I SA/Ke 781/05

I SA/Ke 781/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący/
Maria Grabowska
Mirosław Surma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.187, art.191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art.19 ust. 1i 2
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
par.48 ust.1 pkt 1a
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Sygnatura akt: I SA/Ke 781/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant: ref. staż. Łukasz Pastuszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19.04.2006 r. sprawy ze skarg E. F. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2004 rok z dnia [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004 rok z dnia [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2004 rok oddala skargi
Uzasadnienie
I SA/Ke 781/05
U Z A S A D N I E N I E
Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] o nr: [...], [...], [...] po rozpoznaniu odwołania E. F. utrzymał odpowiednio w mocy:
-decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], znak: [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2004 r. w kwocie [...] zł;
-decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], znak: [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2004 r. w kwocie[...]zł;
-decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], znak: [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2004 r. w kwocie [...]zł.
Jak ustalił organ podatkowy w wyniku kontroli rzetelności deklarowanych przez E. F. podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od lutego do kwietnia 2004 r. stwierdzono zawyżenie podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez F.H.U. A. - A. P., który był nieuprawniony do ich wystawiania, bowiem zastosowano wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej przez okres dwóch lat. Nastąpiło to wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 10.06.2003 r., sygn. II K.276/02, który uprawomocnił się z dniem 19.09.2003 r. i z tym dniem A.P. został wykreślony przez Prezydenta z ewidencji przedsiębiorców. Z tym dniem też decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] został wykreślony z rejestru podatników. Zatem według organów podatkowych podmiot ten od 19.09.2003 r. nie należał do kręgu podmiotów wymienionych w § 34 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, uprawnionych do wystawiania faktur. Tym samym wystawione przez niego faktury od tej daty nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku naliczonego. Stosownie bowiem do przepisu § 48 ust. 4 pkt 1 lit. "a" tego rozporządzenia w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Zdaniem organów podatkowych, w związku z tym, iż w momencie wystawiania na rzecz E. F. faktur A. P. nie był zarejestrowanym podatnikiem temu pierwszemu nie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o naliczony z tych faktur. Dodatkowo organy podatkowe wskazały, iż wystawca zakwestionowanych faktur nie rozliczył wynikających z nich kwot podatku należnego, czyli jego celem było jedynie wystawienie faktur VAT. Taka nierzetelność kontrahenta nie zwalania jednak podatnika - E. F. z obowiązku przestrzegania prawa podatkowego, a jedynie przepisy prawa cywilnego umożliwiają dochodzenie od nieuczciwych kontrahentów odszkodowania przed sądem cywilnym.
Na poparcie tego stanowiska organy powołały się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., I SA/Ka 866/2001.
Od powyższych rozstrzygnięć E. F. złożył jednobrzmiące skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzucił naruszenie przepisów:
- art.9 i art.25 ust.3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 48 ust.4 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego przyjmującej, że orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej czy też samo wykreślenie z rejestru podatników nie mogą skutkować u kontrahentów odliczenia podatku VAT, a także że prowadzenie przez innych podatników działalności gospodarczej mających na celu oszustwa ma wywoływać negatywne skutki w zakresie odliczenia podatku VAT;
- art.180 §1, art.188 i art.201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie jako dowodów akt spraw karnych toczących się przeciwko A.P., K. K. i J.S. oraz akt podatkowych tych podatników dla ustalenia, czy tenże podatnik mimo orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej prowadził działalność gospodarczą, czy Urząd Skarbowy właściwy dla miejsca jego zamieszkania wykonywał czynności kontrolne tego podatnika, czy akceptował prowadzenie takiej działalności oraz jaki jest stan postępowania karnego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż organy podatkowe powinny ustalić czy czynności cywilno-prawne były ważne, kto wystawiał faktury i kto się na nich podpisywał, jaka była rola organów podatkowych nadzorujących działalność podatkową tych podatników, czy oni odprowadzili podatek VAT od wystawionych faktur, jak również kiedy wykreślono z ewidencji działalności A. P. Jeżeli w sprawie wyszło na jaw, że dostawcy paliw popełniali przestępstwa to zachodziła konieczność zawieszenia niniejszych spraw do czasu zakończenia postępowania karnego przeciwko tym osobom. Ponadto skarżący wskazał, iż w decyzjach organ podatkowy powołał się tylko na jakieś oświadczenia J. S. czy K. K. lub na pismo Urzędu Skarbowego dotyczące A. P. lecz takowe albo stanowią fragment dowodów albo nie są tym materiałem dowodowym, który wynika z Ordynacji podatkowej. Bezzasadnie nie dopuszczono dowodu z postępowań karnych, w których mogły zapaść orzeczenia o naprawieniu szkody na rzecz Skarbu Państwa. Materiał dowodowy sprawy w ogóle nie kwestionuje też istnienia zdarzeń gospodarczych, których odzwierciedleniem były przedmiotowe faktury. Żaden kontrahent nie stwierdził bowiem, że takie transakcji nie miały miejsca.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargi nie są zasadne, bowiem zaskarżone decyzje prawa nie naruszają.
Istotą sporu pomiędzy stronami przedmiotowego stosunku sądowoadministracyjnego jest ocena zdarzeń mających znaczenie fiskalne, wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Stosownie do treści art. 19 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o VAT, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Jednakże nie można przyjąć, że każda kwota określona w fakturze VAT "automatycznie" i bezwarunkowo uprawnia do odpowiedniego obniżenia podatku VAT. Na jeden z takich wyjątków wskazuje przepis § 48 ust.1 pkt 1 lit "a" rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), który jednoznacznie stanowi, iż w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Materiał dowodowy sprawy - a w szczególności treść wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 10.06.2003 r., sygn. II K.276/02 o zastosowaniu wobec A. P. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej przez okres dwóch lat, decyzja Prezydenta z dnia [...] nr [...] o wykreśleniu A. P. z ewidencji przedsiębiorców oraz decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] o wykreśleniu z rejestru podatników wskazuje, iż od [...] A. P. nie był uprawniony do wystawiania faktur. Dotyczy to więc również przedmiotowego okresu kiedy tenże wystawiał faktury na rzecz E. F. Faktury wystawiane przez ten podmiot nie mogły stanowić więc podstawy do obniżenia należnego podatku.
Bezspornie więc wyżej powołany przepis, który jest w swej treści jednoznaczny, znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie bowiem podatnik - E. F., zaewidencjonował i odliczył podatek naliczony wynikający z faktur VAT, które zostały wystawione przez podmiot nieuprawniony. To z kolei skutkowało określeniem przez organ podatkowy właściwej wysokości zobowiązania podatkowego.
W skardze podatnik kwestionuje wynik ustaleń faktycznych organów podatkowych oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zarzuty te uznać należy za bezzasadne.
W ocenie Sądu, w aspekcie materiału dowodowego sprawy, nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe norm postępowania, które mogłoby wpłynąć na wynik postępowania. Okoliczności wystawiania przez A. P. faktur, który nie był uprawniony do ich wystawiania, potwierdzone zostały wystarczająco dokumentami: prawomocnym wyrokiem i stosownymi decyzjami. Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia wyniku postępowania karnego dotyczącego A. P. należy wskazać, iż organy podatkowe nie są związane oceną organów ścigania i kontroli przestrzegania prawa dokonaną na potrzeby prowadzonego przez nie postępowania przygotowawczego. Inne są bowiem cele i zadania postępowania podatkowego, zwłaszcza gdy chodzi o wywołanie skutków materialnoprawnych, a więc określenie właściwego zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy podatkowej nie ma wpływu wynik postępowań karnych prowadzonych wobec kontrahentów skarżącego. Dlatego też Sąd oddalił zgłoszone w tym zakresie wnioski skarżącego. Kwestia zawieszenia na wniosek skarżącego postępowania podatkowego została natomiast rozstrzygnięta przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], nr [...] do [...].
W niniejszej sprawie znamiennym jest, iż wszystkie zgromadzone dowody potwierdzają, iż A. P. nie był w ogóle uprawniony do wystawiania faktur, stąd też bez znaczenia jest, w aspekcie materialnych przepisów prawa podatkowego (tu: ustawy o VAT), ustalenie okoliczności kontaktów łączących skarżącego z tym podmiotem. Również bezpośredniego związku nie mają ustalenia organów podatkowych w ramach postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych czynione na gruncie innych przepisów materialnych. Powoływany natomiast przez skarżącego przepis art.25 ust.3 ustawy o VAT nie miał zastosowania w sprawie, stąd zarzuty, co do jego niespójności z treścią rozporządzenia, należy uznać za bezprzedmiotowe.
Reasumując zarzuty skargi odnoszące się do ustaleń organu podatkowego uznać więc należy za bezzasadne. Stanowią one polemikę z ustaleniami, które znajdują pełne oparcie w materiale sprawy i ich ocena wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie narusza zasad dowodzenia w sposób, który kwalifikowałby ten proces jako dowolny. Stan faktyczny został wyjaśniony dokładnie w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie, co nakazuje art.187 Ordynacji podatkowej. Wyciągnięte przez organ wnioski są logiczne, a ocena dowodów mieści się w ramach tzw. swobodnej oceny dokonanej na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej.
Dlatego Sąd podziela stanowisko organu podatkowego tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej. Organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów, zbadały sprawę wszechstronnie w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.