I SA/Kr 1057/21

I SA/Kr 1057/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek /przewodniczący/
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 662/22 - Wyrok NSA z 2022-11-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 67a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. O., M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatków od środków transportowych za 2020 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 maja 2021r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia M. O. i M. O. na postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia 4 lutego 2021r. znak [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku stron z dnia 4 stycznia 2021r. w sprawie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2020, działając na podstawie art. 169§1 i §4, art. 168 oraz art. 216§1, art. 239, art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 1325, ze zm. dalej-O.p.)-utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Burmistrz Miasta T. postanowieniem z dnia 4 lutego 2021r. znak [...] orzekł o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku M. O. i M. O. z dnia 4 stycznia 2021r. w sprawie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2020. Organ I instancji wyjaśnił, że M. i M. O., pomimo wezwania, nie uzupełnili w wyznaczonym terminie braków podania i nie przedłożyli wskazanych w wezwaniu dokumentów oraz nie udzielili żądanych informacji. Podkreślono, że wezwanie z dnia 7 stycznia 2021r. zostało opatrzone pouczeniem, iż w przypadku niezłożenia żądanych dokumentów i udzielenia niezbędnych informacji podanie pozostanie bez rozpatrzenia. Wyjaśniono, że jednym z niezbędnych dokumentów do rozpatrzenia wniosku o ulgę podatkową jest wypełniony formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis.
Zażalenie na ww. postanowienie złożyły strony. Strony podniosły, że w przedmiotowej sprawie toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zakończone wyrokiem z dnia 20 października 2020r. sygn. akt: I SA/Kr 1357/19. W wyroku opisana jest dokładnie cała sytuacja dotycząca tej sprawy. Odwołujący wyjaśniają ponadto, że do dnia dzisiejszego droga jest zablokowana, co uniemożliwia im korzystanie i zarobkowanie z samochodu o nr rej. [...]
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia wskazało, że zgodnie z art.169§1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (art. 169§4 O.p.).
Brakami formalnymi mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Brak formalny może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania. Niespełnienie przez pismo (podanie) wymogów przewidzianych przepisami prawa nie ogranicza się jedynie do przepisów ordynacji podatkowej (uchwała NSA w Warszawie z 26.05.2003r. sygn. akt: FPK 3/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 125). Do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego do wezwania wnioskodawcy w celu ich usunięcia na podstawie art. 169§1 O.p., należy zaliczyć tylko te braki, które uniemożliwiają nadanie wnioskowi właściwego biegu. Dlatego też prowadzenie postępowania wyjaśniającego i wzywanie strony do złożenia dokumentów czy wyjaśnień w sprawie nie może odbywać się przy zastosowaniu sankcji określonej w tym przepisie, albowiem regulacja ta dotyczy braków podania, nie zaś braków lub uzupełnienia materiału dowodowego w prowadzonym przez organ postępowaniu.
Kolegium wskazało, że strony w dniu 4 stycznia 2021r. zwróciły się do organu I instancji o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2020 należnego od samochodu o nr rej. [...] Wniosek z dnia 4 stycznia 2021r. zawierał braki formalne uniemożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie polegające na braku przedłożenia wymaganych prawem dokumentów. Wnioskodawcy prowadzą działalność gospodarczą, zatem zastosowanie do wnioskowanej przez nich ulgi ma art. 67b§1 O.p. określający warunki udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, które nie stanowią pomocy publicznej (§1 pkt 1), stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis (§1 pkt 2), stanowią pomoc publiczną, wymienioną w art. 67b§1 pkt 3 O.p.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 743 ze zm.) podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości ) i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona, pomoc de minimis. Wzór formularza ww. informacji określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 oraz z 2013r. poz. 276).
W związku powyższym zachodziła konieczność wezwania M. O. i M. O. do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie wymaganej prawej informacji przedstawianej przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis. Burmistrz Miasta T. postanowieniem z dnia 7 stycznia 2021r. znak [...] wystosował do Stron stosowane wezwanie wskazując rodzaj żądanych dokumentów oraz informacji. Wraz z wezwaniem organ podatkowy przedstawił stronom formularz informacji, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Postanowienie zawierało pouczenie, że nie zastosowanie się do niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o udzielenie ulgi bez rozpatrzenia. Strony nie uzupełniły braków swojego wniosku w terminie zakreślonym przez organ I instancji. W tej sytuacji Burmistrz Miasta T. był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania, na podstawie art. 169§4 O.p. postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Kolegium podkreśla, że informacja, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 743 ze zm.) jest wymaganym prawem załącznikiem do wniosku podatnika prowadzącego działalność gospodarczą o udzielenie ulgi podatkowej. Brak przedłożenia wypełnionego formularza informacji uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie podanie o ulgę podatkową.
Odnosząc się do treści zażalenia, Kolegium wyjaśniło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 października 2020r. sygn. akt: I SA/Kr 1357/19 rozpatrywał sprawę umorzenia zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za okres I raty 2019r. W rozpatrywanym przypadku sprawa dotyczy z kolei wniosku o umorzenie zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2020, a zatem jest to odrębna sprawa podatkowa.
Wydane rozstrzygnięcie nie pozbawia Podatników możliwości ponownego ubiegania się o udzielenie wnioskowanej ulgi. W tym miejscu SKO w K. wyjaśnia, że skoro postępowanie w sprawie udzielenia ulgi jest postępowaniem wszczętym na wniosek samego zainteresowanego, winien on współpracować z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy. W takim przypadku ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę wnioskodawcy. W interesie zobowiązanego leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Wnioskodawca musi mieć świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Do niego należy inicjatywa dowodowa, choć organ podatkowy powinien dokonać weryfikacji dowodów przedstawionych przez stronę według zasad ogólnych, w szczególności z zachowaniem zasady wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym Wnioskodawca powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów i nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem.
W skardze do Sądu zarzucono naruszenie:
1.przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 169§1 O.p. poprzez uznanie, że podanie skarżących nie spełniało wymogów określonych przepisami prawa w sytuacji gdy skarżący nie starali się o pomoc de minimis,
2.niezastosowanie przepisu art. 67a §1 O.p. a przez to niedokonanie subsumpcji stanu faktycznego przez pryzmat przedmiotowego przepisu a w konsekwencji niezbadanie ziszczenia się przesłanki ważnego interesu podatnika we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie postanowienia SKO w K. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
U podstaw sporu w niniejszej sprawie legło uprawnienie organu podatkowego do pozostawienia bez rozpatrzenia (art. 169§1 i §4 O.p.) wniosku strony z dnia 22 lutego 2021r. o umorzenie zaległości podatkowych, którego braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Skorzystanie z tego prawa nie narusza obowiązku organów podatkowych merytorycznego załatwiania spraw czy to wszczynanych z urzędu, czy też inicjowanych wnioskiem (podaniem) strony. Oznacza ono bowiem, że zaistniały przewidziane prawem przesłanki zakończenia spraw z przyczyn formalnych (m.in. art. 169§1 w zw z §4 O.p.).
W myśl zastosowanego przez organy podatkowe art. 169§1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
Wymogami, o których mowa w art. 169§1 O.p., są w szczególności wymagania formalne określone w art. 168§2 i §3 tej ustawy, stanowiącym, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych oraz podpis (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2006r., sygn. akt I FSK 118/06-CBOSA).
Przepisy te regulują wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa - złożenie podania o wszczęcie postępowania - spowodowało skutek prawny. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu. Przestrzeganie tych ograniczonych wymagań formalnych, ustalenie przez organ podatkowy, czy podanie o wszczęcie postępowania wypełnia je, ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie wymagań formalnych zarówno gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez stronę, a następnie, że tylko treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania.
Wskazane przepisy wyznaczają minimum wymagań formalnych, od spełnienia których uzależnione jest uznanie czynności procesowej za prawnie skuteczną. Są one niezbędne, aby możliwe było ustalenie elementów zasadniczych dla prowadzenia postępowania w danej sprawie, a mianowicie osoby, która składa podanie oraz przedmiotu tego postępowania.
Z brakami formalnymi mamy zatem do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania (patrz. np. art. 75§3 O.p.).
Intencją skarżących było to by umorzyć zaległości z powodu uniemożliwienia im korzystania z pojazdu gdyż droga jest zablokowana.
Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w piśmie z dnia 22 lutego 2021r. - skarżący zawarli wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Skarżący prowadzą działalność gospodarczą. W przypadku przedsiębiorców - ulga taka związana z ich działalnością, kwalifikowana jest jako pomoc publiczna a to oznacza, że prócz przesłanek wynikających z art. 67a O.p. i argumentów samej strony, organ jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku z uwzględnieniem przepisów o pomocy dla przedsiębiorców. Organ nie mógł pominąć warunków tej pomocy dla podmiotu, który jest przedsiębiorcą zatem musiał sięgnąć do warunków pomocy de minims, także wtedy gdy strona nie podnosi złej sytuacji materialnej.
Zgodnie z art. 67a§1 pkt 3 O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W myśl zaś art. 67b§1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a:
1.które nie stanowią pomocy publicznej;
2.które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;
3.które stanowią pomoc publiczną:
a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia,
b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym,
c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,
d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty,
e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,
f) na szkolenia,
g) na zatrudnienie,
h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,
i) na restrukturyzację,
j) na ochronę środowiska,
k) na prace badawczo-rozwojowe,
l) regionalną,
m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie §6 przez Radę Ministrów.
W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie ulg, o których mowa w art. 67a§1 pkt 3 O.p. wszczynane może być jedynie na wniosek, a zatem to wnioskodawca określa zakres tego postępowania. Organ podatkowy nie może zakresu tego określić samodzielnie. Nie może więc sam zadecydować o umorzenie jakich zaległości podatkowych występuje podatnik. Organ nie mógł też poprzestać na ogólnikowym stwierdzeniu, iż chodzi tu o zaległości.
Organ zasadnie pismem z dnia 07 stycznia 2021r. wezwał skarżącego do doprecyzowania zakresu żądania. Organ pouczył skarżącego, że czynności tej należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania tego wezwania, jak również, że nieuzupełnienie braków formalnych w tym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącym, na wskazany przez niego adres w dniu 11 stycznia 2021r.
Skarżący w wyznaczonym terminie nie zastosowali się do powyższego wezwania i nie doprecyzowali treści swojego żądania. W tej sytuacji organ podatkowy pierwszej instancji był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania, na podstawie art. 169§4 O.p. postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, co uczynił.
W ocenie Sądu organ podatkowy I instancji wykonał wszystkie ciążące na nim obowiązki nałożone przepisami prawa w sytuacji, gdy podanie podatnika zawiera braki formalne uniemożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie. Organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku oraz pouczył o skutkach niedopełnienia tych czynności w wyznaczonym terminie. Organ działał więc na podstawie i w granicach prawa.
Rozstrzygnięcia organów podatkowych znajdują oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a organy te nie powoływały się na okoliczności inne niż wynikające z obowiązujących przepisów.
Zasada prawdy obiektywnej, wskazuje na konieczność ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób odzwierciedlający rzeczywisty przebieg zdarzeń. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest jednoznaczny - skarżący, któremu doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, nie zastosował się do tego wezwania. Z takim zaś stanem faktycznym - jak wskazano wyżej - przepisy Ordynacji podatkowej łączą pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
Zauważyć jednocześnie należy, że wydanie formalnego postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, nie czyni sprawy umorzenia zaległości podatkowych rzeczą osądzoną.
Skoro w niniejszej sprawie nie rozstrzygnięto merytorycznie sprawy wniosku o umorzenie zaległości podatkowej co pozwala podatnikom ponownie złożyć wniosek o ich umorzenie stosując się do wszystkich zaleceń niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy. Wniosek taki należy złożyć do właściwego organu podatkowego .
Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu zarzuty skarga okazała się bezpodstawna. Ponadto Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.
Zatem, zważywszy powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.