I SA/Kr 112/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał skargę Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 grudnia 2005 r., które stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie wierzyciela (Zakładu Ubezpieczeń Społecznych) z dnia 26 października 2005 r. odmawiające wstrzymania czynności egzekucyjnych. Wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych został złożony do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., który przekazał go ZUS jako wierzycielowi. ZUS odmówił wstrzymania, pouczając o braku możliwości zażalenia. Strona skarżąca wniosła jednak zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, powołując się na art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby Skarbowej uznał zażalenie za niedopuszczalne, argumentując, że przepis ten dotyczy zarzutów z art. 33 ustawy, a nie postanowień w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych. WSA w Krakowie, działając z urzędu i rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 PPSA, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej nie jest organem odwoławczym od postanowień wierzyciela, a zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Sąd podkreślił, że art. 23 § 8 PEEA, na który powoływała się strona, dotyczy zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie wstrzymania, a nie postanowienia samego wierzyciela. Sąd wskazał również, że art. 34 § 2 PEEA dotyczy postanowień wierzyciela wydawanych w trybie zarzutów z art. 33 PEEA, co nie miało miejsca w tej sprawie. W konsekwencji, sąd stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i zasądził koszty postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający