I SA/Kr 1003/23

I SA/Kr 1003/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska
Piotr Głowacki /sprawozdawca/
Urszula Zięba /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1003/23. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 lipca 2023 r., nr SKO.EA/418/44/2023, w przedmiocie uznanie zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione; 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Kr 1003/23.
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 31.7.2023 roku, nr SKO.EA/418/44/2022, po rozpatrzeniu zażalenia D.W. na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17.3.2023 roku, nr 107/2023 o oddaleniu zarzutu w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 19.1.2023 roku w zakresie nieistnienia obowiązku, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu stwierdzono, że na podstawie w/w tytułu wykonawczego organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania opłaty dodatkowej w związku z nieopłaconym postojem w dniu 6.07.2022 r. samochodu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], przy ulicy [...] w Krakowie - na drodze publicznej, bez potwierdzenia opłaty uiszczonej za postój pojazdu. Opisano także przebieg postępowania reklamacyjnego. Nie uwzględniono zarzutu skarżącego, że omyłkowo wprowadził on numer rejestracyjny samochodu osobowego [...] [...], którego to dane wpisał do aplikacji bankowej, korzystając z tego samochodu, jako samochodu zastępczego przez pewien czas i przez pomyłkę parkując samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 6.7.2022 roku przy ulicy [...] w Krakowie - na drodze publicznej uiścił opłatę za pojazd o nr rej. [...] zamiast za samochód rzeczywiście zaparkowany. W dniu 6 lipca 2022 roku zgłosił on reklamację i załączając dowód uiszczonej opłaty.
Wedle organu w dniu 6.7.2022 roku za pomocą aplikacji bankowej obsługującej system płatności mobilnych moBilet został opłacony postój samochodu marki [...] o nr rej. [...] . Jednak sprawa dotyczy zaparkowanego przy ulicy [...] w Krakowie samochodu marki [...] o nr rej. [...] , za postój którego nie była wniesiona opłata za postój. Podkreślono, iż zgodnie z uchwałą nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa, "za postój w obszarze płatnego parkowania opłatę należy wnieść z góry za cały deklarowany czas postoju, nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego". Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 2 przywołanej uchwały "Przed wniesieniem opłaty należy wprowadzić (wpisać) numer rejestracyjny pojazdu, dla którego postój jest opłacany. Obowiązek ten dotyczy wszystkich form płatności, które taką funkcję posiadają."
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zobowiązany podniósł, iż SKO w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołuje się na przepis uchwały Rady Miasta Krakowa, co do którego NSA stwierdził nieważność (§3 ust. 7 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. Nr LXXXIX2177/17 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania). Powołany § 3 ust. 7 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 roku numer LXXXIX2177/1 stanowi, że "Postój przy użyciu nieważnego dowodu wniesienia opłaty lub postój pojazdu opłaconego w parkometrze, poprzez płatność mobilną lub inną formę płatności, którego numer rejestracyjny nie został podany lub prawidłowo podany, pomimo że podanie numeru rejestracyjnego było wymagane jest równoznaczny z nieuiszczeniem opłaty". Przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia dowodu opłaty bez podania numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. Skoro przepis prawa miejscowego został unieważniony przez NSA, to nie może Prezydent Miasta Krakowa twierdzić, że błędne podanie numeru rejestracyjnego pomimo wniesienia opłaty jest równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Skarga jest uzasadniona.
W poddanej sądowej kontroli sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a co prowadzi do uwzględnienia skargi i uchylenia postanowień organów obu instancji.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy u.p.e.a., przy czym zgodnie z art. 18 tej ustawy - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy, w tym podniesiony w niniejszej sprawie z pkt 1 tego przepisu – nieistnienie obowiązku.
Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w związku z nieopłaconym postojem samochodu, jak podkreślały skarżone organy, wynikał z okoliczności, iż w dniu 6.7.2022 r. za pomocą aplikacji bankowej obsługującej system płatności mobilnych moBilet skarżący opłacił postój samochodu marki [...] o nr rej. [...], a nie samochodu marki [...] o nr rej. [...], który znajdował się w tej strefie. Wedle organów z powołaniem się przez nie na § 3 ust. 2 uchwały nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania - przed wniesieniem opłaty należy wprowadzić (wpisać) numer rejestracyjny pojazdu, dla którego postój jest opłacany. Obowiązek ten dotyczy wszystkich form płatności, które taką funkcję posiadają. Powyższe ich zdaniem powoduje, że błędnie wpisany nr rejestracyjny pojazdu w dowodzie uiszczonej opłaty implikuje nieopłacenie postoju i w efekcie konieczność uiszczenia kary w postaci opłaty dodatkowej.
Organy pominęły jednak, że jak słusznie wskazano w skardze, NSA stwierdził nieważność § 3 ust. 7 w/w uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r. Nr LXXXIX2177/17 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, który nieprawidłowe podanie numeru rejestracyjnego na dowodzie opłaty za parkowanie wiązał z nieuiszczeniem takiej opłaty. Wedle stanowiska NSA przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia dowodu opłaty bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. Skoro ten przepis prawa miejscowego został unieważniony przez NSA, to organy egzekucyjne nie mogą ograniczać swoich ustaleń w niniejszej sprawie egzekucyjnej do okoliczności błędnego podania numeru rejestracyjnego pojazdu przez skarżącego w dowodzie opłaty, ale ocenić czy opłata została faktycznie uiszczona za stwierdzony czas parkowania. Tylko w przypadku, gdyby zobowiązany zaparkował dwa samochody w oparciu o jedną uiszczoną opłatę zachodziłaby podstawa obciążania go opłatą dodatkową. W sytuacji zaś jedynie omyłkowego podania numeru rejestracyjnego samochodu tej samej marki i parkowania tylko jednego samochodu w tym czasie, brak prawnego uzasadnienia do uiszczania drugiej opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Prowadziłoby to wprost do pobrania dwukrotnie opłaty, raz omyłkowo wniesionej za pojazd o innym numerze rejestracyjnym niż ten znajdujący się w strefie, a drugi raz opłaty podwyższonej za rzekome nieuiszczenie opłaty za parkowanie w SPP.
Organy zatem błędnie oceniły, iż omyłkowe podanie numeru rejestracyjnego pomimo wniesienia opłaty jest równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty. W tych okolicznościach, brak było podstaw do uznania za niezasadny zarzutu skarżącego co do nieistnienia obowiązku, zwłaszcza, iż skarżący wyraźnie zaakcentował w toku sprawy okoliczności wyżej uznane przez sąd.
Z tego względu zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i postanowienie organu I instancji, zostały na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 135 ustawy o p.p.s.a. uchylone.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.