I SA/KE 336/25

I SA/Ke 336/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak
Magdalena Stępniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 764
art. 15gg ust. 1, art. 15g ust. 1 i 9 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3,
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 350
art. 29 ust. 1 i 2,
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu świadczeń oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 26 czerwca
2025 r. nr [...] uchyliło decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (WUP) z 4 marca 2025 r. nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez [...] Sp. z o.o. (spółka) należności głównej w kwocie [...]zł z tytułu niespełnienia ustawowych przesłanek do przyznania świadczeń, o których mowa w art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19, odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w kwocie [...]zł pozostających do zwrotu na dzień 5 kwietnia 2022 r. oraz dalszych odsetek
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od kwoty [...]zł od 6 kwietnia 2022 r. do dnia zwrotu środków na rachunek bankowy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. oraz w to miejsce orzekło o obowiązku zwrotu przez spółkę należności w kwocie [...]zł z tytułu niespełnienia ustawowych przesłanek do przyznania świadczeń, o których mowa w art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
W uzasadnieniu organ ustalił, że skarżąca złożyła 21 lutego 2021 r. wniosek
o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych
w następstwie wystąpienia COVID-19. W wyniku pozytywnej weryfikacji na podstawie złożonych oświadczeń w przedmiocie spełnienia wszelkich warunków oraz kryteriów uprawniających do otrzymania wsparcia beneficjentowi została przyznana pomoc na rzecz ochrony miejsc pracy w postaci dofinansowania do wynagrodzenia dla
48 pracowników na okres 3 miesięcy, tj. 1 lutego 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r.
w łącznej kwocie [...]zł, które zostały wypłacone w 3 transzach każda po [...] zł w dniach 17 marca 2021 r., 25 marca 2021 r. i 22 kwietnia 2021 r.
Z akt sprawy wynika, że beneficjent w dniach 31 maja 2021 r.,
16 lutego 2022 r. oraz 12 czerwca 2024 r. przedłożył dokumentację potwierdzającą rozliczenie wydatków w ramach otrzymanego wsparcia dla 48 pracowników objętych wnioskiem na kwotę [...]zł. W dniu 8 czerwca 2021 r. spółka dokonała zwrotu środków niewykorzystanych wynikających z rozliczenia w kocie [...] zł.
W ramach weryfikacji końcowej w celu przeprowadzenia procedury rozliczenia wniosku WUP pozyskał wyjaśnienia ZUS ustalając, że beneficjent nie był uprawniony do otrzymania dofinansowania w ramach art. 15gg ustawy COVID-19 na rzecz ochrony miejsc pracy, bowiem nie spełniał przesłanki determinującej przyznanie mu wsparcia, wynikającej treści art. 15 g ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2
i pkt 3 ustawy z dnia 11 października 2013r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy.
Organ ustalił bowiem, że beneficjent miał zawarty 30 września 2019 r. układ ratalny dotyczący zaległości z tytułu składek ZUS, niemniej jednak po 11 ratach układ ten został zerwany z uwagi na nieterminowe opłacanie rat. Tym samym organ uznał, że beneficjent nie spełniał wymogów do przyznania dofinansowania.
Kolegium wskazało na art.15gg ust. 1, ust. 19 i ust. 23 a także art. 15g ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawa COVID-19) oraz
art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 października 2013r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy i stwierdziło, że gdy spółka objęta układem ratalnym z ZUS nie regulowała na moment składania wniosku o przedmiotowe dofinansowanie , tj. dzień 21 lutego 2021 r., rat zgodnie z harmonogramem (bowiem układ ratalny został zerwany 5 października 2020 r.), to nie spełniała warunków ustawowych do przyznania pomocy. Składając wniosek z 21 lutego 2021 r. spółka złożyła m.in. oświadczenie, że nie zalega z uregulowaniem zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, FGSP, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca III kwartału 2019 r.
Kolegium wskazało, że 30 września 2019 r. spółka zawarła z ZUS umowę ratalną umożliwiającą spłatę zadłużenia w 43 ratach, termin ostatniej raty przypadał na 20 kwietnia 2023 r. niemniej jednak układ został zerwany 5 października 2020 r., po 11 racie. Tylko 1 z tych 11 rat została zapłacona w terminie, natomiast raty od 2 do 11 były uregulowane po terminie. Wobec tego spółka w dniu 21 lutego 2021 r. ubiegając się o przyznanie dofinansowania dla 48 pracowników nie legitymowała się ważnym układem ratalnym i nie opłacała rat z niego wynikających w terminach, co również uprawniałoby spółkę do otrzymania wyżej omawianego wsparcia. Zatem na dzień składania wniosku spółka złożyła oświadczenie niezgodne z prawdą.
Zdaniem kolegium należało zreformować sentencję skarżonej decyzji ustalając do zwrotu kwotę [...]zł, tj. w wysokości dofinansowania udzielonego spółce pomniejszonego o kwotę [...]zł zwróconą organowi tytułem środków niewykorzystanych, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków- poszczególnych trzech transz pomocy. Wyjaśniło, że organ wydając decyzję o zwrocie dofinansowania nie był zobligowany do orzekania w decyzji o konkretnej kwocie odsetek ustalonych na dany dzień, tym bardziej, że samo naliczenie odsetek jest czynnością materialno-techniczną. Ponadto skoro beneficjent 8 czerwca 2021 r. dokonał zwrotu kwoty [...]zł tytułem niewykorzystanych środków przekazanych na wniosek, to nie sposób zaliczyć proporcjonalnie do art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej zwróconej przez beneficjenta kwoty. Podobnie jak chodzi o zaliczenie przez organ nadpłaty w kwocie [...]zł zwróconej w innym postępowaniu na poczet zaległości z wniosku, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie. Na moment zwrotu kwoty [...]zł , tj. 6 kwietnia 2022 r., nie istniała stwierdzona zaległość spółki z tytułu dofinansowania.
Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art 15g ust. 3 w zw. z art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19, w zw.
z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca nie spełniała na koniec III kwartału 2019 r. przesłanki determinującej przyznanie wsparcia, gdyż posiadała zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w dniu złożenia wniosku,
a niewystarczające było posiadania na koniec III kwartału 2019 r. układu ratalnego
z ZUS, podczas gdy zaległości skarżącej z tytułu ubezpieczeń społecznych objęte zostały układem ratalnym obowiązującym na koniec III kwartału 2019 r.
i wystarczającym dla ziszczenia się przesłanki uzyskania wsparcia, przez co skarżąca spełniała kryteria przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, wynikające z art. 15g ust. 3 w zw. z art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19 w zw. z art. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, zaś okoliczności powstałe po dniu 30 września 2019 r. (niezapłacenie w terminie rat) nie mogą stanowić kryterium do oceny uprawnienia do przyznania wsparcia.
Spółka zarzuciła, że SKO nie wskazało jaki jest miarodajny dzień posiadania układu ratalnego. Można się jedynie domyślać, że – jak przyjął organ – decydująca jest data złożenia wniosku o wsparcie, z czym jednak skarżąca się nie zgadza.
Skarżąca wskazała, że art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19 nie zawiera sformułowania: "z wyjątkiem przypadku, gdy zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję urzędu skarbowego
w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty". Obowiązywania takiej normy nie można też wywieść z odesłania do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy. Art. 15gg ust. 3 ustawy COVID-19 stanowi bowiem wyraźnie lex specialis w stosunku do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy. Wniosek taki uzasadniony jest wprost treścią art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19, który wymaga wyłącznie, by przedsiębiorca nie zalegał w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r, tak więc nie przewiduje, by konieczne musiało zostać spełnione kryterium "terminowo opłaca raty". Norma ta nie zostałaby ustanowiona, gdyby ustawodawca chciał obowiązywania w analizowanym względzie innej treściowo przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy
o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, dotyczącej "terminowego opłacania rat". Powyższe zdanie o konieczności "terminowego opłacania rat" przewidziane zostało wyłącznie w dwóch przepisach ustawy COVID-19: art. 15gga ust. 3 i art. 15zf ust. 7. Żaden z tych przepisów nie ma zastosowania
w przypadku skarżącej, a powołany powyżej art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 nie wymaga spełnienia kryterium "terminowego opłacania rat" z umowy zawartej
z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych.
Skarżąca zauważyła daleko idącą niekonsekwencję SKO - uznaje ono bowiem, że na koniec III kwartału 2019 r. uwzględnia się jedynie przesłankę braku zalegania w regulowaniu zobowiązań. Oznaczałoby to, że powstanie zaległości
w regulowaniu zobowiązań po III kwartale 2019 r. nie niosłoby jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla beneficjenta wsparcia. Zgoła odmienne miałaby zostać dokonana ocena beneficjenta, który na koniec III kwartału 2019 r. posiadał układ ratalny, następnie jednak doszło do jego zerwania z powodu opóźnienia
w zapłacie. Czyli w jednym przypadku brak regulowania zobowiązań po III kwartale 2019 r. miałby znaczenie, w innym zaś żadnego. Takie wnioski są oczywiście asystemowe i prowadzą do dowolnego i rażąco niespójnego stosowania przepisów ustawy COVID-19.
Wszystkie zaległości objęte ww. układem ratalnym zostały uregulowane
28 kwietnia 2021 r. Przyznane wsparcie zostało wykorzystane zgodnie
z przeznaczeniem. Przywołana przez organ wykładnia art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 wymagająca dotrzymania "terminów płatności rat" w okresie po trzecim kwartale 2019 r. do daty złożenia wniosku jest sprzeczna z celem, dla którego zostało przyznane dofinansowanie określone w art. 15gg ustawy COVID-19, a więc podmiotów, o których mowa w art. 15g ust. 1 tej ustawy, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9 powołanej ustawy. Przyznane wsparcie miało właśnie na celu przeciwdziałanie skutkom COVID-19, m.in. wpływającym na brak możliwości realizacji w terminie swoich zobowiązań.
Spółka wskazała na jej specyficzną sytuację – w 2021 r. była jedynym wspólnikiem spółki Szpital K. Św. A. S.. z o.o., która od
23 października 2020 r. była tzw. szpitalem jednoimiennym, leczącym wyłącznie chorych na C0VID-19. Tym samym bieżąca działalność Szpitala obciążała swoimi skutkami skarżącą. Wobec powyższych okoliczności, działalność Szpitala skupiała się w tym czasie wyłącznie na zapewnieniu opieki pacjentom z podejrzeniem i potwierdzonym zakażeniem wirusem SARS-CoV-2. W związku z powyższym, od początku 2020 r. codzienne problemy ekonomiczno-finansowe Szpitala sprowadzały się przede wszystkim do znaczącego wzrostu kosztów funkcjonowania i udzielania świadczeń medycznych w okresie pandemii. Wszystkie środki pozyskiwane
z bieżącej działalności Szpital przeznaczał na utrzymanie bieżącej działalności i zapewnienie przeżycia setkom osób leczonych w związku z epidemią COVID-19, co kilkunastokrotnie faktycznie doprowadziło do opóźnienia w płatnościach na rzecz ZUS w związku z zawartymi układami. Pozwoliło to jednak Szpitalowi na przetrwanie epidemii i uzyskanie jednego z lepszych wyników pozytywnych hospitalizacji dla zakażonych COVID-19 w Województwie Świętokrzyskim. Przyjmowanie przez organ, że te działania skarżącej związane z utrzymaniem funkcjonowania Szpitala w czasie epidemii mają skutkować koniecznością zwrotu dofinansowania na wypłaty wynagrodzenia dla personelu, jest wypaczeniem przepisów ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Zdaniem sądu przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały
z zachowaniem reguł procedury administracyjnej i co do zasady są prawidłowe. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Istoto sporu sprowadza się do ustalenia, czy w badanej sprawie zaktualizowały się przesłanki do zwrotu kwoty dofinansowania, pobranego przez spółkę w trybie art. 15gg ustawy Covid-19.
Organ prawidłowo wskazał na regulacje określające przesłanki uzyskania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 oraz regulacje te prawidłowo zinterpretował.
Zgodnie z art. 15 gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa
w art. 15g ust. 1 (m.in. przedsiębiorca), u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Z kolei podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa
w art. 15g ust. 3 (art. 15 gg ust. 3).
Stosownie zaś do art. 15g ust. 3 tej ustawy podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 5 i 620), z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.
Przepis art. 3ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy stanowi natomiast, że przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorcy który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz lub Fundusz Pracy, z wyjątkiem przypadku gdy: 2) a) zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu płatności albo b) zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz lub Fundusz Pracy powstało w okresie spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w pkt 1, a przedsiębiorca dołączył do wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych składek;
3) wobec którego nie zachodzą przesłanki do ogłoszenia upadłości, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 794 i 1222).
Zdaniem sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy ww. przepis należy interpretować również w związku z art. 29 ust. 1 i ust. 2 w zw. z ust. 5 ustawy
z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym w przypadku odroczenia terminu płatności należności z tytułu składek lub rozłożenia należności na raty uznaje się, że płatnik składek nie posiada zadłużenia z tytułu należności z tytułu składek, jeżeli:
1) opłaca należności z tytułu składek w terminach i w wysokości ustalonych
w umowie, o której mowa w ust. 1a, oraz
2) nie posiada zadłużenia z tytułu należności z tytułu składek, nieobjętych umową,
o której mowa w ust. 1a.
W niniejszej sprawie natomiast poza sporem jest, że 30 września 2019 r. spółka zawarła z ZUS umowę ratalną umożliwiającą spłatę zadłużenia w 43 ratach, termin ostatniej raty przypadał na 20 kwietnia 2023 r. niemniej jednak układ został zerwany 5 października 2020 r., po 11 racie. Tylko 1 z tych 11 rat została zapłacona w terminie, natomiast raty od 2 do 11 były uregulowane po terminie.
W związku z powyższym organ prawidłowo stwierdził, że spółka 21 lutego 2021 r. ubiegając się o przyznanie dofinansowania nie legitymowała się ważnym układem ratalnym i nie opłacała rat z niego wynikających w terminach.
Prawidłowe są zatem ustalenia organów administracji, że beneficjent posiadał zaległości w zapłacie należności na rzecz ZUS na koniec III kwartału 2019 r.
w rozumieniu art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 w zw. z art. 29 ust. 5 u.s.u.s. oznacza to, że na dzień złożenia wniosku skarżąca nie spełniała jednej z przesłanek przyznania omawianej pomocy finansowej. Istniała zatem podstawa do żądania zwrotu należności dofinansowania z tego tytułu.
Nie można przy tym mówić, co zarzuca skarżąca, o niekonsekwencji SKO, które uznaje, że na koniec III kwartału 2019 r. uwzględnia się jedynie przesłankę braku zalegania w regulowaniu zobowiązań, a powstanie zaległości w regulowaniu zobowiązań po III kwartale 2019 r. nie niosłoby jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla beneficjenta wsparcia. Przesłanki przyznania wsparcia zostały bowiem ustanowione przez ustawodawcę i nie są przedmiotem uznania organu administracji.
Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie może mieć argumentacja dotycząca przyczyn powstania zaległości, tj. problemów ekonomiczno – finansowych skarżącej, związanych z pandemią oraz wyznaczeniem szpitala, którego jedynym wspólnikiem była spółka do pełnienia funkcji szpitala jednoimiennego, służącego walce
z pandemią COVID-19. Okoliczności te, jak również eksponowany przez skarżąca fakt zapłaty zaległości ZUS 28 kwietnia 2021 r. mogą natomiast stanowić argumentację w przypadku ubiegania się przez skarżącą o uzyskanie ulgi w spłacie należności, którą to instytucję reguluje art. 15gj ustawy o COVID.
Prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważa ponadto okoliczność, że przyznane wsparcie zostało wykorzystane przez skarżącą zgodnie
z przeznaczeniem. W świetle przepisów ustawy o COVID bowiem gdy podmiot, który m.in. złożył oświadczenie dotyczące kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19).
W niniejszej sprawie organ wykazał, że złożone przez spółkę 21 lutego 2025 r. oświadczenie dotyczące kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3 zostało złożone niezgodnie ze stanem faktycznym. W konsekwencji uprawniony był do wydania decyzji, o której mowa w art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.