I SA/Ke 88/16

I SA/Ke 88/16 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2016-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta /sprawozdawca/
Maria Grabowska
Mirosław Surma /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II FSK 2350/16 - Wyrok NSA z 2018-08-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
art. 23, art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 4,
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
art. 2,
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
Dz.U. 2012 poz 361
art. 5a pkt 6 lit. a., art. 40 ust. 1 pkt 3,
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 258 par. 1 ust. 4, art. 122, art. 187 par. 1,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 106 par. 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...]nr [....] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Z. [...] r. nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. - Z. z [...] r.
nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2008, wydanej dla R. R..
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że decyzją z [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. - Z. ustalił dla R. R. miesięczną wysokość stawki karty podatkowej na rok 2008
w wysokości 461 zł przewidzianej dla działalności handlowej w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów nieżywnościowych. W wyniku postępowania kontrolnego organ stwierdził, że ewidencja sprzedaży prowadzona dla celów VAT w myśl art. 109 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.54. 535 ze zm.) nie zawierała wszystkich transakcji sprzedaży dokonanych w 2008 r. przez podatnika. Ustalono, że podatnik w kontrolowanym okresie dokonywał sprzedaży złomu
w ilościach hurtowych do Zakładu Przerobu Złomu Z. S.A. w K..
W okresie od 4 lutego 2008 r. do 8 sierpnia 2008 r., sprzedał łącznie 576,24 tony złomu. Za oddane odpady otrzymał 546.119,60 zł. W konsekwencji Dyrektor UKS
w K. decyzją [...] r. nr [...] określił R. R. zobowiązanie w VAT podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za marzec — grudzień 2008 r. Uwzględniając powyższe, postanowieniem z 2 lipca
2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. — Z. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na rok 2008.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia, czy realizowana przez podatnika sprzedaż złomu następowała w ramach porządkowania posiadanego placu gospodarczego (zarząd majątkiem prywatnym), czy też w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i czy w konsekwencji podatnik utracił prawo do opodatkowania
w formie karty podatkowej. Jednocześnie wskazał na wynikające z art. 23 i art. 25 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U.144.930 ze zm.) dalej "ustawa
o ryczałcie," zasady opodatkowania w formie karty podatkowej. Konsekwencją zaniedbania obowiązków, wynikających z ustawy o ryczałcie, jest utrata prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstania obowiązku płacenia podatku na zasadach ogólnych.
Ze złożonej deklaracji PIT 16 w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej wynikało, że podatnik wskazał jako rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej - handel obwoźny w zakresie artykułów sanitarnych i c.o. Ponadto
w pkt 9 wniosku oświadczył, że wykonuje świadczenia na rzecz ludności.
W deklaracji tej zobowiązał się równocześnie zawiadomić urząd skarbowy o zajściu okoliczności, które powodowałyby utratę warunków do opłacania podatku dochodowego w formie karty podatkowej.
W toku postępowania kontrolnego podatnik okazał rachunki sprzedaży wystawione przez podatnika w ilości 48 szt., uproszczoną ewidencję VAT prowadzoną za 2008 r. W trakcie przesłuchania 11 października 2013 r. podatnikowi zostały okazane dowody w postaci kserokopii rachunków wystawionych przez Z. S.A. na rzecz podatnika oraz kserokopie formularzy przyjęcia przez Z. S.A. odpadów metali. Podatnik zeznał, że jest zdziwiony tymi dokumentami, że podpisy widniejące na okazanych dokumentach nie należą do niego. Oświadczył, że w proceder handlu złomem podszyć się mógł pod niego nieżyjący już K. Z., któremu pożyczał samochód i który handlował złomem. Podniósł również, że nie handlował złomem w ramach działalności gospodarczej. Może sprzedawał stare maszyny rolnicze z gospodarstwa rolnego. Złom ten oddawał obwoźnym handlarzom, którzy jeździli po wsi i nie jest w stanie ich wskazać.
Organ powołał biegłego w celu wydania opinii w zakresie zbadania autentyczności podpisów na oryginałach formularzy przyjęcia odpadów metali przez Z. S.A. Według biegłej wszystkie zbadane podpisy nakreślił podatnik,
z wyjątkiem trzech widniejących na formularzach o nr 412119, 412261 i 412545, które prawdopodobnie również nakreślił podatnik. Organ kontrolny ustalił, że właścicielem pojazdu o nr rej. [...] (mercedes benz o ładowności 15 ton), którym dostarczano złom, był podatnik. W ramach czynności sprawdzających przeprowadzonych w Z. S.A. ustalono, że wymieniona spółka prowadziła oddzielne konto rozrachunkowe dla podatnika, kompatybilne z raportami kasowymi. Analiza rozrachunków Z. z podatnikiem potwierdziła, że całość należności wypłacona została w gotówce.
Organ ustalił, że podatnik w kontrolowanym okresie dokonywał sprzedaży złomu w ilościach hurtowych do Z. S.A. Sprzedaży dokonywał osobiście, na dokumentach generowanych przez Z. poświadczał, że jest właścicielem złomu. Osobiście również pobierał z kasy Z. należną mu gotówkę. Ponadto do transportu odpadów wykorzystywał swój własny samochód. Jak ustalił organ kontrolny podatnik w okresie od 4 lutego 2008 r. do 8 sierpnia 2008 r., zrealizował 40 transakcji, tj. od 2 do 11 transportów miesięcznie, w ilościach od 6,68 ton do 19,40 ton każdy transport, czyli łącznie 576,24 tony, z czego 496,68 ton stanowił złom gruby. Za sprzedany złom uzyskał przychód w wysokości 546.119,60 zł.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że postępowanie kontrolne jednoznacznie wykazało, że podatnik w 2008 r. prowadził działalność hurtową
w zakresie handlu artykułami nieżywnościowymi i faktu tego nie zgłosił organowi. Rozmiar i rodzaj prowadzonej działalności wskazują, że podatnik nie prowadził sprzedaży detalicznej, lecz hurtową, która jest wyłączona z opodatkowania w formie karty podatkowej. Organ ponadto ustalił, że prowadzona przez podatnika sprzedaż złomu do Z. S.A. miała charakter ciągły, zorganizowany i zarobkowy, gdzie liczba dokonywanych transakcji świadczyła jednoznacznie o powtarzalnym jej charakterze, a nie przypadkowym, okazjonalnym. Z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy
o ryczałcie wynika, że sprzedaż opodatkowana w formie karty podatkowej nie może być sprzedażą hurtową lecz wyłącznie detaliczną. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "sprzedaży detalicznej" należy ją rozumieć w znaczeniu jakie ma ono
w stosunkach handlowych tzn. jako sprzedaż towarów w małych ilościach,
w przeciwieństwie do hurtu, jako sprzedaży w dużych ilościach.
W toku postępowania odwoławczego, w związku z argumentacją, że złom pochodził z wieloletnich nagromadzeń z lat wcześniejszych w ramach gospodarstwa rolnego, tzn. od około trzydziestu lat, przeprowadzono postępowanie wyjaśniające.
W dniu 2 lutego 2015 r. podatnik, odnośnie źródła pochodzenia sprzedanego złomu, zeznał, że złom pochodzi z gospodarstwa rolnego odziedziczonego (zapis) po J.
i A. S. ok. 25 lat temu. Druga część gospodarstwa została darowana stronie przez ojca ok. 25 lat temu. Ojciec był kowalem i posiadał dużo maszyn. Natomiast S. S. (wuj) prowadził cegielnię. Po jego śmierci ok. 1997 r., matka podatnika odziedziczyła cały majątek po nim. Z uwagi na wiek
i stan zdrowia w 2008 r. poprosiła podatnika, aby uporządkował ten majątek
i sprzedał złom. W piśmie z 9 lutego 2015 r. podatnik poinformował, że maszyny
i urządzenia po zmarłym S.. S.. były przechowywane u J. K. zamieszkałego w J.. Jednocześnie zostały dosłane dokumenty potwierdzające nabycie gospodarstw rolnych przez R. R..
J.K. nie odebrał natomiast wezwania do osobistego zgłoszenia się. Organ ustalił, że J. K. posługuje się fałszywym adresem. Z tych względów przeprowadzono oględziny posesji w J. przy ul. S. 5. Odbyły się one przy udziale J. K. - użytkownika posesji, której właścicielem jest jej syn M. K. 3 czerwca 2015 r. Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło, że w J. przy ul. S. 5 były przechowywane maszyny i urządzenia po zmarłym S. S. Podatnik również nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, że w J. przy ul. S. 5 u J. K. były przechowywane maszyny i urządzenia zakupione przez S. S.. Organ stwierdził, że w świetle powyższych faktów trudno dać wiarę aby taka ilość złomu jaką wskazał podatnik mogła być składowana na placu wokół budynku nr 5 przy ul. S., od 1982 r. bądź od 1997 r., tj. od daty śmierci S. S..
W ocenie organu istotne jest, że podatnik sprzedawał złom we własnym imieniu, osobiście, a na dokumentach generowanych przez Z. poświadczał, że jest właścicielem złomu. Osobiście również pobierał z kasy Z. należną mu gotówkę. Ponadto do transportu odpadów wykorzystywał swój własny samochód.
O zorganizowanym charakterze prowadzonej działalności gospodarczej świadczy również fakt, że zgromadzony przez podatnika złom był segregowany, i cięty na mniejsze części. Prowadzona przez stronę segregacja złomu, wynika również
z dokumentów sprzedaży, gdzie na poszczególnych dokumentach każdy rodzaj złomu ma oddzielną pozycję, odrębnie określana jest jego ilość i cena. Zatem sprzedaż ta była dokonywana w sposób zamierzony, zorganizowany, stały (od lutego do sierpnia 2008 r.) i częstotliwy (od 2 do 11 transportów miesięcznie). Rezultatem zaś prowadzonej sprzedaży był osiągnięty przez podatnika dochód ze sprzedaży złomu.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że o fakcie prowadzenia działalności gospodarczej nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika. Nie jest istotne również, czy podmiot wykonujący działalność gospodarczą, traktuje ją jako prowadzoną w celu zarobkowym. O tym, czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie ma charakter profesjonalny. W ocenie organu całokształt działań podjętych przez stronę (gromadzenie złomu, segregowanie, cięcie) wskazuje jednoznacznie na profesjonalne przygotowanie do sprzedaży i w konsekwencji działania w ramach działalności gospodarczej.
Z tych względów, na podstawie art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, stwierdzono wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. - Z.
z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2008, wydanej dla podatnika. W art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy
o ryczałcie określone zostały przypadki, których zaistnienie skutkuje wygaśnięciem decyzji o opodatkowaniu kartą podatkową, a w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy obowiązki informacyjne podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej. Organ stwierdził, że podatnik, rozszerzając zakres prowadzonej działalności handlowej o działalność w zakresie hurtowego handlu złomem, która nie podlega opodatkowaniu w formie karty podatkowej utracił, stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej. Decyzja ustalająca wysokość karty podatkowej na 2008 r. zawierała pouczenie, że podatnik zobowiązany jest powiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku w terminie 7 dni od daty powstania okoliczności powodującej zmiany. Z obowiązku tego strona nie wywiązała się.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.173.1807 ze zm.) organ wskazał, że o tym, czy dokonujący sprzedaży złomu działa w charakterze prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym w wykonywaniu prawa własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie sprzedaży złomu. W ocenie organu ustalona w toku postępowania aktywność podatnika, związana ze sprzedażą złomu, spełnia wszystkie wymienione w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej cechy działalności gospodarczej.
W zakresie wniosku dowodowego strony o przesłuchanie siedmiu świadków oraz o dokonanie oględzin mostu w B,., Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika dowodów. W ocenie organu odwoławczego wniosek o przeprowadzenie obecnie oględzin zarówno gospodarstwa podatnika jak i mostu w B,. na okoliczność z jakich materiałów i w jakich ilościach zużyto do jego budowy nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ okoliczności te nie stanowią przedmiotu sporu w przedmiotowym postępowaniu. Także przesłuchanie świadków mających poświadczyć pochodzenie nagromadzonego na posesji podatnika złomu, którzy wielokrotnie byli
w gospodarstwie strony, widzieli nagromadzone rzeczy i wiedzieli o fakcie, że ten podjął decyzję aby te rzeczy częściowo pociąć i oddać na złom nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem okoliczność ta nie ma wpływu na dokonaną przez podatnika w 2008 r. hurtową sprzedaż złomu do Z. S.A.
Na powyższą decyzję R. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Poinformował, że w związku ze złożonym oświadczeniem J. K. wniósł do organu o wznowienie postępowania. Zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego związane z uznaniem, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie hurtowego obrotu złomem, naruszenie
art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu oraz naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nie wypełnienie dyspozycji wynikających z art. 120, 121, 122, 124, 180 § 1, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej. Wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu
w postaci uwierzytelnionej kopii oświadczenia z 20 listopada 2015 r. złożonego przez J. K. oraz uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi podatnik zarzucił, że organ nie przeprowadził postępowania, a swoje stanowisko oparł jedynie na braku zeznań SD-3 i SD-Z3. Wskazał, że wszystkie dokonane przez niego czynności były dokonane w sferze życia prywatnego i nie miały nic wspólnego z działalnością gospodarczą. Nie można bowiem stwierdzić, że sprzedane rzeczy były zakupione z zamiarem dalszej odsprzedaży. Skarżący nie nabywał złomu, lecz pozbywał się zbędnych rzeczy
w ramach porządkowania posiadanego placu gospodarczego. Skarżący podkreślił, że nie bez znaczenia jest także okres w jakim dokonywał dostawy złomu do Z. S.A. Gdyby skarżący prowadził działalność gospodarczą to sprzedaż złomu do tej firmy trwałaby dłużej, a nie tylko przez okres sześciu miesięcy. Kilkumiesięczne porządkowanie gospodarstwa rolnego i sprzedaż zbędnego złomu należącego do matki podatnika nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa
w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Skarżący powołał wyroki sądów administracyjnych, w których Sąd stwierdził, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Zdaniem strony sprzedaży przez niego złomu, zgromadzonego przez członków rodziny w związku z realizacją ich celów prywatnych, nie można uznać jako czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej, bowiem podatnik nie dokonał zakupu przedmiotowego złomu - czy to w sposób zorganizowany czy też nie (nie jest więc handlem), wszystkie rzeczy, których pochodzenia organy nie kwestionują, zostały nabyte przez skarżącego w ramach majątku prywatnego, bądź też nie należały do niego (właścicielem była matka) i nie miały służyć jego działalności gospodarczej, nie podejmował żadnych działań charakterystycznych dla profesjonalnych firm prowadzących działalność w zakresie hurtowego obrotu złomem (nie prowadził skupu w żadnej formie), działalność
w zakresie rzekomego hurtowego obrotu złomem nie miała charakteru stałego (trwała od 4 lutego do 8 sierpnia 2008 r.). Skarżący podkreślił, że nie miał wpływu na fakt, że ojciec był kowalem, u dziadka pozostały poniemieckie łodzie, wuj przed otwarciem cegielni zmarł, a mostu nie udało się wybudować. Nie jest także jego winą fakt, że ze sprzedaży przedmiotowego złomu osiągnął taki, a nie inny efekt finansowy.
Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przepisów proceduralnych poprzez nie przesłuchanie J. K.. W tym zakresie organ drugiej instancji nie podjął wszelkich działań zmierzających do uzyskania wiedzy posiadanej przez tego świadka. Zdaniem podatnika przeprowadzone postępowanie nie było kompletne,
a organy podjęły decyzje w oparciu o niekompletny materiał dowodowy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wniósł o oddalenie wniosku dowodowego skarżącego, wskazując, że dokument ten został sporządzony, a oświadczenie złożone po zakończeniu postępowania podatkowego i po doręczeniu stronie decyzji organu odwoławczego.
Na rozprawie 28 kwietnia 2016 r. Sąd postanowił odmówić przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia J. K.
z 20 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(j.t. Dz.U.2012.270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja stwierdzającą wygaśnięcie decyzji
w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej dla skarżącego
na 2008 r.
Spór w sprawie dotyczy prawa skarżącego do opodatkowania w formie karty podatkowej. Zdaniem organu podatnik utracił prawo do korzystania z uproszczonego opodatkowania, ponieważ nie spełnił warunków tej formy opodatkowania, prowadząc w kontrolowanym okresie sprzedaż złomu w ilościach hurtowych. Konsekwencją powyższego był obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej. Skarżący kwestionuje natomiast, że sprzedawał hurtowe ilości złomu w ramach działalności gospodarczej. Twierdzi, że sprzedaż złomu, który został nagromadzony przez ojca i dziadka podatnika
w poprzednich latach, następowała w ramach porządkowania placu gospodarczego.
Ocena prawidłowości ustaleń organu, co do niespełnienia przez skarżącego warunków opodatkowania w formie karty podatkowej i w konsekwencji stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej, wymaga uwzględnienia treści ustawy o ryczałcie. Wynika z niej m.in., że zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność usługową w zakresie handlu detalicznego artykułami nieżywnościowymi - w warunkach określonych w części III tabeli, z wyjątkiem handlu paliwami silnikowymi, środkami transportu samochodowego, częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych, ciągnikami rolniczymi i motocyklami oraz
z wyjątkiem handlu artykułami nieżywnościowymi objętego koncesjonowaniem
(art. 23 ust. 1 pkt 3). Podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w art. 23, innej pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 25 ust. 1 pkt 4). Pozarolnicza działalność gospodarcza to z kolei działalność zarobkowa, handlowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o ryczałcie w zw. z art. 5a pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Z art. 40 ust. 1 pkt 3 wynika, że w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa
w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania
w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1. Ostatni z ww. przepisów koreluje z art. 258 § 1 ust. 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania.
Z powyższych regulacji wynika że, sprzedaż opodatkowana w formie karty podatkowej nie może być sprzedażą hurtową lecz wyłącznie detaliczną. Ustawy podatkowe nie zawierają legalnej definicji sprzedaży detalicznej. Dla potrzeb statystyki publicznej określa się natomiast ją jako sprzedaż towarów własnych
i komisowych (nowych i używanych) w punktach sprzedaży detalicznej, placówkach gastronomicznych oraz innych punktach sprzedaży (np. składy, magazyny)
w ilościach wskazujących na zakup dla potrzeb indywidualnych nabywców.
W stosunkach handlowych z kolei rozumie się ją jako sprzedaż towarów w małych ilościach, co na zasadzie przeciwstawienia koreluje z definicją "hurtu," zawartą
w internetowym słowniku języka polskiego PWN (sjp.pwn.pl), zgodnie z którą "hurt" oznacza sprzedaż lub kupno większych ilości towaru po cenach niższych niż
w handlu detalicznym.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy prawidłowo zakwestionowały prawo skarżącego do opodatkowania w formie karty podatkowej, z uwagi na ustalenie, że wbrew oświadczeniu zawartemu w deklaracji PIT – 16 w sprawie uzyskania karty podatkowej, w 2008 r., skarżący prowadził jeszcze inną pozarolniczą działalność gospodarczą w postaci hurtowej sprzedaży złomu.
Powyższych ustaleń dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Oceniając postępowanie organów należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi
w art. 191 Ordynacji podatkowej.
Sąd stwierdza, że organy wypełniły obowiązki wynikające z ww. przepisów. Na potwierdzenie, że skarżący w 2008 r. prowadził działalność gospodarczą
w postaci hurtowej sprzedaży złomu, organy podatkowe obu instancji przedstawiły
w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej przeprowadziły czynności sprawdzające przeprowadzone w firmie Z., oględziny posesji w J., przy
ul. S. 5 oraz zgromadziły obszerny materiał dowodowy m.in. w postaci rachunków wystawionych przez Z. na rzecz skarżącego, kserokopie formularzy przyjęcia przez Z. odpadów metali, opinii biegłego w zakresie zbadania autentyczności podpisów na oryginałach przyjęcia odpadów metali przez Z., zeznań strony, informacji ze Starostwa Powiatowego B. – Z..
Rozmiar i rodzaj faktycznie prowadzonej przez skarżącego działalności, ustalone w oparciu o ww. materiał dowodowy świadczy o tym, że skarżący nie prowadził działalności detalicznej lecz hurtową, która wyłączona jest
z opodatkowania kartą podatkową. Podatnik bowiem w okresie od 4 lutego do
8 sierpnia 2008 r. zrealizował 40 transakcji, dotyczących sprzedaży łącznie
576, 24 ton złomu. Firma Z. prowadziła przy tym dla podatnika oddzielne konto rozrachunkowe. Liczba dokonywanych transakcji ponadto świadczy o powtarzalnym charakterze działalności prowadzonej w tym zakresie, a nie jak twierdzi skarżący, okazjonalnym, związanym z zarządem majątkiem prywatnym.
Z kolei segregowanie i cięcie złomu na mniejsze części, co m.in. wynika z dokumentów sprzedaży, w których każdy rodzaj złomu ma oddzielną pozycję, odrębnie jest określona jego ilość i cena, świadczy o zorganizowanym charakterze działalności prowadzonej przez skarżącego. Wskazane okoliczności uzasadniają twierdzenie, że skarżący w 2008 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego artykułami nieżywnościowymi. Istotne przy tym jest, że podatnik nie zgłosił tego faktu organowi.
Wpływu na powyższe ustalenia nie mają, jak prawidłowo wykazał organ, twierdzenia skarżącego o pochodzeniu złomu. Po pierwsze, prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające organu odwoławczego nie potwierdziło, że w J. przy ul. S. 5 były przechowywane maszyny i urządzenia po zmarłym S.ie S.. W tym zakresie zarzut nieprzesłuchania J. K. należy uznać za nieuzasadniony. Nieprzeprowadzenie tego dowodu nastąpiło bowiem z przyczyn obiektywnych. Wezwanie do osobistego zgłoszenia się nie zostało odebrane przez J. K.. Ustalono przy tym, że J K. posługuje się fałszywym adresem i nigdy nie zamieszkiwał pod adresem, pod który skierowano wezwanie. Istotne przy tym jest, że adres ten wskazał skarżący. Ponadto, skarżący reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo przysługujących mu uprawnień nie skorzystał z prawa wzięcia udziału w oględzinach posesji. Po drugie, należy podzielić stanowisko organu, że nawet gdyby pewna ilość złomu pochodziła ze źródeł wskazanych przez skarżącego, to okoliczność ta i tak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Istotne bowiem jest, że skarżący wskazany złom sprzedawał hurtowo w ramach działalności gospodarczej, co jest sprzeczne z opisanymi wyżej warunkami opodatkowania w formie karty podatkowej.
Wymaga podkreślenia, że tzw. karta podatkowa nie jest odrębnym podatkiem, lecz formą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, przeznaczoną dla prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach. Skorzystanie z opisanej formy opodatkowania ma charakter fakultatywny, uzależnione jest też od spełnienia szeregu warunków. Jeżeli podatnik zdecyduje się na poddanie się tej uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie opodatkowania, obowiązany jest w pełni zastosować się do wymogów przewidzianych w przepisach "rozdziału III" ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, dotyczących tzw. karty podatkowej. Odnosi się to zwłaszcza do restrykcyjnie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość opodatkowania. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstaniu obowiązku płacenia podatku dochodowego na tzw. zasadach ogólnych, co jak wykazano wyżej miało miejsce w niniejszej sprawie.
Uzasadniając odmowę przeprowadzenia dowodu z oświadczenia J. K., przedłożonego na rozprawie, należy wskazać, że w myśl art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi
w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przepis ten ma wyłącznie charakter fakultatywny, umożliwiający uzupełnienie materiału dowodowego tylko w przypadku zaistniałych wątpliwości, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Podsumowując stwierdzić należy, że podczas rozpatrywania niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania (art. 120, 121, 122, 124, 180 § 1, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej). Organy zebrały bowiem potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy
i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny. Wobec dokonanych ustaleń uprawnione stały się twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej
w K., że skarżący nie dopełnił określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania, konsekwencją czego był obowiązek stwierdzenia przez organ wygaśnięcia decyzji
w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2008. Nie doszło zatem do naruszenia zarzucanego w skardze art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, jak również art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej.
Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.