I SA/KE 347/25

I SA/Ke 347/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /sprawozdawca/
Andrzej Mącznik
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 63 par 3, art. 64 par 2, art. 134 , art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach W. K. sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 18 czerwca 2025 r. nr 80/25 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Ke [...]
Uzasadnienie
Zarząd Województwa Świętokrzyskiego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020 (dalej: "Instytucja Zarządzająca", "Zarząd"), postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. nr 80/25 - na podstawie art. 134 w zw. z art. 140, art. 64 § 2 i art. 63 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej "k.p.a."), art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 4, art. 67 ust. 1 i art. 207 ust. 12a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 z późn. zm., dalej: "u.f.p."), art. 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 818, z późn. zm., dalej; "ustawa wdrożeniowa"), art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (j.t. Dz. U. z 2025 r. poz. 581, z późn. zm., dalej: "u.s.w.") - stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez T. M. od decyzji Zarządu nr [...] z 19 marca 2025 r., w której Instytucja Zarządzająca określiła kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków.
Organ wyjaśnił, że strona wnioskiem z 17 kwietnia 2025 r., (wpływ do Instytucji Zarządzającej 23 kwietnia 2025 r.) zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Zarządu z 19 marca 2025 r. nr [...] (dalej: "decyzja nr [...]") określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, udzielonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020 na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] W decyzji nr [...] zawarto pouczenie o możliwości złożenia do Instytucji Zarządzającej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi na decyzję w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Organ ustalił, że decyzja została przesłana pełnomocnikowi strony na adres do doręczeń za pośrednictwem systemu elektronicznego Poczty Polskiej S.A. - 21 marca 2025 r. i została odebrana 5 kwietnia 2025 r. Następnie 18 kwietnia 2025 r. pełnomocnik strony złożył niepodpisany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją nr [...]. Wobec powyższego wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pisma, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pismo zostało odebrane przez pełnomocnika 22 maja 2025 r., jednak w wyznaczonym terminie brak wniosku nie został uzupełniony.
Stąd Zarząd powołując się na przepisy u.f.p, ustawy wdrożeniowej, u.s.w. oraz k.p.a. wywiódł, że w orzecznictwie oraz ugruntowanym stanowisku doktryny prawa wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Przesłanki przedmiotowe to brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych czy zrzeczenie się przez stronę prawa do wniesienia odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Generalnie przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas, gdy spełnione są następujące warunki: środek odwoławczy względnie środek zaskarżenia musi być dopuszczalny z ustawy, musi być wniesiony w przepisanej formie, musi być wniesiony w przepisanym czasie, musi być wniesiony przez legitymowaną do tego osobę. Organ podkreślił jednocześnie, że nie ma wątpliwości co do tego, że brak podpisu pod podaniem podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Natomiast brak podpisu strony uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania.
Końcowo organ stwierdził, że skoro pełnomocnik złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...] określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania, który nie został podpisany i brak ten nie został uzupełniony w zakreślonym terminie - Instytucja Zarządzająca zobowiązana była zgodnie z art. 134 k.p.a. wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji nr [...].
Na powyższe postanowienie T. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia z 18 czerwca 2025 r. nr 80/25 oraz poprzedzającej decyzji nr [...] Zarządu z 19 marca 2025 r. i umorzenie pierwotnego postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zarzucił:
a) naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1 u.f.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, iż środki dotyczące dofinansowania Projektu nr [...] zostały wykorzystanie z naruszeniem procedur, w sytuacji, gdy Beneficjent nie naruszył żadnych postanowień umowy zaś stwierdzone opóźnienia wynikają tylko i wyłącznie z działania sprzedającego, który odpowiada za nieterminowe zrealizowanie zamówienia,
b) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77-81 k.p.a. poprzez pogwałcenie zasad: zaufania obywateli do organów państwa, przekonywania i dochodzenia do prawdy obiektywnej oraz poprzez niewyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy i zaniechanie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia, iż zachodzą podstawy do wydania decyzji określającej kwotę zwrotu środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, pomimo, że analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi wprost do odmiennego wniosku, iż beneficjent nie ma realnego wpływu na zweryfikowanie przed zawarciem umowy czy oświadczenia sprzedającego co do terminu realizacji umowy zostaną w istocie dochowane;
c) naruszenie art. 104 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy w całości i wyprowadzenie niezgodnych wniosków, iż doszło do modyfikacji istotnego elementu zamówienia, tj. terminu dostawy i montażu, który został wydłużony z 60 dni od daty zawarcia umowy do ponad 70 dni.
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła szczegółowe uzasadnienie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Zarząd wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z 18 czerwca 2025 r. Tymczasem strona skarżąca sformułowała zarzuty wobec merytorycznego rozstrzygnięcia organu tj. decyzji z 19 marca 2025 r. nr [...].
W dniu 17 września 2025 r. udział w sprawie jako uczestnik postępowania zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w K..
Na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. pełnomocnik organu i Prokurator wnieśli o oddalenie skargi. Nadto pełnomocnik organu uzupełniająco wyjaśnił, że do organu nie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2023 poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Zarządu z dnia 18 czerwca 2025 r. nr 80/2025, stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji z 19 marca 2025 r., (określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków). Przedmiotem kontroli pod względem legalności dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, nie zaś decyzja Zarządu z 19 marca 2025 r. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ odwoławczy jest w pierwszej kolejności zobligowany do oceny, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny, czy został wniesiony z zachowaniem terminu oraz czy spełnia wymagane prawem warunki formalne. Takie postanowienie ma więc charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie.
W konsekwencji również kognicja Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, tj. oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny formalne do takiego stwierdzenia. W konsekwencji całkowicie chybione okazały się podniesione w skardze zarzuty i twierdzenia odnoszące się do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z 19 marca 2025 r. nr [...].
W doktrynie podkreśla się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność zaś z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do złożenia tego środka, a zatem gdy został wniesiony przez osobę trzecią lub podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też został wniesiony przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., str. 600). W realiach niniejszej sprawy skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika) złożył 18 kwietnia 2025 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr [...], który jednak nie został podpisany. Wobec powyższego wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma poprzez jego podpisanie. Strona, ani jej pełnomocnik nie odpowiedzieli na wezwanie organu. Tymczasem zgodnie z art. 140 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji, zatem m.in. przepisy art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. W myśl art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Natomiast stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zatem prawidłowo Zarząd, kierując się dyspozycja art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 140 i art. 64 § 2 k.p.a. wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia podania przez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Następnie, uwzględniając powyższe regulacje oraz ustalony stan faktyczny sprawy, Zarząd prawidłowo na podstawie art. 134 k.p.a. postanowił o stwierdzeniu niedopuszczalności ww. wniosku. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ewentualne rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo nieuzupełnienia braków pisma, oznaczałoby rażące naruszenie przepisów prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Końcowo - wobec treści skargi i stanowiska skarżącego - Sąd zauważa, że w granicach niniejszej sprawy była wyłącznie kontrola prawidłowości wydanego 18 czerwca 2025 r. postanowienia nr 80/25. Skoro skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co spowodowało niemożność merytorycznego jego rozpoznania, to Zarząd był zobowiązany wydać postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób jasny i pełny wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia, nie pozostawiając wątpliwości, że Zarząd orzekł o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co jest konsekwencją niespełnienia wymogów formalnych złożonego pisma i braku ich uzupełnienia we wskazanym przez organ terminie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o oczywistej niezasadności zarzutów skargi, które zmierzają do podważenia legalności decyzji zwrotowej z 19 marca 2025 r., a które w niniejszym postępowaniu nie mogą zostać w ogóle rozpatrzone z uwagi na granice orzekania w kontrolowanej sprawie.
W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.