I SA/Kr 1/25

I SA/Kr 1/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski
Piotr Głowacki /sprawozdawca/
Urszula Zięba /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 169 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1/25. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 listopada 2024 roku, nr 0112-KDIL1-2.4012.404.2024.3.AW, w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Kr 1/25.
UZASADNIENIE
W dniu 11 lipca 2024 r. P.B. (skarżący) wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącym zwolnienia od podatku VAT opisanych usług.
We wniosku wyjaśnił, że jest polskim rezydentem podatkowym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, który od lipca 2020 roku prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Zgodnie z Polską Klasyfikacja Działalności (PKD) przeważającą działalnością jego firmy jest działalność agencji reklamowych - kod 73.11.Z. Faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej jest jednak szereg różnych aktywności z szeroko pojętego zakresu działalności influencerskiej. Dalej opisał, że w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności świadczy między innymi usługi polegające na wykonywaniu występów scenicznych, przede wszystkim w postaci koncertów. Skarżący nie jest organizatorem koncertów, ale świadczy swoje usługi dla profesjonalnych podmiotów zewnętrznych, które takie koncerty organizują. Następnie to te podmioty sprzedają bilety konsumentom w swoim imieniu i na własną rzecz. Innymi słowy, skarżący sprzedaje swoje usługi widowiskowe organizatorom koncertów, a te podmioty organizują koncerty i uzyskują przychód ze sprzedaży biletów. Poza swoją aktywnością bezpośrednio na scenie, w ramach przygotowania koncertów skarżący odpowiada za zaangażowanie osób, które towarzyszą mu na scenie, aktywną promocję wydarzenia w swoich mediach społecznościowych, organizację dojazdu dla siebie i zespołu, wspólne z organizatorem planowanie szczegółów występu. Dba również o swoją prezencję sceniczną, a także kreuje stylizacje i pomysły na elementy show. Wobec pojawiających się w tej materii wątpliwości, strona zapytała we wniosku o interpretację, czy świadczone usługi udzielania koncertów / widowisk scenicznych opisane we wniosku korzystają ze zwolnienia z podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług? Następnie strona przedstawiła własne stanowisko odnośnie powyższych
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 14 października 2024 r., znak 0112-KDIL1-2.4012.404.2024.2.DS na podstawie art. 169 § 4 w zw. z art. 14h, art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, uznając, iż nie udzielono odpowiedzi na wezwanie:
• czy usługi udzielania koncertów/widowisk scenicznych stanowią usługi kulturalne, tj. działalność polegającą na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury w rozumieniu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a jeżeli tak, to jakie czynniki decydują o kulturalnym charakterze tych usług;
• czy usługi udzielania koncertów/widowisk scenicznych świadczy jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca, w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych;
• czy w związku z udzielaniem koncertów/widowisk scenicznych przysługuje mu wynagrodzenie w formie honorariów;
• czy usługi udzielania koncertów/widowisk scenicznych należą do którejkolwiek kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.
W/g organu w odpowiedzi wnioskodawca wskazał, że odpowiedź na zadane w wezwaniu pytania jest "pośrednio" przedmiotem zapytania w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jedynie w odpowiedzi na pytanie nr 3 doprecyzował, że świadczy swoje usługi za wynagrodzeniem. Nie wyjaśnił jednak, czy w/w. wynagrodzenie przysługuje w formie honorariów, uznając że kwestia ta jest również "pośrednio" przedmiotem zapytania
Skarżący wniósł zażalenie zarzucając, iż wyczerpująco przedstawił stan faktyczny, co umożliwiało wydanie interpretacji indywidualnej.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 roku nr: 0112-KDIL1- 2.4012.404.2024.3.AW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Zdaniem organu w odpowiedzi na p pytanie nr 1 wskazał wnioskodawca, że stwierdzenie, czy działalność sceniczna stanowi usługi kulturalne tj. działalność polegającą na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87) jest pośrednio przedmiotem zapytania w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Odpowiedź na to pytanie stanowi element oceny prawnej stanu faktycznego, a nie element samego stanu faktycznego, gdyż wymaga interpretacji przepisów, a nie opisu faktów. Nie wskazał wnioskodawca również czynników mających decydować o kulturalnym charakterze tych usług.
Podobnie w odpowiedzi na pytanie nr 2 wyjaśnił, że stwierdzenie, czy świadczy swoje usługi jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.) jest pośrednio przedmiotem zapytania w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Odpowiedź na to pytanie stanowi element oceny prawnej stanu faktycznego, a nie element samego stanu faktycznego, gdyż wymaga interpretacji przepisów, a nie opisu faktów.
Również w odpowiedzi na pytanie nr 4 tłumaczył, że stwierdzenie, czy usługi udzielania koncertów/widowisk scenicznych opisane we wniosku należą do którejkolwiek kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) jest pośrednio przedmiotem zapytania w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jego zdaniem, odpowiedź na to pytanie stanowi element oceny prawnej stanu faktycznego, a nie element samego stanu faktycznego, gdyż wymaga interpretacji przepisów, a nie opisu faktów.
Natomiast udzielając odpowiedzi na pytanie nr 3 doprecyzował, że świadczy swoje usługi za wynagrodzeniem. Jednocześnie uznał, że stwierdzenie, czy przysługuje mu wynagrodzenie w formie honorariów jest pośrednio przedmiotem zapytania w ramach wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jego zdaniem, odpowiedź na to pytanie stanowi więc element oceny prawnej stanu faktycznego, a nie element samego stanu faktycznego, gdyż wymaga interpretacji przepisów (w zakresie określenia czym jest honorarium), a nie opisu faktów. Z odpowiedzi na to pytanie wynika, że oczekuje od organu podatkowego m.in. określenia czym jest honorarium.
Biorąc pod uwagę, że interpretacja indywidualna nie może wychodzić poza zakres opisanego stanu faktycznego i nie może zakładać w tym zakresie jakichkolwiek domniemań słusznie przyjęto, że pomimo wezwania wniosek nie został skutecznie uzupełniony. "Uzupełniony" w wyniku wezwania opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej i nie może stanowić podstawy faktycznej dla wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie. W analizowanej sprawie istniały zatem podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 169 § 1 i § 4 w związku z art. 14h oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez bezpodstawnie przerzucenie ciężaru interpretacyjnego na skarżącego, na co wskazuje treść wezwania z dnia 3 października 2024 r., a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie; art. 14b § 1 O.p., przez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać zastosowany, a interpretacja wydana.
Pytania zadane przez Dyrektora KIS dotyczą hipotezy normy prawnej, a więc okoliczności, od których zaistnienia zależy, czy norma (zwolnienie od opodatkowania) znajdzie zastosowanie czy też nie. Dyrektor KIS nie zapytał o opis faktycznych czynności wykonanych przez skarżącego w ramach jego działalności, nie poprosił o doprecyzowanie ich fizycznego przebiegu, zakresu obowiązków, szczegółów kontraktowych. Organ zażądał odpowiedzi, czy czynności podejmowane przez skarżącego można zakwalifikować w odpowiedni sposób wskazany w normie prawnej, a więc zapytał o kwalifikację prawną tych czynności. Pytanie organu nie było więc pytaniem o stan faktyczny, ale było pytaniem o prawo. Odpowiedź strony z językowego i logicznego punktu widzenia stanowiłaby wykładnię prawa. Wykładnia przepisu prawa podatkowego jest natomiast obowiązkiem organu interpretacyjnego.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli zaskarżonych postanowień w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie sąd konstatuje, że są one wadliwe.
Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle postawionego przez skarżącego pytania, organ był uprawniony wezwać go w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia wniosku (opisu stanu faktycznego sprawy) poprzez uszczegółowienie opisu usług i czynności jakie wykonuje. We wniosku wyraźnie podkreślono, iż przedmiotem pytania była ocena prawna, czy wskazywane usługi korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżący wywodził, że przedmiotem jego wątpliwości jest ocena usług pod kątem tego, czy mogą być uznane za usługi kulturalne, a jednocześnie podkreślił, że w jego ocenie usługi te nie należą do którejkolwiek kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc wyłączających zwolnienie.
Odpowiedź na powyższe pytanie rozstrzygać miała sporną kwestię na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) oraz art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług.
Zatem pytania organu, o ile co do zasady, w zakresie ewentualnego sprecyzowania - uszczegółowienie opisu usług można by uznać za zasadne, zawierały jednak podstawową i decydującą wadę - sprowadzały się w swojej istocie (pytanie pierwsze, drugie i czwarte z wezwania o uzupełnienie wniosku) do tego, aby to sam wnioskodawca wskazał, czy świadczy usługi kulturalne, jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca, w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz czy ewentualnie usługi udzielania koncertów/widowisk scenicznych należą do którejkolwiek kategorii czynności wyłączonych z uzyskania zwolnienia z podatku. Tymczasem w kontekście danych przedstawionych wniosku i stanowisku własnym wnioskodawcy, jego wątpliwości budziło to, czy przedstawione usługi i czynności podejmowane w ramach opisanych usług dotyczą zwolnienia z podatku, czy podlegają wyłączeniu ze zwolnienia. Wezwanie wnioskodawcy stanowi więc w ocenie sądu, uchylenie się od rozstrzygnięcia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Tylko jeśli opis stanu faktycznego nie jest wystarczająco kompletny i nie wszystkie istotne jego elementy zostały przedstawione można wezwać o ich uzupełnienie, aby następnie podlegały ocenie pod kątem przepisów prawa podatkowego, w zakresie przyjętego przez wnioskodawcę stanowiska prawnego. Skarżony organ tymczasem domaga się przeniesienia kwestii oceny prawnej do sfery opisu faktów – stanu faktycznego i w efekcie domaga się, żeby podatnik sam odpowiedział na sporne pytanie. Powyższe wskazuje, że doszło do przerzucania ciężaru oceny stanu faktycznego na podatnika pod pozorem konieczności doprecyzowania wniosku. Wezwanie o doprecyzowanie wniosku poprzez uzupełnienie opisu stanu faktycznego, jak i ocena odpowiedzi udzielonej przez skarżącego, wskazują, że organ przerzucił na wnioskodawcę ciężar przesądzenia kluczowej kwestii, od której zależy ustalenie sposobu spornego opodatkowania. To wnioskodawca zaznaczył, że oczekuje od organu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy usługi przez niego świadczone korzystają ze zwolnienia podatkowego. Powyższe oznacza, że kwestia właściwej klasyfikacji usług budziła wątpliwości skarżącego, a równocześnie miała istotne znaczenie dla zastosowania właściwej normy prawa podatkowego. Tym samym obowiązkiem organu było udzielić odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytanie, a także wyjaśnienie podstawy takiej odpowiedzi, ewentualnie należało wezwać o doprecyzowanie opisu usług, ale tylko w zakresie ich faktycznej treści, a nie oceny prawnej, która końcowo należy do organu w ramach obowiązku udzielenia indywidulanej interpretacji. Podsumowując organ nie był uprawniony do uzależnienia wydania interpretacji indywidualnej od uzupełnienia przez skarżącego wniosku o "jednoznaczne" wskazanie przez niego samego czy usługi, które świadczy podlegają zwolnieniu określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o podatku od towarów i usług oraz czy należą do którejkolwiek kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc wyłączających zwolnienie. Z wniosku oraz pisma uzupełniającego wyraźnie wynika, że kwestia ta nie stanowiła elementu stanu faktycznego, ale oceny prawnej.
Wobec tego organ błędnie zastosował art. 14g Ordynacji podatkowej pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a.