I SA/KR 11/24

I SA/Kr 11/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący/
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b par. 3, art. 14g par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 11/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lutego 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2024 r., sprawy ze skargi Gminy K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji skargę oddala.
Uzasadnienie
Gmina Miejska K. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie obowiązków związanych z przekazywaniem informacji o schematach podatkowych, o których mowa w rozdziale 11a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej "O.p.".
We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Gmina Miejska K. (Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1983 ze zm.) jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Takimi samorządowymi instytucjami kultury są między innymi ośrodki nazwane Centrami Kultury, które obok podstawowej działalności kulturalnej prowadzą także działalność gospodarczą. Centra Kultury są odrębnymi od Gminy podatnikami podatku od towarów i usług.
Centra Kultury prowadzą swoją działalność w budynkach, których właścicielem jest Gmina. Budynki przekazywane są Centrom Kultury na podstawie umów użytkowania zawieranych na różne okresy czasu, zgodnie z którymi użytkownicy są zobowiązani do uiszczania na rzecz właściciela (Gminy) opłat rocznych. Kwota opłaty rocznej jest powiększana o podatek od towarów i usług. W przypadku konieczności przeprowadzenia remontu albo adaptacji budynku, możliwe są dwa przypadki ich realizacji: (1) remont albo adaptację przeprowadza właściciel, tj. Gmina za środki własne, (2) remont albo adaptację przeprowadza użytkownik, tj. Centrum Kultury, ze środków pochodzących z dotacji celowej od Gminy Miejskiej K.
W pierwszym przypadku Gmina dokonuje odliczenia podatku naliczonego w całości (100%) z faktur dokumentujących zakupy związane z realizacją remontu lub adaptacji. Gmina dokonuje obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa o VAT), tj. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Czynnością opodatkowaną, z którą są bezpośrednio powiązane nakłady inwestycyjne jest umowa odpłatnego użytkowania danego budynku zawierana przez Gminę z Centrum Kultury.
W drugim przypadku, odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakupy związane z realizacją remontu lub adaptacji, dokonuje Centrum Kultury, postępując zgodnie z art. 86 ust. 2a i art. 90 ustawy o VAT, tj. z uwagi na fakt, iż podmiot ten nie ma możliwości bezpośredniego powiązania i przypisania podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług wyłącznie do działalności gospodarczej, dokonuje odliczenia podatku VAT z zastosowaniem właściwej dla niej proporcji zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, (prewspółczynnik), a z uwagi na fakt, iż Centrum to nie ma też możliwości bezpośredniego powiązania i przypisania podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług wyłącznie do sprzedaży opodatkowanej (gdyż występuje też u niej sprzedaż zwolniona z VAT), dokonuje odliczenia podatku VAT dodatkowo z zastosowaniem proporcji zgodnie z art. 90 ustawy o VAT (wskaźnik struktury). W umowach o udzielenie dotacji zawieranych w tych sytuacjach, instytucje te są zobowiązane do zwrotu Gminie kwot odliczonego podatku VAT finansowanego udzieloną dotacją.
Decyzja, który sposób finansowania remontu zostanie wdrożony, jest podejmowana w Gminie, a powyższy sposób postępowania nie jest opracowany przez żaden podmiot trzeci. W pierwszej grupie przypadków jednym z podstawowych argumentów przy podejmowaniu decyzji są możliwości organizacyjne i inne czynniki wpływające na ocenę możliwości przeprowadzenia remontu lub adaptacji przez Centrum Kultury. W sytuacji gdy w ocenie Gminy, Centrum Kultury nie ma możliwości organizacyjnych do sprawnego przeprowadzenia remontu lub adaptacji (brak doświadczenia w tym zakresie, brak wykwalifikowanej kadry), zadanie to wykonuje Gmina. Dodatkowo jednak wybór tej metody finansowania zapewnia możliwość większego odliczenia podatku VAT. W innych przypadkach podejmowana jest decyzja, że całość działań związanych z korzystaniem z danego budynku winna skupić się wyłącznie w rękach faktycznie korzystającego z budynku (użytkującego) i z tego względu, po udzieleniu dotacji, inwestycja prowadzona jest we własnym zakresie Centrum Kultury. Gmina spełnia kryterium kwalifikowanego korzystającego w rozumieniu art. 86a § 4 O.p.
W związku z powyższym zadano następujące pytania:
1. czy ogólna cecha rozpoznawcza wymieniona w art. 86a § 1 pkt 6 lit. d O.p., która wskazuje na dokonywanie w ramach uzgodnienia czynności opierających się na znacznie ujednoliconej dokumentacji albo znacznie ujednoliconej formie, nie wymagających istotnych zmian w celu wdrożenia schematu u więcej niż jednego korzystającego, ma zastosowanie jedynie do promotorów, którzy dążą do wdrożenia danego uzgodnienia u innych podmiotów będących korzystającymi (u więcej niż jednego korzystającego), czy też może mieć zastosowanie też do przypadku jednego korzystającego, który w swojej firmie stosuje analogiczne rozwiązania finansowo-podatkowe w odniesieniu do rożnych inwestycji?
2. czy opisane zdarzenie przyszłe, w którym decyzja co do sposobu finansowania remontu lub adaptacji opiera się głównie o możliwości organizacyjne ich przeprowadzenia a jednocześnie występują przesłanki ekonomiczne, tj. inwestycję prowadzi podmiot, który ma możliwość większego odliczenia podatku VAT, stanowi schemat podatkowy, w związku z którym związany jest obowiązek informowania o nim Szefa Krajowej Administracji Skarbowej?
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 4 września 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej Ordynacji podatkowej, w zakresie obowiązków związanych z przekazywaniem informacji o schematach podatkowych, o których mowa w rozdziale 11a Ordynacji podatkowej.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 26 września 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podzielając ocenę organu I instancji, że zagadnienie dotyczące schematów podatkowych wykracza poza procedurę regulującą wydawanie interpretacji indywidualnych.
Na to rozstrzygnięcie wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 29 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1311/19, oddalił skargę Gminy Miejskiej K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 września 2019 r. Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, że przepisy Rozdziału 11a Działu III O.p. dotyczące schematów podatkowych nie podlegają interpretacji w trybie art. 14b O.p.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Miejska K. Skarga ta została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 14 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 2938/21, uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 września 2019 r., uznając, że obowiązki prawno-podatkowe wynikające z Działu III Rozdziału 11a ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. związane z informowaniem o schematach podatkowych, objęte są zakresem postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 14b § 1 i nast. O.p.
W związku z tym, Dyrektor KIS, ponownie rozpoznając wniosek Gminy, uznał, że wymaga on uzupełnienia i skierował do Gminy wezwanie w tym zakresie. Postanowieniem z 7 września 2023 r. organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Dyrektor KIS stwierdził bowiem, że Gmina nie dokonała uzupełnienia wniosku o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu, co w rezultacie uniemożliwiło organowi wypowiedzenie się, co do prawidłowości zajętego stanowiska.
W zażaleniu na to rozstrzygnięcie Gmina zarzuciła naruszenie następujących przepisów:
1) art. 169 § 4 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i wydanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, będące skutkiem uznania, iż w sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 14g § 1 O.p., które uzasadniałyby pozostawienie ww. wniosku bez rozpatrzenia, tj. uznania, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p.;
2) art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 2 O.p., przez jego niezastosowanie i brak wydania interpretacji indywidualnej we wnioskowanym przez Gminę zakresie, będące skutkiem błędnego przyjęcia, iż w sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 14g § 1 O.p., które uzasadniałyby pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, tj. uznania, że wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p.;
3) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. i art. 14b §1 i 2 O.p., poprzez naruszenie zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, będące skutkiem naruszeń opisanych w pkt 1 i 2 powyżej.
W uzasadnieniu zażalenia, Gmina zaznaczyła w szczególności, że pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku Gminy jest w istocie wynikiem wezwania jej pismem z 20 lipca 2023 r. o uzupełnienie go w żądanym zakresie. Strona zwróciła uwagę, że – wbrew argumentacji DKIS - treść ww. wezwania z pewnością nie była sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Budziła ona bowiem wątpliwości Gminy (a i też obiektywnie rzecz biorąc budzi wątpliwości) co do użytych przez organ pojęć oraz zakresu dodatkowych informacji, których organ oczekiwał od Wnioskodawcy. Strona zarzuciła także, że w wezwaniu organ skierował do niej pytania nie tylko odnośnie faktów, ale odnośnie interpretacji przepisów, co do których to właśnie organ miał się wypowiedzieć.
W związku z tym Gmina wniosła o uchylenie ww. postanowienia w całości i wydanie interpretacji indywidualnej we wnioskowanym zakresie, w odniesieniu do zadanych pytań i stanu faktycznego opisanego we wniosku oraz w odpowiedzi na wezwanie DKIS.
Po rozpatrzeniu zażalenia Gminy, Dyrektor KIS, postanowieniem z 10 listopada 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W jego uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Podał w szczególności, że Gmina, odpowiadając na wezwanie organu, uzupełniła wniosek w niepełnym zakresie, tj. min. Gmina dokonała przeformułowania pytania nr 1 zawartego we wniosku z 31 lipca 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, zastępując je pytaniem o następującej treści:
Czy będzie spełniona ogólna cecha rozpoznawcza wymieniona w art. 86a § 1 pkt 6 lit. d Ordynacji podatkowej w odniesieniu do uzgodnienia 1, w przypadku gdy uzgodnienie to będzie wykorzystywane tylko przez Gminę jako korzystającego w ramach prowadzonej przez nią działalności w odniesieniu do różnych inwestycji i nie będzie dążyła (podejmowała działań) do wdrożenia tego uzgodnienia u innych podmiotów jako korzystających?
Dyrektor KIS przedstawił także dokonane przez Gminę uzupełnienie i doprecyzowanie informacji w zakresie stanu faktycznego oraz w zakresie własnego stanowiska co do oceny prawnej opisanego stanu faktycznego.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, Dyrektor KIS podał, że przesłane przez Gminę uzupełnienie nie odpowiada w pełni wystosowanej w wezwaniu prośbie o uzupełnienie wskazanego we wniosku niepełnego i nieprecyzyjnego opisu sprawy. Niemożliwym stało się w związku z tym wydanie interpretacji indywidualnej we wnioskowanym zakresie. Organ zacytował treść art. 14b §3 O.p. i zauważył, że w przepisie tym mowa jest o wyczerpującym przedstawieniu zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Znaczenie literalne tego przepisu sprowadza się do stwierdzenia, że to opis sprawy musi być wyczerpujący, czyli wszechstronny, szczegółowy, gruntowny, dokładny.
Organ zaznaczył także, że organ interpretacyjny przyjmuje, jako obowiązujące (podlegające interpretacji) zagadnienia sformułowane w zadanym pytaniu (pytaniach), gdyż to ono (one) wyznaczają zakres problemowego zagadnienia, a tym samym wnioskowanej interpretacji indywidualnej. Ustalenie zakresu interpretacji, który w istocie wyznacza zadane przez wnioskodawcę pytanie jest niezbędne do wydania interpretacji. Z kolei określenie konkretnego zdarzenia, na gruncie którego ma dojść do interpretacji przepisu prawa podatkowego jest niezbędne i powinno wynikać wprost z opisu sprawy. Organ nie może wydać interpretacji w oparciu o niepełny, nieprecyzyjny opis sprawy. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna nieskonkretyzowanych, niepewnych/abstrakcyjnych sytuacji/zdarzeń.
Dyrektor podał, że w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji wykazał szereg argumentów wskazujących, że podany przez Gminę opis był niepełny, niespójny i niejasny. W szczególności, w uzupełnieniu wniosku Strona wskazała, że "rozwiązania dotyczące sposobu rozliczenia/finansowania inwestycji są różne" (odnośnie pytania organu nr 1.2: "Czy opisane we wniosku rozwiązania dotyczące sposobu rozliczania/finansowania inwestycji jest stosowane powszechnie w odniesieniu do wszystkich nieruchomości stanowiących własność Gminy i oddanych w użytkowanie?"), a także, że "każde zadanie inwestycyjne jest różne i wymaga uwzględnienia przy jego realizacji innych uwarunkowań", a "poszczególne kwestie związane z rozliczeniem, mogą być w różny sposób ukształtowane" (odnośnie pytania organu nr 1.3: "Czy czynności stanowiące przedmiot wniosku, w szczególności związane ze sposobem rozliczania/finansowania inwestycji, opierają się na dokumentacji, która do wdrożenia nie wymaga znacznego dostosowania lub nie wymaga wprowadzenia istotnych zmian, albo też przyjmuje znacznie ujednoliconą formę. Czy wdrożenie przyjętych rozwiązań (uzgodnień) wymaga dodatkowych działań lub modyfikacji (jakich)?"). W ocenie Dyrektora powyższe stwierdzenia wskazują na istotne różnice pomiędzy inwestycjami, których opis sprawy nie precyzuje. Co więcej, na podstawie powyższego można wywnioskować, że wniosek dotyczy wielu rożnych uzgodnień, a nie jednego, wskazanego jako uzgodnienie 1 mającego być przedmiotem interpretacji. W związku z tym organu II instancji uznał opis sprawy za niepełny i nieprecyzyjny. Dyrektor zaznaczył, że Gmina powinna udzielić szczegółowych wyjaśnień odnośnie każdej inwestycji nieruchomości, która stanowi uzgodnienie i może stanowić schemat podatkowy i która jest przedmiotem wniosku. Jeśli jakaś inwestycja nie jest przedmiotem zapytania (wątpliwości), a została opisana we wniosku - winno to wprost wynikać z opisu sprawy.
Dyrektor zauważył również, że w odpowiedzi na pytanie 1.7 wezwania, tj. wskazanie, jaką rolę pełni Gmina w związku z poszczególnymi opisanymi uzgodnieniami – korzystającego, promotora, Strona odpowiedziała, że "Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest m.in. kwestia rozstrzygnięcia czy przy wyborze sposobu finansowania/rozliczenia inwestycji przez Gminę, w efekcie którego Gmina ma prawo do obniżenia podatku naliczonego i tym samym występuje korzyść podatkowa, winna być rozpoznana jako korzystający. Nie jest to zatem element stanu faktycznego, tylko zagadnienie, które na tle przedstawionego stanu faktycznego wymaga rozstrzygnięcia właśnie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Zdaniem Gminy, w opisanym stanie faktycznym, nie występuje ona jednak w roli promotora. W kontekście natomiast pytania czy zaistniały przypadki określone w treści art. 86j § 1 i § 2 O.p. skutkujące obowiązkiem przekazania informacji przez korzystającego, Gmina zauważa, że pytanie to nie ma wpływu na udzielenie interpretacji w przedmiotowej sprawie. Niemniej jednak Gmina wskazuje, że w jej ocenie w odniesieniu do opisanych w tej sprawie uzgodnień nie wystąpił obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym na podstawie wskazanych przepisów". Dyrektor zauważył w związku z tym, że kwestie będące przedmiotem wniosku wyznaczają zadane przez wnioskodawcę pytania. To one wyznaczają zakres wnioskowanej interpretacji indywidualnej. We wniosku (pozycja 69 Przepisy prawa podatkowego) Gmina wskazała, że przedmiotem wątpliwości są: art. 86a § 1 pkt 6 i art. 86a § 1 pkt 10 Ordynacji podatkowej. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w zadanych pytaniach. Z kolei kwestie związane z ustaleniem kto jest promotorem, kogo należy rozpoznać jako korzystającego reguluje przede wszystkim ustalenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w kontekście art. 86a § 1 pkt 7 i 8, art. 86a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nie są to przepisy wskazane przez Gminę, jako budzące wątpliwości interpretacyjne. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że "wychodzi z roli", w której występuje w odniesieniu do przedmiotowej sprawy, bowiem to Gmina oczekuje od organu interpretacji przepisów w kontekście wskazania obowiązków raportowania schematów podatkowych, co wiąże się nierozerwalnie z rozstrzygnięciem tego, jaką Gmina pełni ewentualnie rolę w opisanej sprawie. Dyrektor podał, że nie może rozstrzygać kwestii, które nie są dla wnioskodawcy wątpliwe. Zaznaczył, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, organ interpretacyjny nie prowadzi doradztwa prawno - podatkowego, a ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w świetle określonego przepisu prawa podatkowego i wyjaśnia przyczyny, dla których w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dany przepis ma, lub nie ma zastosowania. Organ II zgodził się w związku z tym z organem I instancji, że wniosek nie jest spójny i jednoznaczny. Wręcz przeciwnie, zadane pytania nie korespondują z opisem podanego przez Gminę zdarzenia przyszłego uzupełnionego pismem z 27 lutego 2023 r. Dyrektor zauważył, że skoro Gmina wskazuje, że opracowuje, wdraża i zarządza wdrożeniem uzgodnienia stanowiącego przedmiot wniosku, to dlaczego podaje, że "w opisanym stanie faktycznym, nie występuje jednak w roli promotora". Powyższej kwestii, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Wnioskodawca nie wyjaśnił, ani we wniosku, ani w jego uzupełnieniu. Dyrektor podkreślił, że kwestia roli, jaką pełni wnioskodawca w analizowanym uzgodnieniu bezpośrednio wiąże się z obowiązkami, jakie na nim ciążą w zakresie raportowania schematów podatkowych MDR. Określenie tego, w jakiej roli Gmina występuje w opisanym uzgodnieniu winno być elementem stanu faktycznego, a nie jedynie "własną oceną co do pełnionej roli dla celów stosowania przepisów Ordynacji podatkowej". Organ musi mieć pewność co do tego, jakie elementy stanowią opis sprawy, a które stanowią jedynie opinię Wnioskodawcy.
Na podstawie dokonanego przez Gminę uzupełnienia wniosku, organ interpretacyjny nie miał możliwości analizy okoliczności niezbędnych do zajęcia stanowiska we wnioskowanej sprawie. Mając na uwadze odpowiedź Wnioskodawcy na pytania dotyczące przedstawienia wyczerpującego opisu uzgodnień będących przedmiotem wniosku, organ nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić co jest przedmiotem wniosku, czy stan faktyczny, czy zdarzenie przyszłe, czy uzgodnienie 1 czy także uzgodnienie 2, jakie inwestycje są przedmiotem poszczególnych uzgodnień, jaką w istocie rolę pełni Gmina w uzgodnieniu/uzgodnieniach. Dyrektor zaznaczył, że organ nie jest upoważniony do dokonywania własnych ustaleń i interpretacji elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które mogą, lecz nie muszą odzwierciedlać tych cech działalności podatnika, które istotne są z punktu widzenia wypełnienia przesłanek ustawowych. W przeciwnym wypadku organ podatkowy zmuszony byłby do przeprowadzania postępowania dowodowego celem ustalenia rzeczywistego zakresu i charakteru prowadzonej działalności pod kątem spełniania kryteriów niezbędnych do ustalenia powstania schematu podatkowego, do czego organ nie jest upoważniony. Organ podkreślił, że organ interpretacyjny nie został powołany do przesądzania w drodze administracyjnej o występowaniu danego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), organ interpretacyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego.
Podsumowując, organ odwoławczy potwierdził stanowisko zajęte przez organ I instancji, że Gmina nie usunęła braków wniosku dotyczących wyczerpującego przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Wniosek nie został skutecznie uzupełniony, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej. W związku z brakiem merytorycznej odpowiedzi na zadane przez organ I instancji pytania, niemożliwym było wydanie wnioskowanej interpretacji indywidualnej.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze, Gmina sformułowała niemal identyczne zarzuty jak w zażaleniu, uzupełniając jedynie zarzut z pkt 1 o przepisy dotyczące orzekania przez organ II instancji, tj. naruszenie art. 233 §1 pkt 1 i art. 239 O.p. oraz dodanie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 169 §1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez żądanie, aby w trybie usunięcia braków formalnych to strona skarżąca, a nie organ, rozstrzygnęła kluczowe kwestie interpretacyjne będące przedmiotem wniosku.
W związku z tym Gmina wniosła o:
1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego go postanowienia z 7 września 2023 r., jak też zobowiązanie Dyrektora KIS do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie sformułowanym przez stronę skarżącą we wniosku;
2. zasadzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Wskazać nadto należy, iż kluczowy w realiach niniejszej sprawy jest przepis art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., o sygn. akt I GSK 534/12 i wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., o sygn. akt II FSK 1404/13). Zasadą jest zatem, że po uprawomocnieniu orzeczenia zawierającego określoną "ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania" ocena ta i wskazania będą wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również wobec organów wymienionych w art. 170 p.p.s.a. Ten ostatni przepis explicite wskazuje, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010r., sygn. II GSK 808/09).
Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA, staje się nieaktualny.
Sąd w składzie, rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego, wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny, w pełni akceptuje wykładnię prawa tam przedstawioną.
Przypomnieć zatem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 14 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 2938/21, uchylił wyrok tut. Sądu oddalający skargę Gminy oraz postanowienie Dyrektora KIS orzekające o odmowie wszczęcia postepowania z wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej, uznając, że obowiązki prawno-podatkowe wynikające z Działu III Rozdziału 11a ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. związane z informowaniem o schematach podatkowych, objęte są zakresem postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 14b § 1 i nast. O.p. co oznacza, że organ powinien przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej.
Istota sporu sprowadza się zatem do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora KIS przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, przy uwzględnieniu braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej informowania o schematach podatkowych.
Na gruncie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcia wymagało czy wniosek inicjujący postępowanie interpretacyjne w istocie nie spełniał formalnych przesłanek (mimo wezwania o uzupełnienie) i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia. Na gruncie zaś art. 14g § 1 – czy wnioskodawczyni (Gmina) uzupełniła w żądanym zakresie opis stanu faktycznego sprawy, udzieliła jednoznacznej i pełnej odpowiedzi na zadane pytania, w sposób pozwalający organowi na rozpoznanie wniosku oraz uzupełniła stanowisko w sprawie o informacje stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z 20 lipca 2023r.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest bowiem do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero wystąpić w przyszłości, cechować się musi dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby organ podatkowy na tej podstawie mógł udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.
Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, spoczywa na organie. Jeśli więc we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie
art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie, gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.
Stosownie natomiast do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego.
W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na stwierdzone nieścisłości i braki formalne wniosku, pismem z 20 lipca 2023r., Znak: 0111-KDIB2-1.4017.11.2009.11.S/KS na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1, w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej organ wezwał stronę m.in. o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.
W treści odpowiedzi na wezwanie skarżąca co prawda odniosła się do pytań organu, jednak udzielone przez nią odpowiedzi nie były konkretne, wyczerpujące i precyzyjne. Stało się to podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co w okolicznościach sprawy – w ocenie Sądu – było całkowicie zasadne. W sytuacji bowiem kiedy, zarówno w pierwotnie złożonym wniosku jak i jego uzupełnieniu strona skarżąca nie przedstawiła jednoznacznego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej zaistniała konieczność wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
Przesłane przez Gminę uzupełnienie nie odpowiadało w pełni wystosowanej w wezwaniu prośbie o uzupełnienie wskazanego we wniosku niepełnego i nieprecyzyjnego opisu sprawy. W tym kontekście w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji wykazał szereg argumentów wskazujących, że podany przez Gminę opis był niepełny, niespójny i niejasny.
W szczególności, Gmina dokonała przeformułowania pytania nr 1 zawartego we wniosku z 31 lipca 2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, zastępując je pytaniem o następującej treści: Czy będzie spełniona ogólna cecha rozpoznawcza wymieniona w art. 86a § 1 pkt 6 lit. d Ordynacji podatkowej w odniesieniu do uzgodnienia 1, w przypadku gdy uzgodnienie to będzie wykorzystywane tylko przez Gminę jako korzystającego w ramach prowadzonej przez nią działalności w odniesieniu do różnych inwestycji i nie będzie dążyła (podejmowała działań) do wdrożenia tego uzgodnienia u innych podmiotów jako korzystających? Nie sposób nie zauważyć, że tak sformułowane pytanie zawiera pojęcia nieostre. Świadczy o tym – między innymi – użycie słów "w odniesieniu do różnych inwestycji" czy "wdrożenia uzgodnienia u innych podmiotów"
Nadto, w uzupełnieniu wniosku skarżąca wskazała, że "rozwiązania dotyczące sposobu rozliczenia/finansowania inwestycji są różne" (odnośnie pytania organu nr 1.2: "Czy opisane we wniosku rozwiązania dotyczące sposobu rozliczania/finansowania inwestycji jest stosowane powszechnie w odniesieniu do wszystkich nieruchomości stanowiących własność Gminy i oddanych w użytkowanie?"), a także, że "każde zadanie inwestycyjne jest różne i wymaga uwzględnienia przy jego realizacji innych uwarunkowań", a "poszczególne kwestie związane z rozliczeniem, mogą być w różny sposób ukształtowane" (odnośnie pytania organu nr 1.3: "Czy czynności stanowiące przedmiot wniosku, w szczególności związane ze sposobem rozliczania/finansowania inwestycji, opierają się na dokumentacji, która do wdrożenia nie wymaga znacznego dostosowania lub nie wymaga wprowadzenia istotnych zmian, albo też przyjmuje znacznie ujednoliconą formę. Czy wdrożenie przyjętych rozwiązań (uzgodnień) wymaga dodatkowych działań lub modyfikacji (jakich)?").
Sąd podziela ocenę Dyrektora KIS wedle której powyższe stwierdzenia wskazują na niejasność prezentowanego stanu faktycznego, sugerującą istotne różnice pomiędzy inwestycjami, których opis sprawy nie precyzuje. Co więcej, na podstawie powyższego można wywnioskować, że wniosek dotyczy wielu rożnych uzgodnień, a nie jednego, wskazanego jako uzgodnienie 1 mającego być przedmiotem interpretacji. W związku z tym organ prawidłowo uznał opis sprawy za niepełny i nieprecyzyjny przyjmując, że Gmina powinna udzielić szczegółowych wyjaśnień odnośnie każdej inwestycji nieruchomości, która stanowi uzgodnienie i może stanowić schemat podatkowy i która jest przedmiotem wniosku. Jeśli jakaś inwestycja nie jest przedmiotem zapytania (wątpliwości), a została opisana we wniosku - winno to wprost wynikać z opisu sprawy.
W odpowiedzi natomiast na pytanie o wskazanie, jaką rolę pełni Gmina w związku z poszczególnymi opisanymi uzgodnieniami – korzystającego czy promotora, Strona zamiast opisać okoliczności przemawiające za przyjęciem jednej lub drugiej koncepcji, odpowiedziała, że "Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest m.in. kwestia rozstrzygnięcia czy przy wyborze sposobu finansowania/rozliczenia inwestycji przez Gminę, w efekcie którego Gmina ma prawo do obniżenia podatku naliczonego i tym samym występuje korzyść podatkowa, winna być rozpoznana jako korzystający. Nie jest to zatem element stanu faktycznego, tylko zagadnienie, które na tle przedstawionego stanu faktycznego wymaga rozstrzygnięcia właśnie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Zdaniem Gminy, w opisanym stanie faktycznym, nie występuje ona jednak w roli promotora.
Dyrektor słusznie zauważył w tym kontekście, że "skoro Gmina wskazuje, że opracowuje, wdraża i zarządza wdrożeniem uzgodnienia stanowiącego przedmiot wniosku, to dlaczego podaje, że "w opisanym stanie faktycznym, nie występuje jednak w roli promotora". Powyższej kwestii, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Wnioskodawca nie wyjaśnił, ani we wniosku, ani w jego uzupełnieniu. Tymczasem kwestia roli, jaką pełni wnioskodawca w analizowanym uzgodnieniu bezpośrednio wiąże się z obowiązkami, jakie na nim ciążą w zakresie raportowania schematów podatkowych MDR. Określenie tego, w jakiej roli Gmina występuje w opisanym uzgodnieniu winno być elementem stanu faktycznego, a nie jedynie "własną oceną co do pełnionej roli dla celów stosowania przepisów Ordynacji podatkowej". Organ musi mieć pewność co do tego, jakie elementy stanowią opis sprawy, a które stanowią jedynie opinię Wnioskodawcy".
W kontekście natomiast pytania czy zaistniały przypadki określone w treści art. 86j § 1 i § 2 O.p. skutkujące obowiązkiem przekazania informacji przez korzystającego, Gmina nie precyzując w tym zakresie okoliczności faktycznych zauważyła, że pytanie to nie ma wpływu na udzielenie interpretacji w przedmiotowej sprawie. Wskazała jednak, że "w jej ocenie w odniesieniu do opisanych w tej sprawie uzgodnień nie wystąpił obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym na podstawie wskazanych przepisów". Słusznie wiec Dyrektor KIS skonkludował, że nie może rozstrzygać kwestii, które nie są dla wnioskodawcy wątpliwe.
Zaznaczyć należy, że kwestie będące przedmiotem wniosku wyznaczają zadane przez wnioskodawcę pytania i one wyznaczają zakres wnioskowanej interpretacji indywidualnej. We wniosku (pozycja 69 Przepisy prawa podatkowego) Gmina wskazała, że przedmiotem wątpliwości są: art. 86a § 1 pkt 6 i art. 86a § 1 pkt 10 Ordynacji podatkowej i powyższe znalazło odzwierciedlenie w zadanych pytaniach. Tymczasem kwestie związane z ustaleniem kto jest promotorem, kogo należy rozpoznać jako korzystającego reguluje przede wszystkim ustalenie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w kontekście art. 86a § 1 pkt 7 i 8, art. 86a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nie są to jednak przepisy wskazane przez Gminę, jako budzące wątpliwości interpretacyjne.
Akta sprawy obrazują, iż na podstawie dokonanego przez Gminę uzupełnienia wniosku, organ interpretacyjny nie miał możliwości analizy okoliczności niezbędnych do zajęcia stanowiska we wnioskowanej sprawie. Stanowisko wnioskodawcy było labilne i niejednoznaczne. Faktycznie można było odnieść wrażenie (zaprezentowane przez organ) jakoby wnioskodawca w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej, poszukiwał doradztwa prawno-podatkowego, gdy tymczasem rola organu interpretującego ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w świetle określonego przepisu prawa podatkowego i wyjaśnia przyczyny, dla których w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dany przepis ma, lub nie ma zastosowania.
W świetle powyższych okoliczności, nie sposób zgodzić się z zarzutem strony skarżącej naruszenia art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 169 § 1 ustawy tzn. (według skarżącej) prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i jak również naruszenia art. 14b § 3 ustawy oraz pozostałych przepisów tej ustawy oznaczonych w złożonej skardze tj. art. 120, 121 dotyczących zasad ogólnych postępowania podatkowego, których w ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył, zasadnie utrzymując w mocy postanowienie wydane przy rozpoznaniu sprawy w I instancji.
Obowiązkiem organu podatkowego było bowiem dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo organu do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h w zw. z art 169 O.p., do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawczynię interpretacji indywidualnej. Jedyną możliwość usunięcia dostrzeżonych braków, przewidują powołane wyżej przepisy.
Jak wskazują akta sprawy - organ miał podstawy do wezwania strony skarżącej do uzupełnienia wniosku, co też uczynił, precyzyjnie wskazując, jakie informacje są niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Udzielenie przez skarżącą jednoznacznych odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania miało na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewne, jakie skonkretyzowane zdarzenia zaistniały i jakie zdarzenia (w jakim kształcie) zaistnieją u strony skarżącej oraz aby pozwoliło organowi na interpretację przepisów mających zastosowanie w sprawie.
Ponownie przypomnieć należy o funkcji, jaką pełni interpretacja indywidualna. Może ona dotyczyć zdarzenia przyszłego, niemniej jednak okoliczności przyszłe dotyczące tego zdarzenia też muszą zostać określone w sposób pozwalający na ich ocenę w świetle konkretnego przepisu prawa podatkowego, nie mogą być określane w sposób ogólny, hipotetyczny i nieprecyzyjny. Słusznie podnosi organ, że interpretacja może odnosić się do zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego, ale tylko wtedy, gdy zdarzenie to jest jasno sprecyzowane, nie musi ono być pewne, ale musi być konkretne. W sytuacji, gdy wnioskodawca w sposób nieprecyzyjny i niejednoznaczny przedstawia okoliczności stanu faktycznego, który ma być przedmiotem analizy, nie jest możliwe dokonanie przez organ oceny prawnopodatkowych skutków zdarzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji (zob. porównawczo wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2619/10, LEX nr 1217239).
W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do strony skarżącej, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwoliły na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem KIS, że na tle udzielonych przez skarżącego informacji organ nie był w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytania.
Oceny tej nie zmienia fakt związania wydanym w sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2023r. sygn. III FSK 2938/21, którego wytycznych Sąd – w składzie obecnie rozpoznającym sprawę – absolutnie nie kwestionuje. Wręcz przeciwnie – w ocenie Sądu – organ realizując prawidłowo wskazania NSA, którymi również był związany przystąpił do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jednakże w trakcie procedowania dostrzegł konieczność uzupełnienia przedstawionego przez Gminę stanu faktycznego. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania tego etapu procedowania wniosku, podzielając wątpliwości organu co do jednoznacznego i precyzyjnego przedstawienia stanu faktycznego, który miał być przedmiotem oceny.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia
na podstawie art. 14g § 1, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.