I SA/Ke 502/24

I SA/Ke 502/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Magdalena Stępniak /sprawozdawca/
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 108b ust. 5 pkt 1, art. 108 b,
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2023 poz 2151
art. 9(2) ust. 11, 21,
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma, Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. S.Syndyka Masy Upadłości J. U. "w upadłości" na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 26 września 2024 r. nr 2601-IOV-1.4103.20.2024 w przedmiocie odmowy przekazania środków zgromadzonych na rachunku VAT oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach decyzją z 26 września
2024 r. nr 2601-IOV-1.4103.20.2024 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 9 lipca 2024 r. nr 26O5-SPV.41O3.178.2024.4 odmawiającą Syndykowi Masy U. J. Ulc "w upadłości" (syndyk), przekazania środków zgromadzonych na rachunku VAT w kwocie 1412,53 zł.
Syndyk złożył wniosek o uwolnienie z rachunku technicznego środków pieniężnych w kwocie 1.412,53 zł, zgromadzonych na rachunku VAT J. U.
"w upadłości" na rachunek masy upadłości prowadzony przez syndyka.
Organ ustalił, że J. U. na dzień wydania decyzji posiadała zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. oraz w podatku dochodowym za lata: 2021-2022 w łącznej kwocie 8045 zł (w tym: zaległość główna - 6333 zł oraz odsetki za zwłokę -1712 zł), a zatem znacznie przewyższającej kwotę
o przekazanie, której wnioskuje syndyk. W związku z dokonanymi ustaleniami, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach decyzją z 9 lipca 2024 r., odmówił przekazania środków zgromadzonych na rachunku VAT.
Utrzymując w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji dyrektor wskazał na art. 144 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2024 r., poz. 794). Z przepisów tych wynika, że syndyk jest stroną postępowania w znaczeniu formalnym (procesowym), tzn. działa
w postępowaniu we własnym imieniu, natomiast stroną w znaczeniu materialnym, pomimo ogłoszenia upadłości, pozostaje upadły, on bowiem jest podmiotem stosunku prawnego. Organ zauważył, że ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy nie wpływa na jego status podatkowy, przedsiębiorca nie przestaje być podatnikiem, pozostaje nim nadal.
Dyrektor wskazał na przepisy regulujące funkcjonowanie systemu podzielonej płatności, tj. art. 108a-108f ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.). Mechanizm podzielonej płatności polega na tym, że płatność za towar lub usługę jest dokonywana w wartości netto na rachunek bankowy dostawcy, natomiast pozostała zapłata odpowiadająca kwocie podatku od towarów i usług, jest płacona na specjalne konto dostawcy - rachunek VAT. Rachunek VAT to konto, z którego podatnicy mogą dokonywać przelewu na inny rachunek VAT oraz mogą opłacać swoje zobowiązanie podatkowe. Środki zgromadzone na rachunku VAT nie mogą zostać zadysponowane na inny cel, niż wynika to z ustawy o VAT - art. 62b ust. 2 ustawy Prawo bankowe. Z przepisów, zarówno ustawy o VAT, jak i ustawy Prawo bankowe nie wynika, aby kwota na rachunku VAT mogła zostać zadysponowana na inny cel (np. spłata wierzycieli) niż należności m.in. z tytułu VAT (w stanie prawnym na dzień złożenia wniosku). Ustawodawca 1 listopada 2019 r. umożliwił regulowanie ze środków zgromadzonych na rachunku VAT innych zobowiązań publiczno - prawnych (PIT, CIT, akcyza, należności celne i składki ZUS) niż zaległości w VAT. W katalogu tym nie wskazano, aby środki gromadzone na rachunku VAT mogły zostać wykorzystane na zaspokojenie wierzycieli w postępowaniu upadłościowym. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
z 12 września 2024 r., sygn. akt C-709/22.
Przepisy dotyczące mechanizmu podzielonej płatności dają naczelnikowi urzędu skarbowego uprawnienia do wydania zgody na przekazanie środków zgromadzonych na wskazanym przez podatnika rachunku VAT na wskazany przez niego rachunek bankowy albo rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej, dla których jest prowadzony ten rachunek VAT. Powyższe jednak uzależnione jest od spełnienia przez podatnika warunków określonych w ustawie
o VAT, która w tej kwestii odwołuje się do przepisów Prawa bankowego. Jednym
z tych warunków jest brak posiadania przez podatnika zaległości z tytułu podatków
i należności, o których mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy Prawo bankowe -
w wysokości odpowiadającej tej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, według stanu na dzień wydania decyzji. W ustawie o VAT, w części dotyczącej mechanizmu podzielonej płatności, brak jest odniesień do Prawa upadłościowego na które powołuje się w odwołaniu syndyk. Zatem nie doszło do naruszenia ww. przepisów.
Dyrektor wskazał, że zastosowanie przepisów prawa upadłościowego sprowadza się do tego, że nie pozwalają one upadłemu dysponować posiadanym majątkiem, a syndyk może dysponować środkami na rachunku VAT podatnika na takich samych zasadach jak podatnik. Przedsiębiorca w stosunku do którego sąd ogłosił upadłość pozostaje nadal podatnikiem VAT, natomiast syndyk staje się uprawnionym do działania na rzecz upadłego przedsiębiorcy.
W ocenie dyrektora działanie organu podatkowego I instancji wyrażone zaskarżoną jest prawidłowe. Istniały bowiem uzasadnione ujemne przesłanki do odmowy wydania zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT J. U. na rachunek masy upadłości prowadzony przez syndyka wynikające
z przepisów, tj. posiadanie przez podatnika zaległości podatkowych, co organ
I instancji w zaskarżonej decyzji uzasadnił.
Na powyższą decyzję syndyk złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie:
1.art. 108b ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o VAT poprzez ich zastosowanie jako podstawy prawnej odmowy wyrażenia zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT w sytuacji, gdy została ogłoszona upadłość podatnika osoby fizycznej - obejmująca likwidację jej majątku;
2. 236 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że należności wierzyciela - Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego winny zostać zaspokojone na odmiennych zasadach, niż pozostałych wierzycieli uczestniczących w postępowaniu upadłościowym;
3. art. 61 art. 62, art. 63 i art. 63a Prawa upadłościowego poprzez pominięcie, że
z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego, a wątpliwości co do tego, które z przedmiotów należących do upadłego wchodzą w skład masy upadłości, rozstrzyga sędzia-komisarz oraz przyjęcie, że rachunki zgromadzone na rachunku VAT upadłej nie stanowią jej majątku, a tym samym nie stanowią masy upadłości;
4. art. 342 Prawa upadłościowego przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie
i brak uwzględniania kolejności zaspokajania roszczeń wierzycieli w postępowaniu upadłościowym, podczas gdy brak zwolnienia tych środków prowadzi do zaburzenia kolejności zaspokojenia wierzycieli zgodnie z kategoriami zaspokojenia, w tym nieuprawionego faworyzowania wierzyciela, jakim jest Skarb Państwa.
5. przepisów postępowania mające istotne znaczenie na wynik sprawy: art. 187 § 1
w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego z zachowaniem reguł prawdy obiektywnej
i swobodnej oceny dowodów.
W ocenie skarżącego art. 108b ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o VAT nie znajduje zastosowania w przypadku ogłoszenia upadłości podatnika, pozostaje bowiem
w sprzeczności z art. 61 oraz 62 Prawa upadłościowego. Interpretacja przepisu prezentowana przez organy obu instancji powoduje na gruncie postępowania upadłościowego wyłączenie stosowania przepisów ustawy Prawo upadłościowe, mimo że to ta ustawa jest ustawą szczególną względem przepisów podatkowych. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z art. 61 Prawa upadłościowego z dniem ogłoszenia upadłości
w skład masy upadłości wchodzi cały majątek posiadany przez dłużnika w chwili ogłoszenia upadłości oraz nabyty po tym dniu tj. również środki zgromadzone na rachunkach. Od chwili powstania masy upadłości upadły traci legitymację zarówno czynną, jak i bierną w odniesieniu do mienia, które tę masę stanowi, zarządza nią syndyk, który dokonuje jej likwidacji, a następnie dokonuje ich podziału na rzecz wierzycieli. Zaś w art. 63 ust 1 Prawa upadłościowego zostało wskazane co nie wchodzi w skład masy upadłości, nie zostały tam wymienione środki znajdujące na rachunku VAT upadłego, przez co należy przyjąć iż wchodzą one w skład masy upadłości i winny podlegać likwidacji jak inne składniki masy upadłości, zatem powinno z nich być realizowane zaspokojenie roszczeń wierzycieli. Dodatkowo, interpretacja art. 108b VAT-u prezentowana przez organy obu instancji prowadzi do nadmiernego uprzywilejowania wierzyciela - Skarbu Państwa przed innymi wierzycielami. W świetle art. 236 ust. 1 Prawa upadłościowego wierzyciel chcąc uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym winien dokonać zgłoszenia wierzytelności syndykowi, prawo upadłościowe nie przewiduje innej formy dochodzenia roszczeń po ogłoszeniu upadłości dłużnika.
Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 lutego 2021 r., I SA/Gl 1317/20.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak
i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja odmawiająca syndykowi odmowy wyrażenia zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT na rachunek wskazany przez syndyka na podstawie art. 108b ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT.
Stosownie do powołanej regulacji naczelnik urzędu skarbowego odmawia,
w drodze decyzji, wydania zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT w przypadku posiadania przez podatnika zaległości z tytułu podatków i należności, o których mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - w wysokości odpowiadającej tej zaległości wraz
z odsetkami za zwłokę, według stanu na dzień wydania decyzji.
Zgodnie zaś z art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy Prawo bankowe, rachunek VAT może być obciążony wyłącznie w celu wpłaty na rachunek urzędu skarbowego: podatku od towarów i usług, w tym podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, dodatkowego zobowiązania podatkowego w tym podatku, a także odsetek za zwłokę w podatku od towarów i usług lub odsetek za zwłokę od dodatkowego zobowiązania podatkowego, podatku dochodowego od osób prawnych oraz zaliczek na ten podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób prawnych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek, podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zaliczek na ten podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek, podatku akcyzowego, przedpłat podatku akcyzowego, wpłat dziennych, a także odsetek za zwłokę w podatku akcyzowym oraz odsetek od przedpłat podatku akcyzowego, należności celnych oraz odsetek za zwłokę od tych należności, podatku od wydobycia niektórych kopalin oraz odsetek za zwłokę w podatku od wydobycia niektórych kopalin, podatku od sprzedaży detalicznej oraz odsetek za zwłokę w podatku od sprzedaży detalicznej, opłaty od środków spożywczych oraz dodatkowej opłaty, zryczałtowanego podatku od wartości sprzedanej produkcji oraz odsetek za zwłokę w podatku od wartości sprzedanej produkcji, podatku tonażowego oraz odsetek za zwłokę w podatku tonażowym, opłaty, o której mowa w art. 92 ust. 11 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2023 r. poz. 2151), dodatkowej opłaty, o której mowa
w art. 92 ust. 21 tej ustawy, oraz odsetek za zwłokę od tych opłat.
Spór w sprawie dotyczy relacji między przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, regulującymi zgodę na przekazanie środków z rachunku VAT podatnika (art. 108b ustawy o VAT), a przepisami prawa upadłościowego (art. 61 i 62 Prawo upadłościowe) w zakresie możliwości dysponowania przez syndyka masy upadłości środkami na rachunku VAT upadłego przedsiębiorcy.
Zdaniem organów podatkowych naczelnik urzędu skarbowego zobowiązany jest odmówić wydania zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT w przypadku posiadania przez podatnika zaległości z tytułu podatków
i należności, o których mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a Prawa bankowego, nawet wówczas, gdy w stosunku do podatnika została ogłoszona upadłość, a wniosek
o przekazanie tych środków składa syndyk masy upadłości. Z kolei skarżący twierdzi, że środki finansowe zgromadzone na rachunku VAT nie są wyłączone z masy upadłościowej, a zatem powinny być do tej masy przekazane.
Zasadniczym zagadnieniem jest zatem to, które przepisy mają w tym zakresie pierwszeństwo, czy przepisy prawa upadłościowego, czy też unormowania odnoszące się do rachunku VAT w ramach mechanizmu podzielnej płatności.
Opisane zagadnienie było już przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 16 marca 2021 r. sygn. akt I FSK 1792/20, z 17 maja 2022 r. sygn. akt I FSK 236/22, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 2 lipca 2020 r., I SA/Ke 57/20; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 marca 2021 r., I SA/Gl 82/21 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 24 września 2021 r.,
I SA/Op 268/21 (wyroki dostępne na stronie internetowej CBOSA). W wyrokach tych wskazano, że art. 108b ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT w zw. z art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a Prawa bankowego, będące konsekwencją istnienia regulacji prawnej wynikającej
z art. 108a ustawy o VAT, mają charakter przepisów szczególnych wobec Prawa upadłościowego. Tym samym, odmawiając przekazania syndykowi zasobów finansowych zgromadzonych na rachunku VAT, administracja podatkowa nie ogranicza masy upadłości, nie uzyskuje nieuzasadnionego, szybszego zaspokojenia należności podatkowych państwa, niezgodnego z kolejnością wskazaną w niemieszczącego się w Prawie upadłościowym i nie można przyjąć, że prowadzi niedozwoloną egzekucję wobec majątku tworzącego masę upadłości.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyższy pogląd oraz argumentację przedstawioną w wymienionych wyżej wyrokach. Dodatkowo wskazuje, że przywołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 lutego 2021 r., I SA/Gl 1317/20, prezentujący odmienne stanowisko, został przez sąd II instancji uchylony, a skarga została oddalona (wyrok NSA z 7 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 1775/21).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1792/20 uznał, że: "Przepisy prawa dotyczące rachunków VAT, będących rachunkami o określonym przeznaczeniu, nie zawierają szczególnych unormowań na wypadek ogłoszenia upadłości podatnika podatku od towarów i usług. Przepisów takich nie zawiera również Prawo upadłościowe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawniony jest więc wniosek, że ogłoszenie upadłości podatnika nie ma wpływu ani na istnienie rachunku VAT (wynikający z przepisów prawa obowiązek banku prowadzenia takiego rachunku), ani też na określone przepisami prawa zasady dysponowania tym rachunkiem. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, nie ma znaczenia, że wniosek o wyrażenie zgody na przekazanie środków złożył syndyk - podatnikiem podatku od towarów i usług nadal jest upadły,
a ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy nie wpływa na jego status jako podatnika tego podatku. Przepisy Prawa upadłościowego nie wyłączają zatem zastosowania przepisów normujących rachunki VAT w przypadku ogłoszenia upadłości podatnika podatku od towarów i usług." Tym samym NSA nie uznał argumentów syndyka, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji "narusza zasady kolejności zaspokajania wierzycieli wyrażonej w art. 342 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 344 Prawa upadłościowego."
Z kolei w wyroku o sygn. akt I FSK 236/22 NSA wskazał, że "wprowadzone
z dniem 1 lipca 2018r. przepisy dotyczące mechanizmu podzielnej płatności w żaden sposób nie odniosły się do Prawa upadłościowego. Ustawodawca wprowadzając
w art. 108 lit. b/ ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT bezwzględny zakaz przekazywania środków zgromadzonych na rachunku VAT w przypadku posiadania przez podatnika zaległości z tytułu podatków i należności, o których mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2 lit. a P.b., nie przewidział żadnych wyjątków dotyczących masy upadłościowej. Wprawdzie analogicznie żadnych zmian nie przewidziano w Prawie upadłościowym. Tym niemniej, zakładając racjonalność ustawodawcy i uwzględniając zasadę lex posterior derogat legi priori nowe regulacje prawne w zakresie mechanizmu podzielnej płatności nie przewidują żadnych wyłączeń z uwagi na istotę, cele i zasady Prawa upadłościowego. Zdaniem NSA "Z uwagi na powyższe nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 108 lit. b/ ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT. Przepis ten nie budzi bowiem żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jednoznacznie wskazuje, że istnieje bezwzględny zakaz przekazywania środków pieniężnych z rachunku VAT w sytuacji, gdy istnieją zaległości podatkowe. Zakaz ten nie podlega ograniczeniu w przypadku ogłoszenia upadłości. Twierdzenia autora skargi kasacyjnej o prymacie ustawy Prawo upadłościowe nie jest w tym kontekście uzasadnione."
Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał ponadto, że "kolizję pomiędzy ustawą o podatku od towarów i usług z Prawem upadłościowym, na korzyść tego pierwszego aktu prawnego, rozstrzygał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
w wyroku z 15 października 2020 r. w sprawie C-355/19, E. sp. z o.o. sp. k. przeciwko Ministrowi Finansów. W wyroku tym Trybunał uznał, że artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) od warunku, by w dniu dostawy towaru lub świadczenia usług, a także w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej mającej na celu skorzystanie z tego obniżenia dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT i nie był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, zaś wierzyciel był w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty deklaracji podatkowej nadal zarejestrowany jako podatnik VAT.
Na zmianę stanowiska sądu nie miał również wpływu wyrok TSUE
z 12 września 2024 r., w sprawie C-709/22. Wskazane orzeczenie stanowiło odpowiedź na pytanie prejudycjalne WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 73/22, omówione we wstępnej części uzasadnienia. W konkluzji wyroku TSUE stwierdził, że "Artykuły 273 i 395 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz decyzję wykonawczą Rady (UE) 2019/310 z dnia 18 lutego 2019 r. w sprawie upoważnienia Polski do wprowadzenia szczególnego środka stanowiącego odstępstwo od art. 226 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym, że kwota podatku od wartości dodanej (VAT) zdeponowana na odrębnym rachunku VAT, jakim dysponuje dostawca w instytucji bankowej, może być wykorzystana jedynie do ograniczonych celów, a mianowicie w szczególności do zapłaty VAT należnego organowi podatkowemu lub do zapłaty VAT wskazanego na fakturach otrzymanych od dostawców towarów lub usługodawców. Tym samym Trybunał uznał, że krajowe regulacja zawarte w przepisach art. 106e ust. 1, art. 108a–108f ustawy o VAT oraz art. 62a–62e prawa bankowego, nie naruszają uregulowań wspólnotowych.
W stanie faktycznym sprawy organ zatem prawidłowo odmówił wydania zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT J. U. na podstawie art. 108b ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT. Istniały bowiem uzasadnione ujemne przesłanki do odmowy wydania takiej zgody w postaci posiadanie przez podatnika zaległości podatkowych, co w sprawie nie jest sporne.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.