I SA/Ke 354/23

I SA/Ke 354/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak
Magdalena Stępniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2587
art. 21 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 3 ust. 2,
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi G. P.H.S.A. w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 czerwca 2023 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.139.2023.2.DP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G. P.H.S.A. w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 14 czerwca 2023 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.139.2023.2.DP stwierdził, że stanowisko G. P. H. S.A. w B. – Z. (spółka) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.
Opisując stan faktyczny i zdarzenie przyszłe spółka wskazała, że jest spółką kapitałową mającą siedzibę w [...], będącą polskim rezydentem podatkowym. Działalność wnioskodawcy stanowi sieć hurtowni materiałów budowlanych oraz marketów dom i ogród w [...]. Wnioskodawca nabywa od spółki A. I..
z siedzibą w [...] prawo użytkowania systemu P. w chmurze. A. I.. jest podmiotem nieposiadającym rezydencji podatkowej w [...]. Prawo do użytkowania sytemu P. nabywane jest wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez wnioskodawcę działalności. Wnioskodawca nabywa dostęp do systemu P. jako użytkownik końcowy. System P. stanowi rozwiązanie chmurowe. Rozwiązania chmurowe działają według zasady: Oprogramowanie jako Usługa (SaaS). Oprogramowanie jako usługa (Software as a Service, Saas) to model udostępniania oprogramowania w chmurze, w którym dostawca chmury rozwija i utrzymuje aplikacje chmurowe, zapewnia ich automatyczne aktualizacje i udostępnia oprogramowanie swoim klientom za pośrednictwem Internetu na zasadzie "pay-as-you-go", czyli w zależności od wykorzystania zasobów. Dostawca chmury publicznej zarządza całym sprzętem
i tradycyjnym oprogramowaniem, w tym oprogramowaniem pośredniczącym, oprogramowaniem aplikacji i zabezpieczeniami. Wnioskodawca nie nabywa od A. I.. praw licencyjnych do systemu P., ale prawo użytkowania systemu P. w chmurze (subskrypcja). Wnioskodawca nabywając dostęp do systemu P. nabywa bardzo wąski zakres uprawnień, które sprowadzają się do użytkowania nabytego systemu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wnioskodawca nie ma prawa i możliwości modyfikowania, kopiowania, rozpowszechniania systemu P. Z tytułu nabytego prawa użytkowania systemu P. w chmurze (subskrypcji) wnioskodawca płaci na rzecz A. I.. roczną opłatę subskrypcyjną za użytkowanie. Odpowiadając na wezwanie organu spółka dodatkowo wskazała, że nie dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez wnioskodawcę z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych. A. I.. udostępnia przestrzeń w chmurze X, w której przechowywane są dane niezbędne do zasilenia modeli danych, tzw. kostek (...). Przestrzeń w P. Cloud jest również wykorzystywana na potrzeby przeliczeń oraz agregacji danych,
a także obsługi procesów budżetowych. Parametry dostępnej przestrzeni w P. Cloud są skalowane w zależności od ilości modeli i użytkowników, tzn. że przestrzeń jest ograniczona ilością użytkowników. Wnioskodawca posiada certyfikat rezydencji podatkowej A. I.. Wnioskodawca nie jest podmiotem powiązanym z A. I..
w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 Ustawy o CIT. Kwota płatności na rzecz podmiotu zagranicznego nie będzie przekraczać [...] złotych w roku podatkowym.
W związku z powyższym spółka zapytała czy wydatki ponoszone przez wnioskodawcę z tytułu zakupu prawa do użytkowania sytemu P. w chmurze od A. I.. z siedzibą w [...] stanowią należności z praw autorskich lub praw pokrewnych (należności licencyjne), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy
o CIT i w związku z tym, czy Wnioskodawca jest zobowiązany do poboru podatku
u źródła w myśl art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT?
Zdaniem wnioskodawcy, płatność dokonywana na rzecz A. I.. z siedzibą w [...] z tytułu zakupu prawa użytkowania systemu P. w chmurze nie stanowi należności z praw autorskich lub praw pokrewnych. W związku z tym nie powstanie obowiązek poboru podatku u źródła w [...].
Uzasadniając swoje stanowisko spółka wskazała na przepisy ustawy
z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.) dalej: "ustawa o CIT", tj. art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 1,
art. 26 ust. 1 oraz ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.), tj. art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1,
art. 41 ust. 2, art. 74 ust. 1 i ust. 4, a także konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Ottawie dnia 14 maja 2012 r. (dalej "UPO"). Zwróciła ponadto uwagę na tekst i komentarz Modelowej Konwencji OECD. Analiza wskazanych regulacji doprowadziła spółkę do wniosku, że zapłata za możliwość korzystania z systemu na własny użytek nie stanowi należności licencyjnej zarówno na podstawie przepisów polskich ustaw, jak
i w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, a zatem nabywca
w takich przypadkach nie ma obowiązku pobrania podatku u źródła. W ocenie wnioskodawcy płatność dokonywana na rzecz A. I.. z tytułu zakupu prawa użytkowania systemu P. w chmurze nie stanowi należności z praw autorskich lub praw pokrewnych. Wnioskodawca nabywa dostęp do systemu P. jako użytkownik końcowy. Transakcja ta nie mieści się więc w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy
o CIT, z uwagi na to, że nie jest związana z przeniesieniem autorskich praw majątkowych lub praw pokrewnych do nabywanego systemu. W związku
z powyższym wnioskodawca nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła
w myśl art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT. Na potwierdzenie swojego stanowiska spółka wskazała na wydawane przez organ indywidualne interpretacje podatkowe.
Organ zgodził się ze spółką, że prawo do użytkowania systemu P. w chmurze nie stanowi należności z praw autorskich lub praw pokrewnych (należności licencyjnych) w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a tym samym kwestia użytkowania przez wnioskodawcę systemu P. w chmurze jako użytkownika końcowego nie ma znaczenia w sprawie. Organ nie zgodził się jednak ze stanowiskiem spółki, że nie powstanie obowiązek opodatkowania podatkiem
u źródła. A. I.. udostępnia bowiem przestrzeń w chmurze X, w której przechowywane są dane niezbędne do zasilenia modeli danych, tzw. kostek (...). Przestrzeń w P. Cloud jest również wykorzystywana na potrzeby przeliczeń oraz agregacji danych, a także obsługi procesów budżetowych. Parametry dostępnej przestrzeni w P. Cloud są skalowane w zależności od ilości modeli i użytkowników, tzn. że przestrzeń jest ograniczona ilością użytkowników. W zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT mieszczą się m.in. przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego. Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Odwołując się do słownikowego znaczenia słów "urządzenie" i "przemysł" organ stwierdził, że "urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe" oznacza rodzaj mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną. W wersji anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, pojęciu "urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego" odpowiada zwrot "industrial, commercial, or scientific equipment". Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych, a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej
i naukowej. Chmura internetowa to rodzaj usługi, która polega na przechowywaniu danych na serwerze usługodawcy. Z internetowego słownika języka polskiego "chmura" to "wirtualne miejsce w Internecie umożliwiające przechowywanie dowolnych danych oraz szybki dostęp do nich z dowolnego urządzenia połączonego z siecią" (https://sjp.pwn.pl). Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym jak i wirtualnym stanowi mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch'e oraz firewall'e podobnie jak każdy komputer są "urządzeniami" niezależnie od tego czy urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego oprogramowania.
W sprawie występuje zatem przychód z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego (art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT). Niewątpliwie bowiem serwer jest urządzeniem przemysłowym. Wyłącznie zdalna forma korzystania z chmury internetowej charakteru tego nie zmienia. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w art. 12 Konwencji.
Podsumowując organ wskazał, że wynagrodzenie za usługi dostępu do chmury internetowej, które to usługi polegają na udostępnieniu przestrzeni
w chmurze (a więc urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego) mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 12 Konwencji. Należności za prawo do użytkowania systemu w chmurze podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła, a na spółce ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika.
Na powyższą interpretację spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji
i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 pkt ustawa
o CIT poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że serwer jest urządzeniem przemysłowym, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało przyjęciem przez organ, że w sprawie mamy do czynienia z korzystaniem z urządzenia przemysłowego, a należności wpłacane przez Spółkę na rzecz spółki Prophix Software Inc. z siedzibą w Kanadzie za nabycie prawa użytkowania systemu Prophix w chmurze stanowią należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, które mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 12 Konwencji, tym samym, należności za prawo do użytkowania systemu Prophix w chmurze podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła, a na spółce ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika.
W ocenie spółki, organ dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia "urządzenie przemysłowe".
Skarżąca stoi na stanowisku, że serwery nie spełniają definicji "urządzenia przemysłowego", z uwagi na to, że nie są wykorzystywane w tradycyjnym procesie produkcji, a służą do przechowywania danych komputerowych. Pojęcie "urządzenie przemysłowe" należy rozumieć jako składnik majątku pełniącego pomocniczą funkcję w ramach procesu przemysłowego rozumianego jako ciąg działań mechanicznych lub chemicznych służących do masowej produkcji towarów. Prezentowane stanowisko potwierdzają liczne wyroki. Skarżąca wskazała przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których przyjęto pogląd, zgodny ze stanowiskiem skarżącej, że przy kwalifikacji prawnej serwerów komputerowych
(w kategoriach urządzeń przemysłowych) wychodząc z językowego znaczenia takich słów, jak "urządzenie, przemysł, przemysłowy, serwer" należy uwzględnić aspekt funkcjonalny, a więc okoliczność, do jakich celów i czynności dane urządzenie służy. Serwery komputerowy mogą bowiem również służyć do sterowania urządzeniami wykorzystywanymi w przemyśle, będąc częścią urządzenia przemysłowego. Natomiast serwer komputerowy sam w sobie nie może być uważany za urządzenie przemysłowe, jeżeli nie spełnia funkcji przemysłowych, a więc nie jest powiązany
z jakimkolwiek urządzeniem przemysłowym, czyli biorącym udział w procesie produkcji. Ponadto skarżąca podkreśliła, że płatności z tytułu korzystania ze sprzętu komputerowego można uznać za należność za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego wówczas, gdy płatność ta ma miejsce
w związku z wynajęciem (dzierżawą, leasingiem) sprzętu, a nie ze świadczeniem polegającym na udostępnieniu przestrzeni na serwerze, umożliwiającym przechowywanie na nim danych.
Nabywany przez skarżącą dostęp do systemu Prophix w chmurze AWS,
w której przechowywane są dane niezbędne do zasilenia modeli danych, tzw. kostek OLAP, gdzie przestrzeń w Prophix Cloud jest również wykorzystywana na potrzeby przeliczeń oraz agregacji danych, a także obsługi procesów budżetowych, jest systemem ułatwiającym pracę, jednak nie można go uznać za urządzenie przemysłowe, skoro nie jest częścią urządzenia przemysłowego, ani nie jest wykorzystywany do realizacji jakichkolwiek funkcji przemysłowych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej ,,p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane
w indywidualnych sprawach.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.
Sąd, orzekając w granicach zarzutów postawionych w skardze stwierdził, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt ustawa o CIT poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że serwer jest urządzeniem przemysłowym.
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej wyrażono stanowisko, zgodnie z którym usługi dostępu do chmury internetowej mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT. Zdaniem organu należności za usługi dostępu do chmury internetowej podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła, a na skarżącej ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Stosownie do powołanej regulacji podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa
w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
(art. 21 ust. 2 ustawy CIT). Te zaś oparte są o Modelową Konwencję w sprawie podatku od dochodu i majątku Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (Organisation for Economic Co-operation and Development – OECD; dalej Konwencja OECD).
Według art. 12 ust. 3 UPO określenie "należności licencyjne" użyte
w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.
Kluczowym zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. zwrotu "użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego", a w szczególności pojęcia "urządzenie przemysłowe".
Problem prawny sposobu rozumienia pojęcia "urządzenie przemysłowe", na tle bardzo zbliżonych stanów faktycznych, związanych z użytkowaniem serwera komputerowego, był już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w szeregu wyroków dotyczących wydanych w tym zakresie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (m.in. wyroki NSA
z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II FSK 1061/21, 8 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1115/19, z 8 marca 2023 r. sygn. akt II FSK 2089/20 i II FSK 2382/20; CBOSA). Zgodnie z przedstawionym w nich stanowiskiem przy kwalifikacji prawnej serwerów komputerowych (w kategoriach urządzeń przemysłowych) wychodząc z językowego znaczenia takich słów, jak "urządzenie, przemysł, przemysłowy, serwer", należy uwzględnić aspekt funkcjonalny, a więc okoliczność, do jakich celów i czynności dane urządzenie służy. Serwery komputerowy mogą bowiem również służyć do sterowania urządzeniami wykorzystywanymi w przemyśle, będąc częścią urządzenia przemysłowego. Natomiast serwer komputerowy sam w sobie nie może być uważany za urządzenie przemysłowe, jeżeli nie spełnia funkcji przemysłowych, a więc nie jest powiązany z jakimkolwiek urządzeniem przemysłowym, czyli biorącym udział
w procesie produkcji.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wraz
z uzasadniającą je argumentację prezentowane w ww. orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego.
We wniosku spółka wskazała, że nabywa od spółki A. I.. z siedzibą
w [...] prawo użytkowania systemu P. w chmurze. System P. stanowi rozwiązanie chmurowe. Rozwiązania chmurowe działają według zasady: Oprogramowanie jako Usługa (SaaS). Oprogramowanie jako usługa (Software as a Service, Saas) to model udostępniania oprogramowania w chmurze, w którym dostawca chmury rozwija i utrzymuje aplikacje chmurowe, zapewnia ich automatyczne aktualizacje i udostępnia oprogramowanie swoim klientom za pośrednictwem Internetu na zasadzie "pay-as-you-go", czyli w zależności od wykorzystania zasobów. Dostawca chmury publicznej zarządza całym sprzętem
i tradycyjnym oprogramowaniem, w tym oprogramowaniem pośredniczącym, oprogramowaniem aplikacji i zabezpieczeniami. Wnioskodawca nabywa prawo użytkowania systemu P. w chmurze (subskrypcja). A. I.. udostępnia przestrzeń w chmurze X, w której przechowywane są dane niezbędne do zasilenia modeli danych, tzw. kostek (...). Przestrzeń w P. Cloud jest również wykorzystywana na potrzeby przeliczeń oraz agregacji danych, a także obsługi procesów budżetowych.
Chmura internetowa zatem to rodzaj usługi, która polega na przechowywaniu danych na serwerze usługodawcy.
Wykorzystywanie przez spółkę opisanego systemu nie jest więc związane
z realizacją jakichkolwiek funkcji przemysłowych. Wynajem serwerów czy grupy serwerów połączonych ze sobą sieciowo polega na oddaniu innym podmiotom potrzebnego im miejsca na dysku serwera. Tym samym uznać należy, że w zakresie funkcjonalnym opisany system nie jest urządzeniem przemysłowym, ponieważ nie odnosi się do procesu produkcji, a służy wyłącznie do przechowywania
i wykorzystywania programów, poczty elektronicznej czy innych danych komputerowych. W takim przypadku serwer komputerowy nie może być uważny za urządzenie przemysłowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy CIT.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że płatności dokonywane za usługę przechowywania danych nie mogą być zaliczone do należności za użytkowanie czy prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, lecz za świadczenie usługi, a z tego tytułu skarżąca nie jest zobowiązana do pobrania podatku u źródła.
W konsekwencji sąd nie podziela prezentowanego przez organ stanowiska, że termin "urządzenie przemysłowe" należy rozumieć w sposób maksymalnie szeroki, jako wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być wykorzystywane
w przemyśle, nie może zostać uznany za prawidłowy. Należy zwrócić uwagę na aspekt funkcjonalny wynajmowanych serwerów. Zastosowanie komputera (którym jest serwer) jest bardzo szerokie i nie ogranicza się do przemysłu. Przeciwnie - przemysł jest tylko jedną z dziedzin, w której wykorzystywane są komputery (komputery wykorzystuje się w badaniach naukowych, przy pracach biurowych, handlu, w działalności artystycznej itp.), przy czym sam komputer nie spełnia zadań przemysłowych, o ile nie jest powiązany z urządzeniem ściśle przemysłowym, biorącym udział w procesie produkcji. Serwer może sterować urządzeniami wykorzystywanymi w przemyśle, może być częścią składową urządzania przemysłowego. Przy kwalifikowaniu danego urządzenia istotne jest, aby dokonywać tego w oparciu o kryterium przeznaczenia, a nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie serwery nie są wykorzystywane bezpośrednio w produkcji. Skoro tak, to nie można ich uznać za urządzenie przemysłowe.
Ponownie wydając interpretację organ uwzględni powyższe rozważania.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach w punkcie 2 wyroku (200 zł - wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł - opłata skarbowa od pełnomocnictwa) uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw.
z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. DU. z 2018 r., poz. 265).