I SA/Ke 306/24

I SA/Ke 306/24 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Artur Adamiec /sprawozdawca/
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Magdalena Stępniak
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14b par 2 i 3, art. 14c par 1 i 2, art. 14h, art. 165a par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par 1, art. 134 par 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 maja 2024 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.46.2024.2.BD w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
W postanowieniu z 27 maja 2024 r. nr 0111-KDIB3-2.4010.46.2024.BD Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie tego organu z 26 marca 2024 r. nr 0111-KDlB1-2.4010.46.2024.1.MK odmawiające W. M. wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Organ wyjaśnił, że wydanie interpretacji indywidualnej polega na dokonaniu oceny stanowiska. W przypadku braku możliwości dokonania takiej oceny, występują "inne przyczyny" o jakich mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, które uniemożliwiły wydanie interpretacji. Zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe przedstawiane we wniosku muszą być skonkretyzowane i dotyczyć zindywidualizowanego podmiotu, bowiem omawiana instytucja interpretacji indywidualnej nie została wprowadzona w celu umożliwienia podmiotom zaznajamiania się z poglądami organu podatkowego na wykładnię określonych przepisów prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych. Interpretacja prawa podatkowego nie ma na celu udzielenia porady prawnej, lecz udzielenie podatnikowi informacji w zakresie zastosowania przepisu prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika konkretnym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym sprawy. Zawarty we wniosku opis zdarzenia przyszłego jest ogólny i nie przedstawia określonej skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Wniosek w przedłożonym kształcie powodował, że to organ musiałby sam kreować lub współkreować tło faktyczne planowanych przez wnioskodawcą, jako założyciela fundacji, działań, co stałoby w opozycji do treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z tego przepisu, przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi sią dużym stopniem precyzji i jednoznaczności.
W sprawie nie było podstaw, aby wzywać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, stosowanego odpowiednio na mocy odesłania z art. 14h Ordynacji podatkowej. Aby zastosować art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej organ musi wskazać jakie konkretnie braki zawarte są we wniosku. Wzywanie do wyjaśnienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego - prowadziłoby do kreowania lub współkreowania tła faktycznego przez organ, co stałoby w opozycji do treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Wniosek ma charakter poglądowy (niezindywidualizowany), nie wiadomo na tle jakiej konkretnej sytuacji należałoby oceniać stanowisko w nim wyrażone.
Brak przedstawienia w ramach wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego dla organu podatkowego podstawę właściwej kwalifikacji prawnopodatkowej, który nie poddaje się usunięciu w trybie art. 169 § 1, w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania z takiego wniosku. Trudno jest uznać, że wskazanie we wniosku, że: wnioskodawca planuje niebawem zostać fundatorem fundacji rodzinnej, która będzie prowadziła działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie zakwaterowania (PKD 55.20.Z), świadcząc usługi wyłącznie na rzecz podmiotów niepowiązanych, stanowi wyczerpujące przedstawienie opisu sprawy i okoliczności im towarzyszących. Opis nie został w ogóle przedstawiony, a złożony wniosek ogranicza się jedynie wskazania zakresu działalności fundacji rodzinnej. Poprzez wyczerpujące przedstawienie opisu sprawy nie należy rozumieć wymienienie potencjalnych działalności fundacji rodzinnej. Poprzez pojęcie "wyczerpujący" należy m.in. rozumieć dokładne opisanie zdarzenia, które jest planowane przez wnioskodawcę, a opis nie może ograniczać się wyłącznie do wskazania zakresu działalności, którą fundacja ma zamiar podjąć.
Formułując wniosek wnioskodawca wyszedł z błędnego założenia, że instytucja interpretacji indywidualnej może być wykorzystana do uzyskania nie tyle interpretacji indywidualnej (ze wszelkimi jej atrybutami), lecz informacji, którą weźmie on pod uwagę podejmując przyszłe decyzje, składające się na przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego (lub decyzje wykluczające wystąpienie opisanego zdarzenia). Organ interpretacyjny nie mógł w trybie art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej dokonać rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania, ponieważ sam nie prowadząc postępowania dowodowego, z góry przesądzałby o sprawach należących do kompetencji organów prowadzących postępowanie dowodowe. Przedmiotem interpretacji nie może być ocena stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a do takiej doszłoby, gdyby organ odpowiedział na postawione we wniosku pytania. Wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest zatem możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku zainteresowanego, którego sposób sformułowania pozwala na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego funkcje przypisane tej instytucji prawnej przez ustawodawcę rozstrzygnięcia, którego charakter odpowiada istocie analizowanej instytucji. Niezasadne i godzące w istotę omawianej instytucji byłoby wydanie interpretacji indywidualnej, która miałaby pełnić jedynie funkcję informacyjną, a której funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona.
O ile zgodnie z art. 14n § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, z wnioskiem może wystąpić fundator planujący założenie fundacji to nie oznacza, że jest zwolniony z obowiązku przedstawienia wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, tj. takiego, który pozwoli na dopasowanie przedstawionego we wniosku zdarzenia do tego który w rzeczywistości wystąpi, a za taki z całą pewnością nie można uznać jedynie wskazanie zakresu działalności przyszłej fundacji. To na składającym wniosek ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia opisu sprawy. To nie rolą organu nawet w drodze wezwania, jest ustalenie zdarzenia przyszłego, które ma podlegać ocenie w interpretacji. Żeby móc wystosować wezwanie do uzupełnienia opisu sprawy musi istnieć ten opis, natomiast na gruncie przedmiotowej sprawy trudno jest mówić o opisie sprawy. Zasadne zatem było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na kumulatywne zaistnienie negatywnych przesłanek uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku, tj.: wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwe, gdyż opis zawarty we wniosku ma charakter hipotetyczny, ogólny i nieskonkretyzowany oraz zbudowany jest na niepewnych elementach (nie wiadomo kiedy i które z nich wystąpią). Przedstawiony w takiej formie opis zdarzenia przyszłego uniemożliwia zatem wydanie interpretacji indywidualnej.
Na powyższe postanowienie W. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o jego uchylenie zarzucił naruszenie prawa procesowego oraz materialnego:
1. w postaci niezastosowania art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku,
2. w postaci błędnej wykładni art. 14n § 1 pkt 4 w związku z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej oraz w konsekwencji jego nieprawidłowe zastosowanie sprowadzające się do ujednolicenia stanu planowanego ze stanem nieskonkretyzowanym,
3. w postaci naruszenia normy wynikającej z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jej niewłaściwe zastosowanie uznając, że wniosek wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnych, wydawanych w trybie art. 14b tej ustawy, 4. w postaci niezastosowania art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, polegające na wydaniu przez organ postanowienia o odmowie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do stanów analogicznych, w stosunku do których interpretacje indywidualne były wydawane w przeszłości.
W uzasadnieniu skargi strona, ponad wyżej opisane zarzuty podniosła, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie odbiera jej możliwość zabezpieczenia tak prawnego, jak i ekonomicznego planowanego przedsięwzięcia będącego przedmiotem wniosku. Doniosłość funkcji interpretacji indywidualnej w rzeczywistości gospodarczej wyklucza możliwość instrumentalnego wydawania postanowień przez organ interpretacyjny o odmowie wszczęcia postępowania, bez wymaganego prawem prawa wezwania do uzupełnienia wniosku, o budzące wątpliwości organu kwestie. Zdaniem skarżącego, wniosek zawierał wymagane do wszczęcia postępowania elementy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że dotyczyło ono odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych - skutków podatkowych założenia fundacji rodzinnej. Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej, jednakże na mocy art. 14h tej ustawy ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów tej ustawy, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisów rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.
W myśl art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Natomiast art. 14b § 3 tej ustawy stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.
Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Interpretacje mogą więc dotyczyć takich sytuacji faktycznych, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.
Ponadto instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, a jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie można w nim prowadzić postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc merytorycznie zbadać sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania.
Natomiast art. 165a Ordynacji podatkowej, który stanowił podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, ma w postępowaniu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że winien być interpretowany z uwzględnieniem pozostałych regulacji dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym odrębności, jakimi charakteryzują się wydawane na podstawie tych przepisów interpretacje podatkowe.
Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi natomiast do wniosku, że w pojęciu: jakichkolwiek innych, niż brak statusu zainteresowanego, przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania, mieszczą się wszelkie inne, niż brak statusu zainteresowanego, okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, interpretacji indywidualnej.
Powyższe uwagi należy uwzględnić oceniając, czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że wniosek skarżącego nie kwalifikował się do merytorycznego rozpoznania i wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W ocenie składu orzekającego, analiza złożonego wniosku daje
pełne podstawy do uznania stanowiska organu interpretacyjnego - co do konieczności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.
Istotą rzeczy w rozpoznawanej sprawie było to, czy opis zdarzenia przyszłego jest odpowiednio konkretny, tj. czy przedstawia wystarczająco skonkretyzowaną przyszłą sytuację faktyczną. Opisu zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku wskazuje, że wnioskodawca jest osobą fizyczną z polską rezydencją podatkową i planuje niebawem zostać fundatorem fundacji rodzinnej, która będzie prowadziła działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie zakwaterowania (PKD 55.20.Z), świadcząc usługi wyłącznie na rzecz podmiotów niepowiązanych.
W ocenie sądu, wniosek nie zawiera wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna abstrakcyjnych, hipotetycznych sytuacji. Przepisy Ordynacji podatkowej, w zakresie interpretacji indywidulanych wskazują, że stan faktyczny jak i zdarzenie przyszłe będące przedmiotem wniosku, powinny stanowić określoną sytuację faktyczną. Zdarzenie przyszłe będące przedmiotem wniosku powinno stanowić określoną przyszłą sytuację faktyczną, dotyczącą wnioskodawcy, doprowadzenie do której jest przez niego planowane, bądź też której zaistnienie jest niezależne od jego woli, ale która może zajść z istotnym stopniem prawdopodobieństwa (wskazują na to istniejące okoliczności faktyczne lub przemawiają za tym inne przesłanki, które mogą w rzeczywistości wystąpić).
Tymczasem opis zdarzenia przyszłego jest ogólny i lakoniczny, nie przedstawia określonej skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej. Wnioskodawca oczekuje odpowiedzi na pytanie, czy fundacja rodzinna, świadcząc usługi zakwaterowania (PKD 55.20.Z) wyłącznie na rzecz podmiotów niepowiązanych, będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Należy stwierdzić, że każdy przypadek ewentualnego świadczenia usługi zakwaterowania należałoby analizować na tle skonkretyzowanego opisu zdarzenia przyszłego, w świetle określonych i jasno zdefiniowanych okoliczności. Nie jest możliwe, by w ramach tak ogólnie sformułowanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz pytania, organ interpretacyjny mógł się wypowiedzieć na temat możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego, gdy okoliczności sprawy nie są skonkretyzowane. Nie sposób stwierdzić, że na tle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego ocena, o której mowa w ww. przepisie jest możliwa, w odniesieniu do tak przedstawionego opisu sprawy. Z tak przedstawionego przez wnioskodawcę opisu zdarzenia przyszłego istotnie wynika, że wniosek ma charakter niezindywidualizowany. Nie wiadomo bowiem na tle jakiej konkretnej sytuacji należałoby oceniać stanowisko wnioskodawcy – np. na czym polegać ma najem, zakwaterowanie. W ramach takiego wniosku wnioskodawca zamierza więc w ogólny sposób (na przyszłość) potwierdzić prawo do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, w zasadzie niezależnie od rzeczywistych przyszłych okoliczności faktycznych.
Jak już wyżej wspomniano, uregulowane w art. 14b-h Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego, czy kontrolnego, w ramach których to prowadzone jest postępowanie dowodowe. Postępowanie o wydanie interpretacji ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego do określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), do którego można wydać interpretację indywidualną. W postępowaniu tym organ nie prowadzi również doradztwa, lecz musi ograniczyć się do dokonania subsumcji przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, dla których w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dany przepis ma zastosowanie. Jak wskazano, wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, a związany jest wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz treścią zadanego pytania i stanowiska przedstawionego we wniosku. Samo zatem wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Nie jest zatem w tym względzie przesłanką wystarczającą do wydania interpretacji indywidualnej samo wskazanie we wniosku przepisów prawa podatkowego, które co do zasady, w ściśle określonych okolicznościach sprawy, mogą podlegać interpretacji, jeżeli z treści złożonego wniosku wynika wprost, że przepisy, których interpretacji podmiot żąda, wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Ponadto przyjęcie jako podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego (ujmowanego w ramach tylko i wyłącznie pewnej kategorii) opisu zdarzeń mogłoby prowadzić do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z odesłaniem zawartym w art. 14h tej ustawy. Powyższe powoduje, że przedmiotowy wniosek, jak słusznie ocenił organ, ma charakter teoretyczny, poglądowy (niezindywidualizowany). Nie wiadomo na tle jakiej konkretnej sytuacji należałoby oceniać stanowisko wnioskodawcy, a opis zdarzenia przyszłego nie przedstawia skonkretyzowanej przyszłej sytuacji faktycznej.
Ze względu na lakoniczność wniosku można założyć, że celem wnioskodawcy jest w istocie uzyskanie od organu porady prawnej w zakresie wskazania możliwych obciążeń podatkowych, od których wnioskodawca uzależniał będzie dopiero podjęcie własnej decyzji, co do zasadności dokonania opisanych we wniosku czynności. Interpretacje indywidualne nie służą do celów oceny potencjalnych działań podatników przez organ upoważniony do wydawania interpretacji, pod kątem zoptymalizowania obciążeń podatkowych wynikających z tych działań, ani też wskazania podatnikom, jakie działania powinni podjąć, aby zoptymalizować swoje obciążenia podatkowe. Interpretacja indywidualna nie może stanowić porady prawnej, a zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej nie może mieć charakteru hipotetycznego, przyszłego i niepewnego, gdyż oparcie interpretacji na takim stanie faktycznym prowadziłoby do wydania interpretacji warunkowej. Powyższe poglądy wyrażone zostały w powołanym przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2024 r. I SA/Ke 189/24 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), które sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przytoczył w niniejszym uzasadnieniu.
Mając na uwadze powyższe motywy sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.