I SA/Ke 532/24

I SA/Ke 532/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik /sprawozdawca/
Magdalena Chraniuk-Stępniak
Mirosław Surma /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 33 par. 2 pkt 1, art. 34 par. 2, art. 29 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Wiesławy Klimontowicz sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 7 listopada 2024 r. nr 2601-IEW.7113.2.2024 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 listopada 2024 r., nr 2601-IEW.7113.2.2024, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach (dyrektor, organ), po rozpatrzeniu zażalenia J. B. (strona, skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej (naczelnik) z 8 sierpnia 2024 r., nr 2611-SEW.720.201.2024, którym oddalił zarzut nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 2 lipca 2024 r., obejmującego zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 r., wynikającą z niezapłacenia w terminie płatności podatku wykazanego w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty (PIT-37) za 2023 r., utrzymał w mocy postanowienie naczelnika.
W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Naczelnik prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 rok. Podstawą obowiązku jest deklaracja o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty (PIT-37) za 2023 rok, w której została wykazana wysokość podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie 19.090,00 zł.
Pismem z 17 maja 2024 r. naczelnik poinformował stronę o obowiązku wpłaty podatku z zeznania rocznego PIT-37 za 2023 rok, automatycznie zaakceptowanego w ramach usługi Twój e-PIT. Następnie upomnieniem z 5 czerwca 2024 r. zwrócił się do J. B. o uregulowanie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 rok w kwocie 19.090,00 zł wraz kosztami upomnienia w kwocie 16,00 zł, pouczając, że jeżeli w terminie 7 dni od otrzymania tego upomnienia należność nie zostanie uregulowana, zostanie wszczęta egzekucja administracyjna. Korespondencja została doręczona stronie 7 czerwca 2024 roku. Z uwagi na brak wpłaty zaległości podatkowej, zawiadomieniem z 2 lipca 2024 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności na rachunku bankowym prowadzonym dla strony przez Bank Polska Kasa Opieki S.A. z siedzibą w Warszawie. Dokonane zajęcie nie doprowadziło jednak do zapłaty zaległości podatkowej.
Pismem z 15 lipca 2024 r. zatytułowanym "skarga na czynność egzekucyjną" strona wniosła o uchylenie ww. czynności egzekucyjnej w całości. Skarżący podniósł, że nigdy nie osiągnął dochodu w kwocie 109.628,84 zł od P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W., jak również nie składał do Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej zeznania podatkowego PIT-37 obejmującego ww. dochód, a także nigdy go nie akceptował. Dlatego jego zdaniem brak jest wymagalności na rzecz Skarbu Państwa podatku dochodowego stanowiącego przedmiot postępowania egzekucyjnego w tej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie naczelnika, strona sprecyzowała swe żądania, wskazując, że "w tym konkretnym przypadku podnosi zarzut nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej".
Postanowieniem z 19 lipca 2024 r. naczelnik zawiesił postępowanie egzekucyjne.
Postanowieniem z 8 sierpnia 2024 r. naczelnik oddalił zarzut nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Wyjaśnił, że obowiązek istnieje, bowiem wynika z przepisów prawa i został wykazany przez samą stronę w ustawowym terminie w zeznaniu rocznym PIT-37 za 2023 rok. Obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych powstał z mocy prawa z chwilą złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty (PIT-37) za 2023 rok poprzez automatyczną akceptację tego zeznania w ramach usługi Twój e-PIT. Ponadto naczelnik przywołał przepisy dotyczące rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, w tym sposób przyjęcia rozliczenia w ramach usługi Twój e-PIT.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o zmianę postanowienia w całości poprzez stwierdzenie braku wymagalności od niego na rzecz Skarbu Państwa podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 19.090,00 zł z tytułu "rzekomo" osiągniętego dochodu w kwocie 109.628,84 zł od firmy P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W., którego według niej nigdy nie osiągnęła.
J. B. stwierdził, że nie istnieją żadne dokumenty potwierdzające wypłatę przez ww. osobę prawną kwoty 109.628,84 zł lub jakiejkolwiek innej kwoty pieniężnej.
Ponadto podniósł, iż nigdy nie składał do Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej żadnego zeznania podatkowego dotyczącego zagadnienia opisanego powyżej, jak również takiego zeznania podatkowego nie podpisywał.
Zarzucił, że naczelnik nie powiadomił go przed wydaniem tytułu egzekucyjnego o istnieniu rzekomego zobowiązania podatkowego.
Skarżący został poinformowany, że zawarty w zażaleniu zarzut braku wymagalności obowiązku należy złożyć do naczelnika, ponieważ dyrektor nie jest właściwym organem do rozpatrzenia takiego wniosku.
Kolejnymi pismami strona ponownie informowała dyrektora, że nigdy i nigdzie nie osiągnęła dochodu wykazanego przez firmę P. N. F. W. F. I. Z.. Podniosła również, że nie składała ani nie podpisywała żadnego dokumentu rozliczeniowego do Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej dotyczącego rozliczenia podatku dochodowego związanego z dochodem, którego realnie nie osiągnęła. Pismem z 9 października 2024 r. wskazała zaś, że bezpośrednią konsekwencją zarzutu nieistnienia obowiązku podatkowego jest brak wymagalności dochodzonego i windykowanego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 19.090,00 zł.
Rozpoznając zażalenie, dyrektor przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy, w szczególności treść art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 3, art. 33 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132), dalej:" u.p.e.a.".
Wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji, w którym stwierdza się istnienie wymagalności obowiązku. Natomiast wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wyjaśnił również na czym polega istota zarzutu nieistnienia obowiązku, wskazując jednocześnie, że strona nie przedstawiła dowodów przemawiających na przyjęciem, że w niniejszej sprawie podlegający egzekucji obowiązek nie istnieje.
Zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że naczelnik otrzymał informację PIT-11 od P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W. przy ul. [...], [...], którą również, stosownie do przepisu 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymał skarżący. W formularzu PIT-11 został wykazany przychód na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 109.628,84 zł. Wskazał, że przychód wykazany w informacji PIT-11 za 2023 rok wystawionej dla J. B. przez wierzyciela - P. N. F. W. F. I. Z. we W. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2023 rok i należało go uwzględnić w zeznaniu rocznym.
Przytaczając odpowiednie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dyrektor wyjaśnił mechanizm usługi Twój e-PIT. Wskazał, że w przypadku niekorzystania z usługi Twój e-PIT i nierozliczenia się w inny sposób, z dniem 30 kwietnia przygotowane zeznanie zostaje automatycznie zaakceptowane, co równoznaczne jest ze złożeniem przez podatnika rozliczenia z tytułu podatku dochodowego. Wskazał także, że na podstawie informacji przekazanych przez płatników zostało przygotowane dla skarżącego zeznanie podatkowe PIT-37 za 2023 rok z wykazaną kwotą podatku do zapłaty w wysokości 19.090,00 zł, które do dnia 30 kwietnia 2024 r. nie zostało przez niego zaakceptowane ani odrzucone. W tym terminie J. B. nie dokonał również samodzielnego rozliczenia dochodów osiągniętych w 2023 roku. Tym samym z dniem 30 kwietnia 2024 roku poprzez automatyczną akceptację zeznania PIT-37, nastąpiło złożenie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2023 rok, z którego wynika obowiązek zapłaty podatku w kwocie 19.090,00 zł. Dyrektor wyjaśnił również, że aby organ podatkowy mógł wypełnić elektroniczne zeznanie roczne podatnika, ten nie musi składać żadnych wniosków. Zeznanie roczne jest z mocy samego prawa przygotowane za każdego podatnika, który rozlicza podatek dochodowy od osób fizycznych na formularzu PIT-37.
Dyrektor stwierdził, że naczelnik poinformował stronę o obowiązku zapłaty podatku w terminie 7 dni od dnia doręczenia tej informacji (informacja o obowiązku wpłaty podatku zeznania rocznego PIT-37 za 2023 rok z 17 maja 2024 roku doręczona 27 maja 2024 roku). Dodał, że po upływie tego terminu skierowano do strony upomnienie z 5 czerwca 2024 roku, doręczone 7 czerwca 2024 roku, a następnie 2 lipca 2024 roku wystawiono tytuł wykonawczy nr 2611-SEW.723.586397.2024. Wobec powyższego niezasadnie strona zarzuca, że naczelnik nie powiadomił jej przed wydaniem tytułu egzekucyjnego o istnieniu zobowiązania podatkowego.
Dyrektor zwrócił uwagę, że skarżący był informowany, że w sytuacji kiedy nie zgadza się z wystawioną przez P. N. F. W. F. I. Z. informacją PIT-11, powinien wystąpić do tego płatnika o złożenie stosownej korekty, a następnie skorygować zeznanie PIT-37 za 2023 rok. W podsumowaniu swego rozstrzygnięcia dyrektor stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty podniesione w zażaleniu są chybione.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie J. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Wskazał, że zaskarżone niniejszą skargą postanowienie narusza jego słuszny interes prawny i materialny. Ponownie argumentował, że nigdy nie składał do Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej żadnego zeznania podatkowego w trybie PIT-37, dotyczącego dochodu rzekomo osiągniętego od firmy P. N. F. W. F. I. Z. we W. w roku 2023. Dodał, że nie podpisywał zeznania podatkowego na druku PIT-37, gdyż dochodu w kwocie 109.628,84 zł od ww. osoby prawnej nigdy nie uzyskał.
Podkreślił, że nie może być obciążony podatkiem dochodowym od osób fizycznych od dochodu, którego nigdy nie uzyskał.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Na etapie postępowania sądowego udział zgłosiła Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej ".p.p.s.a"), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
Stan faktyczny sprawy, jako prawidłowo ustalony przez organy administracji, przyjęto za podstawę rozważań sądu.
Pismem inicjującym postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem było pismo z 15 lipca 2024 r., sprecyzowane pismem z 29 lipca 2024 r., w którym skarżący wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej - zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego podlegającego wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Wniósł o uchylenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku Polska Kasa Opieki S.A. z siedzibą w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że nigdy nie składał do Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej żadnego zeznania podatkowego w trybie PIT-37 dotyczącego dochodu rzekomo osiągniętego od firmy P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W.. Dodał, że nie podpisywał zeznania podatkowego na druku PIT-37, gdyż nigdy nie uzyskał dochodu w kwocie 109 628,84 zł od tego podmiotu, a jedynym jego dochodem jest emerytura pracownicza.
Kontroli sądu poddane zostało zatem rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego wydane w sprawie zgłoszonego przez skarżącego zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Po wniesieniu zarzutu organ egzekucyjny miał za zadanie zweryfikowanie podanej przez skarżącego jako zobowiązanego podstawy prawnej zarzutu. Organ dokonał prawidłowej weryfikacji zarzutu, ustalając, że skarżący w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym zgłosił zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, a więc zarzut wymieniony w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 34 § 2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Sąd stwierdził, że będący wierzycielem organ egzekucyjny - naczelnik prawidłowo uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku.
Należy wskazać, że organ w postępowaniu administracyjnym wszczętym na skutek wniesionych zarzutów nie analizuje zasadności wydania tytułu wykonawczego, a jedynie bada prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Bada zatem jedynie to, czy w rzeczywistości istniał tytuł wykonawczy, w oparciu o który wszczęto egzekucję, a zatem czy obowiązek wykazany w tytule egzekucyjnym istnieje w sensie prawnym (por. wyrok NSA z 12 maja 2021 r. III FSK 3291/21, to i przytaczane w dalszej części uzasadnienia orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie sądu organ w trakcie prowadzonego postępowania poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie, uznając, że po stronie skarżącej na moment wszczęcia egzekucji administracyjnej istniało zobowiązanie - szczegółowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia. Obowiązek spoczywający na skarżącym o charakterze pieniężnym, realizowany w trybie egzekucji administracyjnej, został skonkretyzowany zarówno co do osoby zobowiązanego, źródła tego obowiązku, jak i co do wysokości.
Podkreślić w tym miejscu należy, że w aktach sprawy znajduje się tytuł wykonawczy z 2 lipca 2014 r. o nr 2611-SEW.723.586397.2024, w którym w poz. D2 – rodzaj należności pieniężnej wskazano podatek dochodowy od osób fizycznych, a w poz. D4 jako identyfikację podstawy prawnej obowiązku – deklarację PIT-37.
Słusznie organ zauważył, że pojęcie nieistnienia obowiązku oznacza sytuacje, w których obowiązek nigdy nie powstał np. z mocy prawa bądź brak jest decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji lub gdy decyzja została wydana, lecz następnie ją uchylono bądź stwierdzono jej nieważność albo wygaśnięcie. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, co właściwie uzasadnił organ w zaskarżonym postanowieniu. Na tle wskazanych powyżej okoliczności słusznie zatem stwierdził, że nie sposób uznać, aby dochodzone od skarżącego zobowiązanie nie istniało.
Zasadna była również argumentacja organu, że skarżący, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. powinien był przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa. Jest to pogląd uzasadniony, zważywszy na to, że zobowiązany posiada bezpośrednią wiedzę na temat okoliczności związanych z istnieniem obowiązku podlegającego egzekucji (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r. III FSK 1222/22, wyrok WSA w: Krakowie z 27 października 2020 r., I SA/Kr 723/20, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 marca 2022 r., I SA/Go 110/21). Tymczasem skarżący nie wykazał, że jego zobowiązanie nie istnieje, w szczególności nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dowodów w sprawie.
W kontekście treści wniesionej do sądu skargi, ponownie za organem należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 45cd ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163; dalej jako: "u.p.d.o.f.") z dniem 15 lutego roku następującego po roku podatkowym organ podatkowy udostępnia podatnikowi, z wyjątkiem podatnika będącego przedsiębiorstwem w spadku, za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym zeznania, o których mowa w art. 45 ust. 1 oraz ust. 1a pkt 1 i 2, oraz informację, o której mowa w art. 21 ust. 46 pkt 1, uwzględniając w nich dane będące w posiadaniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, w tym dane:
1) zawarte w rocznym obliczeniu podatku i informacjach, o których mowa w art. 21 ust. 46 pkt 1, art. 34 ust. 7 i 8, art. 35 ust. 6, art. 39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6;
2) o wpłaconych w trakcie roku podatkowego przez podatnika zaliczkach.
Stosownie zaś do treści ust. 4 tego przepisu w przypadku podatnika, który oprócz dochodów wykazanych w rocznym obliczeniu podatku lub informacjach, o których mowa w art. 34 ust. 7 i 8, art. 35 ust. 6, art. 39 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 42a ust. 1 oraz art. 42e ust. 6, nie uzyskał innych dochodów podlegających opodatkowaniu i wykazywanych w zeznaniach, o których mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 1, niedokonanie akceptacji lub odrzucenia udostępnionego zeznania przed upływem terminu określonego na jego złożenie oznacza złożenie udostępnionego zeznania w ostatnim dniu tego terminu (automatyczna akceptacja).
Z kolei ust. 5 art. 45cd u.p.d.o.f. stanowi, że przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli:
1) organ rentowy dokonał rocznego obliczenia podatku, a podatek wynikający z tego obliczenia jest podatkiem należnym na podstawie art. 34 ust. 9;
2) podatnik złożył zeznanie, nie korzystając z zeznania udostępnionego przez organ podatkowy.
Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie złożył zeznania podatkowego, nie korzystając z zeznania udostępnionego przez organ podatkowy w rozumieniu art. 45cd ust. 5 pkt 2 u.p.d.o.f.
W realiach sprawy zaistniała sytuacja opisana w art. 45cd ust. 4 u.p.d.o.f. oznaczająca automatyczną akceptację zeznania przez skarżącego. Skarżącemu zostało bowiem udostępnione zeznanie za pośrednictwem portalu podatkowego, uwzględniające dane zawarte w informacjach od płatników (w tym przypadku od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – [...] i od P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W. – [...]). Skarżący mógł to zeznanie zaakceptować – bez wprowadzenia zmian lub z wprowadzeniem zmian, odrzucić je lub nie dokonać żadnych czynności, tak jak w tej sprawie. Pomimo, że skarżący w żaden aktywny sposób nie dokonywał czynności w ramach rocznego rozliczenia podatkowego, to doszło do automatycznej akceptacji zeznania podatkowego na podstawie art. 45cd ust. 4 u.p.d.o.f., co w sensie prawnym świadczyło o złożeniu zeznania podatkowego przez samego skarżącego.
Wygenerowane automatycznie zeznanie PIT-37 za 2023 rok, uwzględniające wystawione przez P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W. oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych informacje, stanowiło natomiast podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.
W odniesieniu do stanowiska skarżącego o niezasadnym nałożeniu na niego obowiązku zapłaty podatku od rzekomo uzyskanego od P. N. F. W. F. I. Z. z siedzibą we W. dochodu, trzeba wyjaśnić, że rozpoznając zarzut nieistnienia obowiązku, organ egzekucyjny jest ograniczony w swoim działaniu istotą i celami postępowania egzekucyjnego. Instytucja zgłaszania zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego nie służy zwalczaniu podstaw faktycznych i prawnych zeznania podatkowego, które istnieje w porządku prawnym. Postępowanie egzekucyjne nie jest bowiem postępowaniem, w trakcie którego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania, lecz jest postępowaniem następczym, wykonawczym, służącym realizacji obowiązków ustalonych w zeznaniu podatkowym. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą zatem skutecznie podważać zeznania podatkowego - tego co zostało w nim wcześniej skonkretyzowane i zindywidualizowane, i w konsekwencji było podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Nie ma bowiem możliwości weryfikacji w postępowaniu egzekucyjnym kwoty zobowiązania podatkowego ustalonego w rocznym zeznaniu podatkowym, składanym zgodnie z ww. przepisami, przez podatnika. Wynika to również z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Dostrzeżenie nieprawidłowości w treści złożonego przez podatnika zeznania podatkowego na etapie postępowania egzekucyjnego daje mu natomiast prawo do złożenia zeznania korygującego, którego skuteczne wniesienie niewątpliwie wywoła pożądane skutki w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z treścią art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji (art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej). Wyjaśnić przy tym należy, że stosownie do treści art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej deklaracje to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
W kontekście powyższego nie może ujść uwadze, że naczelnik dwukrotnie informował skarżącego o możliwości złożenia korekty zeznania podatkowego (pisma z 4 czerwca 2024 r., 24 czerwca 2024 r., doręczone skarżącemu odpowiednio 7 czerwca 2024 r., 27 czerwca 2024 r.).
Z akt sprawy wynika również, że pismem z 17 maja 2024 r. naczelnik poinformował skarżącego o obowiązku wpłaty podatku z zeznania rocznego PIT-37 za 2023 rok, automatycznie zaakceptowanego w ramach usługi Twój e-PIT. Następnie upomnieniem z 5 czerwca 2024 r. zwrócił się do skarżącego o uregulowanie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 rok w kwocie 19.090,00 zł wraz kosztami upomnienia w kwocie 16,00 zł, pouczając, że jeżeli w terminie 7 dni od otrzymania tego upomnienia należność nie zostanie uregulowana, zostanie wszczęta egzekucja administracyjna. Prawidłowo zatem uznał organ, że skarżący niezasadnie zarzucił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Skarżysku-Kamiennej nie powiadomił skarżącego o istnieniu zobowiązania podatkowego przed wydaniem tytułu egzekucyjnego.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu nakazywałyby ją uwzględnić, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.