I SA/Ke 448/21

I SA/Ke 448/21 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2021-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Artur Adamiec
Ewa Rojek /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
II GSK 237/22 - Wyrok NSA z 2025-10-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par 1, art. 134 par 1, art. 145 par 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 470
art. 39 ust 1 i 3 i ust. 1a
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję z [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] i Gminy K. (dalej: "Burmistrz") nr [...] odmawiającą M. W. wyrażenia zgody na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej - ul. [...] w K., do działki nr ewid. [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z 10 września 2020 r. M. W. zwrócił się z do Burmistrza o wyrażenie zgody na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej dla potrzeb budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości K. na działce nr [...] w pasie drogi gminnej (działka [...]).
Burmistrz decyzją z [...] r. odmówił wyrażenia zgody na
lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej – W. K. w K., do działki nr ewid. [...]. W podstawie prawnej organ powołał m. in. art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., dalej: "u.d.p."), a także § 16 pkt 12 uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 21 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta K. w granicach ulic: [...], [...], cieku wodnego od [...], ulicy [...] po granice administracyjne Miasta (dalej: "uchwała").
Rozpoznając odwołanie Kolegium powołało się na przepisy ustawy o drogach publicznych art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 4 pkt 1,2, 4 i 21, art. 39 ust. 1 i 1a, ust. 3 pkt 1, ust. 3a. Wyjaśniło, że spór w sprawie dotyczy zasadniczo tego, czy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta K. w granicach ulic: [...], [...], cieku wodnego od [...], ulicy [...] po granice administracyjne miasta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z 21 grudnia 2017 r. stanowiące przepisy odrębne, zawierają uregulowania prawne powszechnie obowiązujące, których funkcjonowanie w obrocie prawnym uniemożliwia wydania przez zarządcę drogi zgody na lokalizacje przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...] w K. do działki o nr ewid. [...]. Organ odwoławczy wskazał na treść § 16 pkt 12 uchwały. Rada Miejska ww. uchwale wskazała sposoby odprowadzania wód opadowych i roztopowych. Organ uchwałodawczy nakazał oprowadzanie tych wód do kanalizacji deszczowej i rowów, o ile dana działka jest wyposażona albo w kanalizację albo w rów. Nadto wskazał, że wody te o ile są niezanieczyszczone mogą być odprowadzane do gruntu. W zakresie wód pochodzących z dachów budynków ustalił, że powinny być one zagospodarowane na działce, natomiast w przypadku braku takiej możliwości z powodu niewystarczającej chłonnej powierzchni terenu biologicznie czynnego dopuszczono gromadzenie wód opadowych w zbiornikach retencyjnych na terenie działki.
Zarządca drogi - w tym przypadku Burmistrz, był uprawniony do odmowy wydania wnioskodawcy zezwolenia na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej - ul. [...] w K., do działki nr ewid. [...], dla potrzeb budynku mieszkalnego. Zaistniała bowiem przesłanka o której mowa w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.t.p., mianowicie wyrażenie takowej zgody spowodowałoby naruszenie przepisów odrębnych.
Nadto Kolegium powołując się na treść art. 234 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 624, dalej: "p.w."), wskazało, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że nie ma konieczności badania przez organ spełnienia warunków technicznych i wymogów bezpieczeństwa w przypadku lokalizacji urządzenia służącego do odprowadzania płynów, w przypadku gdy przepisy odrębne uniemożliwiają taką lokalizację. W konsekwencji uznało, że zarzut niezbadania tych okoliczności przez organ pierwszej instancji jest chybiony. Zadaniem organu odwoławczego również okoliczność sposobu wykonania przyłącza kanalizacji deszczowej bez naruszenia konstrukcji jezdni i zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego pozostaje bez znaczenia dla postępowania. Nadto podniósł, że załączona do odwołania dokumentacja badania podłoża gruntowego nie na znaczenia wobec nakazu odprowadzania wody z dachów budynków na własną działkę, a jedynie może mieć znaczenie dla konieczności zlokalizowania na działce wnioskodawcy zbiornika retencyjnego z uwagi na niewystarczającą powierzchnię chłonną terenu (z uwagi na budowę geologiczną gruntów). Zdaniem SKO kwestie dotyczące wprowadzenia strony w błąd przez Burmistrza, czy też podania przez niego nieprawdziwych informacji w wykazie nieruchomości przeznaczonych do zbycia odnośnie wyposażenia działki nr [...] mogą być przedmiotem odrębnych roszczeń, w tym cywilnoprawnych.
W złożonej do Sądu skardze na powyższą decyzję M. W., wniósł o jej uchylenie i zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 6, art. 7 w oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej jako: "k.p.a.", poprzez nieprzeprowadzenie przez organ zawnioskowanych przez skarżącego dowodów oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest § 6 pkt 12 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 21 grudnia 2017 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta K. w granicach ulic: [...], [...], cieku wodnego od [...], ulicy [...] po granice administracyjne miasta, dalej jako: "Uchwała", poprzez jego błędną wykładnie, zgodnie z którą przepis ten nakazuje odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej i rowów, o ile dana działka jest wyposażona w kanalizację deszczową albo rów;
3) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, uznając iż zachodzi przesłanka odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrasktruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a u.d.p., to jest naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych;
4) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 234 ust. 1 pkt 2 p.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie. Uzasadniając zarzut wskazany w punkcie 1 podniósł, że w odwołaniu od decyzji Burmistrza wniósł o przeprowadzenie dowodu z badania podłoża gruntowego dla odprowadzania wód opadowych i roztopowych do gruntu działki ewidencyjnej nr [...] w K. na fakt niemożności odprowadzania wód opadowych i roztopowych do gruntu przedmiotowej działki. Zdaniem strony ustalenie czy skarżący ma możliwość odprowadzania wód opadowych i roztopowych bezpośrednio do gruntu działki, na której ww. woda się zbiera jest istotna dla przedmiotowego postępowania, w związku ze stwierdzeniem, czy skarżący może odprowadzać wody opadowe i roztopowe według sposobów wskazanych w § 16 pkt 12 lit. b i c uchwały. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności w celu zupełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego uniemożliwiło udowodnienie faktu, że w związku z niekorzystnymi warunkami gruntowo - wodnymi przedmiotowej działki, skarżący ma jedynie możliwość odprowadzania wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacji deszczowej, w tym wypadku zlokalizowanej w pasie gruntu drogi gminnej.
W zakresie zarzutu wskazanego w punkcie 2 skargi skarżący przytoczył treść § 16 pkt 12 uchwały, wskazując że Rada Miejska nie ustanowiła nakazu odprowadzania wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacji deszczowej i rowów zlokalizowanych na gruncie, na którym woda się gromadzi, jak również nie ustanowiła zakazu odprowadzania tych wód do kanalizacji deszczowej umiejscowionej w gruncie sąsiednim, w tym w pasie drogi gminnej. Wywiedzione przez Kolegium uprawnienie do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej tylko pod warunkiem wyposażenia danej działki w taką kanalizację nie znajduje uzasadnienia w Uchwale. Zarzucił, że organ dokonał błędnej wykładni przepisu § 16 pkt 12 Uchwały, uznając że Rada Miejska w K. określiła możliwość odprowadzania wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej i rowów, tylko jeżeli są zlokalizowane na gruncie, na którym woda się gromadzi.
Zdaniem skarżącego powyższe nie znajduje uzasadnienia w treści przedmiotowego przepisu, w którym wskazano trzy sposoby na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych: po pierwsze do sieci kanalizacji deszczowej i rowów bez względu na ich umiejscowienie - brak przesłanki lokalizacji kanalizacji deszczowej oraz rowu w Uchwale, po drugie gdy wody tę są niezanieczyszczone można je odprowadzać do gruntu, po trzecie wody z dachów budynków można zagospodarować na działce poprzez infiltrację do warstw wodonośnych gruntu, a gdy grunt ma niewystarczająco chłonną powierzchnie dopuszcza się gromadzenie wód opadowych w zbiornikach retencyjnych na terenie działki. Wskazał, że tylko przy trzecim sposobie odprowadzania wód, wskazanym w § 16 pkt 12 lit. c Uchwały Rada Miejska podkreśliła, że woda zagospodarowana ma być na działce bądź w zbiornikach retencyjnych, które na tej działce są zlokalizowane. Skarżący podniósł, że Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w K. Sp. z o.o. 12 sierpnia 2019 r. wydała Warunki Techniczne [...], z których wynika możliwość wykonania przyłącza kanalizacji deszczowej do sieci kanalizacji deszczowej, a zgodnie z ich treścią, są one aktualne dla nieruchomości skarżącego w odniesieniu do stanu prawnego w dacie wystawienia.
Uzasadniając zarzut podniesiony w punkcie 3 skargi skarżący podniósł, że Kolegium naruszyło art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Organ przyjął, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. - wydanie zezwolenia na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej spowodowałaby naruszenie przepisów odrębnych, to jest § 16 pkt 12 Uchwały. Powyższe wynika z dokonanej przez Kolegium błędnej wykładni § 16 pkt 12 Uchwały, stosownie do której organ stwierdził, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacji deszczowej możliwe jest tylko w przypadku lokalizacji tej sieci na danym gruncie. W przeciwnym wypadku Uchwała zakazuje odprowadzania wód opadowych i roztopowych w sposób wskazany w jej § 16 pkt 12 lit. a. Organ doszedł do wniosku, że wydanie zezwolenia na przyłączenie kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej będzie naruszało przepisy Uchwały, a więc stosownie do art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia. Zdaniem skarżącego dokonana przez organ wykładnia jest jak najbardziej prawidłowa, niemniej jednak w przedmiotowej sprawie przepis został zastosowany nieprawidłowo. Powyższe wynika z faktu, że przepisy odrębne, w tym Uchwała w przedmiocie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zakazuje lokalizacji przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym, znajdującym się na gruncie sąsiednim. Stosownie do argumentów przytoczonych w punkcie 2 przedmiotowej skargi, Uchwała w żaden sposób nie reguluje kwestii lokalizacji kanalizacji deszczowej, do której wody opadowe i roztopowe miałyby być odprowadzane. Według skarżącego zgoda na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym nie będzie naruszać przepisów odrębnych, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., w tym przepisów Uchwały nr [...] W konsekwencji zdaniem skarżącego organ zastosował przepis art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. w sposób nieprawidłowy.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w decyzji i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2021.137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, aby zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]., utrzymującej w mocy decyzję z [...] r. wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] i Gminy K. odmawiającą M. W. wyrażenia zgody na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej - ul. [...] w K., do działki nr ewid. [...].
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020r. poz. 470 ze zm.) – dalej: u.d.p.
Z treści art. 39 ust. 1 u.d.p. wynika zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Przykładowy katalog czynności niedozwolonych ustawodawca zamieścił w pkt 1-12 powołanego przepisu, w tym w punkcie 1 określił zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.
Stosownie jednak do art. 39 ust. 1 a u.d.p., przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.
Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że ogólny zakaz umieszczania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie dotyczy m.in. umieszczania urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów i urządzeń kanalizacyjnych, jeżeli tylko warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.
Natomiast w myśl art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust 7 lub w art. 22 ust 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.
W powołanym wyżej przepisie ustawodawca, w drodze wyjątku, przewidział możliwość, w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego za zezwoleniem właściwego zarządcy.
Decyzja taka jest w pełni decyzją uznaniową. Do urządzeń infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a u.d.p. odnosi się jednak zdanie drugie wskazanego przepisu, które wskazuje przesłanki negatywne mogące uzasadnić odmowę wydania zezwolenia. Tylko wystąpienie jednej z wymienionych przesłanek negatywnych pozwala zarządcy drogi na wydanie decyzji odmownej.
Zatem podstawą decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym przyłącza kanalizacji deszczowej może być wyłącznie jedna z następujących okoliczności: umieszczenie urządzeń infrastruktury spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego; umieszczenie urządzeń infrastruktury spowodowałoby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jeżeli żadna ze wskazanych przesłanek nie zachodzi, a warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają, zarządca drogi nie może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a u.d.p.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zawarte przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. zwrotu "może odmówić" wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięć organu, podejmowanych w tym zakresie, co oznacza, że stwierdzenie przez organ orzekający w sprawie istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Oznacza to, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Konstrukcja uznania administracyjnego nie może jednak oznaczać pełnej dowolności organu administracyjnego.
Kontrolując takie rozstrzygnięcie Sąd musi poprzestać na ocenie, czy wydana decyzja poprzedzona została prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem tzn. czy organ procedujący w sprawie w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i przeanalizował wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku. Rozstrzygnięcie organu, aby nie miało charakteru dowolnego, musi być wynikiem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada praworządności sformułowana w tym przepisie odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania, lecz również do stosowania prawa materialnego przy wydawaniu decyzji uznaniowych (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., II GSK 1625/11; wyrok NSA z 21 lutego 2007 r., II GSK 301/06; wyrok NSA z 10 października 2007 r., II GSK 176/07 – www.cbois.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż Kolegium zasadnie uznało, wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.,p. i przyjęło, że lokalizacja przyłącza kanalizacji deszczowej spowodowałaby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych, co uzasadniało odmowne rozstrzygnięcie wniosku skarżącego z dnia 10 września 2020r.
Przypomnienia wymaga, że wnioskiem tym skarżący zwrócił się o wyrażenie zgody na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej - ul. [...] w K., do działki nr ewid. [...]. Przyłącze to miałoby służyć odwodnieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytułowanego na działce o nr ewid. [...] stanowiącej własność wnioskodawcy.
Celem tak opisanego zamierzenia było włączenie przy pomocy tego urządzenia do kanalizacji deszczowej, znajdującej się w ulicy [...], tj. w pasie drogi gminnej, na działce nr ewid. [...].
Nie jest sporne w sprawie, że będąca przedmiotem własności skarżącego działka o nr ewid. [...] znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 21 grudnia 2017 roku Rada Miejska w K. podjęła bowiem uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta K. w granicach ulic: [...], [...], cieku wodnego od [...], ulicy [...] po granice administracyjne Miasta.
Nie ulega również wątpliwości, że przepisy tego aktu prawa miejscowego, są na obszarze działania organu, który go ustanowił, źródłem powszechnie obowiązującego prawa.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast ocena, czy postanowienia uchwały jako przepisy odrębne określały w swej treści wymagania, które zostałyby naruszone poprzez opisaną lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej. Innymi słowy, czy uchwała zawiera uregulowania, których funkcjonowanie w obrocie prawnym uniemożliwia wydanie przez zarządcę drogi zgody na lokalizacje przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...] w K. do działki o nr ewid. [...].
Tytułem wstępu do rozważań godzi się zauważyć, że w myśl § 2 ust 1 i 2 uchwały podstawowym celem planu jest określenie przeznaczenia terenów oraz zasad ich zagospodarowania przy uwzględnieniu ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju miasta K.. Przedmiotem planu jest przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zieleń parkową, zieleń parkową z usługami, zieleń niską, wody powierzchniowe, drogi oraz infrastrukturę techniczną wraz z określeniem zasad ich zagospodarowania.
Należy także podnieść, że w § 4 uchwały, wśród zawartych tam definicji pojęć znajduje się definicja "działki" przez którą należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych.
Dalsze uregulowania zawarte w rozdziale 2, obejmującym paragrafy od 6 do 18 uchwały zawierają zasady i warunki dla objętych planem terenów.
W § 16 uchwały zawarto ustalenia w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy, i budowy infrastruktury technicznej. W punkcie 12 tego paragrafu ustalono, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych następuje:
a) do sieci kanalizacji deszczowej i rowów,
b) niezanieczyszczonych do gruntu,
c) powierzchniowo z dachów budynków oraz zagospodarowanie ich na działce poprzez infiltrację do warstw wodonośnych gruntu, a w przypadku niewystarczająco chłonnej powierzchni terenu biologicznie czynnego działki dopuszcza się gromadzenie wód opadowych w zbiornikach retencyjnych na terenie działki.
Wykładnia powyższych przepisów prowadzi Sąd do wniosku, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do sieci kanalizacji deszczowej jest zasadą jedynie w przypadku wyposażenia danej działki w taką infrastrukturę. Natomiast w pozostałych przypadkach zasadą jest, że wody pochodzące z dachów budynków winny być zagospodarowane na działce poprzez infiltrację do warstw wodonośnych gruntu, a w przypadku niewystarczająco chłonnej powierzchni terenu biologicznie czynnego działki dopuszcza się gromadzenie wód opadowych w zbiornikach retencyjnych na terenie działki.
Podkreślenia nadto wymaga, że jak wynika z akt sprawy (m.in. z pisma Burmistrza z dnia 18 grudnia 2020 r.) sieć kanalizacji deszczowej znajdująca się w pasie drogowym ulicy [...] w K. nie została przekazana przez Gminę K. Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w K. i nie jest powiązana z siecią deszczową zarządzaną przez PWiK. Powstała ona w ramach budowy przez Gminę uzbrojenia terenu na nowym osiedlu i jest urządzeniem drogowym przeznaczonym wyłącznie do odwodnienia drogi. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, Dz.U. 2016r., poz. 124 ze zm. (dział IV, rozdział 1, § 106) kanalizacja deszczowa jako urządzenie odwadniające i odprowadzające wodę stanowi wyposażenie techniczne dróg.
Nie ulega zatem wątpliwości, że ani w granicach działki skarżącego ani na działce sąsiedniej nie przebiega sieć kanalizacji deszczowej będącej w posiadaniu PWiK w K..
W świetle powyższego jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia § 6 pkt 12 uchwały poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Na gruncie kontrolowanej sprawy nie doszło również do eksponowanego w skardze naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący wskazuje na błędy przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego poprzez nieuwzględnienie złożonego do akt badania podłoża gruntowego dla działki skarżącego z którego wynika brak możliwości odprowadzania wód do gruntu tej działki.
Zdaniem Sądu przeprowadzenie dowodu z powyżej opisanego badania gruntu było zbędne. Jak wynika z zaprezentowanych rozważań w sytuacji niewystarczająco chłonnej powierzchni gruntu wody opadowe i roztopowe z dachów budynków winny być gromadzone w zbiornikach retencyjnych na terenie działki.
Dopuszczenie więc wskazanego przez skarżącego dowodu nie miało wpływu na zmianę zapadłego rozstrzygnięcia, albowiem prawidłowo przyjęto, że względem strony zastosowanie ma § 16 pkt 12 lit c uchwały.
Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność uzyskania warunków technicznych (następnie anulowanych). Świadczyły one bowiem jedynie o technicznej możliwości dokonania przyłącza. Należy zwrócić uwagę, że określająca je spółka (PWiK) koncentrowała się jedynie na faktycznych – technicznych rozwiązaniach, nie analizując – kluczowych dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia – uwarunkowań prawnych. W treści warunków w punkcie 8 jednoznacznie stwierdzono, że niezbędne będzie uzyskanie zgody na umieszczenie przyłącza w pasie drogowym oraz zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w trakcie jego budowy.
Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, a motywy wydanego rozstrzygnięcia przedstawione zostały w uzasadnieniach odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
W szczególności organy administracji wyjaśniły w sposób jednoznaczny, dlaczego odmawiając skarżącemu zgody na lokalizację przyłącza kanalizacji deszczowej uznały, iż prowadziłoby to do naruszenia przepisów odrębnych – uchwały. Wskazały bowiem, że zgoda na wykonanie przedmiotowego przyłącza naruszyłaby § 16 pkt 12 lit c uchwały, co wypełniało przesłankę odmowy, o której mowa w art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.