I SA/Ke 44/06

I SA/Ke 44/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2006-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal
Grażyna Jarmasz
Maria Grabowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1154/06 - Wyrok NSA z 2007-10-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
ART.145 PAR.1 PKT1A, ART.151, ART.206
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
art.45 ust.1, 4, 6, art. 22 ust.1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art.181, art.191, art.122, art.53a, art.21 par.3, art.3 pkt3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 116 poz 1222
par.12 ust.1 i 3 pkt 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Sentencja
Sygnatura akt: I SA/Ke 44/06 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant: Referent stażysta Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12.04.2006 r. sprawy ze skargi B. i J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 roku, 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części orzekającej w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych powstałego w zaliczkach z działalności gospodarczej prowadzonej przez J.W.; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 440 zł ( czterysta czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
ISA/Ke 44/06
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]znak [...] w sprawie określenia dla J. W. i B. W. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 124945,70 zł, w tym powstałe w zaliczkach z tytułu prowadzonej przez J.W. działalności gospodarczej w zakresie stacji paliw za miesiąc styczeń w kwocie 6741,30 zł, za miesiąc luty w kwocie 4034, za miesiąc maj 8242,50 zł, za miesiąc lipiec 2742 zł, za miesiąc sierpień 26781,60 żł, za miesiąc wrzesień w kwocie 34093,60 zł, za miesiąc październik w kwocie 36565,20 zł przy nie uznaniu za dowód w trybie art.193 § 4 Ordynacji podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. W. w 2002 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw płynnych, części samochodów oraz artykułów spożywczych opodatkowaną na zasadach ogólnych., był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W złożonym zeznaniu małżonków o wysokości wspólnych dochodów osiągniętych w 2002 r. J. W. wykazał z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przychód w wysokości 970874,89 zł, koszty uzyskania przychodu 890559,48 zł, dochód w kwocie 80315,41 zł. Ponadto podatnik wykazał dochód z dzierżawy w wysokości 7333,60 zł Żona B. W. nie wykazała dochodu. Łączny dochód uzyskany przez małżonków W. wyniósł kwotę 87649,01 zł a obliczony od dochodu podatek dochodowy 17113,40 zł. Po odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne podatnika wykazany należny podatek dochodowy za 2002 r stanowi kwotę 15924,50 zł. Organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli i analizy dokumentacji podatkowej dotyczącej wykonywanej działalności gospodarczej stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania przez podatnika zdarzeń gospodarczych, co dawało podstawę do uznania za nierzetelną księgę przychodów i rozchodów i ustalenia podstawy opodatkowania w oparciu o dokumenty źródłowe. Określenie podatku dochodowego w kwocie 124945,70 zł tj wyższej o 109021,20 zł. od zeznanego wynikało ze skorygowania o kwotę 4,22 zł. wykazanego przez stronę przychodu oraz nie uznania zaliczonych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodu wydatków w łącznej wysokości 249513,922 zł, w tym kwoty 246091 zł dokumentującej zakup paliwa w firmach A. i B.. Ponadto, ustalono, ze w zeznaniu podatkowym małżonkowie W. nie wykazali uzyskanego przez podatnika dochodu w kwocie 146598 EURO co stanowi 589353,28 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Niemiec. Dochód ten stanowi podstawę do wyliczenia stopy procentowej, w oparciu o którą, stosownie do przepisu art. 27 ust 1 i ust 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr14 poz 176 ze zm) powoływaną jako p.d.o.f. należało obliczyć należny podatek dochodowy za rok 2002. Organ odwoławczy przywołując tresć art.22 ust.1 p.d.o.f. wskazał, ze kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego zródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów , z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego prawidłowe udokumentowanie. Stosownie do przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U.Nr 116 poz.1222 ze zm.) zapisy w księdze są dokonywane na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów. Zgodnie z zapisem §12 ust.3 pkt 1i 2 rozporządzenia podstawą zapisów są dowody księgowe którymi są faktury VAT (....) odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub inne dowody wymienione w § 13, 14, stwierdzające fakt dokonania działalności gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem Warunki jakim winny odpowiadać faktury VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.(Dz.U. Nr 27,poz 268 ze zm.).W ocenie organu faktury wystawione w dniu [...] Nr[...] i [...]Nr[...], oraz w dniu [...] Nr.[...] przez firmę A. M. K. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Za takim stanowiskiem przemawiają w ocenie organu zeznania M. K. złożone w charakterze strony w dniu 6 listpada 2003 r. w toku kontroli UKS, który przyznał, że jakkolwiek firma była zarejestrowana na jego nazwisko nie wiedział, że trudni się obrotem paliwami, uważał, ze wykonuje usługi transportowe. Zeznania M. K. zostały potwierdzone zeznaniami złożonymi, w dniu 28 października 2003 r. w charakterze świadka przez A. R. pełnomocnika firmy. Zeznał on że jego działalność ograniczała się do podpisywania, w zamian za wynagrodzenie, podsuniętych faktur, .natomiast w firmie nigdy nie występował faktyczny zakup ani sprzedaż paliwa. Okoliczność ,tę A. R. potwierdził podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego. Organ powołał się na ustalenia zawarte w wyniku kontroli Nr [...] dotyczącego firmy A., oraz informacje zawartą w piśmie Prokuratury Okręgowej sygn. akt. VI Ds 1/03/S, że głównym organizatorem procederu polegającego na wystawianiu fikcyjnych faktur był D. Z.. Wobec powyższego organ odwoławczy nie podzielił argumentacji zawartej w odwołaniu skarżących, że faktury wystawione przez tę firmę dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Organ podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że także faktury wystawione przez firmę B. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w firmie tej nie występował faktyczny zakup i sprzedaż paliwa. Fakt ten potwierdza wynik kontroli Nr [...] wydany w dniu 12 lutego 2004 r. przez Urząd Kontroli Skarbowej W. Ośrodek Zamiejscowy w R.., zeznania właściciela firmy S. Z. złożone w dniu 6 marca 2003 r. w charakterze strony oraz zeznania pełnomocnika firmy J. C. złożone w charakterze świadka w dniu 26 listopada 2003 r. toku kontroli prowadzonej przez UKS w W. Ośrodek Zamiejscowy w R.. Organ powołał się na dochodzenie prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w K. i wyjaśnienia złożone w charakterze podejrzanego przez A.R., że firma B. faktycznie należała do D. Z. zaś właściciel S. Z. był figurantem. W ocenie organu odwoławczego osoby działające w imieniu wskazanych firm, nie mogły zawrzeć umowy sprzedaży paliwa której potwierdzeniem miały być zakwestionowane faktury. Podniósł, powołując się wyjaśnienia A. R. oraz D. Z. ,ze odbiorcy paliwa nie płacili kwot wykazanych w fakturach, należność wyliczano mnożąc ilość litrów paliwa przez konkretną stawkę. Organ nie kwestionował ilości paliwa wykazanego w fakturach, nie negował zapłaty w formie przelewu na rachunek wskazanych firm twierdził, że faktury nie dokumentowały rzeczywistego zakupu paliw od podmiotów widniejących jako wystawcy faktur. W sytuacji gdy faktury dokumentują transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami, są prawnie bezskuteczne i nie mogą wywołać żadnych skutków prawnych u ich odbiorcy. Podniósł, że podatnik nie przedstawił żadnych, poza zakwestionowanymi fakturami, dowodów potwierdzających zakup towarów Odnosząc się do zarzutu niespójności i zmienności zeznań składanych przez właścicieli i pełnomocników firm organ wyjaśnił, że podniesione rozbieżności nie miały decydującego wpływu na rozstrzygnięcie skoro osoby te jednoznacznie potwierdziły, że w firmach A. i B. nie miały miejsca transakcje kupna i sprzedaży paliwa. Nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów postępowania art. 122,180, 187, 210§4 Ordynacji podatkowej, uznając, że materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony zaś decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Odstąpienie od oceny oświadczeń Z. B., C. W. oraz T. S. uzasadnił, powołując się na przepis art.188 Ordynacji podatkowej, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że faktury na sprzedaż paliwa nie dokumentowały rzeczywistych transakcji a zatem nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu.
J. W. wniósł skargę od wskazanej decyzji. Wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. zarzucił: naruszenie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w szczególności art. 45 ust 6 przez bezpodstawne przyjęcie iż istniały przesłanki do określenia podatku w innej wysokości niż wynikająca z zeznania, art. 22 przez bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup paliwa, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmy A. oraz B..
Naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej tj art.122 przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz art.180 i 187 przez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, błędną ocenę dowodów oraz nieuwzględnienie dowodów przemawiających na korzyść strony. Zdaniem skarżącego dowody na których organy oparły twierdzenie o fikcyjnej sprzedaży paliwa są niespójne, sprzeczne i jako niewiarygodne nie mają mocy dowodowej. Powołał się na sprzeczności w zeznaniach M. K., S. Z. oraz wewnętrzne sprzeczności w zeznaniach J. C.. Zeznania złożone w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. nie mogą stanowić dowodu z uwagi na przepis art. 181 Ordynacji podatkowej, bowiem postępowanie przed organem odwoławczym zostało zakończone po dniu 1 września 2005 r. a brak jest danych, że postępowanie karne jest prawomocnie zakończone.. Zarzucił, że organy naruszyły przepis art. 216 Ordynacji podatkowej nie wydając postanowień o dopuszczeniu dowodów. Zaniechanie to miało według skarżącego znaczenie w sprawie, skarżący nie miał informacji o zgromadzonych dowodach, nie mógł zatem ustosunkować się do materiałów zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową w K.. W ocenie skarżącego organy podatkowe bezzasadnie pominęły treść oświadczeń złożonych przez Z. B., T. S. oraz C. W.. Wskazane w oświadczeniach okoliczności dotyczące kwestionowanych transakcji, udziału w nich A. R. mogą podważać wiarygodność jego zeznań. Skarżący podniósł ponadto, iż organy nie kwestionowały rzetelności remanentów a wyłączenie jako kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa winno skutkować dokonaniem przez organy korekty przychodów uzyskanych ze sprzedaży paliwa, którego zakup został zakwestionowany.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.. 181 Ordynacji podatkowej, podniósł, że dowody zostały pozyskane przez organ przed 1 września 2005 r. a zatem mogły być wykorzystane w postępowaniu podatkowym. Podniósł, że przepis art. 216 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, pełnomocnik skarżących miał możliwość zapoznania się z tym materiałem, został bowiem powiadomiony o terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Ocenie sądów podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji, z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Tak więc można wyeliminować z obrotu prawnego decyzję, która narusza prawo materialne, prawo procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.( art. 145§1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ). Sąd nie jest natomiast, stosownie do treści art. 134 powołanej ustawy, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Istota sporu między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniały podstawy do zakwestionowania przez organy podatkowe wydatków w kwocie 246091 zł, wynikających z faktur wystawionych na zakup paliwa przez firmy A. oraz B. Przepis art. 22 ust. 1 ustawy p. d. o. f .stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego prawidłowe udokumentowanie. Sposób dokumentowania określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zgodnie z § 12 ust.1 i 3 pkt 1i 2 rozporządzenia, zapisy w księdze są dokonywane na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów, którymi są dowody księgowe, w tym faktury VAT, odpowiadające warunkom określonych w odrębnych przepisach, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Warunki, jakim winny odpowiadać faktury VAT, określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zakwestionowane przez organy podatkowe faktury, według ustaleń organów podatkowych nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organy podatkowe, dokonując ustaleń, iż faktury wystawione przez firmę A. i B. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, opierały się na protokołach kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. Oddział Zamiejscowy w R. w firmie B. i firmie A., z których wynika, że firmy zostały założone dla legalizacji fikcyjnego obrotu paliwami, wynikach kontroli tych firm, stwierdzających, że transakcje kupna sprzedaży paliw nie miały miejsca, zeznaniach złożonych w postępowaniu przed tym organem charakterze strony przez S. Z. oraz w charakterze świadka przez J. C. odnośnie firmy B. i zeznaniach złożonych w charakterze strony przez M. K. oraz świadka A. R. dotyczących firmy A. Ponadto organy wskazały na materiały Prokuratury Okręgowej w K. zawierające wyjaśnienia podejrzanych: A. R. oraz D. Z.. Skarżący kwestionuje wynik ustaleń organów, wskazując na niespójność zeznań J. C., sprzeczności w zeznaniach S. Z. i M. K. a także przyjęcie jako dowód materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym, mimo zmiany z dniem 1 września 2005 r. treści art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa. Dokonując oceny zarzutów należało rozważyć czy organy podatkowe mogły przyjąć jako dowód zeznania złożone przez S. Z. i J. C. w postępowaniu kontrolnym dotyczącym firmy B. oraz M. K. i A. R. złożone w postępowaniu kontrolnym firmy A. Przepis art. 181 Ordynacji podatkowej wymienia katalog środków dowodowych, z tym, że nie jest to katalog zamknięty. Przepis ten, przewidując możliwość wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów przeprowadzonych w innych postępowaniach, zastrzega, że w przypadku czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowej, mogą być dowodami zgromadzone w ich toku dokumenty. Złożone w toku kontroli podatkowej zeznania świadka nie mogą stanowić dowodu, dowód taki musi być ponowiony. Zatem zeznania złożone przez S. Z., J. C., M. K. w postępowaniu kontrolnym, nie mogły stanowić dowodu bez ich ponowienia w przedmiotowym postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym, należało rozważyć, czy uwzględnienie tych zeznań przy ocenie materiału dowodowego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, z pozostałego materiału dowodowego, przyjętego przez organy jako podstawa rozstrzygnięcia, a w szczególności z treści dokumentów: protokołów kontroli, wyników kontroli z dnia 12 lutego 2004 r. wydanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R., jak również wyjaśnień podejrzanych A. R. i D. Z., wynika w sposób oczywisty, iż w firmach B. i A., które były wystawcami faktur sprzedaży paliwa, nie występował faktyczny zakup paliwa jak również jego sprzedaż, czyli nie miały miejsca czynności na potwierdzenie których wystawiono zakwestionowane faktury. Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, nie mogą dokumentować wydatków w sposób pozwalający na zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. Skarżący nie przedstawił żadnych, poza zakwestionowanymi fakturami, dowodów potwierdzających zakup paliwa. Podnieść należy, że organy dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego, ustosunkowując się do wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, a pominięcie wskazanych zeznań nie burzy toku .rozumowania organu i wyprowadzonych przez niego wniosków. Dokonana przez organy ocena tego materiału dowodowego jest spójna i logiczna, wynikające z niej wnioski nie naruszają wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów, jak również zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 powołanej ustawy. Z powyższych względów przyjęcie przez organy jako dowód zeznań złożonych w postępowaniu kontrolnym stanowi uchybienie, które nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym nie ma znaczenia powoływana przez skarżącego niespójność w zeznaniach i wadliwa ocena przez organy tych zeznań.
Prawidłowo podnosi skarżący, że z dniem 1 września 2005 r. nastąpiła zmiana przepisu art. 181 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z nową treścią wskazanego przepisu, materiały zgromadzone w postępowaniu karnym mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, o ile postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone. Przepis art. 181 w nowym brzmieniu nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu z uwagi na treść art. 25§1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. - o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 143 poz 1199). Stosownie do tego przepisu, przepisy Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym powołaną ustawą, mają zastosowanie w sprawach wszczętych a nie zakończonych przez organy podatkowe pierwszej instancji przed wejściem w życie ustawy. Decyzja organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] a zatem organy mogły uznać jako dowód w sprawie materiały, w tym wyjaśnienia podejrzanych, zgromadzone w postępowaniu karnym, bez względu na jego prawomocne zakończenie.
Niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut pominięcia jako dowodów oświadczeń złożonych w postępowaniu karnym przez Z. B. i C. W. oraz oświadczenia T. S.. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłaszał formalnych wniosków dowodowych o ich przesłuchanie, ewentualnie włączenie do akt sprawy jako dowodów protokołów z ich przesłuchania. Żądanie przeprowadzenia dowodu musi wskazywać jego rodzaj, tezę dowodową oraz uzasadnienie tezy. Nie mają cechy wniosku dowodowego oświadczenia, z których nie wynika żądanie przeprowadzenia dowodu, lub które przekazują inicjatywę przeprowadzenia dowodu organowi podatkowemu. Z takim oświadczeniem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zawarł sugestię potrzeby analizy przez organ wskazanych oświadczeń. Należy zauważyć, że organ odwoławczy odniósł się do tego oświadczenia, wskazując, że materiał dowodowy w sposób wystarczający pozwalał na ocenę rzetelności transakcji. Stosownie do treści art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy tej normy prawnej. Okoliczności wystawiania przez firmy B. i A. faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji, zostały potwierdzone w sposób wystarczający innymi dowodami
Nie zmienia oceny fakt regulowania należności za pośrednictwem banku. Organy na podstawie wyjaśnień A. R. ,i D.Z. ustaliły, że firmy otwierały konta bankowe w celu uwiarygodnienia prowadzonej działalności.
Na wynik rozstrzygnięcia nie mają wpływu podnoszone argumenty, iż przyjęcie przez organy wysokości przychodu ze sprzedaży paliw w kwocie wykazanej przez niego w dokumentacji księgowej, pozostaje w sprzeczności z nie uznaniem za koszty uzyskania przychodu wydatków poniesionych na jego zakup. Organy nie kwestionowały prawidłowości ewidencjonowania uzyskiwanych przychodów ze sprzedaży paliwa, stwierdziły natomiast nieprawidłowości w udokumentowaniu wydatków wykazanych jako koszty uzyskania przychodu. Sam fakt uzyskania przychodu nie jest jednoznaczny z poniesieniem wydatków. Nie ma także wpływu na rozstrzygnięcie podnoszona okoliczność, nie kwestionowania przez organy podatkowe, rzetelności sporządzanych remanentów. Organy nie negowały ilości paliwa , ani ceny wykazanej w fakturach ujętych w remanentach, ustaliły natomiast, że sprzedawcami paliwa nie mogły być firmy A. i B., bowiem nie prowadziły obrotu paliwem.
Należy przyznać skarżącemu rację, że organy podatkowe nie wydały postanowienia o zaliczeniu jako dowodów materiałów, w tym wyjaśnień podejrzanych zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w K.. Uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, miał on możliwość zapoznania się z tymi dowodami. Organy, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy, wyznaczyły termin do zapoznania się ze zgromadzonymi w postępowaniu dowodami, o czym pełnomocnik skarżącego został powiadomiony. Zapoznając się z materiałem dowodowym nie zgłosił uwag i zastrzeżeń. Zatem zarzut, że brak formalnego zaliczenia materiałów z postępowania karnego pozbawił go możliwości ustosunkowania się do ich treści, nie jest uzasadniony.
W związku z powyższym zarzuty skargi odnoszące się do ustaleń organów, uznać należy za niezasadne. Stanowią polemikę z ustaleniami, które znajdują oparcie w materiale dowodowym. Stan faktyczny został wyjaśniony w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, który w sposób wyczerpujący został rozpatrzony, a ocena dowodów mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 210 Ordynacji podatkowej, przytacza okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazuje podstawę prawną, wyjaśnia stronie przesłanki wydania decyzji określonej treści.
.Wobec prawidłowych ustaleń dotyczących transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmy B. i A., zarzut naruszenia przepisu art.. 45 ust 6 u.p.d.o.f. nie jest uzasadniony.
Wychodząc poza granice skargi na podstawie uprawnienia przewidzianego w art. 134 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił decyzje w części orzekającej o zaliczkach z tytułu prowadzonej działalności przez J. W.. Zaliczka jest świadczeniem na konto przyszłego podatku w okresie, gdy nie powstało zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Rokiem podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych jest rok kalendarzowy i zobowiązanie w podatku dochodowym powstaje z upływem roku kalendarzowego, co oznacza, że zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek traci byt prawny i organ nie może określić innej wysokości zaliczek niż zadeklarowana. Z powyższych względów nie może stanowić podstawy do określenia wysokości zaliczek przepis art. 21§3 w zw. z art. 3 pkt3 Ordynacji podatkowej jak również przepis art. 53a tej ustawy uprawniający i zobowiązujący organ do określenia wysokości odsetek za zwłokę, przy przyjęciu prawidłowej wysokości zaliczek na podatek. Wysokość zaliczek jest przesłanką do obliczenia wysokości odsetek, nie jest natomiast rozstrzygnięciem. Należy ponadto wskazać na fakt, że po upływie roku podatkowego, w terminie do 30 kwietnia następnego roku, podatnicy są zobowiązani stosownie do art. 45 ust. 1 i 4 u.p.d.o.f uiścić różnicę pomiędzy podatkiem należnym za rok podatkowy a sumą zaliczek. Zatem każda wpłata po upływie roku podatkowego będzie wpłatą na poczet zobowiązania podatkowego. Stanowisko takie zostało wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2006 r. sygn akt.II FSK144/05 oraz II FSK 41/05. Dodatkowo należy podnieść, że zobowiązanym z tytułu zaliczek tytułu prowadzonej działalności mógł być wyłącznie J. W., zatem adresatami decyzji w tej części nie mogli być małżonkowie.
Wobec powyższego zaskarżone rozstrzygnięcie jak i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należało uchylić, w części orzekającej w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych powstałych w zaliczkach z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przez J. W. na podstawie art..145§1 pkt 1 lit a zaś w pozostałej części skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Kosztach orzeczono na podstawie art. 206 ustawy. Obejmują koszty zastępstwa procesowego zgodnie z §14 ust 2 pkt. 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr163 poz. 1349 ze zm.) oraz część wpisu w kwocie 200 zł.