I SA/Ke 66/07

I SA/Ke 66/07 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Ewa Rojek /przewodniczący/
Grażyna Jarmasz
Maria Grabowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt 1 a i c, art.152, art.200, art.205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.70 par. 1 i 4, art.200 par.1, art. 23 par.3, art.51 par.1, art.52 par.1 pkt1, art.210, art.21 par.3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [..] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 258 zł (dwieście pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I SA/Ke 66/07
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [..], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Urzędu Skarbowego z dnia[...], nr [...], w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 27.981zł, oraz określił K.G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.439,00zł oraz zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok w kwocie 3.789,70zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, które na dzień wydania decyzji wynoszą 3.703,00zł.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [..] Urząd Skarbowy określił K. G. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 rok w wysokości 27.981zł od dochodu w kwocie 72.468zł, stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym (po odliczeniu składki ZUS w wysokości 1.710,89zł oraz darowizny w kwocie 2.500zł). Określenie podatku dochodowego w wyżej wymienionej kwocie nastąpiło w związku ze zwiększeniem zeznanego przez podatnika za 1995r. przychodu w kwocie 254.614zł o niezaewidencjonowany przychód w wysokości 10.046,54zł oraz nieuznaniem za koszty uzyskania przychodu poniesionych wydatków w łącznej kwocie 49.382,35zł, w tym: spłaty rat kredytu - 1.084,03zł, opłat za energię elektryczną – 106,40zł, opłat za czynsz – 320,98zł, zakupu etyliny – 32,69zł, kosztów usług pośrednictwa firm "A." z Z. G. na kwotę 6.441,60zł oraz "B." z K. - 41.396,65zł.
Od decyzji Urzędu Skarbowego podatnik wniósł w dniu 26 stycznia 1998r. odwołanie do Izby Skarbowej, w którym kwestionował nieuznanie wydatków dotyczących usług pośrednictwa wyżej wymienionych firm, oraz podwyższenie przychodu o kwotę 10.046,54zł.
Izba Skarbowa decyzją z dnia[...] uchyliła zaskarżoną decyzję i określiła dla K. G. podatek dochodowy za rok 1995 w wysokości 27.933,30zł. Uznała bowiem za koszty uzyskania przychodu wydatki poniesione na energię elektryczną w kwocie 106,40zł, natomiast podtrzymała stanowisko organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie.
Na decyzję Izby Skarbowej K. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zakwestionował nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu pośrednictwa.
W wyniku rozpatrzenia tej skargi Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2000r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 739/98 uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko podatnika w przedmiocie uznania wydatków z tytułu pośrednictwa Firmy Handlowo-Usługowej "A." z N. S. oraz firmy "B." z Niemiec za koszty uzyskania przychodów.
Izba Skarbowa po ponownym rozpatrzeniu odwołania, mając na uwadze stanowisko NSA zawarte w wyżej wymienionym orzeczeniu uznała za koszty uzyskania przychodu wydatki dotyczące korzystania przez K. G. z usług pośrednictwa powyższych firm w łącznej kwocie 47.838,25zł i decyzją z dnia [...] uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...], określając podatek dochodowy za 1995 rok w kwocie 6.439 zł.
Na decyzję tę K.G. wniósł ponownie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zażądał jej uchylenia w całości, zarzucając naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego. Stwierdził, iż zgodnie z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa decyzja ta powinna zawierać podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa oraz z uzasadnieniem prawnym.
Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2003r. wydanym w sprawie o sygn. akt. I SA/Kr 1989/00 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił powyższą decyzję Izby Skarbowej z dnia [...]. Uznał bowiem, iż organy podatkowe były zobowiązane na mocy art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej do określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej) oraz odsetek od tej zaległości (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej).
Izba Skarbowa decyzją z dnia[...] ponownie uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] w całości i określiła K. G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.439 zł, zaległość w tym podatku w kwocie 3.789,70zł oraz należne odsetki. Nie podano jednak ich kwoty, a w uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 53 § 3 ordynacji podatkowej wysokość odsetek nalicza podatnik.
Na decyzję tę K. G. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc w niej, że Izba Skarbowa niepotrzebnie wydała zaskarżoną decyzję, ponieważ przedmiot sporu został rozstrzygnięty wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro Izba Skarbowa popełniła błąd wydając nieprawidłową decyzję z dnia 31 sierpnia 2000r. to nie powinna obciążać go odsetkami, których nie naliczyła i o których nie napisała w wyżej wymienionej decyzji.
W wyniku rozpatrzenia tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt I SA/Kr 1883/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia12 września 2002 r o zmianie ustawy –Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387 ) odwołania wniesione przed wejściem w życie ustawy powinny być rozpoznane na podstawie przepisów Ordynacji w brzmieniu przed dokonaniem zmiany. Powołał się na wiążący charakter oceny prawnej zawartej w orzeczeniu NSA z dnia 24 kwietnia 2003r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1989/00, w którym Sąd zobowiązał organy podatkowe do określenia odsetek od stwierdzonej zaległości podatkowej.
Wykonując zawarte we wspomnianym wyroku wytyczne Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 2 września 2005r. wydał decyzję nr[...], w której określił Panu K. G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.439,00zł oraz zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok w kwocie 3.789,70zł wraz z należnymi odsetkami na dzień wydania decyzji w kwocie 5.265,60zł.
Na decyzję K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który w wyniku jej rozpoznania wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Ke 707/05, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że nie podano w niej uzasadnienia oraz sposobu obliczenia odsetek, tj. odpowiednich okresów i stawek z tym związanych, a także nie przywołano żadnych przepisów prawa w zakresie wysokości zaległości podatkowej, a przedstawienie w uzasadnieniu sposobu zaliczenia na należność główną i odsetki (także bez podania przepisu) kolejnych wpłat i występujących nadpłat nie jest dostatecznym uzasadnieniem dla skarżącego orzeczenia o wysokości zaległości podatkowej w kwocie 3.789,70zł, podczas gdy w uzasadnieniu stwierdza się, że kwota zaległości na dzień 2 września 2005r., a więc na dzień wydania rozstrzygnięcia, wynosi 1.663,71zł. Ponadto Sąd zauważył, że uprzednie rozstrzygnięcia organu drugoinstancyjnego były już trzykrotnie uchylane przez sąd administracyjny, co także uzasadnia badanie z urzędu kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie należało też dokonać rozpatrzenia akt sprawy pod kątem możliwości wystąpienia okresów, za które zgodnie z art. 54 Ordynacji podatkowej odsetek nie nalicza się.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję będącą przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepis art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a oraz art. 21 § 3, art.52 § 1 pkt.1, 53 § 1,2,3,4,5, art. 54 § 1 pkt.3, § 3, art. 55 § 2, art. 75 § 1, art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej (Dz. U. 165 poz.1373 ), przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U Nr 90 poz 416 z 1993 r.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U 148 poz 720 ) W motywach podniósł, że ponieważ organ pierwszej instancji zastosował środek egzekucyjny wobec K. G. w dniu 13 grudnia 2001r.,a zatem jego zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., przy uwzględnieniu treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, przedawni się z dniem 14 grudnia 2006r. Na podstawie przepisu art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych organ odwoławczy uznał za koszt uzyskania przychodu poniesione przez podatnika w 1995r. wydatki na energię elektryczną za okres 20.10.1994r.-31.12.1994r. w kwocie 106,40zł, a nadto, mając na uwadze stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 7 czerwca 2000r. - uznano za koszty uzyskania przychodu wydatki dotyczące korzystania przez skarżącego z usług pośrednictwa firm "A." i "B." z Niemiec w łącznej kwocie 47.838,25zł. Bezzasadnie zaś zdaniem organu – w świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – skarżący podważa korektę przychodu polegającą na jego zwiększeniu o kwotę 10.046,54zł. Ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej wyliczył koszty uzyskania przychodu za 1995r. w kwocie 235.926,30zł, dochód w kwocie 24.523,00zł, a podatek dochodowy za ten rok określił na kwotę 6.439,00zł. Podniósł, że w zeznaniu rocznym PIT-30 za rok 1995 K. G. wykazał należny podatek dochodowy w kwocie 2649,30 zł., oraz nadpłatę w kwocie 840,05 zł, która została podatnikowi zwrócona 2 lipca 1996 r. Podatek nie zapłacony w terminie płatności jest zaległością podatkową stosownie do treści art. 52§ 1 Ordynacji podatkowej. Na równi z zaległością traktowana jest nadpłata ( art. 52 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej ) Organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji dokona ostatecznego rozliczenia wpłaty dokonanej przez podatnika na poczet zaległości w dniu 4 października 2000 r. w wysokości 3789,70 zł, wykazanej w zeznaniu za rok 2000 nadpłaty w kwocie 94,20 zł, oraz ściągniętych w trybie egzekucyjnym środków w wysokości 3245 zł.
W oparciu o przepis art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy nie naliczył skarżącemu odsetek za zwłokę od dnia 6 kwietnia 1998r. z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie dwóch miesięcy. Z kolei za okres od dnia 2 maja 1996r. do dnia 7 kwietnia 1998r. organ wyliczył wysokość odsetek w oparciu o wzór wskazany w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.08.2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. .U. Nr 165, poz. 1373), uwzględniając stosowne stawki odsetek za poszczególne okresy, tj. od 2 maja 1996r. do 31 grudnia 1996r., od 1 stycznia 1997r. do 31 grudnia 1997r. i od 1 stycznia 1998r. do 7 kwietnia 1998r. Łączna kwota odsetek za cały wymieniony okres wyniosła 3.703,00zł. Organ stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego odsetki za zwłokę biegną dalej, do dnia zapłaty, zaś od tego terminu odsetki nalicza podatnik (art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej).
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję K. G. zarzucił naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze względu na przedawnienie. Z uwagi na fakt, iż postanowienie organu z dnia [...] wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, skarżący odebrał w dniu 4 grudnia 2006r., od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Skarżący nadał w dniu 11 grudnia 2006r., a zatem przed upływem terminu, w urzędzie pocztowym pismo zawierające uwagi i wyjaśnienia w sprawie. Tymczasem organ w dniu 6 grudnia 2006r. wydał decyzję, co zdaniem skarżącego narusza dyspozycję art. 200 Ordynacji podatkowej. Ponadto, powołując się na zmienione brzmienie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, skarżący wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej organ podniósł dodatkowo, że jakkolwiek zarzut ten jest uzasadniony, to w przedmiotowej sprawie na etapie postępowania odwoławczego nie został zgromadzony żaden nowy, nieznany skarżącemu materiał dowodowy, a zatem nie można mówić o naruszeniu powołanego przepisu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie
W ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył przepis art. 21 § 3 w zw z art. 51 §1 i 52 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że zaległością podatkową jest różnica pomiędzy wysokością podatku dochodowego wyliczonego przez organy a należnym podatkiem wykazanym w zeznaniu podatkowym przez podatnika a tym samym przyjęcie, że zaległością podatkową pozostaje podatek zapłacony przez podatnika wprawdzie po terminie płatności ale przed wydaniem decyzji określającej zaległość.
Na wstępie należy powołać się na zasadę wynikającą z przepisu art.153 p.p.s.a, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem zaskarżenia.
Uchylając wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...] Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach wskazał na konieczność wyjaśnienia i uzasadnienia wysokości kwoty zaległości podatkowej wobec określenia w rozstrzygnięciu zaległości podatkowej na kwotę 3789,70 zł przy jednoczesnym uzasadnieniu, że zaległość na dzień wydania decyzji stanowi kwotę1663,71 zł
W sprawie zostało już wyjaśnione ( por. wyrok WSA z dnia 9 marca 2003 r w sprawie ISA/Kr 1883/03), że do rozpoznania odwołania wniesionego w dniu 26 stycznia 1998 r a więc po wejściu w życie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa mają zastosowanie stosownie do art. 335 przepisy tej ustawy. Do odwołań wniesionych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr.169 poz.1387) zgodnie z art. 23 ustawy, przepisy w brzmieniu obowiązującym przed jej wejściem w życie. Przepis art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. określał, że zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności, przy czym na równi z zaległością podatkową traktuje się nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub deklaracji, o których mowa w art. 74 § 2 została wykazana nienależycie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. W przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub części podatku albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, obowiązkiem organu podatkowego stosownie do przepisu art.21 § 3 powołanej ustawy jest wydanie decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. Określenie zaległości podatkowej wymaga określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości i porównania z kwotą wykazaną przez podatnika w zeznaniu (deklaracji) oraz stopniem wywiązania się z tego zobowiązania przez podatnika na dzień wydania decyzji. Istnienie zaległości podatkowej winno być zatem oceniane według stanu na dzień wydania decyzji podatkowej. (por wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r sygn. FSK103/04)
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podatnik w dniu 4 października 2000 r. dokonał wpłaty kwoty 3789,70 zł. Na poczet zaległości została też zaliczona wykazana w zeznaniu za 2000 r. kwota nadpłaty w wysokości 94,20 zł, oraz ściągnięte w trybie egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego środki w wysokości 3245,20 zł. Obowiązkiem organu było ustalenie czy zaległość podatkowa, przy uwzględnieniu zaliczenia wykazanych kwot na poczet zobowiązania podatkowego i należnych odsetek, faktycznie istniała, a w przypadku ustalenia jej istnienia określenie jej w wysokości na dzień wydania decyzji.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 210 Ordynacji podatkowej wymienia elementy, jakie powinna zawierać decyzja podatkowa. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że decyzja jest wadliwa, jakkolwiek skutki wadliwości mogą być różne. Stosownie do art. 210 §1 pkt. 6 ustawy, decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie prawne winno wskazywać ściśle określone przepisy, według stanu prawnego mającego zastosowanie w konkretnym przypadku, wraz z wyjaśnieniem stosowanych przepisów. Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał przepisy Ordynacji podatkowej, powołując tekst ustawy opublikowany w Dz. U Nr 8 poz. 60 z 2005 r. a zatem przepisy w brzmieniu wprowadzonym ustawą 12 września 2002 r o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr.169 poz.1387). Treść przepisu art. 21 § 3 w brzmieniu wskazanym przez organ nie może stanowić podstawy określenia zaległości podatkowej, skoro przepis w powołanym przez organ brzmieniu nakazuje określenie zobowiązania podatkowego. Jeżeli w dacie wydania decyzji obowiązuje inna treść przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, a jednocześnie w sprawie może mieć zastosowanie przepis w brzmieniu obowiązującym poprzednio, obowiązkiem organu jest wskazanie przepisu, który w danym stanie faktycznym ma zastosowanie oraz wyjaśnienie podstawy prawnej jego zastosowania. Powołanie jako podstawy prawnej decyzji określającej zaległość podatkową przepisu, który nie daje podstaw do takiego rozstrzygnięcia, nie spełnia wymogu z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie podstawy prawnej, to wskazanie treści przepisów i ich relacji do stanu faktycznego sprawy, co pozwala podatnikowi na ocenę prawidłowości ich zastosowania. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, wyrażany w orzecznictwie NSA, że nie stanowi naruszenia prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, brak powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy podstawa prawna faktycznie istnieje. W ocenie Sądu pogląd ten nie może mieć zastosowania w niniejszym przypadku, t.j. w sytuacji gdy do stanu faktycznego mogą mieć zastosowanie na podstawie przepisów przejściowych przepisy w brzmieniu obowiązującym poprzednio, różniące się co do treści od przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Wskazanie podstawy prawnej bez odwołania się do przepisów obowiązujących poprzednio, przepisów przejściowych ze szczegółowym wyjaśnieniem podstaw zastosowania tego, a nie innego brzmienia przepisu, nie wyjaśnia podatnikowi zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie daje więc podatnikowi możliwości oceny i weryfikacji sposobu rozumowania organu przy ustalaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z powyższych względów naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Rozstrzygając ponownie sprawę, organ powołując się na przepis art. 70 §1 § 4 ustawy wskazał, że środek egzekucyjny został zastosowany w dniu 13 grudnia 2001 r przez wszczęcie egzekucji świadczenia emerytalno –rentowego skarżącego. Zatem organ wydając zaskarżoną decyzję w dniu 6 grudnia 2006 r prawidłowo powołał się na przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) zgodnie z którym termin przedawnienia biegnie na nowo po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny o zastosowaniu którego podatnik został powiadomiony. Przedstawiony sposób wyliczenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie narusza art. 70 §1 i 4 Ordynacji podatkowej, jakkolwiek należy podnieść , że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 22 grudnia 2006 r a zatem po upływie terminu przedawnienia.
W ocenie sądu podniesiony zarzut naruszenia art. 200.§ 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony, z tym, że uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro materiał dowodowy nie był w sprawie gromadzony .Podnieść należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uchylenia decyzji tylko w przypadku gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podnosząc przedstawione wyżej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, należy wskazać, na konieczność rozważenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy, skutków upływu przedawnienia na dalsze postępowanie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 tej ustawy.