I SA/Kr 1/23

I SA/Kr 1/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Wiesław Kuśnierz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Rada Gminy~Wójt Gminy
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 7 ust. 3 i art. 20d ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 1/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź, WSA Urszula Zięba (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi L. Spółka jawna z siedzibą w L. na uchwałę Nr XXIV/288/2021 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości I. stwierdza nieważność § 4 ust. 2 pkt 1 oraz § 6 ust. 4 pkt 1 zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Lisia Góra na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Rada Gminy Lisia Góra działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 z późn. zm.) i art. 7 ust. 3 i art. 20b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.). dalej "u.p.o.l.", w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną (Dz.U. z 2019 r. poz. 297, z 2020 r. poz. 2343) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej na lata 2014-2021 (Dz. U. poz. 878, z 2020 r. poz. 2136), podjęła uchwałę nr XXIV/288/2021 z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na terenie Gminy Lisia Góra.
Na mocy tej uchwały zostało wprowadzone zwolnienie z podatku od nieruchomości nowo wybudowanych budynków lub ich części, nowo wybudowanych budowli lub ich części stanowiących inwestycję początkową w rozumieniu § 3 pkt 10 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie warunków udzielania zwolnień z dnia 9 stycznia 2015 r., zlokalizowanych na terenie Gminy Lisia Góra (§1 ust. 1 uchwały).
Stosownie do zapisów §4 ust. 2 uchwały zwolnienie przysługuje przy spełnieniu łącznie następujących warunków:
1) nieposiadania zaległości z tytułu podatków i opłat lokalnych, podatku rolnego i leśnego, dla których organem podatkowym jest Wójt Gminy Lisia Góra oraz zaległości w stosunku do Gminy Lisia Góra, w dniu dokonania zgłoszenia zamiaru skorzystania z pomocy ;
2) rozpoczęcia inwestycji początkowej w terminie do sześciu miesięcy, liczonego od dnia dokonana zgłoszenia, o którym mowa w § 3 niniejszej uchwały;
3) zakończenia inwestycji początkowej w okresie nieprzekraczającym 2 lat, liczonym od dnia rozpoczęcia inwestycji początkowej.
W §6 ust. 4 uregulowano przypadki utraty przez przedsiębiorcę prawa do zwolnienia, o którym mowa w §1 ust. 1 uchwały. Są to:
1) wystąpienie w okresie obowiązywania zwolnienia zwłoki w regulowaniu podatków i opłat lokalnych, podatku rolnego i leśnego, dla których organem podatkowym jest Wójt Gminy Lisia Góra oraz należności w stosunku do Gminy Lisia Góra;
2) postawienie podatnika w stan upadłości lub likwidacji w trakcie trwania zwolnienia oraz przed upływem 3 lat po zakończeniu okresu trwania zwolnienia;
3) naruszenie przez podmiot warunków określonych niniejszą uchwałą, w tym także gdy przedsiębiorca nie odpowie na wezwanie Wójta Gminy Lisia Góra;
4) podanie nieprawdziwych danych lub niezaktualizowanie danych w zakresie złożonego zgłoszenia oraz innych informacji mających wpływ na prawo do zwolnienia, przedłożonych Wójtowi Gminy Lisia Góra;
5) gdy inwestycja początkowa nie zostanie utrzymana przez okres co najmniej 5 lat, a w przypadku MŚP, co najmniej 3 lat od daty zakończenia jej realizacji;
6) zbycia (w tym także wniesienie aportu) nieruchomości korzystającej ze zwolnienia w oparciu o w/w uchwalę, gdyż na nabywcę nie przenosi się prawa dotychczasowego przedsiębiorcy do korzystania ze zwolnienia.
W §9 ust. 2 uchwały wskazano, że uchwała obowiązuje do dnia 31.12.2021 r., z tym że prawa do zwolnienia nabyte w czasie obowiązywania uchwały, trwają przez okres w niej przewidziany.
L. spółka jawna z siedzibą w L. zaskarżyła w części ww. uchwałę, tj. w zakresie §4 ust. 2 pkt 1 oraz §6 ust. 4 pkt 1, które uzależniają udzielenie zwolnienia i jego utratę od braku zaległości w stosunku do Gminy, które w sposób jednoznaczny odwołują się do cech podmiotowych podatnika.
Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. art. 20d ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 168 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. przez:
a) wprowadzenie w zaskarżonej uchwale warunku udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości w postaci braku zadłużenia wobec gminy, który to warunek nie jest dopuszczalny, gdyż nie został przewidziany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. oraz Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej na lata 2014-2021 (Dz. U. poz. 878, z 2020 r. poz. 2136);
b) wprowadzenie w zaskarżonej uchwale zwolnienia podmiotowego od podatku od nieruchomości, dotyczącego tylko tych podmiotów, które nie mają zadłużenia wobec gminy, podczas gdy art. 7 ust. 3 u.p.o.l. upoważnia gminę tylko do wprowadzania zwolnień przedmiotowych;
2) art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.), dalej "O.p.", w zw. z art. 220 § 1 O.p. w zw. z art. 78 Konstytucji RP przez faktyczne istotne ograniczanie podatnika w jego prawie do kontroli instancyjnej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, gdyż w przypadku złożenia odwołania od decyzji podatnik pozostaje w zwłoce z zapłatą podatku i jest zadłużony wobec gminy, a w konsekwencji traci zwolnienie z podatku od nieruchomości za kolejny rok;
3) art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 2 i 84 Konstytucji RP, przez takie ukształtowanie zakresu podmiotowego zwolnienia od podatku od nieruchomości, wyłączającego z niego podatników, których zadłużenie wobec gminy powstało w sposób niezawiniony, wskutek oczywistej omyłki rachunkowej, lub jest nieznaczne, co jest sprzeczne z zasadą sprawiedliwości podatkowej oraz z zasadą równości i powszechności opodatkowania;
4) art. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 albo pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 21 § 1 pkt 1 albo pkt 2 w związku z art. 6 ust. 6 i ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przez określenie podmiotowo-przedmiotowych zasad ustalania spełnienia przesłanek korzystania ze zwolnienia, jak też skutków utraty prawa do tej preferencji podatkowej, co jest sprzeczne z przepisami o charakterze ustawowym.
Ponadto zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady proporcjonalności poprzez użycie przez Radę Gminy Lisia Góra zbyt uciążliwych wymogów dla podatników dla osiągnięcia zamierzonego celu (zwolnienia podatkowego).
W związku z tym wniesiono o stwierdzenie nieważności §4 ust. 2 pkt 1 oraz §6 ust. 4 pkt 1 zaskarżonej uchwały, ewentualnie o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie. Wniesiono także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zalegających w aktach postępowania podatkowego prowadzonego przez Wójta Gminy wobec Spółki, co pozwoli na wykazanie interesu prawnego oraz legitymacji procesowej w przedmiocie częściowego zaskarżenia ww. uchwały, jak również zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Spółka podała w szczególności, że jest beneficjentem uchwały Nr XXIV/288/2021 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej na terenie Gminy Lisia Góra (Dz.U. Woj. Małop. z 2021 r., poz. 2431). Spółka na bieżąco realizuje wszystkie uprawnienia i obowiązki wynikające z ww. aktu prawa miejscowego. Z przyczyn niezawinionych przez Spółkę, nie został zrealizowany przelew z dnia 15 kwietnia 2022 roku z tytułu IV raty podatku od nieruchomości. Obecnie toczy się postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy Lisia Góra, które zgodnie z postanowieniami uchwały doprowadzi do utraty zwolnienia podatkowego przez stronę skarżącą. Dlatego też Spółka ma interes prawny w zaskarżeniu w części uchwały, gdyż pomimo że obowiązywała ona do końca 2021 r., to prawa do zwolnienia nabyte w czasie obowiązywania uchwały, trwają przez okres w niej przewidziany. Strona skarżąca podała, że identyfikuje niezgodność przedmiotowej uchwały z art. 7 ust. 3 u.p.o.l., tj. zarzuca jej wydanie z przekroczeniem delegacji ustawowej. Organ konstruując normę zwolnienia z podatku oprócz określenia przedmiotu wprowadził bowiem również element podmiotowy w postaci braku zadłużenia przedsiębiorcy z jakiegokolwiek tytułu wobec Gminy Lisia Góra. Uprawnienie określone w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. do ustanawiania zwolnień przez gminę dotyczy wyłącznie zwolnień przedmiotowych, tj. takich, które odnoszą się do pewnej kategorii przedmiotów opodatkowania. Nie obejmuje natomiast prawa do ustanowienia zwolnień podmiotowo - przedmiotowych. Natomiast w zaskarżonej uchwale kwestionowane zapisy, uzależniające udzielenie zwolnienia i jego utratę od braku zaległości wobec Gminy Lisia Góra, wychodzą poza cechy stawiane nieruchomości objętej zwolnieniem i nie pozostają z nią w jakimkolwiek związku. W sposób jednoznaczny odwołują się one bowiem do cech podatnika. W tym więc zakresie, ustanowione zwolnienie ma charakter podmiotowy do wprowadzenia, którego Rada Gminy nie miała kompetencji.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie jej odrzucenie z uwagi na brak ww. uchwały w obrocie prawnym.
W uzasadnieniu organ podał w szczególności, że posłużenie się przy konstruowaniu zwolnienia od podatku kryterium podmiotowym nie wyklucza przedmiotowego charakteru tego zwolnienia. W przepisie ustanawiającym zwolnienie w sposób wyraźny wskazano, że obejmuje się zwolnieniem określone przedmioty podlegające opodatkowaniu, tj. budynki i budowle, lub ich części, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, będące własnością lub w użytkowaniu wieczystym przedsiębiorców, niebędące do dnia dokonania zgłoszenia, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, powstałe na skutek realizacji inwestycji początkowej. Zdaniem Rady Gminy Lisia Góra posłużenie się przy tym kryteriami podmiotowymi w celu sprecyzowania zakresu zwolnienia nie zmienia przedmiotowego charakteru zwolnienia. Skoro od podmiotu chcącego skorzystać ze zwolnienia w podatku od nieruchomości w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej można oczekiwać spełnienia szeregu warunków dotyczących stricte "tego podatnika", takich jak złożenie zgłoszenia, załączenie do tego zgłoszenia wskazanych dokumentów, to tym samym można oczekiwać również od takiego podmiotu uregulowania wszelkich zaległości wobec Gminy przed dniem zgłoszenia.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2023 r. Spółka ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy jednak nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W dniu 22 kwietnia 2021r. Rada Gminy Lisia Góra podjęła uchwałę nr XXIV/288/2021 w sprawie udzielenia zwolnienia od podatku od nieruchomości stanowiącego regionalną pomoc inwestycyjną na terenie Gminy Lisia Góra. Jako podstawę prawną podjęcia w/w uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Organ w § 4 ust 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały postanowił, że podatnik korzystający ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w niej uregulowanego: 1/ nie może posiadać zaległości z tytułu podatków, opłat lokalnych, podatku rolnego i leśnego, dla których organem podatkowym jest Wójt Gminy Lisia Góra oraz zaległości w stosunku do Gminy Lisia Góra, w dniu dokonania zgłoszenia zamiaru skorzystania z pomocy ;
Dodatkowo w § 6 ust 4 pkt 1 uregulowano przypadki utraty przez przedsiębiorcę prawa do zwolnienia, o którym mowa w §1 ust. 1 uchwały. Są to – między innymi – wystąpienie w okresie obowiązywania zwolnienia zwłoki w regulowaniu podatków i opłat lokalnych, podatku rolnego i leśnego, dla których organem podatkowym jest Wójt Gminy Lisia Góra oraz należności w stosunku do Gminy Lisia Góra.
W ocenie Sądu , iż unormowania powyższe pozostają w sprzeczności z art. 7 ust. 3 i art. 20d ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną.
Zgodnie z treścią art. 20b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielenie pomocy publicznej, uchwała ta powinna być podjęta z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015r. określa ono warunki zwolnień między innymi z podatku od nieruchomości, stanowiących pomoc publiczną, wprowadzonych w drodze uchwał rad gmin na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 20d przywołanej wyżej ustawy, zgodnie z treścią którego Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia warunki udzielania zwolnień stanowiących 3 i pomoc publiczną, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - mając na uwadze zapewnienie zgodności udzielania pomocy z warunkami dopuszczalności tej pomocy określonymi w przepisach Unii Europejskiej. Wskazać należy, iż ustawodawca w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną nie wprowadził warunku nabycia zwolnienia przez przedsiębiorcę w postaci braku zaległości podatkowych wobec gminy i urzędu skarbowego lub braku zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz społeczne. Warunku takiego nie przewiduje również rozporządzenie Komisji UE nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz.UE.L 187 z 26.6.2014). Warunku takiego nie zawierają również wytyczne Komisji Europejskiej w sprawie regionalnej pomocy państwa na lata 2014-2020 (akt nienormatywny, Dz.U.UE.C z dnia 23 lipca 2013r. Nr 209, str. 1). Uprawnienie określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych do ustanawiania zwolnień przez gminę dotyczy wyłącznie zwolnień przedmiotowych, tj. takich, które odnoszą się do pewnej kategorii przedmiotów opodatkowania. Nie obejmuje natomiast prawa do ustanowienia zwolnień podmiotowo - przedmiotowych, to jest wyłączenia z opodatkowania pewnych kategorii podmiotów znajdujących się w określonej sytuacji faktycznej lub prawnej. W ukształtowanym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż zwolnienie określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych może dotyczyć wyłącznie przedmiotu, a więc nieruchomości wykorzystywanych do różnego rodzajów działalności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 124/18, LEX nr 2768378 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. II FSK 3 773/13, Lex nr 2036662). Przy czym, co istotne, przedmiot ten winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a więc cechy przedmiotu muszą zostać tak w przepisie określone, żeby dotyczyły potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2016r., sygn. 11FSK1307/16, LEX nr 2168265). W zaskarżonej uchwale tymczasem kwestionowane zapisy, uzależniające udzielenie zwolnienia i jego utratę od braku zaległości wobec Gminy Lisia Góra z tytułu podatków, opłat lokalnych i innych zobowiązań, w sposób jednoznaczny odwołują się do cech podatnika, które to wychodzą poza cechy stawiane nieruchomości objętej zwolnieniem i nie pozostają z nią w jakimkolwiek związku. W tym więc zakresie, ustanowione zwolnienie, odwołując się do cech podatnika, ma charakter podmiotowy do wprowadzenia którego Rada Gminy Lisia Góra nie miała kompetencji (por. pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. I SA/Sz 489/19, LEX nr 2757080, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2019 r., sygn. I SA/Po 475/19, LEX nr 2728479 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. I SA/Ol 233/18, LEX nr 2505570).
Ponadto § 6 ust. 4 pkt 1 analizowanej uchwały wprowadza skutek w postaci utraty zwolnienia bezwzględnie w przypadku wystąpienia w okresie obowiązywania zwolnienia, zwłoki w regulowaniu podatków i opłat wobec Gminy. Tak sformułowany warunek (bez możliwości uwzględnienia czasem specyficznych okoliczności faktycznych związanych z brakiem zawinienia podatnika) jest także sprzeczny z zasadą proporcjonalności i zasadą zaufania do organów stanowiących prawo.
Wymóg proporcjonalności, czyli zakaz nadmiernej ingerencji, oznacza bowiem konieczność zachowania proporcji pomiędzy nałożonymi na podatnika obciążeniami (także w przypadku korzystania przez niego z ulgi) a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej, chodzi zatem o konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa. Zasada ta "łączy się z postulatem zachowania odpowiedniej proporcji pomiędzy stosowanym środkiem a osiąganym celem" (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt K 37/02).
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt P 25/06, mając na uwadze konstytucyjną zasadę proporcjonalności, którą wywodzi z art. 2 Konstytucji, szczególny nacisk kładzie na adekwatność celu i środka użytego do jego osiągnięcia; wskazuje, że spośród możliwych (i zarazem legalnych) środków oddziaływania należałoby wybierać środki skuteczne dla osiągnięcia celów założonych, a zarazem możliwie najmniej uciążliwych dla podmiotów, wobec których mają być zastosowane, lub dolegliwe w stopniu nie większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu.
Sąd w obecnym składzie podziela w pełni te poglądy i przyjmuje jako własne.
Natomiast za niepoparte żadną argumentacją prawną a zatem zupełnie dowolne uznał Sąd twierdzenia organu wskazujące, że posłużenie się przy konstruowaniu zwolnienia od podatku kryterium podmiotowym nie wyklucza przedmiotowego charakteru tego zwolnienia. Organ zdaje się w tym zakresie odnosić jedynie do zasad słuszności, nie używa natomiast argumentów prawnych.
Nie zaszły tez przesłanki do odrzucenia skargi podatnika – jak postulował to organ – zwłaszcza iż zaskarżone przepisy uchwały wywołały określone skutki prawne w okresie obowiązywania uchwały, na które wskazała strona skarżąca i w związku z którymi prowadzone jest postępowanie dotyczące – jak twierdzi strona skarżąca – utraty zwolnienia w związku z sytuacją niezawinioną przez podatnika.
Biorąc zatem pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - Sąd postanowił jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.