I SA/Ke 81/12

I SA/Ke 81/12 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2012-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Artur Adamiec /sprawozdawca/
Ewa Rojek
Maria Grabowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatki inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 64, art. 122, art. 121 par. 1, art. 134art. 189 par. 1, art. 124, art. 125 par. 1, art. 233 par. 2,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 marca 2012r. sprawy ze skargi B. Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier oddala skargę.
Uzasadnienie
1.1. Decyzją z dnia [...]. nr [...].Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...].., nr [...]., którą organ odmówił spółce B. sp. z o.o. w W., zwanej dalej spółką, potrącenia zaległości podatkowej w podatku od gier wynikającej z deklaracji POG-4 za miesiąc maj 2011r. w kwocie 16.000,00 zł wraz z odsetkami z wskazaną przez spółkę wierzytelnością wobec Skarbu Państwa.
1.2. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił istnienie bezspornej zaległości spółki
w podatku od gier za miesiąc maj 2011r. o której potrącenia wnioskowała. Nadto wskazał, że do potrącenia z istniejącą zaległością spółka przedstawiła jako wymagalną wierzytelność wobec Skarbu Państwa, wierzytelność wynikającą z tytułu nabycia w drodze umowy cesji od firmy K. u K. I. L. + H. G. I., wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Jako podstawę prawną do roszczeń wobec Skarbu Państwa Spółka wskazała wyroki sądowe Sądów powszechnych wydanych
w Wydziałach Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Przy czym spółka utrzymywała, iż wskazane wyroki pomimo, że stały się ostateczne, nie zostały wykonane i pierwotny wierzyciel nie otrzymał odszkodowania, dlatego mogą podlegać potrąceniu z zaległością podatkową. Do wniosku załączając zawiadomienie z 22 kwietnia 2010r. informujące o zbyciu przez firmę K. u. K. I. L. + H. G. części wierzytelności na rzecz "V. S." Sp. z o.o.
Organ ustalił, że spółka nie wykonała wezwania organu I instancji do przedłożenia umowy cesji, na podstawie której nabyła wierzytelność wobec Skarbu Państwa Rzeczypospolitej Polskiej, oraz przedłożenie wyroków sądowych wymienionych we wniosku.
1.3. W oparciu o art. 64 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 8 poz.60, ze zm.) dalej zwaną o.p. organ wskazał przymioty wierzytelności wymienionych w katalogu art. 64 § 1 pkt. 1-6 o.p. które mogą podlegać potraceniu z zaległościami podatkowymi, wskazując że musi być to, wierzytelność wzajemna, bezsporna i wymagalna i aby mogło dojść do potrącenia podatków w trybie art. 64 o.p., wymienione przesłanki muszą zaistnieć kumulatywnie.
Organ dokonując analizy wyroków z których spółka wywodziła istnienie wierzytelności które nadawałyby się do potrącenia z istniejącymi zaległościami podatkowymi spółki na podstawie art. 64 § 1 pkt. 1 o.p., o co wnioskowała spółka, tj. wynikających z prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), stwierdził, że treść załączonych do wniosku wyroków (nie opatrzonych klauzulą wykonalności ), nie opiera się ani na art. 417 ustawy kodeks cywilny, ani też 4172 ustawy kodeks cywilny.
Ustalił, że wyroki wskazane przez spółkę zapadły w sprawach o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczeniowego względnie o objęcie ubezpieczeniem. Z wyroków tych nie wynikają żadne roszczenia wobec Skarbu Państwa, ani wobec zbywcy wierzytelności, ani też wobec spółki. Żaden z tych wyroków nie jest wyrokiem zasądzającym na rzecz zbywcy wierzytelności odszkodowania opartego na cytowanych powyżej przepisach. Zatem wierzytelności które miały wynikać z orzeczeń stanowiących przedmiot umowy cesji zawartej pomiędzy K. u. K. I. L. + H. G. , a "V. S." Sp. z o.o., nie nadają się do potrącenia, gdyż nie są ani wzajemne, ani wymagalne, ani bezsporne, ani też nie wynikają z prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 kodeksu cywilnego.
Organ podatkowy podkreślił nadto, że z materiałów zgromadzonych w toku postępowania nie wynika jednoznacznie, kto nabył wierzytelności w drodze cesji, czy był to podatnik - Spółka "B.", czy też Spółka "V. S.". Podkreślając, że pomimo wezwania, spółka nie przedłożyła umowy cesji, na podstawie której nabyła wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Nie złożyła też żadnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie.
1.4. Organ odniósł się także, indywidualnie do poszczególnych zarzutów spółki zgłoszonych w odwołaniu, mimo że uznał, iż nie są związane z przedmiotową sprawą.
W zakresie zarzutu naruszenie przez organ I instancji: art. 208 § 1 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie o stwierdzeniu istnienia zobowiązania i jego potrącenia stało się bezprzedmiotowe, art. 2 Konstytucji RP w wyniku takiego zastosowania art. 208 § 1 o.p, iż została złamana zasada zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa, art. 32 Konstytucji RP i art.208 § 1 w związku z art. 219 i art. 64 § 1 o.p. wskutek różnicowania sytuacji prawno - podatkowej podatników w przedmiocie podatników i płatników. Organ uznał zarzuty za niemające odniesienia do niniejszej sprawy z uwagi fakt, że decyzja w niniejszej sprawie został oparta o art. 207 o.p. natomiast wskazane zarzuty odnoszą się do instytucji umorzenia postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie miała zastosowania. Organ odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 116, art. 122, art. 187, i art. 191 o.p., poprzez zaniechanie obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego rzetelnej oceny, poprzez nie zwrócenie się do sądu powszechnego o wykładnię oraz nie zwrócenie się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wykonania płatności dla potrącenia na rachunek organu celnego. Wskazał, że stan faktyczny ustalono na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania, organ I instancji w prowadzonym postępowaniu kierował się zasadą wyrażoną w art. 180 § 1 o.p., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Uznała nadto, że spółka zarzucając wadliwą ocenę wyroków sądowych wskazując organom podatkowym, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zapomniała niejako, że to właśnie spółka osiągnęłaby korzyść, gdyby udowodniła, że jest wierzycielem Skarbu Państwa.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie zwrócenia się przez organ podatkowy do sądu powszechnego celem uzyskania wykładni prawa z orzeczenia dla potrzeb prowadzonego postępowania. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawy wniosek
o wystąpienie do sądu powszechnego dotyczy oceny umowy cesji zawartej w dniu
16 kwietnia 2010r., nie był zasadny, ponieważ strona, pomimo wezwania nie przedstawiła przedmiotowej umowy cesji, dlatego też trudno jest dokonać jej oceny. Natomiast organ podatkowy nie może zwracać się z powództwem do sądu powszechnego o ustalenie przez ten sąd stanu faktycznego sprawy podatkowej,
a zwłaszcza w kwestii, czy określone zdarzenie miało w rzeczywistości miejsce, czy też nie.
W zakresie zarzutu rażącego naruszenia prawa art. 64 § 1 o.p. organ uznając zarzut za niezasadny podkreślił, że takie kwalifikowanie naruszenia prawa nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. W sprawie nie popełniono błędu subsumcji. Ustalony stan faktyczny został prawidłowo przyporządkowany do normy prawnej. Z art. 64 § 1 o.p jednoznacznie, jasno wynika, że aby doszło do ewentualnego potrącenia zobowiązania podatkowego spółka musiałaby posiadać wierzytelność wobec Skarbu Państwa, która byłaby wierzytelnością wzajemną bezsporną i wymagalną. Z akt sprawy nie wynika, aby spółka posiadała taką wierzytelność, więc organ podatkowy nie ma prawa dokonać potrącenia wierzytelności wnioskowanej przez spółkę.
Za niesłuszne uznał zarzut spółki, że organ podatkowy bezzasadnie żąda umowy cesji, ponieważ objęta jest ona tajemnicą handlową, wskazując że funkcjonariusze celni oraz członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych Służby celnej zobowiązani są do przestrzegania tajemnicy celnej, a naruszenie tajemnicy celnej podlega odpowiedzialności karnej jak za naruszenie tajemnicy skarbowej.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 64 § 7o.p.,wskazł że nie doszło do naruszenia 7-dniowego terminu określonego w tym przepisie, gdyż w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie dokonały potrącenia o którym mowa w art. 64 § 1, więc dokonywanie wpłaty przez jednostki budżetowe w ogóle nie mogło mieć miejsca.
W zakresie zarzutu przewlekłości postępowania wskazał, że organ pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 o.p, jeśli nie dopełnił czynności określonych w art. 140 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji postanowieniem wydanym w trybie art.140 § 1 o.p. przedłużył termin załatwienia sprawy do 15 sierpnia 2011 i poinformował spółkę o nowym terminie załatwienia sprawy, wskazując przyczynach niezałatwienia jej w ustawowym terminie. W zakreślonym terminie, organ I instancji wydał decyzję w sprawie, wobec czego Dyrektor Izby Celnej uznał zarzut za bezzasadny.
2.1. W wywiedzionej skardze strona wniosła o uchylenie w/w decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności.
Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
2.2. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) poprzez jej zastosowanie, w tym w szczególności zastosowanie art. 139 ust. 1 tej ustawy a pominięcie art. 45a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27
ze zm.), co skutkowało zwiększonym obowiązkiem podatkowym skarżącej w podatku od gier;
2. Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.
w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zm.) - dalej: Dyrektywa 98/34/WE poprzez zaniechanie przez ustawodawcę krajowego obowiązku notyfikowania przepisów technicznych zawartych w ustawieo grach hazardowych.;
3. art. 2, 21 i 64 ust. 1 a także innych przepisów Konstytucji RP z uwagi na brak ustanowienia w ustawie o grach hazardowych przepisów przejściowych dla podmiotów, które - jak strona - posiadały decyzję uprawniającą do prowadzenia działalności
w zakresie gier na automatach, wydaną na podstawie przepisów ustawy o grach
i zakładach wzajemnych.
4. art. 509 i następne k.c. w wyniku ich zastosowania oraz uznania, że cesja wierzytelności przewidziana umową z 16 kwietnia 2010 r. nie była skuteczna w zakresie posiadanej przez zbywcę, wymagalnej wierzytelności wobec Skarbu Państwa;
5. niemieckiego kodeksu cywilnego (art. 398-413 BGB) wskutek jego niezastosowania do oceny następstw w/w umowy cesji;
2.3. przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 64 o.p. poprzez odmowę dokonania potrącenia zaległości w podatku od gier,
a nadto wydanie decyzji w tym przedmiocie po upływie ustawowych 7 dni;
2. art. 121 § 1 o.p. przez nałożenie na stronę obowiązku przedłożenia uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, których treść powinna być organom podatkowym znana z urzędu, a nadto obowiązku okazania umowy cesji, mimo ze zostało mu doręczone zawiadomienie o cesji wierzytelności ;
3. art. 122 o.p. przejawiające się brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (w ramach tego zarzutu strona wskazała na odmowę organu wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego z cesji wierzytelności i nie dość wystarczające odniesienie się
w uzasadnieniu decyzji do powołanego przez stronę orzecznictwa sądowego);
4. art. 124 o.p. przez niewystarczające, w niektórych sytuacjach błędne, wyjaśnienie przesłanek, którymi organy podatkowe kierowały się przy załatwieniu sprawy;
5. art. 125 § 1 o.p. poprzez dopuszczenie do przewlekłości postępowania, co doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego;
6. art. 233 § 2 o.p. przez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji.
2.4. W uzasadnieniu skargi spółka uzasadniając zarzuty związane z ustawą o grach hazardowych, Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego, a także zasadami Konstytucji RP odnosiła się do zaistniałych jej zdaniem nieprawidłowości związanych z brakiem notyfikacji ustawy o grach hazardowych i mających wpływ na ustalenie zaległości będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Spółka podniosła, że organy błędnie oceniły konsekwencje zgłoszenia przez nią potrącenia należności podatkowych w podatku od gier wraz z odsetkami z wcześniej nabytymi na podstawie umowy cesji wierzytelnościami posiadanymi przez spółkę. Zdaniem strony, przedstawionych w zaskarżonej decyzji wniosków nie poprzedziła wnikliwa analiza skuteczności cesji, a w szczególności rozstrzygnięcie, czy właściwym dla tej umowy jest prawo niemieckie miejsca zawarcia umowy, czy też prawo polskie.
2.5. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., zważył co następuje:
3.1. Skargę jako niezasadną należało oddalić.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie
z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej [p.p.s.a.] - sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a).
3.2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny skutecznego wykazania przez stronę skarżącą istnienia wierzytelności określonej przepisami art. 64 § 1 o.p. z którą możnabyłoby dokonać potracenia istniejącej zaległości podatkowej skarżącej w podatku od gier za miesiąc maj 2011r. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zarzuty skarżącej podniesione w skardze okazały się niezasadne. Skarżąca nie wykazał skutecznie posiadania wierzytelność z którą można byłoby dokonać potrącenia jej zaległości podatkowych, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
3.3. Wskazać należy, iż instytucja potrącenia stanowiąca jedną z form wygasania zobowiązań jest szczególnym sposobem zapłaty podatku. Z potrąceniem mamy do czynienia wówczas, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami. Każdy z wierzycieli zostaje zwolniony ze swojego zobowiązania do wysokości wartości mniejszej, pozostała zaś reszta należności jest do uiszczenia. Jednak w prawie podatkowym potrącenie może być dokonane jedynie przy spełnieniu warunków m. in. określonych w art. 64 o.p. Stosownie bowiem do art. 64 § 1 o.p. bieżące zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe w podatkach wraz z odsetkami stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrącaniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu:
1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;
2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego;
3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;
4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;
5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;
6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.
Redakcja przepisu nie budzić wątpliwości, że zawiera on zamknięty katalogu wierzytelności, które mogą podlegać potrąceniu. Podzielić również należy pogląd organu, że aby możliwe było wygaśniecie zobowiązania podatkowego w drodze potrącenia, to wskazana do potrącenia wierzytelność musi wynikać z tytuł wskazanego w art. 64 § 1 o.p., a nadto zawierać przymioty: wzajemności, bezsporności i wymagalności.
3.4. Podkreślenia wymaga, że potrącenie zobowiązań podatkowych w sytuacji gdy jest stosowane na wniosek podatnika, powoduje przesunięcie na podatnika jako wywodzącego z wnioskowanej czynności skutki dla siebie, ciężaru wykazania istnienia w szczególności wierzytelności spełniającej warunki art. 64 § 1 o.p. pozwalających na dokonanie kompensaty. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca w założonym wniosku o dokonanie potracenia zobowiązania w podatku od gier, nie wykazał podstawowej przesłanki do dokonania potrącenia tj. posiadania wierzytelności. Spółka do wniosku z 16 lipca 2011r. dołączyła kserokopię zawiadomienia z dn. 22 kwietnia 2010r., przesłanego przez spółkę K.u.K. I. L. + H.s G. polskim organom celnym, z którego wynika, że spółka K.u.K. I. L. + H.s G. I. w Niemczech dokonała w dniu 16 kwietnia 2010r. zbycia w drodze cesji części wierzytelności przysługujących jej wobec Skarbu Państwa Rzeczpospolitej Polskie,j na rzecz V. S. sp. z o.o. w W., wskazując wyroki sądów Rzeczpospolitej Polskiej z których wywodzi zbywane wierzytelności. Z powyższego dokumentu nie wynika bowiem aby to skarżąca nabyła wierzytelności określone przedmiotowym zawiadomieniem, bowiem jego treść wskazuje jako nabywcę V. S. sp. z.o.o. w W.. Nie może stanowić o przejściu wierzytelności na skarżącą adnotacja na zawiadomieniu "Od chwili powzięcia wiadomości o dokonanym przelewie wierzytelności proszę zwracać się w tej sprawie wyłącznie do nabywcy wierzytelności tj. B. sp. z o.o." Podkreślenia wymaga również, fakt że spółka zaniechał wykazania nabycia wierzytelności, w momencie gdy nie wykonała wezwania organu do przedłożenia umowy cesji na podstawie której nabyć miała wierzytelności objęte wnioskiem o potrącenie. Zatem już tylko z tej przyczyny organy podatkowe były uprawnione do odmownego rozparzenia wniosku skarżącej, wskazując brak wzajemności istnienia wierzytelności i zobowiązania podatkowego. Gdyż o ile nie budzi wątpliwości istnienie zaległości podatkowej skarżącej to w sprawie, skarżąca skutecznie nie przedstawiła wzajemnej – jej przysługującej wobec Skarbu Państwa wierzytelności. Podkreślenia wymaga również to, że nawet bez dokonywanie oceny skuteczności umowy cesji na podstawie której skarżąca mogła nabyć wskazane we wniosku wierzytelności w niniejszej sprawie nie wynika, że spółka takowe wierzytelności nabyła.
3.5. Prawidłowe jest przy tym stanowisko organu odnoszące się do zarzutów skarżącej dotyczące nieprawidłowej oceny cesji wierzytelności, że rozważanie możliwości skuteczność umowy możliwe byłoby dopiero w momencie przedłożenia przez spółkę umowy cesji na podstawie której to nabyła ona przedmiotowe wierzytelności. Z powyższych powodów niezasadne są zarzuty skarżącej w zakresie dokonania przez organ błędnej wykładnia art. 509 k.c. i przepisów następnych odnoszących się do instytucji cesji, poprzez uznanie nieskuteczności umowy cesji wierzytelności jaką skarżąca zawarła oraz art. 122 o.p. w zakresie niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego z cesji wierzytelności. Organ w rozpatrywanej sprawie nie dokonywał bowiem analizy skuteczności umowy cesji na którą powoływała się skarżąca z uwagi na brak przedmiotu badania, z tej przyczyny niemożna stawiać mu skutecznego zarzutu, iż w trakcie analizy nieprawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, skoro do podjecie takich czynności w ogóle nie zaistniała potrzeba. Również niezasadne było wnoszenie do sądu powszechnego powództwa o ustalenie istnienia bądź nie istnienia stosunku prawnego pomiędzy skarżącą, a spółką K.u.K I. L. + H.s G. na podstawie umowy cesji, skoro skarżąca nie wykazał istnienia tej czynności prawnej, a organ okoliczność tą prawidłowo ocenił w oparciu o art. 191 o.p. jako nie udowodnioną. W takiej sytuacji gdy uznano, że czynność prawna nie miała miejsca, nie było podstaw do ustalania w drodze powództwa cywilnego istnienia, bądź nie, stosunku prawnego wynikającego z takiej czynności prawnej. Z powodu uznania przez organ nieudowodnienia faktu zwarcia umowy cesji nie było podstaw do analizy jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie do tej czynności prawnej i ewentualne rozważania jej w oparciu o przepisy niemieckiego kodeksu cywilnego.
3.6. Należy również wskazać, że wierzytelności przedstawione przez skarżącą do potrącenia miały wynikać z prawomocnych wyroków ustalających okresy obejmowania pracowników Spółki K.u.K I. ubezpieczeniem społecznym: emerytalnym, rentowym, chorobowym i wypadkowym, a także z wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie wymiaru opłaty skarbowej.
Za prawidłowe należało uznać ustalenie organu, że przedstawione do potrącenia wierzytelności wobec Skarbu Państwa nie wynikały z prawomocnego wyroku wydanego na podstawie art. 417 lub 417² k.c. , formułujących odpowiedzialność odszkodowawczą, w związku z wykonywaniem władzy publicznej, na co wskazywała skarżąca. Słusznie również wskazał organ, że z wyroków tych nie wynikają żadne roszczenia wobec Skarbu Państwa, ani wobec zbywcy wierzytelności, ani też wobec skarżącej. Żaden z tych wyroków nie jest wyrokiem zasądzającym na rzecz zbywcy wierzytelności odszkodowania opartego na cytowanych powyżej przepisach. To natomiast wskazywać może, na ewentualną nieskuteczność umowy na którą wskazywała skarżąca, skoro bowiem z wskazanych wyroków nie wynika wierzytelność przysługująca zbywcy wobec Skarbu Państwa, to zgodnie z zasadą , iż "nie można przenieść więcej praw niż się posiada" (łac. nemo plus iuris in alium transfere potest ąuam ipse habet), nie mogła ona nabyć skutecznych wierzytelności wobec Skarbu Państwa, nawet jeżeli taką umowę zawarła ze spółką niemiecką.
3.7. Zasadne pozostaje także stanowisko organów, że zgodnie z art. 64 § 1 o.p. bieżące zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa wyłącznie ze wskazanych w tym przepisie tytułów.
Wskazać należy że wskazywane przez skarżącą wyroki nie zawierają się w katalogu tytułów z art. 64 § 1 pkt 1 -6 o.p. Skoro przytoczony przepis zawiera zamknięty katalog wierzytelności podatników, które mogą na jego wniosek podlegać potrąceniu z bieżącymi zobowiązaniami podatkowymi podatnika lub jego zaległościami podatkowymi, to tym samym potrącenie z innymi wierzytelności podatnika nie jest możliwe.
3.8. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących ustawy o grach hazardowych, Dyrektywy 98/34/WE, Konstytucji RP, w zakresie w jakim odnoszą się one pod podważania legalności przepisów ustawy o grach hazardowych oraz prawidłowości powstałych w oparciu o te przepisu obciążeń podatkowych skarżącej. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dlatego w granicach rozpatrywanej sprawy nie mogły być one rozważane. Ponieważ granicami sprawy były działania organów celnych w zakresie legalności postępowania organów celnych związanych z odmową potrącenia zaległości podatkowej skarżącej, w tym postępowaniu nie mogły być badane zarzuty dotyczące wysokości zaległości podatkowej skarżącej. Na marginesie wskazać wypada, że jeżeli skarżąca kwestionuje legalność i prawidłowość istniejących zaległości podatkowych, to tym samym pozbawia tych zaległości przymiotu bezsporność, tym samym negując kolejny konieczny warunek dotyczący zarówno wierzytelności jak i zaległości, a pozwalający na zastosowanie instytucji potrącenia.
3.9. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, wskazać należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W sprawie Sąd nie dopatrzył się, aby w razie wątpliwości orzekano na niekorzyść strony. Co więcej, analiza treści zaskarżonej decyzji potwierdza, że w stanie sprawy niewątpliwym było, że strona nie dysponuje - wypełniającymi kryteria z art. 64 § 1 o.p. - wierzytelnościami wobec Skarbu Państwa, które mogłyby kompensować posiadane przez nią zaległości podatkowe.
W zakresie zarzutu nieprawidłowego żądania od strony przedłożenia umowy cesji oraz części wyroków, na które powoływała się ona we wniosku, Sąd zauważa,
że strona, jako wnioskodawca, winna była przedłożyć wyroki oraz umowę cesji. Skoro tego nie uczyniła, organ podatkowy, dążąc do załatwienia sprawy, posiadał uprawnienie oprate o art. 189 § 1 o.p. do żądania dostarczenia przez stronę potrzebnych do wyjaśnienia sprawy dowodów.
W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 124 o.p. trzeba stwierdzić, że - wbrew stanowisku skarżącej - motywy działania organów podatkowych zostały w sposób wyczerpujący przedstawione w decyzjach obu instancji. Uzasadnienia decyzji, obok wskazania dlaczego w sprawie nie przyjęto istnienia wzajemnej wierzytelności względem Skarbu Państwa, zawierały szczegółowe odniesienie do poszczególnych przesłanek z art. 64 § 1 o.p. warunkujących możliwości dokonania potrącenia.
Z uzasadnień decyzji niewątpliwie wynikają przyczyny z powodu których wniosek skarżącej został rozpatrzony odmownie.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 125 § 1 o.p., w sprawie organ prawidłowo zastosował instytucję zawiadomienia skarżącej o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy wedle art. 140 o.p., wskazując nowy termin załatwienia sprawy do 15 sierpnia 2011r. i w tym terminie, w dniu 8 sierpnia 2011r. wydał decyzję rozstrzygającą sprawę.
Podobnie, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 233 § 2 o.p. Wbrew stanowisku skarżącej, zebrany w sprawie materiał dowodowy był dostatecznie zupełny do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia w trybie ponownego rozpoznania sprawy.
W kwestii zarzutu naruszenia art. 64 o.p., poprzez niewydanie decyzji w terminie 7 dni wskazać, należy że jest on niezasadny ponieważ przywołany przepis nie nakłada takiego terminu do rozpatrzenia sprawy w takim terminie. Natomiast przywołane przez skarżącą orzeczenie WSA w Krakowie sygn. akt: I SA/Kr 1594/03, zapadło na kanwie stanu faktycznego dotyczącego decyzji określającej zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości, nie zaś postępowania dotyczącego potrącenia zaległości podatkowych, dlatego poglądy tam przywołane nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
3.10. Mając na uwadze ustalony powyżej stan faktyczny i prawny sprawy nie można zarzucić organowi odwoławczemu, aby wydając zaskarżoną decyzję, naruszył przepisy postępowania lub prawa materialnego.
3.11. Dlatego Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, o oddaleniu skargi.