I SA/KR 116/24

I SA/Kr 116/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska
Urszula Zięba /przewodniczący/
Wiesław Kuśnierz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 113
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 listopada 2023 r. nr SKO.Oś/4170/450/2023 w przedmiocie sprostowania decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium, organ) postanowieniem z dnia 30 listopada 2023 r. nr SKO.Oś/4170/450/2023 utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 6 listopada 2023 r. nr SKO.Oś/4170/163/2023 o sprostowaniu z urzędu oczywistego błędu pisarskiego w wydanej przez Kolegium decyzji z dnia 31 sierpnia 2023 r., znak: SKO.Oś/4170/163/2023 utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2023 r., znak: PD- 017.3139.5391.2018.EH określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec U. (dalej: Strona, Skarżąca) —jako właściciela nieruchomości położonych w K. przy ul. B. 15, ul. B. 17, ul. R. 9A, za poszczególne miesiące w okresie od 1 listopada 2020 r. do 28 lutego 2022 r. na kwotę łączną 193.620,77 zł plus należne odsetki za zwłokę (na dzień wydania decyzji organu I instancji do zapłaty pozostaje kwota 153.437,21 zł plus należne odsetki za zwlokę), w ten sposób, że:
na stronie pierwszej decyzji w wersie 15, 17, 34;
na stronie drugiej decyzji w wersie 43;
na stronie 5 decyzji w wersie 21;
na stronie szóstej decyzji w wersie 32;
na stronie dziewiątej decyzji w wersie 1;
na stronie 10 decyzji w wersie 12, 45 i 46;
w miejsce słów "ul. ul. B. 15, ul. B. 17" powinno być, że "ul. B1. 15, ul. B1. 17".
Jako podstawę prawną ww. postanowienia Kolegium wskazało m.in. art. 113 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: K.p.a.).
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło m.in., że nie budzi wątpliwości, iż właścicielem nieruchomości przy ul. B1. 15 i 17 oraz ul. R. 9A jest U., co potwierdzają zalegające w aktach sprawy informacje opisowo — graficzne z mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów.
Wyraźnie wskazano na stronie 5 decyzji, że sprawa dotyczy akademików w budynkach położonych na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...], objętej Księgą Wieczystą nr [...] oraz przy ul. R. 9A na dz. nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...], objętej Księgą Wieczystą Nr [...]. Ponadto, na str. 13 i 15 decyzji Kolegium podało poprawną lokalizację przedmiotowych nieruchomości.
Kolegium stwierdziło, że błąd w oznaczeniu lokalizacji nieruchomości stanowiący oczywistą omyłkę pisarską powstał przy składaniu tekstu i wynikał z dokonanej przez komputer autokorekty prawidłowej nazwy "B1." na nieprawidłowe słowo "B.", a w konsekwencji jako nieistotna wada stanowiąca oczywistą omyłkę pisarską podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a.
Zdaniem organu w sprawie prawidłowo zastosowano instytucję rektyfikacji wad nieistotnych, nie dokonując jednocześnie merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, a zarzuty skarżącej nie znajdują uzasadnienia.
Odnosząc się do stanowiska skarżącej, zarzucającej merytoryczną zmianę decyzji wykraczającą poza granice trybu sprostowania z art. 113 § 1 K.p.a., organ stwierdził, że niewłaściwe wskazanie adresów lokalizacji nieruchomości zabudowanych domami studenckimi (akademikami) ma charakter oczywistej omyłki, mimo tego, że wystąpiła ona w 10 miejscach prostowanej decyzji.
Strona wniosła na powyższe postanowienie z dnia 30 listopada 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj,:
-art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy wady, które wkradły się w zaskarżonej decyzji zarówno pod względem ilościowym, jakościowym i znaczeniowym są na tyle istotne, że nie mogą być zakwalifikowane jako omyłki pisarskie i rektyfikowane w trybie sprostowania,
- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zamieszczenie uzasadnienia stanowiącego powtórzenie uzasadnienia zawartego w postanowieniu z dnia 6 listopada 2023 roku, nie zawierającego odniesienia się do zarzutów i twierdzeń żalącego – U.
Wskazując na powyższe Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie poprzedzającego je postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 113 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera definicji "błędu pisarskiego", "błędu rachunkowego" oraz "oczywistej omyłki". Bogate orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że sprostowanie decyzji nie może wykraczać poza granice określone w art. 113 § 2 K.p.a. Przyjęta w tym przepisie klasyfikacja wad jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym "oczywistość", stanowiąca równocześnie normę dopuszczalności sprostowania. Tryb rektyfikacji decyzji administracyjnych, ustanowiony wart. 113 § 1 K.p.a., przewidziany jest dla nieistotnych wadliwości.
Zdaniem Skarżącej w sprawie niniejszej brak było uzasadnionych podstaw do dokonania rektyfikacji decyzji z 31 sierpnia 2023 r. przy wykorzystaniu instytucji sprostowania, bowiem niewłaściwe wskazanie adresów lokalizacji nieruchomości nie może zostać usunięte w tej konkretnej sprawie w takim trybie.
Skarżąca podkreśliła, że w całej treści decyzji z 31 sierpnia 2023 r. organ odwoławczy wskazywał na miejsce położenia nieruchomości objętych obowiązkiem odprowadzenia odpadów - "ul. B".
Taka lokalizacja nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem została wskazana w co najmniej 10 miejscach w przedmiotowej decyzji administracyjnej i nie może być uznana tylko za błąd pisarski, bowiem cała decyzja nacechowana jest i obarczona błędami, co wskazuje na brak rzetelności i staranności w przygotowaniu treści przedmiotowej decyzji administracyjnej.
Błędy/wady, którymi obarczona jest decyzja świadczą przede wszystkim o braku staranności organu, który przed podpisaniem zaskarżonej decyzji powinien się zapoznać z treścią sporządzonego dokumentu. Nadto wątpliwości budzi okoliczność, że autokorekta prawidłowej nazwy została dokonana przez komputer tylko w części sporządzanej przez SKO w Krakowie, bowiem cytowana treść decyzji organu I instancji nie została dotknięta autokorektą. Tego rodzaju tłumaczenie nie tylko jest nieprzekonywujące, ale także potęguje negatywną ocenę pracy organu II instancji, który wydaje się nie zdawać sobie sprawy z powagi i skutków swoich decyzji oraz ich wpływu na obowiązki Skarżącej.
Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja organu II instancji, że w dwóch miejscach w skali całej decyzji podał prawidłową nazwę ulic, bowiem takie tłumaczenie pokazuje skalę problemów i błędów w zaskarżonej decyzji.
Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja, że organ I instancji na stronie 5 wskazał numer działki i nr księgi wieczystej, skoro w całej decyzji organ I i II instancji identyfikował nieruchomości we wszystkich rozstrzygnięciach według adresu/lokalizacji nieruchomości.
Na koniec skarżąca podkreśliła, że w K. funkcjonuje ul. B. oraz nieruchomości położone pod nr 15 i 17, co oznacza, że brak jest podstaw do sprostowania w trybie art. 113 § 1 K.p.a, bowiem doszło do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia.
Powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych Skarżąca podniosła, że również na organie II instancji ciążył obowiązek precyzyjnego i jednoznacznego wskazania przedmiotu postępowania tj. adresów/lokalizacji nieruchomości objętych obowiązkiem odprowadzania opłat za odbiór odpadów. Adres/lokalizacja nieruchomości (m.in. K. ul. B. 15 i 17) jest desygnatem konkretnych nieruchomości, której dotyczy postępowanie ustalające wysokość opłat za odbiór odpadów.
Wskazanie w decyzji administracyjnej konkretnej nieruchomości stanowi merytoryczny element tej decyzji. Według orzecznictwa sądów administracyjnych oznaczenie nieruchomości stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje również prawa i obowiązki.
Organy obu instancji przyjęły jako dane identyfikujące nieruchomości Skarżącej - dane teleadresowe - tj. adres danej nieruchomości poprzez wskazanie ulicy oraz numeru ewidencyjnego budynku, posługując się nimi w całym postępowaniu. Posługiwanie się przez organ II instancji określonymi lokalizacjami teleadresowymi wiąże się ze wszelkimi i istotnymi konsekwencjami tym bardziej, że konkretne nieruchomości, sposób zabudowy oraz sposób zagospodarowania determinują zarówno zasady pobierania opłat, jak i ich wysokość, a odbiór odpadów z konkretnych nieruchomości jest przedmiotem całego postępowania wszczętego przez Prezydenta Miasta Krakowa. Co więcej, adres nieruchomości funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną nieruchomość, wielkość i ukształtowanie terenu, sposób zagospodarowania, z czym wiążą się konkretne prawa i obowiązki.
Tymczasem organ II instancji zmienił dane nieruchomości objętych postępowaniem w całej swojej decyzji. Wskazywanie wielokrotnie w decyzji określonego adresu nieruchomości, nawet jeżeli nie jest on prawidłowy, nie może zostać sprostowany w trybie art. 113 § 1 K.p.a.
Nie zasługuje zdaniem Skarżącej na uwzględnienie także argumentacja organu II instancji, że zalegające w aktach spraw dokumenty wskazują, na nieruchomości przy ul. B1. 15 i B1. 17. Organ II instancji powielając w zaskarżonym postanowieniu swoje stanowisko zawarte w decyzji z 6 listopada 2023 r. nr SKO.Oś/4170/163/2023 pominął całkowicie zarzuty Skarżącej, że dokumenty te są jedynie aktami sprawy, a nie aktem administracyjnym - decyzją/postanowieniem, która kształtuje prawa i obowiązki jej adresata, czyli U. Ocenie bowiem podlega treść aktu administracyjnego, a nie dokumenty zalegające w aktach sprawy. Nadto dokumenty zalegające w aktach sprawy nie są ani załącznikami do aktu administracyjnego - decyzji, ani też integralną częścią decyzji administracyjnej z 31 sierpnia 2023 r., która kształtuje prawa i obowiązki jej adresata.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest art. 3 § 1 P.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone wart. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającego je postanowienia Kolegium z 6 listopada 2023 r. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.
Podstawę materialnoprawną ww. postanowień stanowił art. 113 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Nie było w sprawie sporne, że wskazany w ww. art. 113 K.p.a. tryb rektyfikacji aktów administracyjnych został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych, nieistotnych wadliwości, w odróżnieniu od wad istotnych czy też kwalifikowanych, dla wyeliminowania których tryb ten nie może być stosowany. Nie budzi również wątpliwości, w tym stron, że sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. W trybie tym można zatem naprawić jedynie taką omyłkę, która nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji (postanowienia).
W judykaturze zgodnie przyjmuje się, że przez "oczywistą omyłkę" należy rozumieć błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1830/10 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela też stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 822/17, w którym wyjaśniono, że oczywista omyłka jest to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. Innymi słowy, oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem sprostowania była decyzja w przedmiocie określenia Skarżącej, jako właścicielce, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z trzech akademików, z których w przypadku dwóch organ II instancji wielokrotnie pomylił w pierwotnym uzasadnieniu decyzji odwoławczej ulicę z adresu pisząc B. zamiast B1.
Tożsamość położenia spornych nieruchomości nie była w żaden sposób kwestionowana do chwili wydania decyzji odwoławczej.
Należy przy tym wyjaśnić, że od początku w sprawie znak: SKO.Oś/4170/163/2023 zakończonej decyzją Kolegium z 31 sierpnia 2023 r., jasne było od początku i przez cały czas postępowania, że jej przedmiotem jest określenie Skarżącej, jako właścicielowi, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zajętych pod akademiki.
Bezsporne jest, że na południu Krakowa, pod adresem ul. A. B1. [...], w dzielnicy P., nieopodal szpitala uniwersyteckiego, mieszczą się należące do Skarżącej domy studenckie U.
Z kolei w centrum Krakowa, pod adresem księdza W. B., w dzielnicy O., na osiedlu oficerskim, mieszczą się charakterystyczna dla tej okolicy willa mieszkalna oraz połowa jednorodzinnego domu w zabudowie bliźniaczej, należące do osób prywatnych.
Nie budzi najmniejszej wątpliwości, że nieruchomościami, o których opłatach za odpady orzekał organ, są domy studenckie, a nie domy mieszkalne.
Jak słusznie podniosła Skarżąca, na zasady pobierania opłat za odbiór odpadów z konkretnych nieruchomości, jak i ich wysokość, co jest przedmiotem całego postępowania wszczętego przez Prezydenta Miasta Krakowa, kluczowy wpływ ma nie tyle adres nieruchomości, a jej sposób zabudowy oraz sposób zagospodarowania, z czym wiążą się konkretne prawa i obowiązki.
Omyłka pisarska, polegająca na przypadkowym dodaniu pojedynczej literki "n" w słowie "B1.", choć w tej sytuacji rzeczywiście pozornie odnosi się do innego adresu w K., to wobec okoliczności i akt sprawy cechuje się przymiotem oczywistości.
W szczególności nie sposób przyjąć, jak chce skarżąca, że doszło w sprawie do merytorycznej zmiany orzeczenia w decyzji poprzez rzeczywistą zmianę orzekanych nieruchomości.
Wszak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy wyliczeniu opłaty za gospodarowanie odpadami za poszczególne miesiące, zarówno dla akademika przy ul. B1. 15, jak i 17, organ podał w podstawie wyliczenia opłaty od 100 do nawet 300 osób (z pominięciem z oczywistych względów okresu lipiec-wrzesień), co absolutnie wyklucza możliwość choćby omyłkowego potraktowania jako przedmiotu spornej decyzji nieruchomości zabudowy jednorodzinnej przy ul. B. 15 i 17.
Dodatkowo warto zauważyć, że Skarżąca w odwołaniu w niniejszej sprawie, jak i w skardze na decyzję Kolegium z 31 sierpnia 2023 r., znak: SKO.Oś/4170/163/2023, zarejestrowaną w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Kr 1030/23, wchodzi z organem w pogłębioną polemikę odnośnie mieszkalnego bądź niemieszkalnego charakteru domów studenckich w świetle przepisów regulujących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Innymi słowy nie znajduje przeszkód do wejścia z organem w spór merytorycznych dotyczących jej nieruchomości jednoznacznie oznaczonych w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano na stronie 5 decyzji, że sprawa dotyczy akademików w budynkach:
położonych na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...],
objętej Księgą Wieczystą nr [...] .
Powyższe oczywiste konkluzje znajdują dodatkowe potwierdzenie w aktach sprawy, które mimo że nie są załącznikami do decyzji, to niewątpliwie na ich podstawia organ ustala przedmiot postępowania, opisywany następnie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. I tak w aktach zalegają: zawiadomienia o wysokości opłaty (ze wskazaniem prawidłowego adresu), deklaracje dla budynków B1. 15 i 17 w sprawie odpadów i podatku od nieruchomości, czy wypis z rejestru gruntów i informacje opisowo—graficzne z mapy ewidencyjnej (k. 67-70 akt adm.).
Podsumowując ten wątek, o oczywistym charakterze omyłki sprowadzającej się na nieumyślnym dodaniu w kilku przypadkach literki "n" do adresu opisywanych nieruchomości świadczy konsekwentne, logiczne i spójne wskazywanie przez organ jako przedmiot postępowania na opłatę za odbiór odpadów z akademików na konkretnej działce (nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...]), objętej konkretną księgą wieczystą (nr [...]), której wyrys zalega w aktach.
W konsekwencji dostrzeżone przez organ uchybienie w postaci szeregu oczywistych omyłek pisarskich należało sprostować, co też prawidłowo organ uczynił wydając w I instancji postanowienie z 6 listopada 2023 r., a następnie 30 listopada 2023 r. w II instancji utrzymując to postanowienie w mocy.
W ocenie Sądu dokonane sprostowanie, wbrew twierdzeniom skargi, w żaden sposób nie wpływa na treść rozstrzygnięcia wydanego przez Kolegium decyzją z 31 sierpnia 2023 r. Taka ocena Sądu znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Sprostowanie (...) w zakresie błędnego oznaczenia nazwy miasta w adresie lokalizacji zatrzymanych automatów do gier hazardowych nie stanowi zmiany przedmiotu wszczętego postępowania i nie prowadzi do naruszenia prawa do obrony (tak prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 265/20).
Skarżąca rozpatrywała dostrzeżone omyłki wyłącznie indywidualnie, w oderwaniu od całokształtu istotnych okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1022/20).
Granice dopuszczalności sprostowania (...) stanowią takie wady aktu administracyjnego, które charakteryzuje oczywistość. Może to być przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłka pisarska, która w sposób oczywisty i widoczny są sprzeczne z myślą wyrażoną wyraźnie przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1335/22).
Skoro zatem merytoryczna treść decyzji odnosiła się do faktycznego zamiaru organu, a jedynie błędnie wskazano nazwę ulicy, słusznie dokonano sprostowania treści jej uzasadnienia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 831/19).
Analiza sprostowania w niniejszej sprawie pozwala na stwierdzenie, że błędne podanie w uzasadnieniu orzeczenia nazwy ulicy, przy której położone są nieruchomość Skarżącej było wynikiem błędu redakcyjnego organu mieszczącego się w pojęciu "innych oczywistych" omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 884/15)
Podkreślenia wymaga, że sprostowana omyłka nie prowadzi, wbrew twierdzeniom Skarżącej, do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. W analizowanym przypadku mamy do czynienia ze zwykłą niedokładnością, która w żaden sposób nie wpływa na treść i znaczenie sprostowanego rozstrzygnięcia, a już samo zestawienie treści prostowanej decyzji z treścią jej uzasadnienia i aktami sprawy wskazuje, że popełniona omyłka ma charakter oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2023 r., sygn. akt III FSK 1140/22).
W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez Skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie były zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 P.p.s.a.).
Dodatkowo Sąd wskazuje, że podziela tezy zawarte w przywołanym w skardze orzecznictwie sądowoadministracyjnym, odnośnie braku możliwości merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia w trybie sprostowanie. Orzecznictwo to nie jest jednak adekwatne dla niniejszej sprawy, z uwagi na odmienny stan faktyczny sprawy (inny przedmiot sprostowania).
Końcowo, odnosząc się do zarzutów skargi należy jeszcze zauważyć, iż organ odwoławczy utrzymując zaskarżone postanowienie i podzielając w całości ustalenia organu I instancji, nie musiał przedstawiać uzasadnienia postanowienia w sposób oderwany od uzasadnienia postanowienia I instancji. Skoro Kolegium w całości podzieliło ustalenia organu I instancji w zakresie stanu faktycznego sprawy jak i zastosowania w sprawie przepisów prawa, należy uznać, iż stanowisko organu I instancji w omawianym zakresie zostało przyjęte przez organ II instancji za własne. Zatem zarzut powtórzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 6 listopada 2023 r. nie mógł przynieść zamierzonego skutku.
Wbrew przy tym argumentacji Skarżącej, Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób wystarczający i właściwy merytorycznie odniosło się do zarzutów i argumentów wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy. Przedstawione przez Kolegium wywody umożliwiły sprawdzenie, że organ odwoławczy przeprowadził powtórnie postępowanie merytoryczne i rozważył zarzuty Skarżącej oraz pozwoliły na jednoznaczną rekonstrukcję przyjętych przez organ podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skarżąca zarzucając brak ustosunkowania się do Jej zarzutów i twierdzeń, sama w większości poprzestała na ogólnikowym negowaniu ustaleń organu i przywołaniu tez z orzecznictwa sądów administracyjnych, które w dużej mierze nie ma zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Organ II instancji w jasny i jednoznaczny sposób wskazał też, które fakty uznał za udowodnione, a którym odmówił wiarygodności i dlaczego.
Podsumowując należało uznać, że wady, które zostały sprostowane w decyzji Kolegium z dnia 31 sierpnia 2023 r., zarówno pod względem ilościowym, jakościowym, jak i znaczeniowym były na tyle nieistotne, że prawidłowo zakwalifikowano je jako oczywiste omyłki pisarskie podlegające rektyfikacji w trybie sprostowania.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie I instancji są zgodne z prawem, ponieważ ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.