I SA/Ke 483/25

I SA/Ke 483/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2026-01-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Detka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 134, art. 144, art. 106 par. 1-6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2025 poz 1490
art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 18 ust. 1 pkt 1g, art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Asesor WSA Andrzej Mącznik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi C. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz C. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 września 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, SKO) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia C. L. (skarżąca, spółka) na postanowienie Marszałka Województwa Ś. z 17 lipca 2025r. w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej O.- Kielce-Zakopane dla przedsiębiorstwa F. [...] sp. z o.o.
Podstawę rozstrzygnięcia Marszałka stanowił art. 18 ust. 1 pkt 1g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), zwanej dalej u.t.d. oraz art. 106 § 5 k.p.a. Podejmując uzgodnienie organ wziął pod uwagę, że projektowana linia komunikacyjna nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla istniejących linii regularnych, dla których zezwolenie wydaje Marszałek Województwa Ś.. Do wydania postanowienia doszło w związku z wystąpieniem Marszałka Województwa M., prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie dla F. wyżej opisanego zezwolenia i związane było z okolicznością przebiegu części trasy, której dotyczy zezwolenie, przez teren województwa świętokrzyskiego.
Stwierdzając niedopuszczalność złożonego przez spółkę C. O. zażalenia, Kolegium przywołało art. 134 oraz art. 28 k.p.a. i podniosło, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie wydania zezwolenia dla F. [...] sp. z o.o. w W. na linię komunikacyjną O.-K.-Z.. Nie jest również stroną postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa Ś. w trybie art. 106 § 5 k.p.a. Jak wynika z wyjaśnień organu, linia obsługiwana przez skarżącą nie przebiega przez teren województwa świętokrzyskiego.
Tym samym spółka nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia zażalenia w sprawie uzgodnienia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym innemu przedsiębiorcy. Podmiot ten nie ma bowiem interesu prawnego (własnego) we wniesieniu zażalenia, gdyż nie był występującym o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozu.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia SKO wskazało na art. 18 ust 1 pkt 1 lit. e u.t.d. i podniosło, że Marszałek Województwa Ś. w ramach uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej na obszarze województwa świętokrzyskiego może badać jedynie istotne okoliczności, które dotyczą przebiegu planowanej linii komunikacyjnej na terenie tegoż województwa. Przedmiotem uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 d-g u.t.d. nie mogą być zatem kwestie dotyczące sytuacji rynkowej i ewentualne konsekwencje uruchomienia nowej linii na określonej trasie, a także inne przesłanki należące do sfery rozważań organu wydającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Organ uzgadniający nie staje się organem uprawnionym i zobowiązanym do oceny, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d. Adresatem ostatniej z przywołanych regulacji, który ma obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, jest wyłącznie organ wydający zezwolenie, nie zaś organ uzgadniający przebieg planowanej linii komunikacyjnej na obszarze swojej właściwości. To organ wydający zezwolenie, w tym wypadku Marszałek Województwa M., ma dokonać analiz rynkowych i ocenić wpływ planowanej linii pod kątem, czy nie będzie ona stanowić zagrożenia dla już istniejących linii regularnych. Nie ma natomiast żadnych podstaw, aby takiej analizy wymagać od organu wydającego uzgodnienie, tym bardziej, że analiza dotyczyć miałaby tylko pewnego odcinka trasy, co może uniemożliwić lub przynajmniej utrudniać prawidłową ocenę i wyciąganie logicznych wniosków. Takie możliwości ma natomiast organ wydający zezwolenie, posiadający informacje o całym przebiegu linii komunikacyjnej i jej wpływie na inne linie.
SKO podkreśliło, że w toku postępowania uzgodnieniowego jego przedmiotem może być wyłącznie przebieg planowanej linii komunikacyjnej, natomiast sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych należy do kompetencji organu rozstrzygającego wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów; to ten organ bada aspekty rynkowe i finansowe związane z powstaniem linii komunikacyjnej.
W niniejszej sprawie, jak wynika z wyjaśnień Marszałka Województwa Ś., organ ten po dokonaniu analizy rozkładów jazdy oraz propozycji rozkładu jazdy F. [...] Sp. z o.o. na linię komunikacyjną Olsztyn-Kielce-Zakopane stwierdził, że planowana przez przedsiębiorstwo linia komunikacyjna w części dotyczącej województwa świętokrzyskiego nie stanowi zagrożenia dla już istniejących linii regularnych, bowiem na terenie województwa świętokrzyskiego zaplanowano 1 przystanek pośredni, tj. K. Dworzec Autobusowy, ul. [...], a organ na przedmiotowym odcinku trasy nie wydał żadnego zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie drogowym.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze spółka zaskarżyła postanowienie Kolegium z 25 września 2025 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. oraz art. 8 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania, gdyż nie wykazała interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu, podczas gdy skarżąca wykazała, iż posiada interes prawny, a zatem powinna brać udział również w postępowaniu uzgodnieniowym, w charakterze strony tego postępowania.
W uzasadnieniu spółka podniosła, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że art. 22a ust. 1 pkt. 2 lit. a) u.t.d. jest to powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego określony przewoźnik może skutecznie żądać ochrony swego interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób innemu, konkurencyjnemu na tej samej linii podmiotowi – zyskując tym samym status strony postępowania. Zdaniem spółki posiada ona interes prawny i przysługuje jej status strony na podstawie art. 28 k.p.a., w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a, u.t.d. w postępowaniu o wydanie zezwolenia.
Spółka wskazała, że zagrożenie dla istniejących linii przewozowych stanowić może potencjalnie każda nowoutworzona linia obsługująca tę samą trasę. Każde nowe połączenie na tej samej linii będzie miało wpływ na rentowność linii istniejącej, z tym że ocenie z punktu widzenia zastosowania art. 22a ust. 1 pkt 2 u.t.d. podlega stopień tego wpływu. Organ administracji zobowiązany jest zatem w postępowaniu o zezwolenie na uruchomienie i prowadzenie nowej linii regularnej na trasie, która jest obsługiwana w tym samym czasie przez inne linie ocenić, czy wpływ wywierany przez nowoprojektowaną linię nie będzie miał charakteru niszczącego (stanowiącego zagrożenie dla linii istniejącej). W ocenie skarżącej posiada ona interes prawny i przysługuje jej status strony na podstawie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. w postępowaniu o wydanie zezwolenia. Organ wydający postanowienie uzgodnieniowe powinien potraktować skarżącą jako stronę także w postępowaniu uzgodnieniowym, będącym częścią postępowania głównego w przedmiocie wydania/zmiany zezwolenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem skargi było postanowienie Kolegium stwierdzające niedopuszczalność wniesionego przez skarżącą zażalenia na postanowienie Marszałka Województwa Ś. z 17 lipca 2025 r. w przedmiocie uzgodnienia wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej Olsztyn-Kielce-Zakopane dla F. [...] Sp. z o.o. w W..
Powodem podjęcia zaskarżonego postanowienia było stwierdzenie przez Kolegium niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych i przyjęcie braku legitymacji skarżącej spółki do skutecznego podważenia zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia Marszałka.
Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten, na podstawie art. 144 k.p.a., znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń wnoszonych na wydane w toku postępowania postanowienia. Uzgodnienie w sprawie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jest wydawane w trybie współdziałania organów unormowanego w art. 106 § 1-6 k.p.a. Zajęcie stanowiska następuje w formie postanowienia na które stosownie do art. 106 § 5 k.p.a. służy zażalenie.
Właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy – art. 127 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. Stosownie do art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. Termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużony ani skrócony przez organ administracji publicznej. Jest terminem procesowym obliczanym według przepisów k.p.a. oraz terminem zawitym, którego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Powyższe oznacza, że po wpłynięciu zażalenia, a przed jego rozpatrzeniem, organ zobowiązany jest zbadać czy zażalenie zostało wniesione z zachowaniem terminu i czy pochodzi od strony postępowania. Przeprowadzenie wskazanych czynności jest obligatoryjne. Z treści art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Do zażaleń przepis ten znajduje zastosowanie zgodnie z art. 144 k.p.a. Ustalenie przez organ II instancji, że zażalenie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną postępowania lub z uchybieniem terminu skutkuje tym, że organ nie rozpoznaje zażalenia merytorycznie, nie rozważa podniesionej w nim argumentacji, lecz w trybie art. 134 k.p.a. stwierdza jego niedopuszczalność lub wniesienie z uchybieniem terminu.
Istota sporu dotyczy zatem legitymacji skarżącej - C. O. Sp. j. w L. do udziału w sprawie, która obecnie znajduje się na etapie wydawanego w formie postanowienia uzgodnienia, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1g u.t.d. Natomiast postępowanie główne, którego wydane uzgodnienie jest elementem, prowadzone jest przez Marszałka Województwa M. i dotyczy udzielenia F. [...] sp. z o. o. w W. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej O.- Kielce-Zakopane.
Legitymacja w postępowaniu zażaleniowym, o której mowa w art. 141 § 1 k.p.a., jest pochodną uznania za stronę w postępowaniu głównym.
Na wstępie wyjaśnić należy, że art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Prawna kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. W przepisach tego prawa ujmowanego szeroko, a więc prawa materialnego administracyjnego, finansowego, prawa pracy i prawa cywilnego, musi istnieć norma lub normy prawne, przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu (podmiotów) możliwość wydania decyzji administracyjnej (lub niekiedy postanowienia). Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza w istocie rzeczy występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Związek ten musi być bezpośredni, to znaczy, że rozstrzygnięcie administracyjne dotyczy bezpośrednio sfery prawnej danego podmiotu (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 1997 r. sygn. OPS 6/96; dostępna na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów, takim przepisem prawa materialnego jest art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a u.t.d., zgodnie z którym właściwy organ może odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, m.in. w przypadku gdy zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników.
W wyroku z 8 lipca 2021 r. sygn. II GSK 1423/18 (dostępnym jak wyżej) Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazywał, że "w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w którym jedną z badanych przez organ przesłanek jest okoliczność, czy zmiana zezwolenia obejmującego linię regularną stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, status strony mają podmioty, które obsługują te linie na podstawie udzielonego zezwolenia. Przepis art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. ma bowiem charakter normy materialnej powszechnie obowiązującego prawa, co w świetle art. 28 k.p.a. uzasadnia istnienie interesu prawnego". Pogląd ten ma oczywiście zastosowanie również do wniosku o wydanie zezwolenia.
W orzecznictwie wskazuje się także, że w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym przez zagrożenie dla istniejących linii regularnych, o jakim mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., należy rozumieć zarówno zagrożenie finansowe (pod względem rentowności), jak i zagrożenie organizacyjne (z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu). Natomiast rozważania organów, pozbawione takiej analizy uznawano za zbyt ogólnikowe i przedwczesne – jako przeprowadzone w oderwaniu od stanu faktycznego i prawnego sprawy, podkreślając że nie wynika z nich, aby okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione i rozważone (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 20 sierpnia 2021 r. sygn. II GSK 218/21; 10 września 2019 r., sygn. II GSK 1426/17; 20 marca 2018 r., sygn. II GSK 3242/17; 17 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 69/08). Przewidziana art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. reglamentacja działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego służyć ma przeciwdziałaniu niekontrolowanej, a zatem niszczącej konkurencji, nie zaś nadmiernemu jej ograniczaniu.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko, że przez zagrożenie dla istniejących linii regularnych, należy rozumieć zarówno zagrożenie finansowe (pod względem rentowności), jak i zagrożenie organizacyjne (z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu), zaś analiza tego zagrożenia dla już istniejących linii powinna uwzględniać konkretną sytuację rynkową, tj. istniejącą w realiach określonego miejsca i czasu, odnoszącą się do konkretnych przewoźników i organizowanych przez nich przewozów na tożsamej z projektowaną lub częściowo pokrywających się z nią liniach (zob. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 2466/21 oraz z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2509/24).
Organ administracji zobowiązany jest zatem w postępowaniu o zezwolenie na uruchomienie i prowadzenie nowej linii regularnej na trasie, która jest obsługiwana (również częściowo) w tym samym czasie przez inne linie ocenić, czy wpływ wywierany przez nowoprojektowaną linię nie będzie miał charakteru niszczącego (stanowiącego zagrożenie dla linii istniejącej). Oceny takiej dokonać należy jednak w ramach postępowania administracyjnego, ze wszystkimi wynikającymi stąd dla strony gwarancjami.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Kolegium wadliwie przyjęło, iż z uwagi na to, że linia obsługiwana przez skarżącą nie przebiega przez teren województwa świętokrzyskiego, skarżąca nie ma interesu prawnego (własnego) w sprawie dotyczącej uzgodnienia udzielenia zezwolenia, a w konsekwencji do wniesienia zażalenia na postanowienie Marszałka.
Jak wynika z akt sprawy, linia stanowiąca przedmiot wniosku F. [...] Sp. z o.o. w W., a więc również postępowania uzgodnieniowego (załącznik do postanowienia z 17 lipca 2025 r. – rozkład jazdy O. – K. – Z.) częściowo pokrywa się z trasą obsługiwanej przez skarżącą linii Lublin-Warszawa tj. w Nowym Dworze M. – przystanek MPL W. Modlin oraz w W. - przystanek Port Lotniczy im. F. C.. W przypadku rozkładu skarżącej są to odpowiednio przystanki Nowy Dwór M. Port Lotniczy Modlin oraz Lotnisko Chopina w W..
Tym samym przyjąć trzeba, że interes prawny skarżącej do bycia stroną postępowania w przedmiocie zezwolenia oraz w konsekwencji jego etapu obejmującego uzgodnienia, wynika z częściowego pokrycia się obsługiwanej przez nią linii komunikacyjnej z przebiegiem linii stanowiącej przedmiot wniosku i ma oparcie w przepisie art. art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d.
Jeszcze raz podkreślić należy, że za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych winien (oprócz wnioskodawcy) zostać uznany każdy podmiot prowadzący tego rodzaju legalną działalność na tej samej trasie w tym samym czasie, również wówczas gdy trasy te pokrywają się jedynie częściowo. Ocena przesłanki "zagrożenia dla linii istniejącej" doprowadzić może do wydania decyzji uwzględniającej wniosek, w przypadku braku zagrożenia lub odmawiającej wydania zezwolenia w razie potwierdzenia jego zaistnienia, a nie do ograniczenia kręgu stron postępowania.
W świetle art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a) u.t.d. przymiot strony postępowania nie ogranicza się tylko do podmiotu, wobec którego doszło do "zagrożenia dla już istniejących linii regularnych" ale przysługuje wszystkim przewoźnikom narażonym na takie zagrożenie, z uwagi na to, że operują oni w tym samym czasie na tej samej linii. Tylko w ramach takiego postępowania mogą oni wykazywać faktyczne istnienie takiego zagrożenia.
Przewoźnik uprawniony na podstawie właściwego zezwolenia do prowadzenia działalności w zakresie regularnego przewozu osób w warunkach konkurencji nie mającej charakteru niszczącego korzysta zatem z przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu o wydanie zezwolenia na regularny przewóz osób zainicjowanym przez inny podmiot zamierzający prowadzić taką działalność na tej samej trasie i w tym samym czasie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. Jakkolwiek sprawdzenia – w aspekcie rynkowym, finansowym lub organizacyjnym – czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych należeć będzie do kompetencji organu rozstrzygającego wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w ramach planowanej linii komunikacyjnej to uznać należy, że już na etapie wstępnym rozpoznawania wniosku czyli w toku postępowania uzgodnieniowego w sprawie przebiegu planowanej linii komunikacyjnej organy uzgadniające wypowiadają się na temat tych okoliczności, które są istotne dla udzielenia zezwolenia na danej linii komunikacyjnej w części obejmującej obszar jednostki samorządu terytorialnego, dla którego organ ten jest miejscowo właściwy (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit d-g u.t.d.). Przy rozstrzyganiu wniosku strony organ wydający zezwolenie obowiązany jest uwzględnić stanowisko organu uzgadniającego (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit d-g u.t.d.). To, że wymagane uzgodnienie w zakresie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej ma dla organu wydającego zezwolenie charakter wiążący wynika wprost z redakcji przepisu, który określa, że wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia właściwego organu wydanego "w uzgodnieniu" z odpowiednimi organami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej (por. wyrok WSA w Łodzi z 2 października 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 481/25, dostępny jak wyżej).
Obowiązek współdziałania organów, który wynika z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. oznacza, że konieczność zajęcia stanowiska przez marszałków województw, jako organów współdziałających, stanowi wymóg formalny wydania prawidłowej decyzji przez organ uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy.
Wskazać ponadto należy, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. organ wyraża samodzielne stanowisko, a wydane postanowienie podlega zaskarżeniu w toku instancji i służy na nie skarga do sądu administracyjnego.
Powyższe oznacza, że skarżąca powinna mieć status strony pozwalający jej na korzystanie ze swoich praw i obowiązków procesowych, w tym uprawnienia do wniesienia zażalenia na postanowienie Marszałka z 17 lipca 2025 r. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Kolegium naruszyło art. 28 k.p.a w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a) u.t.d., a przez to również art. 134 k.p.a. stwierdzając niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez spółkę. Częściowe pokrywanie się tras obu przewoźników zasadnym czyni wniosek, że skarżąca spełniła przesłanki do bycia stroną postępowania głównego i toczącego się w jego ramach postępowania uzgodnieniowego, określone w art. 28 k.p.a., w zw. z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a) u.t.d., a jej zażalenie powinno zostać rozpoznane przez SKO merytorycznie.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego (wpis od skargi), w punkcie 2 sentencji wyroku, sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.