I SA/KE 316/22

I SA/Ke 316/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Magdalena Stępniak /sprawozdawca/
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Ke [...]
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 13 czerwca 2022 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez A. W. odwołania od decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 29 grudnia 2021 r., nr [...]
o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wymienioną wyżej decyzję organu I instancji uznał za doręczoną A. W. 17 stycznia 2021 r. Termin do wniesienia zażalenia minął więc 31 stycznia 2022 r. Odwołanie strona wniosła 14 kwietnia 2022 r., czyli po terminie.
W skardze na powyższe postanowienie A. W. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy wraz z odwołaniem organowi II instancji. Zarzucił:
1. naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe zgromadzenie materiału dowodowego, polegającego na zaniechaniu pozyskania wszelkiego możliwego materiału dowodowego oraz wadliwą jego ocenę co doprowadziło do niezasadnego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, gdy skarżący złożył zasadny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania;
2. naruszenia procedury polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentacji lekarskiej oraz zaświadczeń lekarskich stwierdzających daleko idące ograniczenia w poruszaniu się i zalecenie przez lekarza leżenia w okresie od listopada 2021 r. do lutego 2022 r., co doprowadziło do niezasadnego stwierdzenia, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu;
3. naruszenia procedury polegającej na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie i stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, chociaż z uwagi na zasadność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku, uznać należało, że odwołanie został wniesione w terminie.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przyczyną uchybienia terminu były problemy zdrowotne skarżącego, które uniemożliwiły mu odebranie przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji. Problemy zdrowotne skarżącego w okresie,
w którym mijał termin do złożenia odwołania potwierdzają przedłożone we wniosku
o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zaświadczenia lekarskie oraz dokumentacja lekarska. Wynika z nich, że skarżący ma niestabilną chorobę wieńcową. Czeka na zabieg by-pass. W związku z taką diagnozą zalecono mu leżenie. Zaświadczenia lekarskie dotyczą okresu od listopada 2021 r. do lutego 2022 r.
Nie są zgodne z prawdą twierdzenia, że skarżący odebrał decyzję 17 stycznia 2022 r., bowiem z adnotacji pracownika poczty umieszczonej na awizo wynika, że korespondencja nie została podjęta w terminie. Decyzję doręczono skarżącemu, ale w trybie art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg 18 stycznia 2022 r. i upływał 31 stycznia 2022 r. jednak w okresie tym skarżący był osobą dotkniętą daleko idącymi ograniczeniami w poruszaniu się i miał zalecone leżenie. W ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom organu, zostało dostatecznie uprawdopodobnione że terminowe wniesienie odwołania napotkało na przeszkody od niego niezależne, które winny skutkować przywróceniem terminu,
a odwołanie winno zostać uznane za złożone skutecznie, a następnie rozpoznane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz.U. z 2021, poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Stan faktyczny sprawy, jako prawidłowo ustalony przez organ administracji przyjęto za podstawę rozważań sądu. Sprawa została rozpoznana przez sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie organu odwoławczego, stwierdzające uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji orzekającej o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji.
O ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje to, czy według stanu na moment jego podjęcia spełniły się przesłanki przewidziane w art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołaną regulacją organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Treść przepisu została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Konieczne jest zatem ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tego rozstrzygnięcia i w rezultacie, czy doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W razie stwierdzenia uchybienia terminu organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Ponadto, na co już wyżej wskazał sąd, poza jakąkolwiek oceną organu podatkowego pozostają okoliczności z powodu których doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a jedynym uprawnieniem, a zarazem obowiązkiem organu odwoławczego we wstępnej fazie kontroli odwołania jest ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w terminie 14-dni od daty doręczenia decyzji stronie.
W realiach sprawy, przesyłka zawierająca decyzję z 29 grudnia 2022 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego (art. 150 Ordynacji podatkowej) 17 stycznia 2021 r. (tj. wraz z upływem 14 dni od daty pierwszego awizowania przesyłki). W konsekwencji termin do wniesienia odwołania upłynął 31 stycznia 2022 r. Tym samym, składając 14 kwietnia 2022 r. odwołanie, strona uchybiła terminowi zakreślonemu przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem organ odwoławczy prawidłowo w stanie faktycznym sprawy zastosował art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Poza granicami sprawy pozostaje natomiast kwestia oceny istnienia przeszkód
w dochowaniu terminu, a tym samym istnienia ustawowych przesłanek do przywrócenia tego terminu. Z tego względu jako oczywiście bezprzedmiotową należało uznać argumentację zaprezentowaną w skardze, która eksponuje istnienie przeszkód dla dochowania terminu, a w żadnej mierze nie kwestionuje, że do uchybienia tego terminu doszło.
W konsekwencji uzasadnione jest stwierdzenie, że skoro strona twierdzi, że przekroczenie terminu było niezawinione, to tym samym przyjmuje, że do przekroczenia tego doszło. Nie istnieje więc pomiędzy stronami w tym zakresie pole dla sporu, ani co do faktów czy też prawa.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.