I SA/KE 627/05

I SA/Ke 627/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący/
Maria Grabowska /sprawozdawca/
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt 1c, art.152, art.200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.233 par.1 pkt1,art. 210 par. 1 i 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Sygnatura akt: I SA/Ke 627/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant: ref. staż. Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15.03.2006 r. sprawy ze skargi M.i R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : podatku od nieruchomości za 2005 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji 2. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących 177 zł (sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
I S.A./Ke 627/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego Burmistrz Miasta i Gminy ustalił M. O. podatek w kwocie [...] zł za 2005 r. określając wysokość rat i terminy ich płatności. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ przywołał art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), oraz przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz. U z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm. ), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych( tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1682 ze zm.), oraz Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [.] w sprawie obniżenia ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do wymiaru podatku rolnego na 2005 r. i Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2005.
W odwołaniu wniesionym od decyzji M. O. zarzuciła, że organ nie uwzględnił stanu prawnego nieruchomości objętej wskazaną decyzją, mimo, że stan prawny jest organowi znany. Podniosła, że nieruchomość, którą nabyła od kopalni w G. obciążona jest wadą prawną, że toczyło się postępowanie sądowe w sprawie I C34/01 w którym sąd uznał, że tytuł własności jej nie przysługuje, ponadto nieruchomość jest przedmiotem postępowania toczącego się przed sądem w S. w sprawie I Ns 309/02.
Decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia, organ powołując się na wypis z rejestru gruntów, wskazał, że M. i R. małż. O. są użytkownikami wieczystymi nieruchomości o powierzchni 1,6200 ha. Fakt ten potwierdza wykaz nieruchomości złożony przez podatniczkę w dniu 31 grudnia 1999 r. Organ przywołał treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.-Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. Nr 100 z 2000 r. poz. 1086) i stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał wymiaru podatku od nieruchomości. Podniósł, że dane wynikające z ewidencji mają walor dokumentów, nie mogły być pominięte przez organ pierwszej instancji. Opodatkowanie w stosunku do innego podmiotu może nastąpić po dokonaniu stosownej zmiany w ewidencji gruntów. W ocenie organu odwoławczego, fakt, że decyzja została wydana w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, natomiast rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie podatku od nieruchomości stanowi uchybienie proceduralne, które nie miało wpływu na prawidłowość decyzji.
Od powyższego rozstrzygnięcia M. i R. małżonkowie O. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Decyzji zarzucili nieuwzględnienie stanu prawnego wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. sygn. I C 34/01. Podnieśli, że treść wyroku była znana organom, że z uwagi na jego treść, Kolegium w 2004 r. w sprawie [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. Zdaniem skarżących sytuacja w której zgodnie z orzeczeniem sądu nie mogą skutecznie domagać się wydania nieruchomości a ciąży na nich według organów obowiązek podatkowy jest dla nich krzywdząca. Na rozprawie skarżący złożył wniosek o uchylenie decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Ocenie sądów administracyjnych podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Sąd nie jest natomiast, stosownie do art.134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję przy uwzględnieniu wskazanego kryterium, należy wskazać , że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz. U. 8 poz. 60 ze zm.) organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Oceny prawidłowości organ winien dokonać z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa materialnego i procesowego które miały zastosowanie w sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się , że utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu zawarta jest wola organu załatwiającego sprawę, rozstrzygnięcie jest tym elementem decyzji który określa skutki prawne ustalonego stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawnych. Z rozstrzygnięcia powinien wynikać, zakres praw i obowiązków strony, zatem powinno być sformułowane w sposób zrozumiały, precyzyjny i wyczerpujący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji wydaną w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego przyjmując, że faktycznie przedmiotem decyzji jest ustalenie podatku od nieruchomości a wskazana rozbieżność nie ma wpływu na rozstrzygniecie. Kolegium dokonując takiej oceny pominęło fakt, że decyzja organu pierwszej instancji nie wskazuje w jakim podatku zobowiązanie podatkowe ustala. Jak wskazano wyżej rozstrzygnięcie musi być sformułowane jednoznacznie, tak, aby w sposób nie budzący wątpliwości wynikało z niego, jaki obowiązek został nałożony na stronę. Ma to szczególne znaczenie wobec wydania przez organ pierwszoinstancyjny decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego, powołania jako podstawy prawnej decyzji, oprócz przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, także ustawy o podatku rolnym oraz ustawy o podatku leśnym oraz wobec braku uzasadnienia decyzji. W związku z powyższym należy ocenić, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy jest decyzją wadliwą wydaną z naruszeniem art. 210§1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej a utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy narusza art. 233 § 1 pkt. 1 tej ustawy.
Decyzja organu pierwszej instancji narusza także przepis art. 210 § 1 pkt. 4 oraz pkt. 6 oraz § 5 Ordynacji podatkowej. Powołanie podstawy prawnej decyzji podatkowej winno polegać na dokładnym wskazaniu konkretnych przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia. Nie czyni zadość wymogom z art. 210§1 pkt.4 Ordynacji podatkowej powołanie ustawy, która ma zastosowanie bez wskazania konkretnych przepisów uzasadniających rozstrzygnięcie a tym bardziej powołanie ustaw które w przypadku zastosowania mieć nie mogą. Naruszenie to, czyni decyzję niezrozumiałą, nieczytelną zarówno dla organów, sądu rozpoznającego sprawę jak i strony.
Art. 210 § 5 Ordynacji podatkowej przewiduje sytuacje, w których organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji, wskazując, że może to nastąpić w przypadku gdy uwzględnia w całości żądanie strony. Jest to regulacja wyjątkowa i nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Nie można przyjąć, jak uczynił to organ pierwszej instancji, że wydana decyzja uwzględnia w całości żądanie skarżących. W związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy w S. wyroku w sprawie sygn. 34//01 skarżący, kwestionowali ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003, decyzja organu pierwszej instancji została uchylona przez organ odwoławczy. W tej sytuacji przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy ustalająca zobowiązanie podatkowe za rok 2005 r. uwzględnia żądanie podatników i odstąpienie przez organ od sporządzenia uzasadnienia stanowi naruszenie art. 210 § 5 Ordynacji podatkowej. Wobec wskazanego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej utrzymanie w mocy decyzji przez organ odwoławczy narusza przepis art.233 § 1pkt.1 tej ustawy.
Rozpoznając sprawę ponownie organ podatkowy podejmie stosowne rozstrzygnięcie, uwzględniając przedstawioną przez Sąd wykładnię przepisów Ordynacji podatkowej.
Wskazane powyżej uchybienia stanowią naruszenie przepisów postępowania w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy Z tych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji ,podlega uchyleniu stosownie do treści art. 145 §1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a.. Wobec uchylenia decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.