I SA/Ke 378/13

I SA/Ke 378/13 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2013-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Artur Adamiec /sprawozdawca/
Maria Grabowska
Mirosław Surma /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FZ 801/13 - Postanowienie NSA z 2013-09-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art. 15 ust. 1art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 57, art. 15 ust. 4g, 4hust. 4
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 361
art. 12 ust. 1, 6 art. 13 pkt 2 i 4-9, art. 18,
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 749
art. 122, art. 187 par. 1art. 191, art. 210 par. 4,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [..] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania
1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r.
nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. z [...]r. nr [...]w przedmiocie określenia P. Sp. z o.o. w K. ("Spółka") zobowiązania
w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w kwocie 16 447 zł.
1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, że Spółka w 2009 r. zawyżyła koszty uzyskania przychodów
o kwotę 86 366,60 zł, w tym o: wynagrodzenie należne i wypłacone w 2008 r.
(30 402 zł); składki ZUS należne od wynagrodzeń za 2008 r. i zapłacone w 2008 r. (5658,12 zł); spłata debetu (0,40 zł), zakup materiałów (49 717,20 zł), wydatek poniesiony na cele prywatne (588,88 zł). Spółka skorzystała z przysługującego jej, na podstawie art. 81b § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, uprawnienia i złożyła
11 lipca 2011 r. korektę zeznania podatkowego CIT-8 z 2009 r. W korekcie uwzględniła wydatek poniesiony na cele prywatne i skorygowała wartość kosztów uzyskania przychodów o kwotę 588,88 zł. Pozostałe nieprawidłowości nie zostały przez Spółkę ujęte w korekcie. W związku z powyższym Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. wydał ww. decyzję z [...] r.
1.3. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że bezzasadny jest zarzut nie uzasadnienia przez organ pierwszej instancji wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów Spółki wynagrodzeń, składek ZUS oraz zakupu materiałów. Organ ten wskazał, że postępowania kontrolne oraz podatkowe wskazały, że sporne wynagrodzenia, ujęte przez Spółkę w kosztach 2009 r., zostały wypłacone pracownikom w 2008 r. Okoliczność tę potwierdzają wyjaśnienia K. T., pracownika biura BDP Sp. z o.o., upoważnionego do udzielania ustnych wyjaśnień podczas kontroli, które zostały przytoczone. K. T. oświadczył, że Spółka sporne wynagrodzenia zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2009 r. w oparciu o przepis art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
(j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. .654 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.p."). Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że powyższych wynagrodzeń Spółka nie wykazała
w informacjach PIT-11 dla pracowników za 2009 r. Jako przepis stanowiący podstawę wyłączenia z kosztów 2009 r. wynagrodzeń organ powołał
art. 16 ust. 1 pkt 57 u.p.d.o.p.
1.4. Naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy nie dopatrzył się również w odniesieniu do wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie społeczne. W decyzji pierwszoinstancyjnej odwołano się do ustaleń postępowania kontrolnego i podatkowego, zgodnie z którymi sporne składki zostały zapłacone w 2008 r., a w całym 2009 r. nie stwierdzono wpłat składek do ZUS za 2008 r. Przytoczono mający w tej sytuacji zastosowanie przepis art. 16 ust. 1 pkt 57a u.p.d.o.p. Zasadnie również organ pierwszej instancji w treści decyzji odniósł się do wyjaśnień złożonych przez K. T., zgodnie
z którymi zakwestionowane wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne Spółka odnosiła w koszty na podstawie art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. wskazując, że przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do spornych kosztów.
1.5. W zakresie zarzutu braku uzasadnienie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów Spółki zakupu od firmy P. G.& C. K. materiałów, udokumentowanego fakturą nr 2009 - 01 z 1 grudnia 2009 r. organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji w swojej decyzji wskazał ustalenia stanowiące podstawę nie uznania przedmiotowej kwoty za koszt uzyskania przychodu: brak dowodów poniesienia wydatku oraz brak dowodów potwierdzających związek kosztu z uzyskanym przychodem oraz wymienił okoliczności, z których wypływają ww. wnioski. Wskazane okoliczności to nie przedstawienie przez Spółkę dokumentów pozwalających na ustalenie pochodzenia, sposobu transportu i odbioru oraz miejsca składowania materiału zakupionego od firmy P. G. & C.K. z A.
w dniu 1 grudnia 2009 r. Spółka ograniczyła się jedynie do przedstawienia nie przetłumaczonej na język polski specyfikacji materiałów oraz złożyła oświadczenie, zgodnie z którym przedmiotowe materiały zostały dostarczone do miejscowości N.-C., jednakże przedstawiciele Spółki nie pamiętają czy kwitowali ich odbiór. Spółka nie przedstawiła dowodu zapłaty za ww. materiały. W wyjaśnieniach złożonych po kontroli (pismo z 29 czerwca 2011 r.) Spółka poinformowała, że prace objęte fakturą nr 1/2009 z 31 grudnia 2009 r. na roboty kanałowe w miejscowości N., wykonywane były w okresie 1 listopada 2007 – 31 grudnia 2009 przez pracowników Spółki. W okresie od 1 września 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Spółka nie mogła wykonywać żadnych robót, gdyż w okresie tym nie zatrudniała pracowników fizycznych. Nie przedstawiła również żadnych umów
z podwykonawcami. Zatem materiały zakupione przez nią 1 grudnia 2009 r. nie mogły być wykorzystane w tym okresie do wykonywania tych robót. Ujawnienie okoliczności dających podstawę do przyjęcia, że Spółka ujęła w kosztach uzyskania przychodu wydatek nie związany z przychodem było wystarczającą przesłankę do nie uznania tego wydatku za koszt. Jako podstawę prawną dokonanej korekty kosztów uzyskania przychodów organ pierwszej instancji powołał art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W trakcie postępowania odwoławczego wezwano Spółkę do przedłożenia dowodu dokonania zapłaty za fakturę nr 2009-01 z 1 grudnia 2009 r. wystawioną przez P. G. C. K.oraz tłumaczenia na język polski tej faktury
i dotyczącej tej faktury specyfikacji materiałów z 1 grudnia 2009 r., a także faktury
nr 01/2009 z 31 grudnia 2009 r. wystawionej przez Spółkę oraz odnoszącego się do niej dokumentu potwierdzającego zaniknięcie kontraktu z P. G. C. K. (wezwania z 18 lutego 2013 r. i 4 marca 2013 r.). Jako dowód poniesienia wydatku Spółka przedłożyła kserokopię zawiadomienia z 31 grudnia 2012 r. o wzajemnej kompensacie należności i zobowiązań między Spółką a P. G. C. K.
w A.. Pismem z 9 kwietnia 2013 r. Spółka przedłożyła tłumaczenia ww. dokumentów. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność dokonania kompensaty przedmiotowego zobowiązania w 2012 r. nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że Spółka nie wykazała związku przedmiotowego kosztu z uzyskanymi
w 2009 r. przychodami. Wobec niewykazania przez Spółkę, że kwestionowany zakup materiałów spełnia określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przesłanki dla uznania go za koszt uzyskania przychodu, organ pierwszej instancji wystąpił do austriackich organów podatkowych o potwierdzenie autentyczności tej transakcji, tj. sprawdzenia czy P. G.C. K. dokonał omawianej dostawy. Informacje przekazane przez administrację podatkową A. nie potwierdzają stanowiska Spółki, zgodnie
z którym zakup materiałów od P. G. C. K. miał miejsce i przyczynił się do osiągnięcia przez Spółkę w badanym roku przychodów (czy też do zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów). Jakkolwiek zgodnie z informacją uzyskaną od austriackich organów podatkowych faktura nr 2009-01 z 1 grudnia 2009 r. została zaksięgowana przez P. G. C.K., to na pytanie, kto organizował transport towarów (miejsce załadunku, rozładunku, środek transportu) strona austriacka odpowiedziała, że w tej sprawie trudno uzyskać jakiekolwiek informacje
i dokumenty. Jednostka za okres podatkowy do 31 marca 2010 r. nie złożyła bilansu. Firma P. G. C. K. w 2012 r. jest niewypłacalna.
1.6. Organ odwoławczy nie podzielił również argumentacji strony odnośnie wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów spłaty debetu w kwocie 0,40 zł
i stwierdził, że kwestionowana kwota nie ma żadnego wpływu na wysokość należnego podatku dochodowego od osób prawnych.
2. Skarga do Sądu
2.1. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zarzucając naruszenie przepisów zawartych w uzasadnieniu skargi.
2.2. Zdaniem skarżącej organy podatkowe nie podjęły żadnych czynności
w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i nie dokonały wnikliwej oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego do czego były zobligowane. Organ pierwszej instancji w związku z podejrzeniami, że transakcje dokonywane z P. G. & C. K. były fikcyjne podjął nieskuteczną próbę zgromadzenia dowodów na tę okoliczność jednakże austriackie władze podatkowe potwierdziły autentyczność transakcji. W tej sytuacji organ jako podstawę nieuznania za koszty uzyskania przychodów kosztów zakupu materiałów udokumentowanych fakturą nr 2009-01 wskazał brak zapłaty za dostarczone materiały. Podatniczka dostarczyła na wezwanie organu drugiej instancji dowód zapłaty faktury. Pomimo to organ stwierdził, że okoliczność dokonania płatności nie ma wpływu na zmianę rozstrzygnięcia bowiem spółka nie wykazała związku przedmiotowego kosztu
z uzyskanymi w 2009 r. przychodami. Tymczasem w toku postępowania prowadzonego przez oba organy podatniczka nie była wzywana do przedkładania jakichkolwiek wyjaśnień odnośnie zasadności zakupu kwestionowanych materiałów. Organy nie podjęły żadnych czynności, nawet tak podstawowych jak przesłuchanie strony na okoliczność kwestionowanej transakcji.
2.3. Zdaniem skarżącej ponadto wynagrodzenia i składki ZUS dotyczące niezakończonych robót zmieniają treść ekonomiczną i stają się "robotami w toku", do których zastosowanie ma art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p.
2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:
3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.)
i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności
z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
3.2. Przedmiot sprawy dotyczy kwestii oceny prawidłowości określenia przez organy podatkowe skarżącej Spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. Podstawą dla określenia tego zobowiązania była, będąca wynikiem ustalenia zawyżenia przez skarżącą kosztów uzyskania przychodów, korekta podstawy opodatkowania
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy w sposób uprawniony zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej w 2009 r. przez Spółkę działalności gospodarczej wydatków
w wysokości 30 402 zł z tytułu wynagrodzenia należnego za 2008 r. i wypłaconego za 2008 r., wydatków w wysokości 5658,12 zł z tytułu składek ZUS należnych od wynagrodzeń za 2008 r. i zapłaconych w 2008 r. oraz wydatków w wysokości
49 717,20 zł na zakup od firmy P. G. & C. K. materiałów udokumentowanych fakturą nr 2009 -01 z 1 grudnia 2009 r.
3.3. Ocena ustaleń organu, co do braku podstaw do zaliczenia spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, wymaga uwzględnienia treści przepisów definiujących pojęcie kosztów uzyskania przychodu oraz określających warunki zaliczenia określonych wydatków do tej kategorii. Prawna konstrukcja kosztów uzyskania przychodów zawarta została w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 pkt 57 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.), a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g.
Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a kosztami uzyskania przychodów nie są nieopłacone do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki, z zastrzeżeniem pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h, określonych w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.
W niniejsze sprawie jest poza sporem, że wydatki w wysokości 30 402 zł
z tytułu wynagrodzenia należnego za 2008 r. i wydatki w kwocie 5658,12 zł z tytułu należnych od nich składek ZUS zostały zapłacone w 2008 r. W świetle powołanych przepisów nie mogą więc stanowić kosztów uzyskania przychodów w 2009 r.
Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki wydatki te nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w 2009 r. na podstawie art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Zgodnie z powołanym przepisem koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Przepis ten reguluje więc kwestię potrącalności kosztów bezpośrednich czyli takich, które można bezpośrednio przypisać konkretnemu wyrobowi na podstawie odpowiednich dokumentów. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do kosztów pośrednich jakimi są wynagrodzenia oraz składki ZUS. Kwestia potrącalności kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od nich składek ZUS została uregulowana odrębnie w przepisach art. 15 ust. 4g i ust. 4h u.p.d.o.p., które są przepisami szczególnymi w stosunku do art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Zgodnie
z powołanymi przepisami należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 u.p.d.o.f. oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji
w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57 (art. 15 ust. 4g). Z kolei składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone:
1) z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu, za który są należne - w terminie wynikającym z odrębnych przepisów,
2) z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu następnym, w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony - nie później niż do 15 dnia tego miesiąca.
W przypadku uchybienia tym terminom do składek tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.
Przepisy te nie dają więc możliwości obciążenia kosztów uzyskania przychodów za 2009 r. wynagrodzeniami należnymi i wypłaconymi w 2008 r. oraz należnymi i zapłaconymi w 2008 r. składkami ZUS. Stąd zarzut naruszenia
art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. jest nieuzasadniony.
3.4. Oceniając ustalenia organu, co do braku podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków na zakup od firmy P. G. & Co KG materiałów udokumentowanych fakturą nr 2009 - 01 z 1 grudnia 2009 r. należy wskazać, że obowiązek uznania wydatku za koszty uzyskania przychodu powstaje wówczas, gdy podatnik faktycznie poniesie wydatek i wykaże związek wydatku
z uzyskanym przychodem (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r. I SA/Gd 45/99; lex nr 53576) oraz przedstawi dowód poniesienia wydatku odpowiadający wymaganiom zapisanym w odpowiednim przepisie, umożliwiający obiektywną ocenę, że powyższe okoliczności miały miejsce. Wydatek uznawany jest za koszt uzyskania przychodu, gdy obejmuje transakcje faktyczne, dokonane między wykazanymi
w fakturze sprzedawcą i nabywcą. Jeżeli faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej między tymi podmiotami, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011r. sygn. akt II FSK 2403/10; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto brak związku przyczynowo-skutkowego wydatku z osiągniętym lub spodziewanym przychodem prowadzi do skutecznego zakwestionowania zaewidencjonowania tego wydatku do kosztów uzyskania przychodu. Nie budzi wątpliwości, że dla celów podatkowych prawidłowe dokumentowanie kosztów uzyskania przychodów ma zasadnicze znaczenie. Podatnik, który nie dopełnił obowiązków w tym zakresie, musi liczyć się z ujemnymi konsekwencjami takiego postępowania. Na podatniku bowiem spoczywa obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości faktu ich poniesienia. Jednocześnie należy wskazać, że fakt zakwestionowania przez organ dowodu potwierdzającego wydatek, nie pozbawia podatnika możliwości wykazania w postępowaniu, że poniesiony wydatek jest kosztem.
W niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów omawianych wydatków z uwagi na niewykazanie przez Spółkę związku tego wydatku z uzyskanym przychodem. Skarżąca wiązała przedmiotowy wydatek z przychodem uzyskanym z tytułu sprzedaży dla P. G. & C. K. usługi budowlanej udokumentowanej fakturą nr 1/2009 z 31 grudnia 2009 r. Zgodnie z wyjaśnieniami skarżącej prace objęte fakturą z 31 grudnia 2009 r. dotyczyły robót kanałowych w miejscowości
N. – C. i były wykonywane w okresie od 1 listopada 2007 r. do 31 grudnia 2009 r. przez pracowników spółki.
Organy ustaliły jednak, że w okresie od 1 września 2009 r. do 31 grudnia
2009 r. skarżąca nie mogła wykonywać wskazanych robót, ponieważ w okresie tym nie zatrudniała pracowników fizycznych i nie przedstawiła żadnych umów
z podwykonawcami. W związku z powyższym uprawnionym jest wniosek, że zakupione przez skarżącą 1 grudnia 2009 r. materiały nie mogły zostać wykorzystane do wykonywania ww. robót.
Powyższych ustaleń dokonano w wyniku przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Oceniając postępowanie organów należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Zgodnie z powyższą zasadą organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi
w art. 191 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie proces decyzyjny spełnia powyższe wymagania. Na potwierdzenie, że zakwestionowane faktury nie stanowiły podstawy dla obniżenia podatku należnego organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wymaga przy tym podkreślenia, że to podatnik ma obowiązek wykazania, że poniesienie konkretnego wydatku miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, a między wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. W przypadku wątpliwości związek ten również powinien wykazać podatnik. To bowiem w interesie podatnika leży przedstawienie materiału dowodowego, z którego wynika, że dany wydatek ma wpływ na powstanie lub powiększenie dochodu.
W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła dowodów świadczących o tym, że sporny zakup materiałów miał wpływ na powstanie przychodu udokumentowanego fakturą z 31 grudnia 2012 r. Takim dowodem nie jest nieprzetłumaczona na język polski specyfikacja materiałów czy oświadczenie, że przedmiotowe materiały zostały dostarczone do miejscowości N.-C.. Przedstawiciele Spółki nie pamiętają czy kwitowali ich odbiór. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej dowodem tym nie są informacje uzyskane od austriackich władz podatkowych uzyskane, notabene, z inicjatywy organu. Wynika z nich jedynie, że faktura z 1 grudnia 2009 r. nr 1009 - 1 została zaksięgowana przez P. G. & C. K.. Nie uzyskano natomiast materiałów potwierdzających transport zakupionych towarów, miejsce załadunku, rozładunku, środek transportu czy przyjęcie ich przez pracowników firmy.
Dodatkowo należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej, w toku postępowania prowadzono z nią korespondencję, z której wynika, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje możliwości powiązania poniesionych wydatków
z wykazanymi przez nią przychodami (np. pismo Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. z lipca 2011 r. k - 6). Skarżąca miała więc świadomość co do wątpliwości organu w zakresie zaewidencjonowanego przez nią kosztu. Ponadto organ podatkowy występował do strony z zapytaniami, wskazując na istotne braki w składnych przez nią wyjaśnieniach (np. wezwania
z 10 i 15 czerwca 2011 r.).
Przedstawione okoliczności uprawniały organ do sformułowania wniosku, że sporny wydatek na zakup materiałów, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu Spółki w 2009 r. W związku z tym nie było, jak podnosi w skardze Spółka, podstaw do przeprowadzenia przez organ z urzędu dowodu z przesłuchania strony. Sama skarżąca nie wnosiła natomiast o przeprowadzenie tego dowodu.
Niewykazanie przez skarżącą związku spornego kosztu z uzyskanymi przez nią w 2009 r. przychodami powoduje ponadto, że wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma okoliczność dokonania kompensaty w 2012 r. należności i zobowiązań między P. Sp. z o.o w K. a P. G. & C. K. w A., wskazana przez skarżącą jako dowód poniesienia wydatku.
3.5. Podsumowując, zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie. Na podstawie całego materiału dowodowego, zebranego po wyczerpaniu możliwie wszystkich źródeł dotarcia do prawdy obiektywnej, ustaliły, w drodze wszechstronnej jego analizy, fakty istotne
z punktu widzenia przedmiotu zaskarżonych rozstrzygnięć i wydały decyzje, dokonując subsumpcji tych faktów pod prawidłowe przepisy prawa materialnego. Dokonana przez organy podatkowe ocena dowodów aczkolwiek swobodna, nie jest dowolna, nie narusza granic zakreślonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena ta znalazła również należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
3.6. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.