I SA/KR 1214/22

I SA/Kr 1214/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Jakimowicz
Maja Chodacka
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II FSK 928/23 - Wyrok NSA z 2023-12-01
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14g par. 1, art. 169 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Maja Chodacka WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 września 2022 r. nr 0115-KDWT.4011.233.2022.3.AW w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 23 czerwca 2022 r. nr 0115-KDWT.4011.233.2022.2. MDO, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. M. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 września 2022 roku, znak: 0115-KDWT.4011.233.2022.3. AW Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) utrzymał w mocy postanowienie własne z 23 czerwca 2022 r., znak 0115-KDWT.4011.233.2022.2.MDO o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku M. M. (dalej: Skarżący) o wydanie interpretacji indywidualnej.
Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżący w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podał, że prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W ramach prowadzonej działalności, Skarżący ma zamiar świadczyć opisane we wniosku usługi z dokładnym wyspecyfikowaniem działań, które będzie podejmował. W związku z tym zadał pytanie, czy opisany w zdarzeniu przyszłym zakres usług przez niego świadczonych można zakwalifikować do PKWiU 62.01.11.0 lub 62.02.30.0. a w konsekwencji czy przychód z tych usług kwalifikuje się do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 8,5%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1993 ze zm. - dalej: u.z.p.d.). Według Skarżącego, przychody mające być uzyskane ze świadczenia opisanych usług powinny zostać sklasyfikowane odpowiednio w PKWiU pod symbolem 62.01.11.0 oraz 62.02.30.0, a zatem będą mogły być opodatkowane ww. 8,5% stawką ryczałtu.
Dyrektor KIS skierował do Skarżącego wezwanie o doprecyzowanie wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia, poprzez:
1/ wyjaśnienie zakres wniosku, tj. wskazanie, czy Skarżący chce uzyskać interpretację indywidualną, która miałaby ocenić:
a) czy na gruncie przepisów u.z.p.d. przychody z opisanych przez Skarżącego źródeł kwalifikują się do opodatkowania wg stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych 8,5%;
b) czy Skarżący prawidłowo kwalifikuje opisane usługi/opisaną działalność według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – PKWiU 2015 (kwestia ta nie może być rozstrzygnięta w ramach interpretacji indywidualnej.)
2/ Jeśli Skarżący chce uzyskać interpretację indywidualną, która miałaby ocenić kwestię z punktu 1 lit. a) tego wezwania – powinien doprecyzować opis zdarzenia przyszłego, tj. wskazać:
a/ pod jaką pozycją PKWiU – sklasyfikowane są usługi, które Skarżący będzie świadczył w ramach działalności gospodarczej? Skarżący powinien podać grupowania dla opisanych usług, będących przedmiotem wniosku,
b/ czy świadczone usługi stanowią usługi: związane z nadawaniem programów ogólnodostępnych i abonamentowych (PKWiU dział 60), związane z doradztwem w zakresie sprzętu komputerowego (PKWiU 62.02.10.0), związane z oprogramowaniem (PKWiU ex 62.01.1), objęte grupowaniem "Oryginały oprogramowania komputerowego" (PKWiU 62.01.2), związane z doradztwem w zakresie oprogramowania (PKWiU ex 62.02), w zakresie instalowania oprogramowania (PKWiU ex 62.09.20.0), związane z zarządzaniem siecią i systemami informatycznymi (PKWiU 62.03.1),
c/ czy do wykonywanej przez Skarżącego działalności będą miały zastosowanie wyłączenia zawarte w art. 8 u.z.p.d.,
d) czy prowadzona przez Skarżącego działalność gospodarcza jest działalnością usługową w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.z.p.d.
e) czy w roku poprzedzającym rok podatkowy, w którym Skarżący zamierza skorzystać z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.z.p.d.:
- uzyskał przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 2 000 000 euro,
( uzyskał przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła kwoty 2 000 000 euro;
f) czy i ewentualnie z jakich innych źródeł przychodów Skarżący uzyskuje dochody podlegające opodatkowaniu;
g) czy Skarżący złożył/złoży sporządzone na piśmie oświadczenie naczelnikowi urzędu skarbowego, właściwemu według miejsca zamieszkania, o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Skarżący osiągnie pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym;
3/ Skarżący ponownie powinien sformułować pytanie tak, aby było zgodne z wyjaśnionym zakresem wniosku (zgodnie z pkt 1);
4/ Skarżący ponownie powinien przedstawić własne stanowisko w sprawie w taki sposób, żeby było ono odpowiednie (adekwatne) do doprecyzowanego opisu zdarzenia przyszłego i zgodne z wyjaśnionym zakresem wniosku.
Po otrzymaniu odpowiedzi na wezwanie, Dyrektor KIS postanowieniem z 23 czerwca 2022 r., działając na podstawie art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej: O.p.) pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że Skarżący nie uzupełnił wniosku, gdyż nie wskazał jednoznacznie klasyfikacji PKWiU dla świadczonych usług, nie odpowiedział na pytanie 2 lit. b) oraz nie przeformułował pytania i swojego stanowiska, które zdaniem organu nie było jednoznaczne, wobec czego nie można dokonać oceny zawartego we wniosku stanowiska. Skarżący nie wyjaśnił wszystkich kwestii, w szczególności nie zawarł w odpowiedzi wskazania grupowania PKWiU dla świadczonych usług, a jedynie subiektywny pogląd w zakresie takiej klasyfikacji, co nie stanowiło skutecznego uzupełnienia wniosku. Ponadto w odpowiedzi Skarżący wskazał, że "podtrzymuje wyrażone we wniosku stanowisko, dotyczące braku podstaw, aby Organ oczekiwał od Wnioskodawcy samodzielnego wskazania sposobu klasyfikowania według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług". Zdaniem Dyrektora KIS Skarżący oczekiwał od niego weryfikacji klasyfikacji według PKWiU wskazanej we wniosku, do czego nie jest uprawniony.
Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor KIS postanowieniem z 8 września 2022 r., utrzymał w mocy postanowienie własne z 23 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu stwierdził, że treść pisma uzupełniającego nie zawiera wskazania grupowania PKWiU dla każdego rodzaju świadczonych przez Skarżącego usług, stąd respektując dyspozycję wynikającą z art. 14g § 1 O.p. postępowanie zakończył wydaniem postanowienia utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił postanowieniu Dyrektora:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że organ nie jest uprawniony do dokonania analizy charakteru usługi pod kątem PKWiU zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.) oraz wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie;
b) art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 169 § 4 O.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie symbolu PKWiU dla usług świadczonych przez Skarżącego i opisanych we wniosku stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a tym samym brak wskazania takiego symbolu powoduje, że wniosek o interpretację nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 O.p., co uzasadnia pozostawienie go bez rozpoznania, mimo, iż wniosek został prawidłowo uzupełniony przez Skarżącego i nie zawierał braków formalnych;
2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez naruszenie zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, przez błędne dokonanie wykładni przepisów, niezgodne z ich literalnym brzmieniem. Możliwość zakwalifikowania przychodu Skarżącego do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 8,5%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.z.p.d. została nieprawidłowo pozostawiona bez rozpatrzenia w wyniku nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, o których mowa w pkt 1),
b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez nakładanie na podatników dodatkowych warunków, niewynikających z literalnego brzmienia przepisów prawa materialnego, o których mowa w pkt 1;
c) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., przez utrzymanie mocy postanowienia pierwszej instancji, mimo naruszenia art. 14b § 1 O.p. polegającego na niewydaniu interpretacji indywidualnej, mimo spełnienia wszystkich warunków koniecznych do wydania interpretacji oraz przez zignorowanie prawnego obowiązku wydania interpretacji indywidualnej na wniosek Skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że obecnie dominująca linia orzecznicza głosi, że organy podatkowe są uprawnione do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU. Zdaniem Skarżącego Dyrektor KIS dopuścił się naruszenia zasady działania organów na podstawie przepisów prawa, przez nadinterpretację przepisów, która doprowadziła go do wniosku, że nie jest jego rolą klasyfikowanie usług pod względem symbolu PKWiU, bowiem to na podatniku spoczywa obowiązek samodzielnego dokonania takiej klasyfikacji. Taka analiza przepisów podatkowych doprowadziła organ do nieprawidłowego przyjęcia, że Skarżący nie spełnił wszystkich przesłanek, które uprawniałyby go do otrzymania indywidualnej interpretacji. Ponadto Skarżący podkreślił, że zarówno we wniosku jak i w jego uzupełnieniu w wyczerpujący sposób opisał realizowane przez niego usługi na rzecz zamawiającego, przedstawiając ich zakres i sposób podejmowanych, w ich ramach działań.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 259 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).
Istota sporu między stronami niniejszej sprawy sprowadza się do oceny zasadności wezwania Skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie właściwej pozycji PKWiU dla czynności wykonywanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Problem prawny występujący w niniejszej sprawie, był już przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych, przykładowo w wyroku WSA w Łodzi z 20 lipca 2022, sygn. akt I SA/Łd 431/22 (wszystkie powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), którego argumentację rozpatrujący niniejszą skargę skład podziela i wykorzysta w dalszej części uzasadnienia.
Przechodząc zatem do oceny merytorycznej zaskarżonego postanowienia, przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepis art. 14b § 1-3 O.p., stawia przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
W dalszej kolejności wskazać należy, że stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest "to, co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy"; "wyczerpujący" to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny". Stan faktyczny musi więc być przedstawiony w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi (por. wyrok WSA w Szczecinie z 4 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 906/06). Kwestią przedstawienia stanu faktycznego wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne. I tak na przykład w wyroku WSA w Poznaniu (wyrok z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 636/10) stwierdzono, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku (art. 14c § 1 O.p.).
Zgodzić się należy także z poglądem, że "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Również w orzecznictwie dostrzega się, że związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być "zastosowana" wyznacza zakres niezbędnych ("wyczerpujących") danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany (por. wyrok WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15). Skonstatować zatem należy, że obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p., przepisu art. 169 § 1 O.p., uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h w związku z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 622/15). Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) - wykazać, że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (por. wyrok WSA w Szczecinie z 22 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 144/18).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do kwestii, czy wynikający z art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego obejmuje obowiązek wskazania symbolu klasyfikacji statystycznej w odniesieniu do czynności opisanych we wniosku.
Jak wynika z akt sprawy, Skarżący w opisie stanu faktycznego opisał usługi, które mają być przez niego świadczone i argumentował, że powinny one zostać zakwalifikowane do odpowiedniego symbolu PKWiU.
W ocenie Sądu, to do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Gdyby było inaczej to w "zwykłych" postępowaniach wymiarowych organy podatkowe byłyby związane klasyfikacją statystyczną dokonaną przez producenta lub usługodawcę. Klasyfikacje statystyczne są w swej istocie zbiorami norm technicznych stanowiącymi usystematyzowane zbiory towarów lub czynności (usług) - przez ich wprowadzenie do systemu podatkowego, są jednocześnie swoistego rodzaju normami podatkowymi w zakresie podatku od towarów i usług, czy w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Tym samym to Dyrektor KIS, nie zaś organy statystyczne, mając na uwadze stan faktyczny sprawy podany we wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie niezbędnym z punktu widzenia wszystkich jego elementów mogących mieć znaczenie klasyfikacyjne, powinien dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieszczą się czynności wykonywane i opisane przez Skarżącego. Pogląd, według którego przyjmowane przez przepisy prawa podatkowego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe, w orzecznictwie sądowym uznać należy za utrwalony (por. wyroki: NSA z 29 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 179/16; z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16; WSA w Szczecinie z 22 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 144/18; WSA w Bydgoszczy z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 1055/17).
Należy przy tym podkreślić, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej to wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii się odnoszących. W konsekwencji "to samo" jednym razem jest tylko elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a innym razem może być już ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego. W odniesieniu do klasyfikacji PKWiU oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się tej części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją (tę klasyfikację) elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Przewidziane bowiem w art. 14b § 3 in fine O.p. przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, nie musi dotyczyć całego zakresu znaczeniowego przepisu prawa podatkowego, lecz może ograniczać się tylko do tego jego fragmentu, który wnioskodawca uważa za problematyczny w odniesieniu do swojej indywidualnej sprawy (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z 20 stycznia 2020 r., sygn. akt I FPS 3/19).
Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, zbędne było w realiach analizowanej sprawy, pytanie Skarżącego o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez niego czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Bez względu na odpowiedź Skarżącego, obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie jego wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinien zastosować, aby prawidłowo rozliczyć podatek dochodowy. Skoro przepisy prawa podatkowego nawiązują do pozycji PKWiU, w takiej sytuacji rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych Skarżącego wymaga od Dyrektora KIS także, jeśli nie przede wszystkim, samodzielnego odniesienia się do tej klasyfikacji. Ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU uczynił bowiem z tej klasyfikacji element normy prawnej.
W rezultacie Sąd podziela stanowisko Skarżącego, który twierdził, że rolą Dyrektora KIS jest przypisanie opisanych przez niego czynności do właściwej pozycji PKWiU. Odmienny pogląd Dyrektora KIS nie może zostać zaakceptowany. Podanie pozycji PKWiU w rozpatrywanej sprawie nie należy bowiem do elementów stanu faktycznego. W omawianym spornym zakresie nie chodzi przecież o to, jaką aktywność Skarżący realizuje bądź zamierza realizować, ale jak tę aktywność kwalifikuje prawo podatkowe (ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne), a w jego ramach przyjęta przez ustawodawcę podatkowego klasyfikacja PKWiU.
Zdaniem Sądu, uzależnienie odpowiedzi na pytanie o podanie symboli PKWiU stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w art. 14b § 3 Op.
Sąd stoi na stanowisku, że co prawda w postępowaniu interpretacyjnym Dyrektor KIS może wspomagać się klasyfikacją PKWiU, jednak różnicowanie w ustawach podatkowych przedmiotów opodatkowania, stawek podatkowych, czy zwolnień podatkowych poprzez odpowiednie klasyfikacje statystyczne nakłada na niego uprawnienie, a zarazem obowiązek weryfikowania, prawidłowości obranej klasyfikacji statystycznej. W tym zakresie Dyrektor KIS nie jest związany ewentualną klasyfikacją dokonaną przez organ właściwy z zakresu statystyki publicznej ani też klasyfikacją dokonaną przez podatnika (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008r., sygn. akt I FSK 1114/07 oraz z 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2421/15).
Mając na uwadze powyższe oraz treść wezwania organu do uzupełnienia złożonego przez Skarżącego wniosku uznać należy, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do żądania w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., aby dla wskazanych we wniosku świadczonych usług, Skarżący wskazał właściwe symbole PKWiU. Uzależnianie odpowiedzi na pytanie od podania symboli PKWiU nie znajduje oparcia w art. 14b § 3 Op. W konsekwencji Dyrektor KIS błędnie zastosował w sprawie art. 14g O.p.
Nadmienić także należy, że w podobnej sprawie tożsame stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1406/19.
Dlatego też Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, biorąc zaś pod uwagę, że tożsame uchybienia przypisać należy poprzedzającemu go postanowieniu, zostało ono również uchylone na podstawie art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym postępowaniu Dyrektor KIS oceni stanowisko Skarżącego co do sformułowanego we wniosku pytania przy uwzględnieniu stanowiska, że wynikający z treści art. 14b § 3 O.p. obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego nie obejmuje obowiązku wskazania symbolu klasyfikacji statystycznych czynności opisanych przez składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego w kwocie 480 zł, wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).