I SA/Ke 337/22

I SA/Ke 337/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-10-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik /sprawozdawca/
Magdalena Chraniuk-Stępniak
Mirosław Surma /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7 art. 77 par. 1, art. 80, art. 11, art. 8,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 125 par. 1 pkt 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. F. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Ke [...]
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z 9 czerwca 2022 r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000; ze zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania S. B. (dalej "strona", "skarżący") od decyzji Burmistrza [...] i Gminy Ł. (dalej "organ I instancji") z 31 stycznia 2022 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia S. B. kary pieniężnej w wysokości 478,80 zł za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr 338026T L. - W. oraz drogi gminnej nr 338014T L. przez wieś w miejscowości L., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 28 maja 2021 r., nr [...] organ I instancji wymierzył S. B. karę pieniężną w kwocie 626,36 zł za zajęcie 22,37 m˛ pasa drogowego drogi gminnej nr 338026T L. - W. w miejscowości L. poprzez umieszczenie prefabrykatów betonowych oraz drewnianych elementów desek i kantówek blokujących ruch oraz stwarzających niebezpieczeństwo dla użytkowników ww. drogi publicznej oraz przez tamowanie i utrudnianie ruchu na tej drodze. Zajęcie pasa drogowego nastąpiło bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 6 maja 2021 r. do 12 maja 2021 r.
Rozpoznając odwołanie od ww. decyzji, SKO uchyliło ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie tej sprawy nastąpiło przedwcześnie, bez należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie przebiegu pasa drogowego oraz powierzchni zajętej przez stronę.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz [...] i Gminy Ł. decyzją z 31 stycznia 2022 r. orzekł o wymierzeniu S. B. kary pieniężnej w kwocie 478,80 zł za zajęcie 2,85 m˛ pasa drogowego drogi gminnej nr 338026T L. - W. oraz drogi gminnej nr 338014T L. przez wieś w miejscowości L., polegającego na umieszczeniu prefabrykatów betonowych blokujących ruch oraz stwarzających niebezpieczeństwo dla użytkowników ww. dróg publicznych, bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 6 maja 2021 r. do 12 maja 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu ustalono, na podstawie opinii biegłego, że strona bezprawnie zajęła zarówno część drogi gminnej nr 338026T L. - W., jak i drogi gminnej nr 338014T L. przez wieś. Zajęcie to polegało na umieszczeniu na ww. drogach prefabrykatów betonowych blokujących ruch, które zajmowały powierzchnię 2,85 m˛. Organ I instancji wyjaśnił, że okres zajęcia pasa drogowego ustalił na podstawie informacji z Komisariatu Policji w Rakowie oraz zeznań świadków. Kara została wymierzona na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z § 1 pkt 4.4 i § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Gminy w Ł. nr [...] z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego jako iloczyn powierzchni zajętego pasa drogowego bez zezwolenia, czasu zajęcia pasa drogowego, stawki za 1 m˛ powierzchni pasa drogowego oraz mnożnika zwiększającego za zajęcie pasa drogowego, co łącznie dało kwotę 478,80 zł (2,85 m˛ - powierzchnia x 7 dni – ilość dni x 2,40 – stawka za 1 m˛ za dzień x 10 = 478,80 zł).
Od ww. decyzji S. B. wniósł odwołanie, twierdząc że nie zgadza się z treścią decyzji, ponieważ w jego ocenie wszystkie elementy wskazane w decyzji organu I instancji znajdowały się na jego prywatnej posesji. Wskazał, że przeszkody umieszczone na drodze gminnej 338014T od skrzyżowania z drogą gminną nr 338026T L. – W. na odcinku około 30 m były własnością Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w Ł. i stanowiły zabezpieczenie prac wykonywanych przy sieci wodociągowej. Ponadto strona zakwestionowała przebieg granicy drogi z nieruchomością stanowiącą jego własność.
W wymienionej na wstępie, zaskarżonej decyzji, SKO przytoczyło treść przepisów prawnych, będących podstawą do wydania decyzji przez organ I instancji.
Wyjaśniło, że 6 maja 2021 r. pracownik organu odpowiedzialny za utrzymanie dróg stwierdził, że na drodze publicznej nr 338026T L. – W. umieszczono przeszkody (prefabrykaty betonowe oraz drewniane elementy) blokujące ruch i stwarzające niebezpieczeństwo dla użytkowników drogi. Ustalono, że elementy te zostały umieszczone przez S. B..
W toku postępowania organ I instancji wystąpił do biegłego A. B. o sporządzenie opinii w zakresie określenia przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami położonymi w miejscowości L., tj. dz. nr 222 stanowiącą własność S. B. z nieruchomością sąsiednią nr 223 – drogą gminną nr 338026T L. – W. oraz w zakresie obliczenia powierzchni pasa drogowego zajętego przez S. B. poprzez umieszczenie w nim, w okresie od 6 maja 2021 r. do 12 maja 2021 r., prefabrykatów betonowych oraz drewnianych elementów desek i kantówek.
W opinii geodezyjnej z 17 stycznia 2022 r. biegła wyjaśniła, że zapoznała się z dokumentacją udostępnioną przez organ oraz przeprowadziła wizję terenu. Wykonała także inwentaryzację sytuacji terenowej na podstawie dokumentacji fotograficznej. Biegła wyjaśniła, że wykonała bezpośredni pomiar elementów zagospodarowania terenu, w tym krawędzi jezdni asfaltowej i krawężników, znaków drogowych i ostrzegawczych, zachowanych na gruncie śladów po zdemontowanych przeszkodach. Wskazała, że odszukała zastabilizowane bolcami metalowymi w asfaltowej jezdni punkty graniczne ujawnione na szkicach, zaznaczone numerami 4-1043 i 4-1046. Wyniki swych prac przedstawiła na szkicach geodezyjnych stanowiących załączniki do opinii.
Z przeprowadzonej przez biegłą analizy wyników prac wynika, że umieszczone w zbiegu dróg gminnych – szkic nr 1, przeszkody betonowe i drewniane zajmowały powierzchnię 2,85 m˛ pasa drogowego – obszar P1 na szkicu, a umieszczone u zbiegu drogi gminnej i krajowej – szkic nr 2 przeszkody drewniane zostały umieszczone w całości w granicach działki nr 222 – obszar P2 na szkicu. Ponadto biegła wyjaśniła, że obszar wyłączony z ruchu, ograniczony linią ciągłą, wykonany farbą olejną, na nawierzchni asfaltowej, z napisem "TEREN PRYWATNY" zajmuje tylko w znikomej części pas drogowy, tj. powierzchnię 0,5 m˛ - obszar P3.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji zwrócił się pismem z 11 stycznia 2022 r. do Komisariatu Policji w Rakowie o potwierdzenie, że funkcjonariusze Policji w dniach: 6 maja 2021 r., 12 maja 2021 r. podejmowali interwencję w związku z zajęciem przez S. B. pasa drogowego oraz ewentualne przesłanie posiadanej dokumentacji fotograficznej. W odpowiedzi na to pismo organ I instancji uzyskał informację potwierdzającą interwencje w ww. dniach oraz, że w tej sprawie skierowano wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w K..
Ponadto przesłuchano w charakterze świadków pracowników organu na okoliczność zajęcia pasa drogowego przez S. B..
Z treści zaskarżonej decyzji wynika także, że w aktach sprawy znajduje się kopia protokołu granicznego sporządzonego 23 lutego 2021 r. z postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością nr 233 – drogą gminną, stanowiącą własność Gminy Ł., a nieruchomością sąsiednią nr 222 stanowiącą własność strony. W toku postępowania ustalono przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami, którą wyznaczają punkty nr 1046-1045-1044-1043, zgodnie ze szkicem rozgraniczeniowym.
Organ odwoławczy uznał, że Burmistrz [...] i Gminy Ł. zasadnie nałożył na stronę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.
Organ zaznaczył, że sporządzona przez biegłą opinia uwzględniała dokumentację zgromadzoną przez organ I instancji, m. in. dokumentację z przeprowadzonego rozgraniczenia spornych nieruchomości. Biegła wykonała pomiary i w sposób jednoznaczny wskazała zarówno lokalizację, jak i powierzchnię umieszczonych przeszkód. W ocenie SKO opinia biegłej jest jasna i nie budzi wątpliwości w zakresie przedstawionych wniosków.
Czasookres zajęcia pasa drogowego ustalono na podstawie informacji z Komisariatu Policji w Rakowie i zeznań świadków.
Organ zwrócił uwagę, że kwestia przebiegu granicy pomiędzy działką strony a drogą gminną została ustalona w ramach postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przez Gminę Ł. w lutym 2021 r. W protokole granicznym z 23 lutego 2021 r. został wskazany przebieg granicy, wynikający z dokumentów geodezyjnych oraz pomiarów na gruncie. Organ ocenił, że niniejsze postępowanie jest wynikiem niezastosowania się przez S. B. do ustalonego w postępowaniu rozgraniczeniowym przebiegu granic.
Na decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, twierdził że decyzja ta została wydana na podstawie niespójnie i wadliwie przygotowanej dokumentacji, której nie zweryfikowano pod katem zgodności z ewidencją gruntów i budynków. Ponadto na s. 4 zaskarżonej decyzji znajduje się błąd ( jako nr działki podano nr 233, a powinien być wpisany nr 223).
Ponadto, w szkicu granicznym punkt 1046 w południowej części działek wskazany jest jako styk działek 222, 223 i 157, a powinno być 222, 223 i 158. Analogiczna sytuacja jest w północnej części działek, gdzie punkt 1043 wskazany jest jako styk działek 222, 223 i 158, a powinno być 222, 223 i 157.
Skarżący zwrócił także uwagę, że na mapie obie działki drogowe mają ten sam numer oraz na nieścisłości w numerze wskazanego przez niego aktu własności ziemi. Wyjaśnił, że przed Sądem Rejonowym w K. (sygn. akt I Ns [...]) toczy się sprawa jego rozgraniczenia.
Ponadto obie drogi miały zmieniane numery, co nazywane jest aktualizacją, a w ocenie skarżącego jest manipulacją z uwagi, że w różnych postępowaniach te same drogi mają różne numery.
Twierdził ponadto, że gmina faktycznie zawłaszczyła pod drogę więcej powierzchni sąsiednich działek niż wynika to formalnie z decyzji administracyjnej z 15 lipca 2010 r. Kwestionował również nadanie działce nr 223 statusu drogi gminnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pismem z 11 października 2022 r. ustanowiona z urzędu pełnomocnik skarżącego wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym w K. (sygn. akt I Ns [...]) postępowania sądowego o rozgraniczenie. Nadto wniosła o dopuszczenie dowodu ze szkicu granicznego sporządzonego przez geodetę Ł. B., decyzji administracyjnej Burmistrza [...] i Gminy Ł. z 31 maja 2021 r. dotyczącej rozgraniczenia, aktu notarialnego z 27 marca 1991 r. Rep. A [...], wydruku z serwisu geoportal na okoliczność błędów w oznaczeniu działek, których dotyczy postępowanie.
Na rozprawie 20 października 2022 r. pełnomocnik skarżącego poparła wniosek o zawieszenie postępowania oraz wniosek z 11 października 2022 r. o dopuszczenie dowodów z dokumentów.
Popierając skargę, uzupełniła ją o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy, a także art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wniosła także o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, oświadczając, że nie zostało ono uiszczone w żadnej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U z 2022 r. poz. 329; dalej "p.p.s.a.").
W pierwszej kolejności należy wskazać, że złożenie przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może być traktowane wyłącznie jako sugestia dla sądu. Strona nie ma bowiem w takiej sytuacji "roszczenia" o pozytywne rozpoznanie takiego wniosku. Zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena zasadności zawieszenia postępowania pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii, powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy.
Zgodnie bowiem z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Rozstrzygnięcie danej sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w innym postępowaniu, będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Musi istnieć ścisły, bezpośredni związek między tymi dwoma postępowaniami, bo wtedy zależą one od siebie i postępowanie w tej innej sprawie musi wyprzedzać postępowanie główne (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r., II GSK [...]; wyrok NSA z 30 marca 2022 r., III FSK [...]; wyrok NSA z 18 września 2018 r., I OSK [...]; dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, rozstrzygnięcie sądu cywilnego w postępowaniu o rozgraniczenie nie jest kwestią prejudycjalną dla niniejszego postępowania.
Późniejsze rozstrzygnięcie sądu powszechnego co do sporu granicznego nie może stanowić, co do zasady, przeszkody do rozpoznania tej sprawy. Celem rozgraniczenia jest ustalenie przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami, czyli de facto ustalenie zasięgu wykonywania prawa własności do wydzielonych tymi granicami terenów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzeka na podstawie aktualnego stanu prawnego nieruchomości wynikającego z akt niniejszej sprawy i ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Natomiast wydając merytoryczne postanowienie o rozgraniczeniu, Sąd Rejonowy w K. może uczynić przedmiotem swojego rozstrzygnięcia jedynie stan istniejący w dacie orzekania o przebiegu granicy.
Z kolei kara za zajęcie pasa drogowego związana jest z odpowiedzialnością administracyjną. Ciąży na każdym, kto korzysta z pasa drogowego w sposób bezprawny. Zgodnie z obecnym stanem prawnym wynikającym ze zgromadzonych w sprawie dowodów, a także opinii biegłej A. B., skarżący zajął pas drogowy u zbiegu dróg gminnych.
Tym samym toczące się przed Sądem Rejonowym w K. postępowanie o rozgraniczenie nie wpływa na rozstrzygnięcie tej sprawy.
Podstawą prawną rozstrzygnięć podjętych w rozpoznawanej sprawie był przede wszystkim przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1693; ze zm.), dalej "u.d.p.", przewidujący, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
Podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest ustalenie w sposób prawidłowo i niewątpliwy, czy i w jakim okresie dany obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia oraz określenie powierzchni spornego zajęcia. W ocenie sądu zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącego pasa drogowego, jak również czas oraz powierzchnia zajętego pasa, zostały w sprawie ustalone prawidłowo i znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Kluczowym dowodem w sprawie jest opinia biegłej – geodety A. B.. Z treści tej opinii wynika, że biegła przy jej sporządzeniu, zapoznała się z dokumentacją udostępnioną przez Burmistrza [...] i Gminy w Ł. , przeprowadziła wizję w terenie, wykonała inwentaryzację sytuacji terenowej na podstawie dokumentacji fotograficznej. Ponadto, metodą satelitarną wykonała bezpośrednie pomiary istotnych dla sporządzenia opinii elementów zagospodarowania terenu: krawędzi jezdni asfaltowej i krawężników, znaków drogowych i ostrzegawczych, śladów po zdemontowanych przeszkodach. Biegła odszukała przy tym zastabilizowane bolcami metalowymi w asfaltowej jezdni punkty graniczne ujawnione na szkicach. Wyniki swoich prac przedstawiła także na szkicach geodezyjnych nr 1 i nr 2 sporządzonych w skali 1:100, stanowiących część opinii. Biegła w sposób precyzyjny stwierdziła, że umieszczone u zbiegu dróg gminnych – szkic nr 1 przeszkody betonowe i drewniane zajmowały powierzchnię 2,85 m˛ pasa drogowego – obszar P1 na szkicu; umieszczone u zbiegu drogi gminnej i krajowej – szkic nr 2 przeszkody drewniane zostały umieszczone w całości w granicach działki nr 222 – obszar P2 na szkicu; obszar wyłączony z ruchu, ograniczony linią ciągłą, wykonany farbą olejną, na powierzchni asfaltowej, z napisem "TEREN PRYWATNY" zajmuje tylko w znikomej części pas drogowy, tj. powierzchnię 0,5 m˛ - szkic nr 2 – obszar P3.
Opinia zawiera dane biegłego oraz sprawy, której dotyczy. Z jej treści wynika, że została wydana na zlecenie organu administracji publicznej. Niewątpliwym jest zatem, że została sporządzona na potrzeby prowadzonego przez Burmistrza [...] i Gminy Ł. postępowania w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Ponadto biegła wskazała wszystkie podjęte, przed sformułowaniem wniosków opinii, czynności.
Wnioski opinii zostały sformułowane w sposób kategoryczny, a z niej samej wynika, czym kierowała się biegła, formułując określone tezy.
Ponadto, opinia biegłej została poddana ocenie organu administracyjnego.
Okres zajęcia przez skarżącego pasa drogowego został ustalony, w ocenie sądu, w sposób prawidłowy. Ustaleń tych dokonano na podstawie dwóch niezależnych dowodów: zeznań świadków: A. W. i Ł. Ż. oraz informacji z Komisariatu Policji w Rakowie (pismo z 21 stycznia 2022 r.).
Z dowodów tych jednoznacznie wynika, że bezprawne zajęcie przez skarżącego pasa drogowego obejmowało okres od 6 maja 2021 r. do 12 maja 2021 r.
W ocenie sądu, organ słusznie przyjął, że okoliczności sprawy wskazują, że przeszkody betonowe i drewniane zostały posadowione w ww. okresie przez skarżącego.
Tym samym, zasadnie została nałożona na skarżącego kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 6 maja 2021 r. do 12 maja 2021 r., stosownie do treści art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.
Organy w sposób prawidłowy przytoczyły materialnoprawną podstawę swych decyzji i w sposób czytelny przedstawiły sposób wyliczenia kary pieniężnej.
Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, podniesionych w skardze, sąd uznał je za niezasadne. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia skarżonych rozstrzygnięć zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienia decyzji wydanych w sprawie spełniają wszystkie wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Stanowisko organu jest sformułowane w sposób zrozumiały i rzeczowy, służący realizacji zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a.
Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Nie może bowiem być takim naruszeniem sam fakt wydania decyzji, mocą której wymierzona została skarżącemu kara pieniężna.
Dostrzeżone przez skarżącego błędy w oznaczeniu działek (zarówno te wskazane w skardze, jak i piśmie procesowym z 11 października 2022 r.), w szczególności błąd w zaskarżonej decyzji (na s. 4) co do numeru działki, błąd numeru własności ziemi w decyzji rozgraniczeniowej nie mają, zdaniem sądu, wpływu na trafność rozstrzygnięcia organu. Natomiast o zmianie numeracji dróg o nazwie L. – W. i L. przez wieś, skarżący był informowany przez Zastępcę Burmistrza [...] i Gminy Ł. (pismo z 23 czerwca 2022 r.).
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku Sąd przyznał pełnomocnikowi kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18; ze zm.).