I SA/Ke 304/23

I SA/Ke 304/23 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2023-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący/
Andrzej Mącznik /sprawozdawca/
Magdalena Chraniuk-Stępniak
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 2169/23 - Wyrok NSA z 2024-05-28
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 13b ust. 4a, 2b, 2,  4, 3, 5, art. 13f ust. 2, art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, b,
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par. 2 pkt 5, art. 147 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 559
art. 91 ust. 1, art. 2 ust. 1, 3, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40,
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 3,
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kielce - Wschód w Kielcach na uchwałę Rady Miasta Kielce z dnia 17 listopada 2022 r. nr LXVIII/1371/2022 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Kielce, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat oddala skargę.
Uzasadnienie
Rada Miasta Kielce (dalej jako "organ"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559, dalej jako "u.s.g.") w związku z art. 13b ust. 3 i 4 oraz art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376; z późn. zm., dalej jako "u.d.p."), podjęła w dniu 17 listopada 2022 r. uchwałę nr LXVIII/1371/2022 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Kielce, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Święt. 2022.4346 z dnia 6 grudnia 2022, dalej jako "uchwała", "zaskarżona uchwała", "uchwała nr LXVIII/1371/2022").
Na powyższą uchwałę skargę wniósł Prokurator Rejonowy Kielce – Wschód w Kielcach (dalej jako "Prokurator", "skarżący"), zaskarżając ją w części.
Uchwale tej zarzucił:
1) istotne naruszenie prawa, tj. art. 13 ust. 1 pkt 1 ppkt a w zw. z art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 1 lit. a u.d.p. w zw. z art. 7 i art. 94 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, dalej jako "Konstytucja RP") poprzez zmianę wysokości stawek opłat w załączniku nr 2 do uchwały nr LXVIII/ 1371/2022, co doprowadziło do istotnego podwyższenia opłat należnych za pierwszą, drugą, trzecią, czwartą i kolejne godziny postoju samochodu w strefie płatnego parkowania, a w konsekwencji stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, a tym samym również właściwych norm regulujących stanowienie aktów prawa miejscowego;
2) istotne naruszenie prawa, tj. art. 13 ust. 1 pkt 1 ppkt a w zw. z art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 2 u.d.p. w zw. z art. 7, art. 94 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez zmianę wysokości stawek opłat w załączniku nr 2 do uchwały nr LXVIII/ 1371/2022 polegającą na istotnym podwyższeniu opłaty abonamentowej rocznej za parkowanie na zastrzeżonych stanowiskach postojowych (kopertach) odpowiednio z kwoty 3.900 zł do kwoty 6.000 zł (w okresie od poniedziałku do piątku w godzinach 9.00 -17.00) i do kwoty 9.000 zł ( 24 godziny na dobę), co stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, a tym samym również właściwych norm regulujących stanowienie aktów prawa miejscowego;
3) istotne naruszenie prawa, tj. art. 13b ust. 2 u.d.p. w zw. z art. 7 i art. 32 ust 1 Konstytucji RP poprzez zróżnicowanie w § 8 ust 2 i 3 oraz w § 10 ust. 1 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały opłat abonamentowych miesięcznych i rocznych oraz wydawania identyfikatora "M" dla osoby fizycznej w zależności od miejsca rozliczania podatku dochodowego, co stanowi naruszenie zasady równości, a tym samym również właściwych norm regulujących stanowienie aktów prawa miejscowego;
4) istotne naruszenie prawa, tj. art. 7 Konstytucji RP w zw. z § 131 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j.: Dz. U. Nr 2016, poz. 283 z późn. zm., dalej jako "z.t.p.") poprzez naruszenie zasad prawidłowej i rzetelnej legislacji, poprzez sporządzenie uzasadnienia uchwały nr LXVIII/ 1371/2022 bez uwzględnienia w nim informacji, które wyjaśniałyby dwukrotne jednorazowe podwyższenie wskazanych powyższej opłat zawartych w załączniku nr 2 do tej uchwały oraz preferencyjne traktowanie osób fizycznych w zależności od miejsca rozliczania podatku dochodowego.
Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części w zakresie załącznika nr 2 oraz § 8 ust 2 i 3 i § 10 ust. 1 załącznika nr 3.
W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że opłaty jednorazowe uległy podwyższeniu w stosunku do opłat obowiązujących poprzednio. Opłata za pierwszą rozpoczętą godzinę parkowania, z tym, że opłata nie jest pobierana, gdy czas parkowania nie przekracza 45 minut w danym dniu kalendarzowym, bez względu na miejsce parkowania w strefie wzrosła z 2 złotych do 4 złotych, opłata za drugą godzinę parkowania została wskazana na 4,40 zł, opłata za trzecią godzinę parkowania na 4,80 zł, opłata za czwartą i kolejną godzinę parkowania na 4 zł, przy czym w poprzednio opłata za każdą kolejną godzinę parkowania wynosiła 2 zł. W zakresie opłat abonamentowych: opłata roczna na zastrzeżone miejsce – koperta (dzień, m-c, rok do dzień, m-c, rok) pon. - pt. 9:00-17:00 została ustalona na kwotę 6.000 zł., zaś opłata roczna na zastrzeżone miejsce – koperta (dzień, m-c, rok do dzień, m-c, rok) 24 godz./7 dni na kwotę 9.000 zł. Przy czym poprzednio obowiązywała jedna opłata roczna w kwocie 3.900 zł na zastrzeżone miejsce (koperta). Dodatkowo wskazał na zróżnicowane stawki opłat miesięcznych i rocznych dla osób fizycznych rozliczających podatek dochodowy w mieście Kielce i pozostałych, odpowiednio : 200 zł i 300 zł przy opłacie miesięcznej oraz 2.000 zł i 3.000 zł przy opłacie rocznej.
W § 8 ust. 2 i 3 oraz w § 10 ust. 1 załącznika nr 3 do uchwały nr LXVIII/ 1371/2022 wprowadzono rozróżnienie opłat abonamentowych miesięcznych i rocznych dla osoby fizycznej w zależności od miejsca rozliczania podatku dochodowego. Stanowi to istotne naruszenie prawa, tj. art. 13b ust. 2 u.d.p. w zw. z art. 7 i art. 32 ust 1 Konstytucji RP.
Skarżący podkreślił, że brak jest racjonalnego powodu do tak radykalnego podniesienia stawek opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania, zwłaszcza biorąc pod uwagę wysokość opłat poprzednio obowiązujących zawartych w załączniku nr 2 do uchwały nr XXIX/564/2020 Rady Miasta Kielce z dnia 18 czerwca 2020 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Kielce, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat. Zmiana jej wysokości powinna być proporcjonalna i uzasadniona wynikami stosownej analizy, o której mowa w art. 13b ust. 2b u.d.p. , a nadto winna być zgodna z celem wprowadzenia stref płatnego parkowania, który został określony w art. 13b ust. 2 u.d.p., gdzie wskazano, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Tymczasem dwukrotne i więcej podwyższenie opłat należnych za pierwszą, drugą, trzecią, czwartą i kolejne godziny postoju samochodu w strefie płatnego parkowania, podobnie jak opłat abonamentowych, nie zostało w żaden sposób uzasadnione, nie powołano się na żadne analizy, co pozwala domniemywać, że takich analiz nie przeprowadzono. Nawet biorąc pod uwagę czynniki natury ekonomicznej, w tym poziom inflacji, nie jest uzasadniona tak gwałtowna zmiana wysokości opłat. Zwłaszcza, że celem podwyższenia tych stawek nie może być wzrost wpływów do budżetu gminy, a jedynie cel wskazany w treści wskazanego powyżej przepisu. W uzasadnieniu uchwały nie wskazano przyczyn wprowadzonych zmian, ograniczając się do cytowania ustawy. Nie ulega wątpliwości, że brak umotywowania w uzasadnieniu uchwały zmiany wysokości wskazanych opłat nosi cechę arbitralności i nie buduje zaufania obywateli do organów samorządu stanowiących prawo. W dalszej części uzasadnienia skargi Prokurator zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonego aktu nie odpowiada wymogom określonymi przez Radę Ministrów dla normatywnych projektów rządowych zgodnie z §143 w zw. z § 131 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w związku z 27 ust. 3 uchwały Nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. Regulamin pracy Rady Ministrów (M.P. z 2016 r., poz. 1006; z późn. zm.). Na poparcie swojego stanowiska przytoczył orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Szczegółowo odniósł się do zarzutów zawartych w skardze Prokuratora. Na poparcie swojej argumentacji przywołał także orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wyjaśnił m.in., że dotychczasowe stawki ustalone dla strefy płatnego parkowania przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie realizowały już celu, który wyznaczony został w u.d.p. Organ przez wiele lat stosował stawkę 2 zł. Została ona wprowadzona uchwałą Nr LVII/1001/2014 Rady Miasta Kielce z dnia 20 lutego 2014 r. Uchwałą nr XLIII/863/2021 Rady Miasta Kielce z dnia 22 kwietnia 2021 r. zostało wprowadzone progresywne naliczanie stawki. Opłata za pierwszą godzinę wynosiła 2,00 zł, za drugą godzinę 2,40 zł za trzecią godzinę 2,80 zł, a za czwartą i kolejną godzinę 2,00 zł.
Zbyt niskie stawki opłat za postój w strefie płatnego parkowania nie stanowiły już, zdaniem organu, swoistej bariery ekonomicznej dla osób przyjeżdżających do centrum miasta. W celu realizacji lokalnej polityki transportowej opłata za postój w strefie płatnego parkowania musiała być skorelowana z opłatami w komunikacji zbiorowej, a mianowicie z kwotą za bilet w komunikacji miejskiej.
Koszt jednorazowy biletu w komunikacji miejskiej w 2022 r. wynosił 3,40 zł, a wysokość opłaty za pierwszą godzinę płatnego postoju w strefie płatnego parkowania wynosiła 2,00 zł. Uzasadnienie powyższego przedstawił na sesji Rady Miasta Kielce w dniu 17 listopada 2022 r. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w Kielcach. Uzasadnił potrzeby zmiany stawki bazowej w strefie płatnego parkowania, omówił m.in. propozycje zmian stawki godzinowej, przedstawił porównanie stawek w strefie płatnego parkowania w różnych miastach, strukturę i wysokość przychodów w strefie płatnego parkowania, wynik analizy parkingowej w zakresie rotacji pojazdów, kwestię opłat abonamentowych i ryczałtowych.
Ponadto stwierdził, że nie ma racji skarżący twierdząc, że wcześniej (przed podjęciem uchwały nr LXVIII/1371/2022) obowiązywała jedna stawka - 3.900 zł. Od wejścia w życie uchwały nr XLIII/863/2021 Rady Miasta Kielce z dnia 22 kwietnia 2021 r. obowiązywały dwie stawki (3.900 zł i 9.000 zł).
Rada Miasta w Kielcach podkreśliła także, że może, na podstawie art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p., wprowadzić opłaty abonamentowe, zryczałtowane oraz opłatę ze stawką zero dla określonych użytkowników dróg. Kryteria mają jedynie charakter podmiotowy a mianowicie mogą być przyznane niektórym użytkownikom dróg.
Zaznaczyła, że w ww. przepisie nie ma zawartych wytycznych, czym należy się kierować przy wprowadzaniu opłat abonamentowych czy zryczałtowanych. Ustawodawca konstruując upoważnienie zawarte w powyższym przepisie nie wprowadził żadnych kryteriów jakimi powinien kierować się organ przy ustalaniu kręgu uprawnionych korzystających z drogi do ponoszenia opłat za postój w strefie płatnego parkowania na preferencyjnych warunkach.
Podsumowując organ podniósł, że jeśli chodzi o podwyższenie stawek, to działał zgodnie z art. 13b ust. 4 i 5 u.d.p., a zatem w granicach obowiązującego prawa i w ramach upoważnienia ustawowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Natomiast zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności.
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Stosownie do przytoczonych powyżej przepisów, przyjąć należy że kryterium kontroli sądowoadministracyjnej jest legalność. Oznacza to, że w ramach tej kontroli należy ocenić, czy istnieje podstawa prawna danego działania oraz czy to działanie jest zgodne z obowiązującym prawem. Sąd administracyjny nie bada działalności administracji publicznej pod względem celowości czy słuszności. Ocena taka musi być zrelatywizowana do prawnych możliwości działania administracji (por. D. Gregorczyk, Legalność jako kryterium sądowej kontroli decyzji administracyjnych, Warszawa 2018, s. 381 i n.).
Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Została bowiem podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie (art. 13b ust. 4 u.d.p.). Ma charakter powszechny. Jest skierowana do adresatów określonych w sposób ogólny, przez wskazanie pewnej wyróżniającej ich cechy (kierowców parkujących pojazd w obszarze strefy płatnego parkowania miasta Kielce), jednak bez indywidualizacji i konkretyzacji. Ma charakter lokalny (określa zasady funkcjonowania strefy płatnego parkowania w Kielcach). Zawiera normy cechujące się abstrakcyjnością i generalnością (adresaci norm określeni są w sposób opisowy, ogólny a norma prawna ma zastosowanie do sytuacji wielokrotnie powtarzającej się (por. K. Sikora, Istota i charakter prawny aktów prawa miejscowego w zakresie ich sądowoadministracyjnej kontroli, Lublin 2017, s. 72, s. 77).
Zatem, jako akt prawa miejscowego, uchwała nr LXVIII/1371/2022 podlega kontroli sądu administracyjnego.
W tym miejscu wskazać należy, że uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., na zasadzie określonej w art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2022 r., III FSK 2713/21, publ. CBOSA; vide: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102).
Podnieść także należy, że zgodnie z art. 163, art. 165 Konstytucji RP jedną z podstawowych zasad ustrojowych jest zasada samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Gminy wykonują, przysługujące im w ramach ustawy, istotne części zadań publicznych w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, korzystając z samodzielności chronionej sądownie (art. 16 ust. 2 Konstytucji RP, art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1 i 3 u.s.g.). Uczestniczą w definiowaniu interesu lokalnego i dobra wspólnego na podstawie i w granicach ustaw. Z tytułu uczestnictwa w sprawowaniu władzy publicznej organom gmin przysługują władcze kompetencje. Mają prawo stanowienia w zakresie przyznanego władztwa administracyjnego, w tym zakresie posiadają samodzielność przyznaną przez prawo i wynikającą z przepisów prawa. Szczególnym przejawem tego władztwa jest kompetencja prawotwórcza – uprawnienie do tworzenia prawa miejscowego w gminie (tak A. Wiktorowska, Prawne determinanty samodzielności gminy zagadnienia administracyjnoprawne, Warszawa 2002, s. 81-82).
Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w oparciu o kryterium legalności Sąd uznał, że wniesiona przez Prokuratora skarga podlega oddaleniu, albowiem przepisy zaskarżonej uchwały nie są sprzeczne z prawem.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest – będąca nowelizacją uchwały Nr LVII/1001/2014 Rady Miasta Kielce z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Kielce, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat - uchwała nr LXVIII/1371/2022 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Kielce, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat.
Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., art. 13b ust. 3 i 4 oraz art. 13f ust. 2 u.d.p.
Stosownie do treści art. 13b ust. 3 u.d.p. rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania. Ustęp 4 tego przepisu stanowi zaś, że rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania:
1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym że opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać:
a) w strefie płatnego parkowania - 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207),
b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania - 0,45% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w lit. a;
2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi;
3) określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.
Zakwestionowane przepisy uchwały zostały wprowadzone na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, żaden z zakwestionowanych przepisów zaskarżonej uchwały nie został wydany z naruszeniem upoważnienia ustawowego. Rada Miasta w Kielcach nie naruszyła zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa ani art. 94 Konstytucji RP ("Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.").
Biorąc pod uwagę treść art. 13b ust. 4 pkt 1 u.d.p., Rada Miasta w Kielcach podjęła zaskarżoną uchwałę na podstawie obowiązującej w chwili jej uchwalenia normy kompetencji prawotwórczej. Zdaniem Sądu wyczerpała, a zarazem nie wykroczyła w żaden sposób poza zakres spraw przekazanych w skonkretyzowany sposób do uregulowania w normie przepisu art. 13b ust. 4 u.d.p.
Ustalona nowa stawka za pierwszą rozpoczętą godzinę parkowania nie przekracza wartości maksymalnej określonej w art. 13b ust. 4 pkt 1 lit. a u.d.p. Wprowadzono opłatę w wysokości 4,00 zł przy dopuszczalnej wysokości 4,52 zł (0,15 % płacy minimalnej w 2022 r.). Opłaty za kolejne godziny parkowania uwzględniały reguły ich progresywnego narastania zgodnie z art. 13b ust. 5 u.d.p. (przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny postoju, przy czym progresja nie może przekraczać powiększenia stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do stawki za poprzednią godzinę postoju, stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne godziny postoju nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę postoju). Nie przekraczały bowiem wskaźnika 20% wzrostu wysokości opłaty względem opłaty za poprzednią godzinę parkowania, a stawka za czwartą i kolejne godziny parkowania nie przekracza stawki za pierwszą godzinę parkowania (druga godzina parkowania 4,40 zł, trzecia godzina parkowania 4,80 zł, czwarta i kolejne godziny parkowania 4,00 zł). Progresja stawki bazowej wynosi bowiem co do drugiej godziny 10%, co do trzeciej godziny 9%.
Organ miał również, stosownie do treści art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p., kompetencję do znowelizowania opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników drogi.
Zdaniem Sądu, niezasadne jest stanowisko Prokuratora, że podwyższenie ww. opłat stanowiło naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.
Tworzenie stref płatnego parkowania jest ograniczeniem konstytucyjnych praw i wolności podyktowanym ochroną konstytucyjnych wartości pozostającym w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Określając konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca jednak dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach.
Tworzenie stref płatnego parkowania samo w sobie jest ograniczeniem, ponieważ w ten sposób powstaje obszar, na terenie którego obowiązują ściśle określone zasady parkowania pojazdów, inne aniżeli w miejscach nienależących do stref. Istotny jest jednak cel tego rodzaju rozwiązań.
Ustawodawca, wprowadzając w u.d.p. możliwość tworzenia stref płatnego parkowania, kierował się nie tylko potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale także koniecznością zapewnienia ochrony wolności i praw innych osób. Towarzyszący rozwojowi aglomeracji miejskich wzrost ilości posiadanych przez obywateli aut sprawił bowiem, że w centrach miast zaczęło brakować przestrzeni do ich parkowania (zwykle w takich też miejscach powstają strefy płatnego parkowania). Jak wiadomo, centra miast, charakteryzujące się ścisłą zabudową, niejednokrotnie nie pozwalają na sytuowanie nowych obiektów budowlanych takich, jak parkingi miejskie, a istniejące miejsca parkingowe to najczęściej wydzielona w tym celu przestrzeń w pasie drogowym. Problem tworzenia stref płatnego parkowania w swej istocie dotyczy nie tylko potrzeby zaprowadzenia ładu przestrzennego, a więc bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale wiąże się również z koniecznością zapewnienia ochrony wolności i praw tych obywateli, których domy czy mieszkania znajdują się właśnie w centrach miast, gdzie dojazd bądź dojście do miejsca zamieszkania są utrudnione z uwagi na liczbę znajdujących się tam pojazdów (ochrona prawa własności). Tworzenie stref płatnego parkowania jest zatem ograniczeniem podyktowanym ochroną konstytucyjnych wartości, pozostającym w zgodzie z zasadą proporcjonalności.
Analizując art. 94 Konstytucji RP, należy dojść do wniosku, że Konstytucja pozwala organom samorządu terytorialnego ustanawiać akty prawa miejscowego "na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie", a więc zezwala tym organom na poruszanie się jedynie w granicach upoważnień ustawowych. Nie oznacza to jednak, że rada gminy nie może podjąć stosownego aktu prawa miejscowego, jeśli zapis ustawy nie zawiera szczegółowych warunków upoważnienia. Ważne jest, by akt prawa miejscowego, dla uznania jego legalności, mieścił się w granicach upoważnienia ustawowego. Potwierdzeniem powyższej normy konstytucyjnej jest przepis art. 40 ust. 1 u.s.g., stanowiący, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy (tak NSA w wyroku z 7 października 2011 r., I OSK 1276/11; publ. CBOSA).
W ocenie Sądu, w świetle ustanowionych przez ustawodawcę zasad określania wysokości opłat za postój w strefach płatnego parkowania, celów ustanawiania takich stref oraz motywów podwyższenia w ustawie maksymalnej wysokości tych opłat nie ma podstaw do uznania, że podwyższenie opłat należnych za pierwszą, drugą, trzecią, czwartą i kolejne godziny parkowania samochodu w strefie płatnego parkowania, a także podwyższenie opłaty abonamentowej rocznej za parkowanie na zastrzeżonych stanowiskach postojowych z kwoty 3.900 zł do kwoty 6.000 zł (od poniedziałku do piątku w godzinach 9.00-17.00) i do kwoty 9.000 zł (24 godziny na dobę), narusza zasadę proporcjonalności.
W przygotowanych na sesję materiałach organ zademonstrował porównanie proponowanej stawki za pierwszą godzinę parkowania (4 zł) z ceną biletu autobusowego godzinnego (3,60 zł), przy proponowanej cenie 4 zł. Wyjaśnił, że cena 2 zł za pierwszą godzinę parkowania utrzymuje się od 2012 r. Nadto zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały obowiązywały dwie stawki opłaty abonamentowej. Ma to potwierdzenie w aktach sprawy. Z załącznika Nr 2 uchwały Nr XLIII/863/2021 Rady Miasta Kielce z dnia 22 kwietnia 2021 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych miasta Kielce, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu pobierania tych opłat wynika, że obowiązywały stawki 3.900 zł i 9.000 zł.
Słusznie też zaznaczył, że nie miał obowiązku stosować przepisu art. 13b ust. 4a u.d.p., który odsyła do ust. 2b tego przepisu i art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy bo te dotyczą tylko śródmiejskiej strefy płatnego parkowania.
Kolejny zarzut Prokuratora dotyczy naruszenia art. 13b ust. 2 u.d.p. w zw. z art. 7 i art. 32 ust 1 Konstytucji RP poprzez zróżnicowanie w § 8 ust 2 i 3 oraz w § 10 ust. 1 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały opłat abonamentowych miesięcznych i rocznych oraz wydawania identyfikatora "M" dla osoby fizycznej w zależności od miejsca rozliczania podatku dochodowego, co stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie zasady równości, a tym samym również właściwych norm regulujących stanowienie aktów prawa miejscowego.
W tym miejscu godzi się powtórzyć, że zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. rada gminy może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi.
W ustawie o drogach publicznych nie sposób doszukać się normy prawnej wskazującej wprost, jakie są kryteria wyróżnienia cech jako relewantnych w zakresie przyznawania przez radę przewidzianych przez ustawodawcę preferencji. Rada ma zatem swobodę w tworzeniu norm dotyczących strefy płatnego parkowania (o ile mieści się w granicach upoważnienia ustawowego).
W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że zasada równości zakłada jednocześnie różne traktowanie podmiotów różnych, tj. podmiotów, które nie posiadają wspólnej cechy istotnej. Równość wobec prawa to zasadność wyboru takiego a nie innego kryterium różnicowania. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa, biorąc pod uwagę treść i cel danej regulacji prawnej (por. wyrok TK z 20 października 1998 r., K 7/98, OTK 1998 Nr 6, poz. 96).
Odstępstwo od zasady równości przez odmienne potraktowanie przez radę adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną nie musi oznaczać naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W przypadku, gdy wprowadzane są rozwiązania ingerujące w zakres swobód obywatelskich lub nakładające na obywateli określone obowiązki, to jeśli waga interesu, któremu służyć ma zróżnicowanie sytuacji adresatów normy pozostaje w odpowiedniej proporcji do wagi interesów naruszonych przez nierówne potraktowanie podmiotów podobnych (proporcjonalność) i wykazać można bezpośredni związek z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma (relewantność), wówczas zróżnicowania prawnego nie można traktować jako dyskryminacji (por. wyrok TK z 3 grudnia 2007 r., SK 45/06, OTK-A 2007 Nr 11, poz. 152; wyrok NSA z 19 listopada 2014 r., I OSK 2257/14; wyrok NSA z 19 listopada 2021 r., II GSK 1618/21; publ CBOSA).
Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.
Przepis § 8 ust. 2 Regulaminu strefy płatnego parkowania w Kielcach (dalej "Regulamin"), będący załącznikiem Nr 3 do zaskarżonej uchwały stanowi, że osoby fizyczne rozliczające podatek dochodowy od osób fizycznych w Mieście Kielce (akceptowane są zeznania podatkowe: PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39, PIT- 40A, PIT-19A, PIT-16A) opłacają abonament w preferencyjnej wysokości. Z kolei ust. 3 tego przepisu - w celu wykupienia abonamentu w wysokości skazanej w ust. 2 należy przedłożyć do wglądu oryginał pierwszej strony PIT za rok poprzedni poświadczony przez właściwy Urząd Skarbowy w Kielcach, w którym wskazano obszar Gminy Miejskiej Kielce jako miejsca rozliczenia zeznania podatkowego lub w przypadku rozliczenia zeznania PIT przez internet, wydrukowaną pierwszą stronę PIT oraz wydrukowane UPO (Urzędowe Potwierdzenie Odbioru) z wygenerowanym numerem dokumentu.
Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 Regulaminu identyfikator "M" wydawany jest w WSPP, osobie fizycznej, która uiści opłatę zryczałtowaną i przedłoży do wglądu:
1. własny dowód osobisty wraz z poświadczeniem zameldowania w granicach SPP,
2. dowód rejestracyjny potwierdzający własność lub współwłasność pojazdu samochodowego, na który ma być wydany identyfikator, lub w przypadku braku własności pojazdu samochodowego - dowód rejestracyjny pojazdu samochodowego, wraz z umową leasingu przez leasingobiorcę lub umową kredytu przez kredytobiorcę lub umową najmu długoterminowego z firmą prowadzącą działalność gospodarczą z oznaczonym według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) kodem 77.11.Z,
3. oryginał pierwszej strony PIT za rok poprzedni poświadczony przez właściwy Urząd Skarbowy w Kielcach, w którym wskazano obszar Gminy Miejskiej Kielce jako miejsca zamieszkania i składania zeznania podatkowego lub w przypadku rozliczenia zeznania PIT przez internet, wydrukowaną pierwszą stronę PIT oraz wydrukowane UPO (Urzędowe Potwierdzenie Odbioru) z wygenerowanym numerem dokumentu. Akceptowane są następujące zeznania podatkowe: PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39, PIT-40A. PIT-19A. PIT-16A - informacja o uzyskanych przychodach PIT -11 nic stanowi dokumentu potwierdzającego rozliczenie podatku dochodowego w Kielcach lub,
4. oryginał formularza ZAP-3 (zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej będącej podatnikiem złożone w roku poprzednim lub bieżącym), poświadczony przez właściwy Urząd Skarbowy w Kielcach lub,
5. zaświadczenie wydane przez Urząd Skarbowy w Kielcach, potwierdzające fakt złożenia w roku poprzednim stosownego zeznania podatkowego w którym wskazano obszar Gminy Miejskiej Kielce jako miejsca zamieszkania i składania zeznania podatkowego.
Dokonując sądowej kontroli zastosowanego kryterium wyboru osób uprawnionych do wykupienia abonamentu ze względu na rozliczanie podatku dochodowego od osób fizycznych w mieście Kielce oraz osób uprawnionych do uzyskania identyfikatora "M" ze względu na zameldowanie w granicach strefy płatnego parkowania, zamieszkiwanie i składanie zeznania podatkowego w mieście Kielce, Sąd stwierdza, że prawo do korzystania z miejsc parkingowych w preferencyjnej wysokości zostało wprowadzone ze względu na istotne cechy (odpowiednio osoby fizyczne rozliczające podatek dochodowy od osób fizycznych w mieście Kielce; osoby fizyczne zameldowane w granicach strefy płatnego parkowania, zamieszkujące i składające zeznanie podatkowe w mieście Kielce).
Zdaniem Sądu, przyjęty w zaskarżonej uchwale, sposób określenia zakresu podmiotowego nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. i niewątpliwie koreluje z celem określonym w art. 13b ust. 2 u.d.p. (ograniczeniem ruchu pojazdów w wyznaczonej strefie płatnego parkowania, zwiększeniem rotacji parkujących pojazdów samochodowych i realizacją lokalnej polityki transportowej). Strefa płatnego parkowania obejmuje centrum miasta Kielce, charakteryzujące się (co oczywiste) ograniczoną liczbą miejsc parkingowych. Racjonalne jest zatem, żeby osoby zamieszkujące w tej strefie miały ułatwiony dostęp do tych miejsc.
Oczywistym jest, że udzielenie uprawnień szerokiemu kręgowi podmiotów nie pozwoliłoby na osiągnięcie celu, jakiemu służy strefa płatnego parkowania.
W rozpoznawanej sprawie preferencyjną stawką opłaty abonamentowej i opłaty zryczałtowanej objęte są osoby fizyczne rozliczające podatek dochodowy od osób fizycznych w mieście Kielce. W ocenie Sądu nie narusza to ustanowionej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości ("Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.") i mieści się w ramach delegacji z art. 13b ust. 4 pkt 2 u.d.p. Osoby te przyczyniają się poprzez płacone podatki do utrzymywania i rozwoju dróg miejskich, a także utrzymywania związanej z tymi drogami infrastruktury.
W tym kontekście należy przywołać treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2267; z późn. zm.), zgodnie z którym dochodami jednostek samorządu terytorialnego są:
1) dochody własne;
2) subwencja ogólna;
3) dotacje celowe z budżetu państwa.
Natomiast art. 3 ust. 2 tej ustawy stanowi, że w jej rozumieniu dochodami własnymi jednostek samorządu terytorialnego są również udziały we wpływach z podatku dochodowego od osób fizycznych oraz z podatku dochodowego od osób prawnych.
W związku z powyższym, należy zauważyć, że kryterium rozliczania podatku dochodowego oraz miejsca zamieszkania spójne jest z treścią art. 3 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647; z późn. zm.). Ust. 1 tego przepisu stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy), zaś ust. 1a - za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Uprawnieni wskazani w § 8 ust. 2 i § 10 ust. 1 Regulaminu charakteryzują się pewnymi cechami i są traktowani odmiennie. Nie można jednak takiego zróżnicowania traktować w kategorii dyskryminowania. Zaskarżone przepisy uchwały mieszczą się bowiem w granicach upoważnienia ustawowego i nie naruszają zasady równości.
Niezasadny jest także, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przez organ Zasad techniki prawodawczej - § 131 w zw. z § 143. Ze wskazanego § 143 z.t.p. wynika, że do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Natomiast § 131 z.t.p. stanowi, że do projektu rozporządzenia dołącza się uzasadnienie.
Zasady te regulowane są rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283). Natomiast art. 94 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP stanowi, że zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Nie bez znaczenia jest również to, że rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1188) i formalnie nie wiąże organów stanowiących samorządowe akty prawa miejscowego. Zasady te tworzą jednolity kanon podstawowych wymogów formalnych, ułatwiając techniczną poprawność tworzonych aktów prawa miejscowego (tak D. Dąbek w: Zarys metodyki pracy legislatora. Ustawy Akty wykonawcze Prawo miejscowe pod red. A. Malinowskiego, Warszawa 2009, s. 223-224).
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że zasady te są zbiorem dyrektyw skierowanych do legislatorów wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych. Nie mogą one natomiast służyć jako wzorzec przy badaniu legalności aktu prawa miejscowego (tak m.in. NSA w wyroku z 25 września 2018 r., II OSK 127/18; WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 14 lutego 2018 r., II SA/Go 1155/17; publ. CBOSA; M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego. Studium z zakresu nauki prawa administracyjnego, Gdańsk 2008, s. 221-226).
Samo naruszenie tych zasad nie stanowi więc, zdaniem Sądu, podstawy do pozbawienia aktu normatywnego mocy obowiązującej.
W przypadku projektu zaskarżonej uchwały niewątpliwie uzasadnienie takie zostało sporządzone.
Należy bowiem dostrzec, że uzasadnienie projektu zaskarżonej uchwały wyjaśniało przyczyny, z powodu których przedmiotowy akt prawa miejscowego miał zostać ustanowiony. Określono m.in., że wprowadzane zmiany w funkcjonowaniu strefy płatnego parkowania realizują zalecenia PARP dotyczące polityki parkingowej dla projektu "Rozwój systemu komunikacji publicznej w Kieleckim Obszarze Metropolitarnym" w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów oraz uzyskania spójności z realizowaną polityką transportową (wprowadzeniem preferencji dla komunikacji zbiorowej). Organ chciał wprowadzić zmiany polegające m.in. na: rozszerzeniu katalogu podmiotów upoważnionych do uzyskania identyfikatora mieszkańca (rozwiązania sprzyjającego potrzebom mieszkańców miasta Kielce; rozróżnieniu stawek opłat za abonament dla osób fizycznych rozliczających podatek dochodowy w mieście Kielce).
W sprawie niniejszej uzasadnienie wprowadzonych zmian prawnych jest możliwe do wyprowadzenia z całokształtu dokumentacji (uzasadnienia projektu uchwały a także materiałów przygotowanych na sesję, na której została podjęta zaskarżona uchwała).
Założenia powyższe są zbieżne z celem normatywnym u.d.p. zawartym w jej art. 13b ust. 2, zgodnie z którym strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.
Ponadto z przygotowanych na sesję materiałów wynika, że organ w sposób czytelny wyjaśnił potrzebę zmiany stawki bazowej w strefie płatnego parkowania, przedstawił propozycję zmian stawki godzinowej (wskazując celowość powiązania tej stawki z cenami biletów w komunikacji zbiorowej), zaprezentował wynik analizy parkingowej w zakresie rotacji pojazdów i powiększenia strefy płatnego parkowania, dokonał porównania stawek z miasta Kielce ze stawkami z innych miast w kraju, przedstawił szczegółową strukturę i wysokość przychodów w strefie płatnego parkowania za 2020 r. i 2021 r. Materiał ten niewątpliwie przedstawia okoliczności, które były podstawą do podjęcia zaskarżonej uchwały.
Zatem, w ocenie Sądu, zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie pozwalające na dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej i ustalenie przesłanek, którymi kierowała się Rada Miasta w Kielcach, uchwalając zaskarżony akt prawa miejscowego.
Sąd nie podzielił więc stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organ art. 7 Konstytucji RP w zw. z § 131 w zw. z § 143 z.t.p.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że Rada Miasta w Kielcach nie naruszyła prawa. Tym samym brak uzasadnienia dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części w zakresie załącznika nr 2 oraz § 8 ust. 2 i 3 oraz § 10 ust. 1 załącznika nr 3 skutkował oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.