I SA/Kr 1072/23

I SA/Kr 1072/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący/
Jarosław Wiśniewski
Waldemar Michaldo /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 8 pkt 7, art. 9 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 1072/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 r., sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 września 2023 r. nr SKO.Pod./4140/914/2023 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2023 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r. nr PD.01.5.3124.6.F.130.2023.JF Prezydent Miasta Krakowa określił M.B. (zwanemu dalej także skarżącym) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2023 w łącznej kwocie 6.096 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z posiadanych przez niego dokumentów i informacji wynika, iż skarżący nabył w dniu 24 sierpnia 2001 r. autobus marki [...] o nr rej. [...]. Przedmiotowy pojazd nie został przerejestrowany na rzecz podatnika. Z kolei autobus marki [...] o nr rej. [...] został nabyty przez skarżącego w dniu 27 czerwca 1994 r., zarejestrowany w organie rejestrującym pojazdy i nadal figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako własność zobowiązanego. Organ wyjaśnił, że w prowadzonym postępowaniu za 2023 r. wykorzystano dowody i ustalenia z prowadzonych w latach ubiegłych postępowań podatkowych w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od wyżej wymienionych pojazdów. Organ zauważył, że M.B. składał wcześniej sprzeczne wyjaśnienia w zakresie stanu ich posiadania. Początkowo twierdził bowiem, że pojazdy zostały zdewastowane przez nieznanych sprawców, następnie że zostały skradzione, a potem zbyte. Żadna z tych okoliczności nie została jednak poparta dowodami. Skarżący składał również wnioski o skreślenie wymienionych autobusów z ewidencji komputerowej organu rejestrującego pojazdy. Postępowania w tym zakresie zostały zakończone ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2012 r. znak SKO.RD/4120/62/2012 oraz SKO.RD/4120/63/2012 utrzymującymi w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2012 r. nr KM-08.5410.1.491.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] oraz z dnia 27 stycznia 2012 r. nr KM-08.5410.1.658.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] o nr. rej. [...]. Odmowa przyjęcia zawiadomienia o zbyciu przedmiotowych pojazdów była podyktowana faktem nie przedłożenia przez skarżącego dokumentów, na podstawie których nastąpiło zbycie pojazdów. Organ I instancji stwierdził, że aby jednoznacznie wyjaśnić kwestię własności spornych pojazdów Prezydent Miasta Krakowa w dniu 5 lipca 2013 r. wystąpił do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia spornego stosunku prawnego. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, Wydział l Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt [...] orzekł, że M.B. był właścicielem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. Wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił apelację skarżącego od wyżej wymienionego wyroku. Po dacie orzeczenia sądu o istnieniu stosunku prawnego skarżący nie przedłożył organowi podatkowemu żadnych dowodów mających wpływ na wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Wobec powyższego Prezydent Miasta Krakowa uznał, że w świetle prawa skarżący pozostaje właścicielem wymienionych pojazdów i ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych dopóki nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdów i w konsekwencji nie zostanie wydana decyzja o ich wyrejestrowaniu.
W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji M.B. wniósł o jej uchylenie lub zmianę podnosząc, że podatek został naliczony od pojazdów nieistniejących o czym od paru lat informował przedkładając materiał dowodowy.
Decyzją z dnia 29 września 2023 r. nr SKO.Pod./4140/914/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2023 r. nr PD.01.5.3124.6.F.130.2023.JF. Kolegium stwierdziło, że zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest jednoznaczne ustalenie, czy w roku 2023 skarżący był właścicielem samochodów marki [...] nr rej. [...] oraz [...] nr rej. [...], czy też, jak podnosi strona, przedmiotowe pojazdy zostały zbyte, a odwołujący utracił tytuł prawny do nich.
Odnosząc się do spornej kwestii Kolegium wyjaśniło, iż organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego zebrał dowody wskazujące, że skarżący jest nadal właścicielem ww. samochodów. W dyspozycji organu odwoławczego znajduje się umowa kupna sprzedaży z dnia 24 sierpnia 2001 r., na podstawie, której odwołujący nabył autokar marki [...] nr rej. [...]. Zgodnie z danymi z ewidencji pojazdów - Kartą Informacyjną Pojazdu przedmiotowy samochód do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został przerejestrowany na M.B. Ponadto Kolegium uzyskało Kartę Informacyjną Pojazdu prowadzoną dla samochodu [...] nr rej [...], z której wynika, iż pojazd ten jest aktualnie zarejestrowany na skarżącego. SKO zauważyło, że w toku postępowania podatkowego przed organem I instancji oraz przed Kolegium strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających fakt sprzedaży opodatkowanych pojazdów lub ich wyrejestrowanie.
Organ II instancji zaznaczył, że z urzędu jest mu wiadome, iż postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o skreślenie z ewidencji komputerowej autobusu marki [...] nr rej. [...] i autobusu [...] nr rej. [...] zostało zakończone ostatecznymi decyzjami Kolegium z dnia 18 maja 2012 r. znak SKO.RD/4120/62/2012 oraz SKO.RD/4120/63/2012 utrzymującymi w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2012 r. nr KM-08.5410.1.491.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] nr identyfikacyjny [...] nr rej. [...] oraz z dnia 27 stycznia 2012 r. nr KM-08.5410.1.658.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...], nr ewidencyjny [...] , nr. rej. [...]. Jak wynika z akt ww. spraw odmowa przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki [...] nr rej. [...] i [...] nr rej [...] była podyktowana faktem nie przedłożenia przez skarżącego dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdów. Kolegium stwierdziło, że w ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący nie posiada jakiegokolwiek dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu i nie zna danych osobowych nabywców. Powołane wyżej sprawy odmowy wyrejestrowania pojazdów zostały prawomocnie rozstrzygnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokami z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt. III SA/Kr 1093/12, sygn. akt. III SA/Kr 1094/12 WSA oddalił skargi M.B. na ww. decyzje Kolegium z dnia 18 maja 2012 r. znak SKO.RD/4120/63/2012 i znak SKO.RD/4120/62/2012.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że kwestia prawa własności autobusu marki [...] nr. rej. [...] i autobusu [...] nr rej. [...] była przedmiotem postępowania przed sądem cywilnym. Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy wniósł powództwo do sądu przeciwko M.B. o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa własności ww. pojazdów. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015. r. sygn. akt [...] orzekł, że skarżący był właścicielem ww. pojazdów w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. Następnie Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt [...] oddalił apelację M.B. na ww. wyrok sądu rejonowego. Wyrok z dnia 31 marca 2015. r. sygn. akt [...] stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015 r., a w dniu 22 grudnia 2017 r. nadana została klauzula wykonalności.
Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, wyniki zakończonych postępowań sądowych oraz składane przez skarżącego wyjaśnienia w toku postępowania podatkowego Kolegium stwierdziło zatem, że w rozpatrywanym przypadku strona nie wykazała żadnych nowych okoliczności i dowodów pozwalających na podważenie danych z ewidencji pojazdów, z których wynika, że w roku 2023 odwołujący był właścicielem samochodów marki [...] nr rej. [...] oraz [...] nr rej [...]. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące zbycia przedmiotowych pojazdów nie doprowadziły bowiem do wyrejestrowania spornych pojazdów, ani do skutecznego podważenia wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt [...] .
Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie nie zgodził się M.B. i pismem z dnia 13 listopada 2023 r. wniósł na nią skargę, domagając się nienaliczania mu podatku od nieistniejących pojazdów, o czym informował od kilku lat, oraz umorzenia postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa określająca skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2023 r. Kwestia ta była przedmiotem licznych orzeczeń tut. Sądu, który wyrokami z dnia: 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1286/09, 2 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 629/09, 19 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 679/10, 10 października 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 283/19, 29 października 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 240/19, 15 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1116/19, 24 września 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 134/20, 9 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 728/21, 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 922/22 i 22 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 721/23 oddalił skargi skarżącego na decyzje organów obu instancji w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2007-2011 i 2014-2022. Powyższe sprawy również dotyczyły autobusu marki [...] o nr rej. [...] oraz autobusu marki [...] o nr rej. [...]. Stanowisko WSA w Krakowie zaprezentowane w ww. wyrokach podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokami z dnia: 21 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1161/10 i II FSK 1587/10, 18 października 2013 r. sygn. akt II FSK 325/12, 3 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2485/21 oraz 10 maja 2023 r. sygn. akt III FSK 2055/21 oddalił skargi kasacyjne skarżącego od wyroków tut. Sądu dotyczących podatku od środków transportowych za lata 2007-2011 i 2014-2018. Stanowisko wyrażone w ww. wyrokach tut. Sądu orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela i przyjmuje za własne.
W ślad zatem za powyższymi wyrokami wyjaśnić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 70, zwanej dalej u.p.o.l.).
Zgodnie z treścią art. 8 pkt 7 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają autobusy. W myśl art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). Z kolei w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).
Zaznaczyć trzeba, iż ustawodawca powiązał powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II FSK 3161/16; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istotą sporu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego spraw, organy obu instancji uznały skarżącego za właściciela pojazdów [...] nr rej. [...] oraz [...] nr rej. [...] i tym samym podatnika podatku od środków transportowych, określając mu w konsekwencji tego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2023 r. W ocenie bowiem Skarżącego naliczanie podatku od pojazdów, których nie posiada oraz od czegoś, co nie istnieje, jest bezpodstawne.
Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i wypracowanego stanowiska judykatury, nie sposób podważyć prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Jak wynika bowiem z ustaleń organów skarżący w dniu 27 czerwca 1994 r. nabył autobus marki [...] o nr rej. [...], a w dniu 24 sierpnia 2001 r. zakupił kolejny autobus - tym razem marki [...] o nr rej. [...]. Przy czym ten drugi pojazd do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został przerejestrowany na skarżącego.
W dniu 18 kwietnia 2011 r. skarżący złożył wprawdzie wniosek o wykreślenie przedmiotowych pojazdów z ewidencji komputerowej organu rejestrowego, jednakże SKO ostatecznymi decyzjami z dnia 18 maja 2012 r. utrzymało w mocy decyzje PMK z dnia 27 stycznia 2012 r. odmawiające przyjęcia zawiadomienia o zbyciu tych pojazdów ze względu na niedołączenie dokumentu potwierdzającego te okoliczności. Wyrokami z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt. III SA/Kr 1093/12 i sygn. akt. III SA/Kr 1094/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi skarżącego na ww. decyzje Kolegium z dnia 18 maja 2012 r.
Nie można przy tym również pominąć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy
w Krakowie Wydział I Cywilny ustalił, że pozwany był właścicielem ww. pojazdów
w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. Następnie Sąd Okręgowy
w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt [...] oddalił apelację skarżącego od ww. wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy
w Krakowie.
Ponadto w toku całego postępowania administracyjnego jak i sądowego w przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o zmianie w prawie własności rzeczonych pojazdów po dniu 31 grudnia 2011 r. Co więcej z akt sprawy wynika, że pojazdy te nadal figurują w ewidencji pojazdów (karta informacyjna pojazdów – karty nr 1 i 2 akt administracyjnych). Nie nastąpiło zatem ich wyrejestrowanie.
W świetle powyższego zasadnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe przyjęły, że właścicielem przedmiotowych pojazdów również w 2023 r. był właśnie skarżący i to na nim ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.
Uzupełniająco w kwestii obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych należy dodać, że dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Ponadto podkreślić należy, że okolicznością o charakterze prawotwórczym (przesądzającą o zmianie stanu prawnego w odniesieniu do konkretnego podatnika) jest czynność wyrejestrowania pojazdu, z natury rzeczy potwierdzająca zaistnienie sytuacji, w której ktoś wolny jest od ciążącego na nim wcześniej obowiązku podatkowego. Ma ona tym samym znaczenie porządkowe, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu. Można wobec tego powiedzieć, że wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 330/05, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1473/06, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 108/10, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3301/14).
Z tych wszystkich względów, działanie organów podatkowych ocenić należy jako prawidłowe i w pełni odzwierciedlone tak w materiale dowodnym, jak i w argumentach zaskarżonej decyzji.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajdują zatem uzasadnienia. Jeszcze raz podkreślić należy, że o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3302/14).
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe uwzględniając bowiem wynikający z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., zwanej dalej O.p.) obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Uzasadnienie decyzji spełnia również wymagania z art. 210 § 4 O.p., zawiera bowiem wyczerpujące uzasadnienia zarówno faktyczne jak i prawne.
W tej sytuacji orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego w skardze nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.