I SA/Kr 1110/22

I SA/Kr 1110/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Michał Niedźwiedź /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 867/23 - Wyrok NSA z 2025-08-26
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 146
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 17 ust. 1, 3, 5, art. 19 ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2005 nr 175 poz 1462
art. 47 ust. 2
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Michał Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Urszula Zięba Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. B. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 7 lipca 2022 r., nr WPO.I.3135.2.2022 w przedmiocie opłaty miejscowej I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Burmistrza Miasta Zakopane na rzecz skarżącego kwotę 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1.1. Wnioskiem z 11 kwietnia 2022 r. P.B. – nazywany dalej "Skarżącym", zwrócił się do Burmistrza Miasta Zakopanego o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie opłaty miejscowej.
We wniosku Skarżący wyjaśnił, że planuje spędzić w Zakopanem kilka dni w celach turystycznych.
W czasie przeglądania ofert zakwaterowania powziął informację, że w Zakopanem wciąż jest pobierana opłata miejscowa od osób przebywających w nim w celach turystycznych pomimo prawomocnego stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane z 27 marca 2008 r. nr XXII/250/2008 (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2008 r. nr 291, poz. 1908) w przedmiocie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę miejscową. Zdaniem Wnioskodawcy, nie powinna być od niego (ani od członków jego rodziny) pobrana opłata miejscowa do czasu zmiany stanu prawnego (w szczególności ewentualnego przyjęcia nowej uchwały). Strona skarżąca – odwołując się do wyroku WSA w Krakowie z 10 lipca 2017 r. (III SA/Kr 535/15) oraz wyroku NSA z 15 marca 2018 r. (II FSK 3579/17) – podniosła, że wraz ze stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane z 27 marca 2008 roku nie może znaleźć zastosowania wydana na jej podstawie uchwała tego organu z 26 listopada 2015 r. (nr XV/245/2015) w sprawie opłat miejscowych.
Stąd też Skarżący zwrócił się do Burmistrza o wydanie interpretacji, w której organ przyjąłby, że nie ma podstaw do pobierania opłaty miejscowej w Zakopanem ze względu na stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane z 27 marca 2008 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 lipca 2017 roku (III SA/Kr 535/15), od którego to wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta Zakopane wyrokiem z 15 marca 2018 r. (II FSK 3579/17).
1.2. W interpretacji indywidualnej z 7 lipca 2022 r. (nr WPO.I.3135.2.2022) Burmistrz Miasta Zakopane uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.
W motywach interpretacji organ wyjaśnił, że z uwagi na stwierdzenie nieważności Uchwały z 2008 r. obowiązuje Rozporządzenie Wojewody Małopolskiego 227/a z 8 maja 2001 r. w sprawie ustalenia w województwie małopolskim miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2001 r. nr 53, poz. 804 ze zm.) oraz nie istnieją podstawy prawne do żądania zwrotu uiszczonych w tym okresie opłat miejscowych.
Powyższe rozporządzenie jest aktem prawa miejscowego wydanym w oparciu o art. 17 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej jako "u.p.o.l.") na wniosek rady gmin. Jakkolwiek art. 17 ust. 3 u.p.o.l. już nie obowiązuje, ponieważ został zmieniony ustawą nowelizującą, podstawą prawną zachowania mocy obowiązującej ww. Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 227/a jest przepis przejściowy, jakim jest art. 47 ust. 2 poniższej ustawy nowelizującej. W myśl art. 47 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz.U. z 2005 r. nr 175 póz. 1462 ze zm.) akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje.
Zdaniem organu, z uwagi na stwierdzenie nieważności uchwały z 2008 r. należy uznać, że zachodzą przesłanki wskazane w hipotezie ww. przepisu przejściowego, ponieważ Rada Miasta Zakopane – po przejęciu zadań i kompetencji Wojewody w obszarze ustalania miejscowości, w której pobiera się opłatę – nie wydała nowego aktu prawa miejscowego w tym przedmiocie (wydany akt okazał się być nieważny). Uchwała Nr XV/245/2015 Rady Miasta Zakopane z 26 listopada 2015 r. w sprawie opłaty miejscowej (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2015 r. poz. 7299) obowiązująca na terenie miasta jako akt prawa miejscowego wywiera zatem wszystkie skutki prawne, ponieważ nie została podjęta na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l., a jej podjęcie nie oznaczało derogowania wskazanego rozporządzenia nr 227/a Wojewody Małopolskiego. Uchwała ta została podjęta w oparciu o art. 19 ust. 1 u.p.o.l. i na jej podstawie Rada Miasta wprowadziła opłatę miejscową na terenie Miasta (§ 2 uchwały) oraz ustaliła jej stawkę (§ 3 uchwały) i sposób poboru (§ 4 i nast. uchwały).
Zgodnie z § 2 uchwały z 2015 r. Rada Miasta wprowadziła opłatę miejscową na terenie Miasta Zakopane zgodnie z uchwałą z 2008 r. Oznacza to, że uchwała z 2015 r. nie zastąpiła ani nie zmieniła Uchwały z 2008 r., lecz odwołując się do niej, ustaliła warunki pobierania opłaty miejscowej i jako taka stanowiła uchwałę wykonawczą. Uchwała rady gminy w sprawie ustalenia miejscowości, w których pobiera się opłatę miejscową, może być podjęta jako odrębny akt prawa miejscowego, bądź łącznie z regulacjami dotyczącymi opłaty miejscowej, określonymi w art. 19 u.p.o.l. Rada Miasta Zakopane skorzystała z tej możliwości i podjęła osobne uchwały, tj. Uchwałę z 2008 r. oraz kolejne uchwały z lat 2008, 2013 i 2015 r. ustalające zasady poboru i terminy płatności oraz wysokość stawek opłaty miejscowej.
Dalej organ argumentował, że podjęcie uchwały nr XXII/250/2008 było istotne dla ustalenia miejscowości, w której taką opłatę się pobiera. W związku ze stwierdzeniem nieważności tej uchwały, obowiązującym aktem prawa miejscowego, który określa Miasto Zakopane jako miejscowość, w której pobiera się opłatę miejscową jest przedmiotowe rozporządzenie nr 227/a Wojewody Małopolskiego z 2001 r. Jednocześnie stwierdzenie nieważności uchwały nr XXII/250/2008 nie eliminuje z obrotu prawnego Uchwały nr XV/245/2015 Rady Miasta Zakopane z 2015 r. ani w żaden sposób nie wpływa na jej obowiązywanie. Nawet fakt, że w § 2u z 2015 r. powołano się na uchwałę z 2008 r. nie niweczy skutków prawnych uchwały z 2015 r., skoro z mocy prawa w dalszym ciągu obowiązuje rozporządzenie Wojewody, według którego Miasto Zakopane jest miejscowością, w której pobierana jest opłata miejscowa.
Warunkiem pobierania opłaty miejscowej w wysokości określonej w uchwale z 2015 r. nie jest powołanie się w tej uchwale na rozporządzenie Wojewody – przepisy rozporządzenia obowiązują bowiem bezwarunkowo, jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie województwa małopolskiego. Dotychczas nie zostały zakwestionowane również poprzednie uchwały Rady Miasta, które obowiązywały przed wejściem w życie Uchwały z 2015 r., a dotyczyły ustalenia zasad pobierania opłaty miejscowej.
Wypowiadając się szerzej co do obowiązywania rozporządzenia Wojewody Małopolskiego 227/a organ uznał, że obowiązuje ono pomimo zmiany stanu prawnego na poziomie ustawowym, tak długo, jak gmina nie skorzysta ze swoich kompetencji na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l. Wykładnia art. 47 ust. 2 ustawy nowelizującej prowadzi do różnicowania sytuacji prawnej miejscowości, w których będzie pobierana opłata miejscowa, gdyż część miejscowości będzie musiała spełniać wymogi przewidziane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 grudnia 2007 r., aby móc pobierać opłatę miejscową, natomiast część miejscowości będzie pobierała tę opłatę mimo, że nie spełnia standardów wskazanych w tym rozporządzeniu. Przyjąć jednak należy, że zróżnicowanie takie jest dopuszczalne i zgodne z prawem. W sprawie niniejszej ustawodawca dopuścił istnienie takiego zróżnicowania świadomie, zgodnie z regułami poprawnej legislacji, mając między innymi na uwadze konstytucyjną zasadę praw nabytych.
2.1. W skardze wywiedzionej od powyższej interpretacji indywidualnej pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów:
- art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej przez sądy administracyjne w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z 10 lipca 2017 r., III SA/Kr 535/15, jak i uzasadnieniu wyroku NSA z 15 marca 2018 r., II FSK 3579/17, dotyczącej nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane z 27 marca 2008 r, nr XXII/250/2008, jak i oceny prawnej w zakresie braku podstaw do pobierania tego rodzaju opłaty przez Miasto Zakopane z powodu nieważności tej uchwały;
- art. 47 ust. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 17 ust. 3 oraz art. 17 ust. 5 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej) oraz w zw. z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę, że stwierdzenie nieważności Uchwały w sprawie miejscowości skutkuje tym, iż w stosunku do miasta Zakopane ponownie obowiązuje Rozporządzenie Wojewody Małopolskiego nr 227/a z 8 maja 2001 r. w sprawie ustalenia w województwie małopolskim miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa;
- art. 17 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 5 oraz art. 19 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 94 oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez uznanie, że uchwała wprowadzająca opłatę miejscową, pomimo stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowości mającej odpowiadać warunkom pozwalającym na nakładanie tego rodzaju daniny publicznej, jest wystarczająca do jej pobierania;
- art. 14c § 2 w związku z art. 14j § 3 oraz w związku z art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej jako "O.p.") poprzez negatywną ocenę stanowiska Skarżącego, co jest wynikiem naruszenia przepisów wskazanych w powyższych zarzutach, jak również poprzez brak odniesienia się do argumentów przedstawionych we wniosku przez obecnego Skarżącego, a opartych o uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z 10 lipca 2017 r., (III SA/Kr 535/15), jak i uzasadnienie wyroku NSA z 15 marca 2018 r. (II FSK 3579/17), a dotyczących braku podstaw pobierania opłaty miejscowej przez Miasto Zakopane, ze względu na stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane z 27 marca 2008 roku, nr XII/250/2008.
2.2. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidulanej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. W odpowiedzi na skargę pełnomocniczka organu wniosła o jej oddalenie, powtarzając w motywach pisma argumentację zawartą w interpretacji indywidualnej.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona.
3.2. Biorąc pod uwagę treść wniosku Skarżącego oraz ocenę prawną przedstawioną w kontrolowanej interpretacji indywidualnej należy dojść do wniosku, że spór w sprawie zasadniczo sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniej podstawa prawna pobierania opłat miejscowych na terenie miasta Zakopane.
3.3. Zdaniem organu, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego uchwały Rady Miasta Zakopane z 2008 r., podstawą tą jest rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z 8 maja 2001 r. nr 227/a w sprawie ustalenia w województwie małopolskim miejscowości, w których pobierana jest opłata miejscowa – w tym między innymi Zakopane.
Swoje stanowisko w tym zakresie organ wiąże z treścią art. 47 ust. 2 ustawy nowelizującej, który przewidywał, że akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje. Skoro zatem wspomniane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego zostało wydane na podstawie art. 17 ust. 3 u.p.o.l., a przepis ten został uchylony ustawą nowelizującą – powinno było obowiązywać do wydania przez Radę Miasta Zakopane uchwały w tym przedmiocie. Tego rodzaju uchwałę organ ten podjął 27 marca 2008 r. nr XXII/250/2008, wskazując, że na terenie miasta pobiera się opłatę miejscową. Tyle tylko, że wyrokiem z 10 lipca 2017 r. (III SA/Kr 535/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził jej nieważność. W konsekwencji, jeżeli akt ten był nieważny, nie mógł wywołać skutków prawnych przewidzianych w art. 47 ust. 2 ustawy nowelizującej – a co za tym idzie podstawą prawną do pobierania opłaty miejscowej pozostaje wspomniane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego.
Oznacza to, że Miasto Zakopane jest nadal uprawnione do pobierania opłaty miejscowej, a wysokość stawek, zasad ustalania i poboru wyznacza uchwała Rady Miasta z 26 listopada 2015 r. nr XV/245/2015.
3.4. Ocena ta jest chybiona z dwóch względów.
Przede wszystkim, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2018 r. (II FSK 3579/17): "Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oznacza jej eliminację z porządku prawnego ze skutkiem ex tunc; nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych od samego początku i traktowana jest jako niebyła. Brzmienie art. 47 ust. 2 powołanej powyżej nowelizacji mogłoby w związku z powyższym prowadzić do wniosku, że na skutek stwierdzenia nieważności uchwały wydanej na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l. niejako »odżywa« wydane wcześniej rozporządzenie wojewody, o którym mowa w art. 17 ust. 3 u.p.o.l. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2006 r. Wniosek taki jest jednak nie do przyjęcia w demokratycznym państwie prawnym, godziłby on bowiem w konstytucyjną zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przezeń prawa. Kontrola sądowoadministracyjna okazałaby się w tym wypadku nieefektywna, a podmiot podległy władztwu publicznemu wpadłby de facto w pułapkę prawną zastawioną nań przez samego ustawodawcę. Zwrot »akty prawa miejscowego wydane na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą z zakresu zadań i kompetencji podlegających przekazaniu niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych aktów prawa miejscowego przez organy przejmujące zadania i kompetencje« - użyty w art. 47 ust. 2 ustawy nowelizującej – należy odczytywać w kontekście omawianej sytuacji prawnej w ten sposób, że z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l., wcześniej obwiązujące rozporządzenie wojewody w tym zakresie bezpowrotnie traci swą moc prawną. W konsekwencji nie »odżywa« ono wskutek późniejszego stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności zastępującej je uchwały rady gminy. Przyjęcie odmiennej interpretacji, prowadziłoby do niedającej się zaakceptować w istniejącym porządku konstytucyjnym konkluzji, że pomimo jednoznacznego stwierdzenia przez sąd administracyjny, iż rada gminy, wydając zaskarżoną uchwałę, nie dopełniła wymogów przewidzianych w ustawie (i w aktach podustawowych wydanych na jej postawie), obywatel jest nadal zobowiązany do uiszczenia daniny. Podstawa prawna poboru podatku(opłaty) musi być – zgodnie z art. 217 Konstytucji RP - konkretna i jednoznaczna, i nie jest dopuszczalne twierdzenie, że na skutek stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego nakładającego podatek lokalny lub opłatę następuje zmiana podstawy poboru."
Po wtóre, jak dalej zwraca uwagę Naczelny Sąd Administracyjny: "Na gruncie rozpoznawanej sprawy ten typ profiskalnej wykładni wykluczony jest również ze względu na wyraźną treść uchwał Rady Miasta Zakopane nr XLVI/621/2013 z dnia 24 października 2013 r. oraz nr XV/245/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie opłaty miejscowej. W obu tych aktach wyraźnie stwierdzono, że są one wydane na podstawie uchwały nr XXII/250/2008 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 marca 2008 r. w sprawie ustalenia miejscowości, w której pobiera się opłatę miejscową. Skoro sama Rada Gminy wskazuje, że ustala stawkę opłaty miejscowej na podstawie własnej uchwały z 27 marca 2008 r., nie sposób przyjąć, że pobór tej opłaty może następować na podstawie nieobowiązującego już rozporządzenia wojewody."
Sąd w pełni podziela powyższą argumentację i przyjmuje za swoją.
Konkludując, należy zatem stwierdzić, że – wbrew temu co wywodzi organ – przywołane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego nie stanowi podstawy prawnej do pobierania opłaty miejscowej na obszarze Miasta Zakopane. Tym bardziej zatem organ nie może wywodzić obowiązku jej uiszczenia z treści uchwały Rady Miasta z 26 listopada 2015 r. XV/245/2015. Aby ustalić w drodze uchwały wysokość stawek opłaty miejscowej, zasady jej ustalania i poboru Rada Miasta musi mieć ku temu podstawę prawną – a tej brakuje. Pomijają nawet kwestię obowiązywania w odniesieniu do Miasta Zakopane wspomnianego rozporządzenia Wojewody Małopolskiego, podkreślić należy, że w uchwale z 26 listopada 2015 r. XV/245/2015 Rada Miasta wyraźnie wskazała, jako podstawę jej podjęcia wyeliminowaną przez sąd administracyjny uchwałę tego organu z 2008 r. Już chociażby z tego względu uchwała z 2015 r. nie może mieć zastosowania, niedopuszczalnym jest bowiem dowolne przypisywanie jej podstawy prawnej.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, jako zasadne należy ocenić zarzut naruszenia art. 14c § 2 O.p. w następstwie błędnej wykładni art. 47 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 17 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP.
3.5. Sąd nie dostrzegł jednak podstaw, aby uwzględnić zarzut naruszenia przez organ wydający interpretację indywidualną art. 153 P.p.s.a.
Przepis ten, zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Zakres stosowania tego przepisu dotyczy zatem wyłącznie takiej sprawy, której zakres jest tożsamy ze sprawą pierwotnie rozstrzyganą przez sąd, którego wyrok nabrał mocy wiążącej.
Powyższe uwagi są o tyle istotne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie oznaczonej sygn. akt III SA/Kr 535/15 rozstrzygał jedynie o ważności uchwały Rady Miasta Zakopane z 2008 r.
W wyroku z 10 lipca 2017 r. WSA w Krakowie wprost stwierdził, że uchwała ta jest " sprzeczna z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała ta została bowiem wydana z naruszeniem art. 17 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową (Dz.U. Nr 249, poz. 1851)." W wyroku tym WSA w Krakowie nie badał zatem, czy istnieje jakakolwiek podstawa prawna do pobierania opłaty miejscowej, a jedynie kontrolował zgodność z prawem konkretnego aktu prawa miejscowego. Równocześnie w obecnie rozpoznawanej sprawie organ nie podważa – co do zasady – wagi i kierunku tego rozstrzygnięcia; przyjmuje jedynie, że pomimo stwierdzenia nieważności tej uchwały, podstawę prawną do pobierania opłaty miejscowej może stanowić rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z 2001 r. Samo zaś zagadnienie stosowania uchwały Rady Miasta Zakopane z 2015 r. w oparciu o wspomniane rozporządzenie było dopiero przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który ustosunkował się do argumentacji przywołanej przez Radę Miasta w Zakopane w skardze kasacyjnej.
Jakkolwiek Sąd uznał przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny argumentację za trafną i adekwatną w niniejszej sprawie – nie oznacza to jednak, że ocena ta miała charakter wiążący w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. Zestawiane sprawy nie są bowiem tożsame co do przedmiotu.
3.6. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) tej ustawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.