I SA/Kr 1117/23

I SA/Kr 1117/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący/
Paweł Dąbek /sprawozdawca/
Wiesław Kuśnierz
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 15 września 2023 r. nr SKO.EA/418/97/2023 w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 września 2023 r. nr SKO.EA/418/97/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 21 czerwca 2023 r. o oddaleniu zarzutu L.K. (dalej: Skarżąca) w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 24 kwietnia 2023 r. w zakresie nieistnienia obowiązku.
Z przedstawionego przez Kolegium stanu sprawy wynika, że na podstawie powyższego tytułu wykonawczego, podjęto czynności egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania opłaty dodatkowej w związku z nieopłaconym postojem w dniu 12 listopada 2022 r. (sobota) w sektorze A4 śródmiejskiej strefy parkowania w Krakowie. Zgodnie z obowiązującą uchwałą Rady Miasta Krakowa z 22 listopada 2017 r., opłaty za parkowanie pobierane są w dni robocze od poniedziałku do piątku w godz. od 10:00 do 20:00. Dzień w którym Skarżąca parkowała swój samochód w strefie płatnego parkowania, nie był dniem wolnym od pracy. Dlatego też słusznie zostało uznane w postanowieniu organu pierwszej instancji, że podniesiony przez Skarżącą zarzut, uznać należało za niezasadny.
Sama okoliczność parkowania samochodu Skarżącej w tym dniu w śródmiejskiej strefie parkowania bez uiszczenia wymaganej opłaty, powinna zostać uznana za okoliczność bezsporną. Potwierdza to dokumentacja fotograficzna zalegająca w aktach sprawy.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżąca zarzuciła postanowieniu Kolegium naruszenie:
I. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645 ze zm. – dalej: u.d.p.) poprzez przyjęcie błędnej wykładni użytego w tym przepisie pojęcia dnia roboczego i niezasadne przyjęcie, że sobota w rozumieniu tego przepisu jest dniem roboczym, podczas gdy w powszechnej świadomości ukształtowany jest zwyczaj traktowania soboty jako dnia wolnego od pracy, co wynika z ustawowego i powszechnego pięciodniowego tygodnia pracy. Praca w soboty ma charakter wyjątku od zasady, a przyjęcie soboty jako dnia wolnego od pracy uzasadnione jest zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, zgodnie z którym soboty należy traktować w ten sam sposób na gruncie prawa administracyjnego.
II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1/ art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej: k.p.a.), które na podstawie art. 144 k.p.a. winny być odpowiednio zastosowane, poprzez nie podjęcie przez Kolegium wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego, wszechstronnego wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu Skarżącej, co spowodowało naruszenie zasady prawdy obiektywnej i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz z pominięciem słusznego interesu obywatela;
2/ art. 11 k.p.a., który na podstawie art. 144 k.p.a. winien być odpowiednio zastosowany, poprzez brak pełnego, wymaganego treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia postanowienia, przez co nie doszło do wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi kierowało się Kolegium przy rozstrzyganiu sprawy;
3/ art. 15 k.p.a., który na podstawie art. 144 k.p.a. winien być odpowiednio zastosowany, poprzez całkowicie pobieżne i pozorne rozpoznanie sprawy przez Kolegium, cechujące się w zasadzie wyłącznie wolą przekazania sprawy do sądu administracyjnego naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania;
4/ art. 77 § 1 k.p.a., który na podstawie art. 144 k.p.a. winien być odpowiednio zastosowany, poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co spowodowało dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego polega na dokładnym zapoznaniu się przez organ z materiałem dowodowym oraz ustosunkowaniem się do każdego ze zgromadzonych dowodów. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby Kolegium w sposób wyczerpujący zbadało cały materiał dowodowy;
5/ art. 80 k.p.a., który na podstawie art. 144 k.p.a. winien być odpowiednio zastosowany, poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego według dowolnych kryteriów, co stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Kolegium oparło swoją ocenę na nieprzekonywujących podstawach, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia;
6/ art. 107 § 2 i 3 w zw. z art. 126 k.p.a., który na podstawie art. 144 k.p.a. winien być
odpowiednio zastosowany, poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób niezgodny z wymogami prawa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium, w ślad za organem pierwszej instancji, nie wskazało w sposób wyczerpujący faktów, które uznało za udowodnione i dowodów na których oparto rozstrzygnięcie. Kolegium również nie podało przyczyn z powodu, których odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej;
7/ art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady zaufania do stanowionego prawa;
8/ art. 7 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady praworządności materialnej;
9/ art. 83 Konstytucji RP: "Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej".
W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, że Kolegium nie odniosło się w pełni do jej zarzutów zawartych w zażaleniu. W związku z tym nie wie, dlaczego została ukarana opłatą dodatkową dwa razy za to samo zdarzenie. Z uchwały Rady Miasta Krakowa nie wynika bowiem, że za każdy dzień nieopłaconego postoju pobierana ma być opłata dodatkowa. Skarżąca zaparkowała swój samochód jeden raz i tym samym nie uiszczono jeden raz opłaty za parkowanie.
Podkreślono również w skardze, że uchwała Rady Miasta Krakowa nie określiła w sposób precyzyjny w jakie dni robocze opłata powinna być pobierana. Skarżąca zakwestionowała możliwość pobierania opłaty za parkowanie w soboty, gdyż nie jest to dzień roboczy w rozumieniu przepisów u.d.p. Ponadto skoro w uchwale wskazano, że opłaty pobierane są od poniedziałku do soboty, to logika wskazuje na to, by wyrażenie do soboty rozumieć jako "do godz. 23.59 piątku" – przyimek "do" bowiem wskazuje na czas zakończenia zdarzenia, czynności itd.
Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).
Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest, czy Skarżąca zobowiązana była do zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu braku opłaty za parkowanie samochodu 12 listopada 2022 r. (sobota) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania w Krakowie. W istocie problem ten dotyczy kwestii prawnej, gdyż sam fakt pozostawienia samochodu w konkretnym dniu bez uiszczenia opłaty za parkowanie, uznać należy, pomimo podniesionych w skardze zarzutów, za bezsporny. Skarżąca nie kwestionowała bowiem, że samochód w tym dniu był zaparkowany na wymienionej w postanowieniu ulicy, czy też tego, że postój tego pojazdu w konkretnym dniu nie został opłacony. Z tych powodów, Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, przyjął za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne. Ponadto jak słusznie zauważyło Kolegium, fakt zaparkowania samochodu Skarżącej bez wymaganej opłaty, został uwidoczniony w dokumentacji fotograficznej, która znajduje się w aktach sprawy. Nie wiadomo zatem, w czym Skarżąca upatruje naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego na etapie postępowania administracyjnego. Trudno stwierdzić, jakie dodatkowe dowody powinny zostać przeprowadzone, czy też jaki dowód został błędnie oceniony. Zakres prowadzonego postępowania dowodowego, wyznacza norma prawa materialnego, wskazująca na okoliczności, których zaistnienie powoduje jej zastosowanie.
W rozpatrywanej sprawie podstawę do nałożenia na Skarżącą opłaty dodatkowej, stanowił art. 13f ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 13b ust. 2 u.d.p. (nie zaś powołany w skardze ust. 1 art. 13b). Jak wynika z tych przepisów, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.d.p.). Opłatę tę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 2 u.d.p.). Za nieuiszczenie opłaty, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 u.d.p.).
Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone regulacje prawne, organ chcąc wyegzekwować od użytkownika drogi opłatę dodatkową, zobowiązany jest ustalić, czy samochód zaparkowany był na drodze publicznej, wchodzącej w skład śródmiejskiej strefy płatnego parkowania, w miejscu do tego przeznaczonym, w jakim dniu i w jakich godzinach korzystał on z drogi publicznej oraz czy została dokonana opłata za postój. Okoliczności te w sprawie zostały ustalone. Z dokumentacji fotograficznej wynika na jakiej ulicy samochód Skarżącej był zaparkowany, widoczne jest również wyznaczone miejsce postojowe oraz godzina wykonania fotografii, także i to, że brak jest dowodu uiszczenia opłaty za postój. Okoliczności tych Skarżąca nie kwestionowała. Nie wiadomo zatem, dlaczego w skardze postawiono zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W sprawie dokonano bowiem kompletnych ustaleń faktycznych, jak również dokonano ich prawidłowej oceny.
W istocie zatem spór w rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano, sprowadza się do kwestii prawnych, czyli odpowiedzi na pytanie, czy w tak ustalonym stanie faktycznym, istniały podstawy do obciążenia Skarżącej opłatą dodatkową.
Przechodząc do odpowiedzi na to pytanie, Sąd wskazuje, że podziela zapatrywanie zaprezentowane w powołanym w skardze orzecznictwie, że soboty na gruncie przepisów u.d.p., nie można uznać za dzień roboczy. Nie ma to jednak znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Wskazać bowiem należy, że w art. 13b u.d.p. określone zostały dwa rodzaje stref, w których pobierana jest opłata za postój na drodze publicznej. Pierwszy rodzaj określony został w ust. 1 tego przepisu i wynika z niego, że opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W przypadku takiej strefy, faktycznie rację ma Skarżąca, że nie można pobierać opłat w soboty. Niemniej jednak w ust. 2 art. 13b u.d.p. określono obowiązek uiszczania opłat w drugim rodzaju stref. Wskazano w nim, że opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo. Oznacza to, że w przeciwieństwie do strefy płatnego parkowania, w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania właściwa rada gminy może wprowadzić obowiązek uiszczania opłat za parkowanie również w soboty, czy też niedziele.
Podstawę pobierania opłat za parkowanie na drogach publicznego na terenie Krakowa, stanowi Uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. Nr LXXXIX/2177/17 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat (dalej: Uchwała RMK). Uchwała ta była wielokrotnie nowelizowana, między innymi uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 17 lipca 2019 r. Nr XXII/456/17 (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2019 r. poz. 5636), którą wprowadzono śródmiejską strefę płatnego parkowania – wszedł w życie z dniem 22 września 2019 r. W załączniku Nr 1 do tej uchwały nowelizującej określono jakie sektory zakwalifikowane do podstref A, B i C zalicza się do śródmiejskiej strefy płatnego parkowania. Na podstawie tego aktu prawnego można stwierdzić, że samochód Skarżącej zaparkowany był w sektorze A4, jak prawidłowo podało Kolegium.
Skoro w art. 13b ust. 2 u.d.p. dopuszczono możliwość pobierania opłat za parkowanie nie tylko w dni robocze, lecz również w pozostałe dni, czyli również soboty i niedziele, Uchwała RMK, w wersji obowiązującej w dacie w której samochód Skarżącej był zaparkowany w sektorze A4, nie była sprzeczna z tym przepisem. Sąd nie mógł wobec tego odmówić zastosowania postanowień tego aktu prawa miejscowego i stwierdzić, że Skarżąca nie miała obowiązku uiszczenia opłaty za postój pojazdu w sobotę.
W ocenie Sądu nie ma racji Skarżącej, że zapisy Uchwały RMK nieprecyzyjnie określają w jakie dni tygodnia należy uiszczać opłatę za postój na drogach publicznych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Jak wynika z § 3 pkt 1, opłata pobierana jest w podstrefie A – od poniedziałku do soboty w dni robocze, w godz. 10.00 - 20.00. Za początkowy dzień uznać więc należy poniedziałek, zaś za końcowy sobotę, nie zaś jak twierdzi Skarżąca – "do piątku do godz. 23:59". Z zapisu tego jednoznacznie wynika, że ostatnim dniem w którym pobiera się opłatę jest sobota. Ten dzień wyraźnie został określony, jako ostatni w którym opłata jest pobierana. Sobota została bowiem podana jako dzień w którym konkretny obowiązek, czyli uiszczenie opłaty za postój pojazdu wygasa. Oznacza to, że również w tym dniu w określonych w Uchwale RMK godzinach, koniecznym jest uiszczenie opłat za parkowanie na drogach publicznych.
Dodanie natomiast zwrotu "w dni robocze" oznacza, że w przypadku gdy w którymkolwiek z wymienionych dni, wypadałby dzień ustawowo wolny od pracy, opłata nie jest pobierana. Stanowisko takie nie pozostaje przy tym w sprzeczności z zaakceptowaniem przez Sąd stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie, że na gruncie u.d.p., sobota nie może być uznana za "dzień roboczy". Orzecznictwo to, jak już wcześniej wskazano, wypracowane zostało w związku z brzmieniem art. 13b ust. 1 u.d.p. Skarżąca nie była jednak zobowiązania do uiszczenia opłaty na podstawie tego przepisu, lecz w oparciu o art. 13b ust. 2 u.d.p., który nie warunkuje wprowadzenia opłaty za parkowanie jedynie w dni robocze. W konsekwencji bez wprowadzenia tego zapisu i tak istniałby obowiązek zapłaty opłaty w sobotę. Wprowadzenie takiego zapisu w Uchwale RMK miało na celu stworzenie korzystniejszej sytuacji dla osób parkujących w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Jeżeli bowiem również w sobotę przypadałby dzień ustawowo wolny od pracy, osoby parkujące samochody na drodze publicznej nie miałyby obowiązku uiszczania opłat. Przyjęcie natomiast, że pojęcie "dzień roboczy" może odnosić się jedynie do dni od poniedziałku do piątku, to jeżeli dzień ustawowo wolny od pracy przypadałby w sobotę i tak byłaby konieczność zapłaty opłaty za parkowanie. Interpretacja taka byłaby zatem mniej korzystna dla korzystających z dróg publicznych.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że Uchwała RMK jest aktem prawa powszechnie obowiązującego na terenie Krakowa i w związku z takim zapisem, nie stwierdzono jej nieważności. Wobec tego akt ten powinien podlegać takiej wykładni, aby prawidłowo odczytać jego treść. Powyżej wskazana interpretacja § 3 pkt 1 Uchwały RMK w ocenie Sądu oddaje treść normy prawnej w nim wyrażonej. W związku z powyższym zarzuty Skarżącej w tym przedmiocie również należy uznać za niezasadne.
Sąd nie zgadza się także ze stwierdzeniem Skarżącej, że skoro jeden raz zaparkowała samochód na drodze publicznej – z akt sprawy wynika, że został on zaparkowany w piątek i za ten dzień Skarżąca również została zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej, to opłata dodatkowa nie może być pobierana za każdy dzień w którym samochód ten jest zaparkowany. Już bowiem z samego zapisu art. 13b ust. 2 u.d.p. jednoznacznie wynika, że opłata pobierana jest w określone dni lub codziennie. Oznacza to, że w każdym kolejnym dniu aktualizuje się obowiązek uiszczenia tej opłaty. Ustawodawca wyraźnie powiązał obowiązek zapłaty opłaty z konkretnym dniem w którym samochód jest zaparkowany w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Przyjęcie odmiennej koncepcji byłoby nielogiczne i sprzeczne z celem ustawy, jak również sankcyjnym charakterem opłaty dodatkowej. Można to zobrazować prostym przykładem. W podstrefie A godzina parkowania kosztuje 6 zł, zaś opłata dodatkowa wynosi 150 zł. Każde zatem pozostawienie samochodu na drodze publicznej przekraczające dwa dni i 6 godzin, "byłoby opłacalne" dla użytkownika drogi, gdyż opłata dodatkowa byłaby niższa, aniżeli uiszczanie wymagalnych opłat za parkowanie.
Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że słusznie uznało Kolegium, iż istniały podstawy do oddalenia zarzutu, przewidzianego w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022r. poz. 479 ze zm. – dalej: u.p.e.a.). Z przepisu tego wynika, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucyjnej jest nieistnienie obowiązku. Skarżąca miała jednak obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Słusznie zatem jej zarzut został oddalony na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i tym samym rozstrzygnięcie Kolegium było prawidłowe.
Sąd zgadza się natomiast ze Skarżącą, że Kolegium powinno odnieść się do wszystkich zarzutów zaprezentowanych w zażaleniu. Zaniechanie temu obowiązkowi powoduje, że faktycznie doszło do naruszenia art. 107 § 3, art. 8 i 9 w zw. z art. 126 k.p.a. Niemniej jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Warunkiem natomiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jest to, aby stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wcześniej wskazano, Kolegium orzekało na kompletnym materiale dowodowym i zasadnie stwierdziło, że Skarżąca była zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej.
Zarzuty Skarżącej nie mogły zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie Sąd nie będąc na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dokonał kompleksowego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. W wyniku tego nie stwierdził istnienia podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich powodów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.