I SA/KE 545/22

I SA/Ke 545/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach
Magdalena Stępniak /sprawozdawca/
Mirosław Surma /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1509
art. 26hust. 16, 9, 3,4
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,
Dz.U. 2022 poz 329
art. 146 par. 1art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 13 września 2022 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.529.2022.2.AK stwierdził, że stanowisko M. R. w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
W stanie faktycznym wskazano, że wnioskodawczyni jest wraz z małżonkiem właścicielem jednorodzinnego domu wolnostojącego (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska). Jest podatnikiem rozliczającym się według skali podatkowej
w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2018.1509 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f.". tej ustawy, nie prowadzi działalności gospodarczej. Mąż w 2021 r. uzyskiwał dochody z umowy o pracę oraz
z zasiłku dla bezrobotnych. W budynku mieszkalnym, w latach 2021-2022 wnioskodawczyni wydatkowała środki na wykonanie instalacji fotowoltaicznej oraz na pompę ciepła: Instalacja fotowoltaiczna - została wykonana w październiku 2021 r.
a od 24 października 2021 r. została uruchomiona. Wnioskodawczyni poniosła wydatki z tego tytułu łącznie 45.000 zł: 24 czerwca 2021 r. tytułem zaliczki brutto 18.000 zł wydatek został udokumentowany fakturą zaliczkową z 24 czerwca 2021 r. wystawioną na obojga małżonków. Faktura końcowa na instalację została wystawiona 20 kwietnia 2022 r. (kwota 45.000 zł minus zaliczka 18.000 zł - do zapłaty 27.000 zł). Faktura końcowa została uregulowana 20 kwietnia 2022 r. Pompa - jest w trakcie realizacji, pierwszy wydatek na jej zakup to zaliczka poniesiona 24 czerwca 2021 r. w kwocie 22.700 zł (faktura zaliczkowa z 24 czerwca 2021 r.), pompa zostanie dostarczona
i zamontowana w lipcu 2022 r. Łączna wartość zamówienia brutto 56.750 zł. Pierwotnie wydatki były rozliczone zgodnie z datami ich poniesienia tj. za 2021 r. w PIT w kwocie 40.700 zł, natomiast dopłata do umówionej ceny będzie podlegała odliczeniu od zeznania za 2022 r. Wnioskodawczyni została wezwana do skorygowania PIT za
2021 r., zdaniem organu podatkowego rozliczenie ulgi w takim przypadku następuje
w 2022 r., tj. po wykonaniu całości prac i wystawieniu faktury końcowej. Korektę zeznania strona złożyła, ale ze stanowiskiem organu nie zgadza się. Stanowisko
o odliczeniu ulgi w 2022 r. zdaniem organu wypływa z objaśnień podatkowych Ministra Finansów z 16 września 2019 r. Rozliczenie w tej sprawie zgodnie z datami poniesienia wydatków ma dla wnioskodawczyni o tyle znaczenie, że w 2021 r. uzyskała ostatni przychód z tytułu stosunku pracy a od 2022 r. uzyskuje jedynie dochody
z emerytury, co znacznie wydłuży proces realizacji ulgi z tytułu poniesionych bezsprzecznie i definitywnie wydatków.
Uzupełniając wniosek na wezwanie organu wnioskodawczyni m.in. wskazała, że wydatki, które zostały wskazane we wniosku zostały poniesione w związku
z realizacją przedsięwzięcia termoizolacyjnego. Kwota odliczenia nie przekroczy 53.000 zł. Przedsięwzięcie było prowadzone w latach 2021-2022, zakończone
30 sierpnia 2022 r., czyli mieściło się w ramach limitu 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym został poniesiony pierwszy wydatek. Wydatki opisane we wniosku nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i nie zostały sfinansowane Z NFOŚiGW ani z wojewódzkich funduszy ochrony środowiska
i gospodarki wodnej.
W związku z powyższym wnioskodawczyni zapytała czy wydatki poniesione instalację fotowoltaiczną oraz pompę ciepła w ramach ulgi termomodernizacyjnej
w kwocie łącznej 101.750 zł zgodnie z fakturami z 24 czerwca 2021 r., z 24 czerwca 2021 r. oraz z 20 kwietnia 2022 r. wystawionymi imiennie na wnioskodawczynię i jej męża uprawniają stronę do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej w datach ich poniesienia tj. w kwocie 40.700 zł w zeznaniu PIT za 2021 r. i w kwocie 12.300 zł
w zeznaniu za 2022 r.?
Skarżąca przytoczyła art. 26h ust. 1 i nast. u.p.d.o.f. regulujące tzw. "ulgę termomodernizacyjną" oraz art. 2 pkt 2 ustawy z 21 listopada 2008 r. o wsparciu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U.2021.554 ze zm.). Podniosła, że katalog wydatków podlegających odliczeniu znajduje się w załączniku do rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń
i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych (Dz.U.2018.2489), które weszło w życie 1 stycznia 2019 r.
W ocenie wnioskodawczyni poniesione przez nią wydatki na instalację fotowoltaiczną i pompę ciepła, spełniające wszystkie warunki ulgi termoizolacyjnej
w zakresie przedmiotowym jak i limicie kwotowym i poniesione we wskazanym
w ustawie okresie, są wydatkami związanymi z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego a tym samym wnioskodawczyni jest uprawniona w myśl
art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f. do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej. Moment rozliczenia wydatków wynika z art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f. Zatem odpowiadając na zadane pytanie wnioskodawczyni wskazała, że mając na uwadze to, że fakt poniesienia wydatków został prawidłowo udokumentowany (faktury VAT oraz dokument potwierdzający gotowość do przyłączenia mikroinstalacji fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej) prawo do zaliczenia wydatków w kwocie 40.000 zł w 2021 r.
i w kwocie 12.300 zł w 2022 r. wyznacza art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f. Wskazany moment realizacji ulgi w tej sprawie nie powoduje żadnego zagrożenia dla budżetu i jest zgodny z zapisem ustawy podatkowej, która stanowi jedyne źródło warunków rozliczenia przyznanej podatnikom przez ustawodawcę ulgi.
Uznając stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe organ wskazał na przepisy wymienione przez stronę we wniosku dotyczące warunków skorzystania
z omawianej ulgi. Wskazał, że przepisy te nie odnoszą się do kwestii daty poniesienia wydatku w ramach ww. ulgi, ale kwestia ta została wyjaśniona w Objaśnieniach podatkowych z 16 września 2019 r. w sprawie nowych preferencji w podatku dochodowym od osób fizycznych wspierających przedsięwzięcia termomodernizacyjne. W objaśnieniach tych wskazano, że "za datę poniesienia wydatku uważa się dzień sprzedaży (datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi) określony na fakturze VAT, ponieważ na podstawie faktury ustala się wysokość poniesionych wydatków na termomodernizację budynku. W przypadku, gdy na fakturze VAT brak jest informacji o dniu sprzedaży przyjmuje się, że dzień ten przypada na dzień, w którym wystawiono fakturę. Kierując się więc stanowiskiem zawartym w ww. objaśnieniach organ stwierdził, że wydatek dotyczący inwestycji termomodernizacyjnej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym wnioskodawczyni poniosła w 2022 r., tj. w dniu zakończenia dostawy i wykonania usługi związanej z tą inwestycją. Skoro jedna z faktur końcowych została wystawiona 20 kwietnia 2022 r., a druga będzie wystawiona we wrześniu 2022 r. uznać należy, że w roku 2022 zostały poniesione wydatki związane z realizacją ww. przedsięwzięcia. Zatem zaliczki zapłacone w 2021 r. potwierdzone fakturami końcowymi wystawionymi w 2022 r. będzie mogła strona odliczyć w rozliczeniu rocznym za 2022 r. W ocenie organu w związku z tym, że inwestycja dotycząca instalacji fotowoltaicznej oraz zakupu i montażu pompy ciepła została ostatecznie zakończona wystawionymi
w 2022 r. fakturami końcowymi nie przysługiwało wnioskodawczyni prawo do odliczenia tych wydatków w rozliczeniu podatkowym za 2021 r.
Na powyższą interpretację skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie:
1. prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 26 h ust. 6 u.p.d.o.f. która: nie uwzględnia literalnego brzmienia przepisu bez uzasadnienia, z jakiej przyczyn brzmienie jasnego przepisu wymagało objaśnienia przez Ministra Finansów; nie jest oparta na treści ustawy podatkowej, jest nie do pogodzenia z art. 217 Konstytucji, który wskazuje, że zasady przyznawania ulg są objęte wyłącznie materią ustawową, której nie może modyfikować Minister w drodze objaśnień podatkowych; nie wyjaśnia,
z jakich powodów data wystawienia faktury zaliczkowej nie jest datą poniesienia wydatków; nie wyjaśnia przyczyn ograniczeń czasowych w realizacji ulgi, wskazana wyżej norma, wiąże czas odliczenia wydatków z rokiem ich poniesienia.
2. naruszenie przepisów postępowania tj.:
- art. 14b, art. 14c Ordynacji podatkowej wobec oderwania się organu interpretacyjnego od stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, w związku z przyjęciem, że poniesione w 2021 r. wydatki będą potwierdzane fakturą końcową wystawioną w 2022 podczas gdy strona posiada potwierdzenie wydatkowania kwot w fakturach zaliczkowych, które dokumentują wydatkowanie kwoty 40.700 zł na przedsięwzięcie termomodernizacyjne w 2021 r.;
- art. 14h w zw. z art. 120 i w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez pominięcie zasady działania na podstawie przepisów prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Uzasadniając zarzuty skarżąca m.in. wskazała, że przepis art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f. w sposób jasny wyznacza moment odliczenia wydatków, a organ podatkowy dokonał wykładni contra legem. Z przepisu wynika, że ustawodawca nie wiąże momentu odliczenia poniesionych wydatków na przedsięwzięcie termomodemizacyjne z momentem jego zakończenia tylko daje uprawnienie do odliczania poniesionych wydatków w zeznaniu za rok, w którym wydatki poniesiono. Skarżąca wskazała przy tym na zasadę pierwszeństwa wykładni językowej. W ocenie strony ponadto trudno przyjąć taką koncepcję wykładni, zgodnie z którą dekodowanie normy prawnej dokonywane byłoby w oparciu o np. tekst uzasadnienia do nowelizacji przepisów czy jak w tej sprawie Objaśnienia podatkowe, które wychodzą poza ramy przepisów i są czynione wbrew ich literalnemu brzmieniu. Ocena stanowiska dokonana przez organ interpretacyjny jest jak zapewnia oparta na objaśnieniach Ministra, które jednak nie stanowią źródeł prawa. Organ nie zauważył, że ustawodawca nie związuje momentu odliczenia wydatków z momentem zakończenia przedsięwzięcia tylko z momentem poniesienia wydatku (art. 26 h ust. 6 u.p.d.o.f.).
Organ nie objął swymi rozważaniami istoty faktury zaliczkowej, nie dostrzegł, że i one obok faktur dokumentujących dostawy czy usługi służą udokumentowaniu poniesionych wydatków. Wątpliwym jest by Minister w objaśnieniach wykluczał skorzystanie z ulgi na podstawie faktur zaliczkowych, które dokumentują poniesienie wydatku. Skoro bowiem faktury zaliczkowe nie zawierają daty sprzedaży to oznacza, zgodnie ze stanowiskiem Ministra, że wówczas moment poniesienia wydatku jest określony datą ich wystawienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Na rozprawie 2 lutego 2023 r. pełnomocnik organu podniósł, że organ interpretacyjny wydając interpretację jest związany objaśnieniami Ministra Finansów, które posiadają walor ujednolicający praktykę stosowania przepisów wobec podatników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej ,,p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.
Sąd, orzekając w granicach zarzutów postawionych w skardze stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz art. 14h w zw. z art. 120 i w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie interpretacji z pominięciem zasady działania na podstawie przepisów prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
W sprawie poza sporem jest kwestia spełnienia przez skarżącą warunków do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej oraz poniesienia w jej ramach wydatków na instalację fotowoltaiczną i pompę ciepła. Kwestia sporna dotyczy natomiast momentu rozliczenia ww. wydatków.
W ocenie skarżącej wydatki poniesione w 2021 r., w tym zaliczki na instalację fotowoltaiczną i pompę ciepła, udokumentowane fakturami "zaliczkowymi"
z 24 czerwca 2021 r. powinna rozliczyć w zeznaniu podatkowym za 2021 r. Natomiast pozostałe wydatki poniesione w 2022 r., udokumentowane fakturą "końcową"
z 20 kwietnia 2022 r. w zeznaniu podatkowym za ten rok. Swoje stanowisko skarżąca uzasadniła treścią art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f.
Z kolei zdaniem organu skarżąca powinna rozliczyć przedmiotowe wydatki
w zeznaniu podatkowym za 2022 r., ponieważ inwestycja dotycząca instalacji fotowoltaicznej oraz zakupu i montażu pompy ciepła została ostatecznie zakończona wystawionymi w 2022 r. fakturami końcowymi. Swoje stanowisko organ uzasadnił wskazując na Objaśnienia podatkowe z 16 września 2019 r. i podnosząc, że przepisy dotyczące ulgi termomodernizacyjnej nie odnoszą się do kwestii daty poniesienia wydatku w ramach tej ulgi.
Sąd stwierdza, że stanowisko organu jest nieprawidłowe. Sąd nie podziela poglądu, że wydatek stanowiący zaliczkę na inwestycję w ramach ulgi termomodernizacyjnej, udokumentowany fakturą "zaliczkową", nie może zostać rozliczony w zeznaniu za rok podatkowy, w którym został poniesiony.
Stanowisku takiemu przeczy literalna oraz systemowa wykładnia art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f. Stosownie do powołanej regulacji odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki. Z kolei w świetle art. 26h ust. 1 tej ustawy ustawodawca wskazał tu na wydatki poniesione na materiały budowlane, urządzenia
i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Ustawodawca nie wiąże zatem momentu odliczenia wydatków z momentem zakończenia przedsięwzięcia tylko z momentem poniesienia wydatku. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest natomiast kwestionowane, że uiszczona przez skarżącą w 2021 r. zaliczka stanowi wydatek związany z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego oraz że wydatek ten został poniesiony w 2021 r.
Poglądowi organu, że rozliczenie ulgi następuje po wykonaniu całości prac
i wystawieniu faktury końcowej zaprzecza ponadto treść przepisów
art. 26h ust. 9 w zw. z ust. 1 in fine u.p.e.a. Z regulacji tych wynika bowiem, że
w przypadku niezrealizowania przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w okresie
3 kolejnych lat podatnik dolicza, kwoty poprzednio odliczone, do dochodu za rok podatkowy, w którym upłynął termin. Interpretacja powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że podatnik jeszcze przed zakończeniem inwestycji może dokonywać odliczeń wydatków
Zdaniem sądu ponadto, stanowiska organu nie uzasadnia okoliczność udokumentowania wydatku fakturą "zaliczkową". Przepisy art. 26h nie rozróżniają rodzaju faktur, na podstawie których podatnik uprawniony jest do rozliczenia ulgi.
Z art. 26h ust. 3 i ust. 4 u.p.d.o.f. wynika, że wysokość wydatków ustala się na podstawie faktur, a za datę poniesienia wydatku uważa się dzień wystawienia faktury. Co istotne terminologii takiej nie stosuje również ustawa o podatku od towarów i usług, która w art. 106b ust. 1 pkt 4 zobowiązuje podatnika do wystawienia faktury dokumentującej otrzymanie przez niego zarówno całości jaki i części zapłaty przed dokonaniem czynności. Faktur końcowych nie wystawia się przy tym, gdy faktury zaliczkowe wystawione przez podatnika obejmują całą zapłatę (art. 106f ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Z tych względów celna jest tu argumentacja skargi, według której zaakceptowanie wykładni zaprezentowanej przez organ interpretacyjny oznaczałoby pozbawienia podatnika prawa do ulgi w sytuacji gdy zaliczki pokrywały 100 % ceny i byłyby fakturowane w roku poprzedzającym wykonanie całego przedsięwzięcia bowiem brak by było faktury końcowej, która zdaniem organu wyznacza moment realizacji ulgi.
Uzasadniając zasadność zarzutu naruszenia art. 14h w zw. z art. 120 i w zw.
z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez pominięcie zasady działania na podstawie przepisów prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych należy wskazać, że zasada praworządności wymaga m.in., aby każdy akt władczej ingerencji organu w sferę prawną obywatela oparty był na konkretnie wskazanym przepisie prawa.
Z kolei postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne
i merytorycznie poprawne. Warunkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jest obowiązek dokładnego wyjaśnienia treści żądania strony. Zasada zaufania do organów podatkowych wymaga, by
z uzasadnienia stanowiska organu wynikał sposób rozumowania i uzasadnienia twierdzeń, w sposób potwierdzający punkt widzenia organu. Niezbędne jest także wyjaśnienie znaczenia przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie.
Postępowanie organu w niniejszej sprawie nie wypełnia wyżej opisanych standardów. Organ nie dokonał wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa nieprawidłowo wskazując, co wyżej zostało wykazane, że przepisy dotyczące ulgi termomodernizacyjnej nie odnoszą się do kwestii daty poniesienia wydatku. Organ wbrew powołanym zasadom postępowania zastąpił obowiązek dokonania wykładni przepisów prawa zacytowaniem objaśnień podatkowych. Objaśnienia podatkowe wydane na podstawie art. 14a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie mają przy tym mocy wiążącej, jak sugerował na rozprawie pełnomocnik skarżącego. Przede wszystkim nie mogą zastępować merytorycznej analizy i interpretacji przepisów prawa oraz dokładnego wyjaśnienia przez organ interpretacyjny treści żądania strony. Dodatkowo sąd podziela stanowisko skarżącej, że intencje autora powoływanych przez organ objaśnień podatkowych nie potwierdzają zajętego przez organ stanowiska w sprawie. Z objaśnień tych wynika bowiem, że gdy na fakturze brak jest informacji o dniu sprzedaży czyli wykonania usług przyjmuje się, że datę tę wyznacza data wystawienia faktury. Oznacza to, że faktury zaliczkowe, które nie wskazują daty sprzedaży powinny być zatem rozliczane w ramach ulgi w zeznaniu podatkowym za 2021 r.
Ponownie ustosunkowując się do wniosku o wydanie interpretacji organ uwzględni wykładnię i stanowisko zaprezentowane przez sąd w niniejszym wyroku.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania, na które składają się: wpis od skargi – 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł, w punkcie 2 wyroku sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r.
w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687).