I SA/KE 42/05

I SA/Ke 42/05 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2005-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący/
Ewa Rojek /sprawozdawca/
Maria Grabowska
Symbol z opisem
6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne
Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par. 1 pkt 1 c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk Moskal Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska Sędzia WSA Ewa Rojek(spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Pastuszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2005 r. skargi E.W. i J.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienie się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej solidarnie na rzecz E.B. i J.B. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Nr. [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. nr. w sprawie wymiaru podatku od darowizny w kwocie [...] zł E.B. i J.B.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że aktem notarialnym z dnia [...]. E.B. darowała swoim synom J.B i M.B. udziały we współwłasności do 5/100 części w zabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. S. i Pl. W. oznaczonej jako działka [...] o powierzchni [...] dla każdego z nich. W umowie strony ustaliły wartość każdej z darowizn na kwotę [...]. Notariusz jako płatnik pobrał podatek w wysokości po [...] zł od każdej darowizny. Zdaniem Urzędu Skarbowego w Kielcach wartość ta nie odpowiadała wartości rynkowej co skutkowało wszczęciem postępowania podatkowego i wezwaniem stron do dokonania opisu przedmiotowej nieruchomości .W oparciu o przekazane przez strony informację ustalono wartość całej nieruchomości na kwotę [...]. W związku z powyższym strony zostały wezwane do podwyższenia wartości. W odpowiedzi strony wniosły o przyjęcie wartości ustalonej wobec tej nieruchomości przez Urząd w 1997r.Wobec nie dojścia do porozumienia organ I instancji zawiadomił strony o wyznaczonym terminie szacunku nieruchomości. W związku z wadliwym zawiadomieniem organ wyznaczył kolejny termin szacunku o czym zawiadomił strony. Przed tym terminem pismem z dnia [...] strony poinformowały, że zgadzają się z ustaloną przez organ wartością nieruchomości wnosząc jedynie o jej obniżenie o połowę z uwagi na to, że nieruchomość wpisana jest do rejestru zabytków. Do pisma tego organ ustosunkował się pismem wysłanym dnia [...]. Jednocześnie wdał i przesłał stronom dwie decyzję nr. [...] i [...] w których ustalił podatek od spadków i darowizn na kwotę [...]. Decyzje nie zawierają oznaczenia strony do której są adresowane.
Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli E.B. i J.B. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc naruszenie art.120, 121 § 1 i § 2 ,art.122 oraz art.123 § 1 w związku z art.200 § 1 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że nie polega na prawdzie twierdzenie, że zgodzili się z dokonaną przez Urząd Skarbowy wyceną wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości. Podnieśli, że wyrazili zgodę na wskazaną przez organ wartość ale jedynie pod warunkiem obniżenia jej o 50% z uwagi na położenie nieruchomości w ścisłej strefie konserwatorskiej. Organ I instancji nie wyznaczył siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału co spowodowało, że wbrew intencji skarżących organ przyjął ich zgodę na ustaloną przez siebie wartość nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał nadto, że strony o przebiegu postępowania były informowane w toku prowadzonej korespondencji co oznacza, że miały możność zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Wyznaczenie stronom dodatkowego siedmiodniowego terminu wobec wystosowania do nich pism informujących o przebiegu postępowania doprowadziłoby jedynie do jego zbędnego przedłużenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W myśl art.134 § 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem(art.1 § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. 153 poz. 1269 za 2002r.) zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej . Art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej określa obligatoryjne elementy decyzji. W pkt 3 tegoż artykułu wymieniono jako część składową decyzji oznaczenie strony. Jest to element niezbędny każdej decyzji pozwala bowiem na ustalenie podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków wynikających z decyzji. Jednocześnie pozwala na ustalenie czy decyzja skierowana została do właściwej osoby .W sprawie niniejszej organ I instancji wydał dwie decyzje identycznej treści o kolejnych numerach [...] bez wskazania adresatów. Treść decyzji nie pozwala na zidentyfikowanie strony do której są kierowane albowiem w obu istnieje adnotacja o doręczeniu ich trzem osobom tj. E.B., M.B. i J.B. Brak oznaczenia strony w decyzji pozbawia to pismo charakteru decyzji co w konsekwencji oznaczało konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego skarga była zasadna o ile podnosiła naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenia przez organy skarbowe art.200 § 1 w zw. Z art.123 § 1 Ordynacji podatkowej(Dz.U.Nr. 137 poz.929 za 1997r. ze zm.).W sprawie niniejszej organ I instancji poinformował strony dlaczego wartość nieruchomości nie mogła być obniżona zgodnie z wnioskiem stron o 50% ale pismo to wysłał do stron dnia 10.IX.2003r razem z pierwszoinstancyjną decyzją wydaną tego samego dnia. Oznacza to, że strony nie miały realnej możliwości zapoznania się ze stanowiskiem urzędu tyczącym spornej kwestii. Tym samym niewyznacznie dodatkowego siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie wbrew dyspozycji art.200 § 1 ordynacji podatkowej i to przez organy obu instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wyda prawidłową decyzję biorąc pod uwagę dyspozycje art.210 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zapewni stronom możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu stosownie do art.200 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozp. Prezydenta RP z dnia 13.VIII.2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie.