej z wpisu do ewidencji może być korygowany ze względu na dowody przedstawione przez osobę, która z udowodnienia tego faktu wywodzi skutki prawne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że istnienie wpisu do ewidencji nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże prowadzi do domniemania, według którego osoba wpisana do ewidencji jest traktowana jako prowadząca taką działalność. Domniemanie to może być obalone w drodze przeprowadzenia przeciwdowodu.
Skarżący podniósł także, że składka na ubezpieczenia zdrowotne jest opłacana tylko w przypadku uzyskiwania przychodów z tytułu działalności gospodarczej. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowane w KRS nigdy faktycznie nie podjęły działalności gospodarczej, nie wystawiały i nie przyjmowały faktur, nie dokonywały żadnych czynności o charakterze gospodarczym czy ekonomicznym. Ponadto wspólnicy wieloosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zwolnieni są z obowiązku opłat do ZUS.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez umorzenie w całości nałożonego obowiązku, względnie uchylenie postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 259 - dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Sądy administracyjne, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego, w sposób odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.
Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazuje, że orzekanie w tej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., ponieważ niniejszy wyrok jest poprzedzony prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2022r., sygn. akt i SA/Kr 1732/21, w którym Sąd zwrócił uwagę na konieczność zweryfikowania pełnomocnictwa dla J. B., która reprezentuje swojego syna R. B., który ma przymiot skarżącego w niniejszym postępowaniu.
Zgodnie z tym przepisem prawnym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/OI 443/09 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 p.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827).
Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007r., sygn. akt: II GSK 240/06).
Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Zauważyć również należy, że w orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd wyrażony miedzy innymi w wyroku NSA z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt: II FSK 1057/11, że sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne oraz poglądy judykatury i doktryny stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 18 lutego 2022r. sygn. akt: I SA/Kr 1732/21, ponieważ nie doszło do wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym prawem, nie doszło również do istotnej zmiany stanu prawnego. Wyrok ten stał się prawomocny (art. 170 p.p.s.a.) bowiem żadna ze stron, nie wniosła skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku.
Organy respektując wytyczne zawarte w wyroku z 18 lutego 2022r. pozyskały do akt pełnomocnictwo udzielone J. B. i znajduje się ono w aktach administracyjnych (k.20-21).
Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią podstawowy środek służący ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zauważyć należy, że w aktualnym stanie prawnym, ukształtowanym w ramach nowelizacji postępowania egzekucyjnego w administracji z dnia 11 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r., przepis art. 33§1 u.p.e.a. stanowi, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Przepis art. 33§2 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
nieistnienie obowiązku;
określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,
przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
błąd co do zobowiązanego;
brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
brak wymagalności obowiązku w przypadku:
odroczenia terminu wykonania obowiązku,
rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Z kolei w myśl art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
w całości,
w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Podkreślić przy tym należy, że powyższe wyliczenie ma charakter enumeratywny, a więc zamknięty, co tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie.
W myśl art. 35 § 5 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:
w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34§3 u.p.e.a.). Stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Treść zarzutu wnoszonego przez zobowiązanego reguluje art. 33§4 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej powinien określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Celem stosowania przepisu jest usprawnienie rozpatrywania zarzutów poprzez usystematyzowanie ich treści oraz wyjaśnienie wątpliwości zobowiązanego co do zakresu informacji, które powinny być wskazane w zarzucie. Z ciążącego na zobowiązanym w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obowiązku jasnego i niebudzącego żadnych wątpliwości sprecyzowania zarzutu, wyprowadzić należy obowiązek rozpatrzenia zarzutu. Rozpatrzenie zarzutu odbywać się ma jednak wyłącznie w odniesieniu do złożonego przez zobowiązanego zarzutu (w zakresie złożonego zarzutu i w jego granicach), nie zaś jak co do zasady odbywa się to w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, w granicach całej sprawy. Inaczej mówiąc, złożenie przez zobowiązanego zarzutu w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, na jednej z podstaw wymienionych wart. 33§2 u.p.e.a., legitymuje organ administracyjny do rozpatrzenia zarzutu, aczkolwiek czyni to wyłącznie w odniesieniu do tej podstawy, która dookreślona została w złożonym przez zobowiązanego środku zaskarżenia.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że podstawą wniesionych zarzutów jest okoliczność nieistnienia obowiązku w związku z tym, że wprawdzie zarejestrował spółki ale nie prowadził działalności gospodarczej.
Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonego postanowienia były przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020r. Przepisy te wyznaczyły granice rozpoznawania sprawy, które winny być respektowane również przez organy administracyjne. Prowadzenie bowiem egzekucji to proces, na którego poszczególnych etapach uczestnikom, w tym zobowiązanemu, ustawodawca zagwarantował odpowiednie środki ochrony prawnej, i z których w niniejszej sprawie skarżący skorzystał.
Organ egzekucyjny w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia prawidłowo wskazał i omówił poszczególne zarzuty wynikające treści art. 33§2 u.p.e.a. Ustosunkowując się do wiodącego zarzutu nieistnienia obowiązku, organ przypomniał faktografię istotną dla sprawy a w szczególności to, że kwestia istnienia obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenie zdrowotne stała się przedmiotem kontroli instancyjnej oraz sądowej. Sąd Okręgowy w Krakowie, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z dnia 28 maja 2019r. sygn. akt: [...], oddalił odwołanie R. B. od decyzji ZUS z dnia 7 marca 2017r. w której ustalono R. B., obowiązek opłacania składek z tytułu prowadzenia działalności jako wspólnik jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością.
Tożsama sytuacja nastąpiła w sprawie o sygn. akt: [...], gdzie za inny okres rozliczeniowy, Sąd Okręgowy w Krakowie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych również oddalił odwołanie R. B.
Decyzje administracyjne zostały zatem skontrolowane przez Sąd i w następstwie tego wszczęto postępowanie egzekucyjne, które przeprowadzono respektując przepisy regulujące tę materię.
Jedynie na marginesie, Sąd wskazuje, że w przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki z o.o., trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej/osiągania przychodów. W wyroku z dnia 30 listopada 2005r., I UK 95/05 oraz postanowieniu z dnia 17 lipca 2003r., sygn. akt: II UK 111/03, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sam fakt niewykonywania usług i nieosiągania przychodu z działalności nie uzasadnia przerwy w jej prowadzeniu powodującej uchylenie obowiązku ubezpieczenia społecznego. Prawnie doniosła okoliczność prowadzenia pozarolniczej działalności związana jest zatem wyłącznie z posiadaniem określonego statusu prawnego, tj. pozycji wspólnika w jednoosobowej spółce z o.o. (wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013r., sygn. akt: II UK 227/12).
Analiza pozostałych, zgłoszonych zarzutów wskazywała na ich niezasadność, co organ wyjaśnił w pisemnych motywach zaskarżonego aktu administracyjnego.
Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w zgodzie z wymogami przepisów procedury egzekucyjnej, co znalazło swoje odpowiednie odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
-----------------------
1
12
2