I SA/Kr 114/25

Sprawa dotyczyła zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2018 r. Skarżący G. B. kwestionował decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, która utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego określającą zobowiązania podatkowe. Naczelnik ustalił, że skarżący ujął w deklaracjach VAT wartości wynikające z faktur wystawionych przez M. Sp. z o.o., które nie dokumentowały rzeczywistego nabycia towarów, co doprowadziło do zawyżenia podatku naliczonego. Skarżący zarzucał organom naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym błędną ocenę dowodów i przedawnienie zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pierwotnie oddalił skargę, podzielając stanowisko organów co do fikcyjności obrotu i uznając, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie zawieszony. Jednakże, po wniesieniu skargi kasacyjnej, WSA w Krakowie, działając w trybie autokontroli na podstawie art. 179a p.p.s.a., uchylił swój własny wyrok. Sąd uznał, że zarzut przedawnienia jest oczywiście uzasadniony, ponieważ zarządzenie zabezpieczenia, które miało zawiesić bieg terminu przedawnienia, zostało doręczone bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem jego pełnomocnika. Sąd oparł się na uchwale NSA III FPS 1/25, która potwierdza, że takie doręczenie jest wadliwe i nie wywołuje skutku zawieszenia biegu przedawnienia. W konsekwencji, WSA uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika w części dotyczącej podatku VAT za okres od czerwca do listopada 2018 r., uznając te zobowiązania za przedawnione. W zakresie zobowiązania za grudzień 2018 r., które nie zostało zaskarżone w skardze kasacyjnej, wyrok WSA z 22 kwietnia 2025 r. stał się ostateczny. Sąd zasądził od Dyrektora na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający