I SA/Ke 304/06

I SA/Ke 304/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Ewa Rojek
Grażyna Jarmasz /przewodniczący/
Maria Grabowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 556/07 - Wyrok NSA z 2008-01-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art.3 pkt 2 , art. 70 , art. 83 par.1
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia długu celnego oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Ke 304/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]., nr [...], w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego w części dotyczącej długu celnego i zastosowania stawki celnej, określenia kwoty długu celnego i zmiany elementów zgłoszenia celnego. W powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej sprostował z urzędu oczywiste omyłki pisarski decyzji; postanowieniem z dnia [...] omyłkę numeru identyfikacji podatkowej NIP, zaś postanowieniem z dnia [...] omyłkę uzasadnienia dotyczącą wskazania osoby zapoznanej z materiałami postępowania celnego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 28 sierpnia 2003r. M. R. zgłosił w Oddziale Celnym do procedury dopuszczenia do obrotu używany samochód ciężarowy MAN 26 402, rok produkcji 1995. Do zgłoszenia dołączono m.in. rachunek potwierdzający zakup samochodu, świadectwo przewozowe EUR-1 nr [...], DWC, oświadczenie o poniesionych kosztach transportu, dowód rejestracyjny i opinię techniczną samochodu. Zgłoszenie zostało przyjęte pod względem formalnym, zarejestrowane, zaś towar zgodnie ze zgłoszeniem, objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki celnej. W dniu 15 kwietnia 2005r. do Izby Celnej w Krakowie wpłynęło pismo [...] z dnia 11 kwietnia 2005r. z informacją władz niemieckich, iż użyta świadectwie przewozowym EUR-1 nr [...] pieczęć Urzędu Celnego w LÖBAU jest pieczęcią sfałszowaną, co uniemożliwia potwierdzenie pochodzenia samochodu ciężarowego MAN 26 402 zgodnie z ustaleniami Protokołu nr 4 Układu Europejskiego. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego zawiadomił stronę o toczącym się postępowaniu celnym oraz wszczął postępowanie w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem. Decyzją z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne M. R. z dnia 28 sierpnia 2003r. za nieprawidłowe w zakresie elementów kalkulacyjnych i określił prawidłową kwotę długu celnego oraz podatku VAT z tytułu importu towaru. Decyzja ta została uchylona na skutek odwołania M. R. decyzją Dyrektora Izby Celnej nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu wszczętym postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]., nr [...], organ ten w dniu [...]. wydał decyzję, w której uznał zgłoszenie celne z dnia 28 sierpnia 2003r. za nieprawidłowe w zakresie elementów kalkulacyjnych, tj. zastosowanej stawki celnej oraz zapisów w polach 36, 47 dokumentu JDA SAD oraz określił kwotę długu celnego w wysokości 19872,70 zł. Organ odwoławczy, rozpatrując ponowne odwołanie M. R., podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Podniósł, iż na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, a taka sytuacja ma miejsce w przypadku długu celnego M. R.. Dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, co następuje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, zaś kwota należności celnych przywozowych obliczana jest na podstawie tych elementów kalkulacyjnych, jakie są właściwe dla towaru w chwili powstania długu celnego. Zgodnie z art. 64 § 2a Kodeksu celnego złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Dane zawarte w zgłoszeniu celnym korzystają z domniemania prawdziwości aż do czasu ewentualnego obalenia tego domniemania. Stosownie do treści art. 83 § 2 Kodeksu celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. W przypadku zaś towarów importowanych z Niemiec, których pochodzenie importer udokumentował dowodem pochodzenia w postaci świadectwa przewozowego EUR-1 nr [...], możliwość weryfikacji takiego dowodu wynika z Protokołu nr 4 Układu Europejskiego (zał. do Dz.U. z 1997r. Nr 104 poz. 662 ze zm.). Zgodnie z art. 32 tego Protokołu dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu. Jeśli w wyniku weryfikacji organ celny uzna, iż zgłoszenie celne było nieprawidłowe, może wydać decyzję określającą prawidłową kwotę długu celnego. Podstawowym kryterium wyboru prawidłowej stawki celnej jest pochodzenie towaru, które według przepisów Kodeksu celnego można podzielić na dwie kategorie: preferencyjne oraz niepreferencyjne. Jeżeli dany podmiot zamierza skorzystać z preferencji celnych (zwolnień czy ulg) to na nim ciąży obowiązek przedstawienia dowodów na istnienie okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jak podkreślił organ odwoławczy, przywileje celne, jakimi są stawki celne obniżone mogą być udzielane tylko na warunkach określonych w przepisach prawa, a organ celny nie może odstępować od ich przestrzegania. Dla zastosowania obniżonych stawek celnych niezbędne jest łączne spełnienie warunków polegających po pierwsze na określeniu takich stawek w Taryfie celnej, po drugie na udokumentowaniu bezpośredniego przywozu towaru do Polski, po trzecie zaś na udokumentowaniu pochodzenia towaru zgodnie z wymogami Protokołu Nr 4. W świetle postanowień tego Protokołu świadectwo przewozowe EUR-1 jest wystawiane przez władze celne kraju eksportera na pisemny wniosek eksportera. W ocenie organu, importer chcący skorzystać w przywozie na polski obszar celny z preferencyjnego traktowania produktów, nie powinien być bezczynny w sprawie dotyczącej wystawienia świadectwa. W swoim interesie winien sprawdzić, czy eksporter posiada dokumenty wymagane dla wystawienia świadectwa. Stosowanie obniżonych stawek celnych dla towarów pochodzących ze Wspólnoty w oparciu o przedłożony dowód pochodzenia (w niniejszej sprawie świadectwo przewozowe EUR-1) podlega dochodzeniu weryfikacyjnemu, które wykonują władze celne kraju eksportu. Wyniki takiego dochodzenia są zaś wiążące dla polskich organów celnych. Przede wszystkim, nie mają one możliwości kwestionowania tych wyników z domaganiem się udowodnienia, iż weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z przepisami obowiązującymi w kraju eksportu. Na importerze korzystającym z obniżonych stawek celnych spoczywa zatem odpowiedzialność statusu pochodzenia produktu, na nim także spoczywa ryzyko związane z ewentualną weryfikacją negatywną. Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie z pisma władz niemieckich z dnia 11 kwietnia 2005r. wynika jednoznacznie, iż użyta świadectwie przewozowym EUR-1 nr [...] pieczęć Urzędu Celnego w LÖBAU jest pieczęcią sfałszowaną, oznacza to, iż towar objęty tym świadectwem nie jest wyrobem pierwotnego pochodzenia w świetle umowy pomiędzy Wspólnotą i Polską. Tym samym wskazane świadectwo nie może stanowić podstawy do zastosowania wynikającej z taryfy celnej oraz Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego obniżonej stawki celnej, w tym przypadku określonej przez zgłaszającego na 0%. Wobec powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, należało w niniejszej sprawie zastosować metody niepreferencyjne, określone w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. nr 130, poz. 851 ze zm.). W świetle przepisów tego rozporządzenia, dla zastosowania stawek celnych autonomicznych lub konwencyjnych, można nie żądać przedstawienia dokumentu potwierdzającego pochodzenie, gdy na towarach zamieszczono w sposób trwały oznaczenie kraju pochodzenia, a z innych przepisów nie wynika wymóg przedłożenia świadectwa pochodzenia. Ustalenie pochodzenia towaru na podstawie trwałego oznaczenia zamieszczonego na towarze nie daje natomiast podstaw do zastosowania obniżonej stawki celnej. Stosując zatem możliwość ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia na podstawie trwałego oznaczenia w oparciu o dane towaru oraz zasady stosowania stawek celnych Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 35%. Ponadto organ odwoławczy nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera bowiem wskazaną podstawę prawną (art. 83 § 1 Kodeksu celnego). Nie stwierdził także naruszenia art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż strona zapoznana została prawidłowo z materiałem dowodowym sprawy. Nieudostępnienie akt stronie postępowania organ odwoławczy uznał za naruszenie przepisów postępowania, które jednak nie mogło mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, gdyż od czasu zakończenia postępowania żadna ze stron postępowania nie wniosła nowych dokumentów. Przesunięcie zaś daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji spowodowane było dwukrotnym wnioskiem strony o przesunięcie daty wydania rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt ubiegania się o wydanie świadectwa przewozowego EUR-1. Naruszenie przez ten organ przepisu art. 140 Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy oraz nie wywołało dla strony szkodliwych skutków, albowiem organ odstąpił od naliczania odsetek, a tym samym przesunięcie daty wydania decyzji nie miało wpływu na wysokość zobowiązania.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze M. R. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej zarzucając, iż wydana została bez pełnej i prawidłowej podstawy prawnej, jak również z rażącym naruszeniem prawa materialnego i formalnego. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący podniósł po pierwsze, iż wbrew przepisowi art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa zaskarżona decyzja nie zawiera przepisów Kodeksu celnego, które stanowią podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 3 § 1 pkt 3-5 oraz pkt 8, art. 6 § 2, art. 13 § 5, art. 15 § 1, art. 21, art. 65 § 4 pkt 4, art. 69, art. 70 § 1 pkt 1 i 2, art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 84, art. 85 § 1, art. 223 § 1 oraz art. 232 § 1 tego Kodeksu. Ponadto skarżący podniósł naruszenie art. 15 i 214 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym oznaczeniu organu odwoławczego zawartym w pouczeniu decyzji organu celnego pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego błąd taki mógł skutkować uniemożliwieniem prawidłowego odwołania. W jego ocenie pouczenie winno być prawidłowe bez względu na to, czy zaszkodziło stronie, czy też nie. Ponadto skarżący nigdy nie otrzymał postanowienia o sprostowaniu błędu, potraktowanego przez organ pierwszej instancji jako oczywista omyłka. Kolejnym zarzutem skargi było naruszenie przepisów art. 70 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie wynikających z przepisów prawa czynności polegających na wnikliwej analizie zgłoszenia celnego, mających prowadzić do weryfikacji zgłoszenia celnego. Zdaniem skarżącego organy celne winny postępować zgodnie z przepisami prawa, niedopuszczalnym zaś jest oparcie ich rozstrzygnięcia na domniemaniu prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W konsekwencji skarżący zarzucił także naruszenie art. 120, 122, 180 § 1 i 181 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie wnioskowanych przez niego dowodów z zeznań funkcjonariuszy weryfikujących zgłoszenie celne. W kolejnym zarzucie skarżący podniósł naruszenie art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 165 § 1 i 2 oraz art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 32 pkt 6 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. Zdaniem skarżącego o toczącym się od września 2003r. postępowaniu weryfikacyjnym został on poinformowany dopiero 20 czerwca 2005r., co uniemożliwiło mu jakiekolwiek uczestnictwo w prowadzonych czynnościach organu celnego. Nie wszczęto także w sposób formalny postępowania. Ponadto, zgodnie z powołanym art. 32 Protokołu Nr 4, o ile w ciągu sześciu miesięcy brak jest odpowiedzi, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji, o ile nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności. Zdaniem skarżącego działanie organów, polegające na niezawiadomieniu go o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego, uniemożliwiło mu uzyskanie wymaganego świadectwa EUR-1. Postępowanie to wszczęto bowiem we wrześniu 2003r., zaś od dnia 1 maja 2004r., tj. od czasu wstąpienia Polski do Unii Europejskiej, uzyskanie takiego świadectwa (o co zresztą skarżący bezskutecznie zabiegał po oficjalnym wszczęciu postępowania w 2005r.) stało się niemożliwe, co wynika z Traktatu Akcesyjnego i Aneksu nr IV do tego Traktatu. Co więcej, od czasu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej pojazdy z państw Unii można sprowadzać bez żadnych ograniczeń i dodatkowych ceł. Naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej skarżący zarzucił także z powodu niedokonania właściwej analizy sprawy celem ustalenia źródła otrzymania rzekomo sfałszowanego dokumentu, jak też niewystąpienia do właściwych organów, w tym dochodzeniowo-śledczych, celem wyjaśnienia sprawy. Podniósł także fakt wskazania w treści decyzji niewłaściwej osoby jako osoby zaznajomionej z materiałem sprawy, zarzucając, iż w takiej sytuacji decyzja dotyczy zupełnie innej osoby.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ podniósł, iż powołane przez skarżącego przepisy mają zastosowanie do momentu zwolnienia towaru, zaś przedmiotowa decyzja wydana została już po zwolnieniu towaru i uwzględnia wszystkie podstawy prawne, jakie przewiduje Kodeks celny dla postępowania prowadzonego po zwolnieniu towaru. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 165 § 1 i 2 oraz art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie, o czym świadczy fakt zastosowania autonomicznej stawki celnej oraz nienaliczania odsetek. Organ uwzględniał wnioski strony o przesunięcie momentu zakończenia postępowania. Strona miała możliwość uczestniczenia w postępowaniu, na co wskazuje fakt zapoznania się jej ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz potwierdzenie odbioru postanowienia o wyznaczeniu terminu na zapoznanie się z aktami przed wydaniem decyzji. Ponadto w aktach sprawy znajdują się potwierdzenia odbioru przez stronę postanowień o wszczęciu postępowania z urzędu, co wyklucza zarzut naruszenia art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wskazanie zaś w pouczeniu decyzji organu pierwszej instancji organu pośredniczącego w przekazywaniu odwołania gwarantuje bez jakichkolwiek negatywnych skutków dla strony dostarczenie akt sprawy do organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
.Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej w rozpatrywanej sprawie decyzji prowadzi do wniosku, iż decyzja ta odpowiada prawu.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy zaznaczyć, ze organy celne rozstrzygając sprawę prawidłowo zastosowały przepisy ustawy Kodeks celny. Przepisy tej ustawy utraciły moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004 r. na podstawie art. 25 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), z tym, że art. 26 nakazuje stosowanie do spraw dotyczących długu celnego, przepisów dotychczasowych, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Pojęcie długu celnego wyjaśnia art. 3 pkt 2 ustawy Kodeks celny, zgodnie z którym długiem celnym jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie) odnoszące się do towarów. Zgodnie z przepisem art. 209 § 2 Kodeksu celnego, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. M. R. zgłosił w dniu 28 sierpnia 2003 r. do procedury dopuszczenia do obrotu celnego samochód ciężarowy MAN i zgłoszenie zostało przyjęte pod względem formalnym, zarejestrowane, zaś towar zgodnie ze zgłoszeniem objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki celnej. Zatem dług celny w rozumieniu art. 3 pkt. 2 ustawy Kodeks celny powstał przed uzyskaniem członkostwa w Unii i na podstawie powołanego art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r mają zastosowanie przepisy ustawy Kodeks celny.
Stan faktyczny nie jest między stronami sporny. Zgłoszenie do procedury dopuszczenia do obrotu używanego samochodu ciężarowego MAN 26402, dokonane w dniu 28 sierpnia 2003 r. przez M. R. zostało przyjęte, zaś towar zgodnie ze zgłoszeniem objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki celnej, o którą wnioskował skarżący na podstawie przedłożonego do zgłoszenia świadectwa przewozowego EUR-1 [...] Zgłoszenie celne jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu oraz autentyczności załączonych dokumentów.(art. 65 § 2 a Kodeksu celnego). Zgodnie z przepisem art. 70 Kodeksu organ celny po przyjęciu zgłoszenia może przystąpić do jego weryfikacji. Z treści przepisu wynika, że weryfikacja jest uprawnieniem organu, nie zaś jego obowiązkiem. W przypadku przyjęcia towaru bez weryfikacji zgłoszenia, organ może dokonać kontroli zgłoszenia po zwolnieniu towaru, stosownie do unormowania art. 83 Kodeksu Celnego, a odnośnie weryfikacji dowodu pochodzenia, na podstawie art. 32 Protokołu Nr 4 stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego.
Wobec powyższego, niezasadny jest zarzut skarżącego naruszenia art. 70 §1 i pkt. 1 i 2 Kodeksu celnego przez nieprawidłową weryfikację zgłoszenia celnego i nie zakwestionowanie przy przyjęciu zgłoszenia załączonego dokumentu EUR1, mimo rozbieżności pomiędzy miejscem zakupu samochodu t.j. Monachium a pieczęcią umieszczoną na świadectwie przewozowym EUR-1 - Urzędu Celnego w LÖBAU. Podnieść należy, że weryfikacja zgłoszenia przez przeprowadzenie rewizji celnej polegającej na ocenie wartości celnej towaru nie jest równoznaczna z wydaniem decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe i nie wyłącza możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru w trybie art. 83 § 1 Kodeksu celnego .
Weryfikacja świadectwa przewozowego EUR-1, załączonego do zgłoszenia przez skarżącego, dokonana przez władze celne kraju eksportu wykazała, że pieczęć Urzędu Celnego w LÖBAU jest pieczęcią sfałszowaną. Skarżący powyższych ustaleń, w tym ustalenia, że świadectwo przywozowe zostało opatrzone sfałszowaną pieczęcią Urzędu Celnego w LÖBAU, nie kwestionuje. Zastosowanie obniżonej stawki celnej może mieć miejsce przy spełnieniu przewidzianych prawem warunków określonych w art. 13 § 4 Kodeksu celnego, art. 16 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego oraz ust. 5 i 6 części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226 poz. 1885 ze zm.) Przeprowadzona przez niemieckie władze celne weryfikacja wykazała, że samochód objęty deklaracją nie jest "towarem pochodzącym" w rozumieniu art. 16 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. Brak świadectwa przewozowego EUR1, stanowi podstawę do uznania, że towar opisany w tym dokumencie nie jest wyrobem pierwotnego pochodzenia w sensie umowy między Wspólnotą i Polską. Istniały zatem podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i nie zastosowania obniżonej stawki celnej.
Niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art.165 § 1 i 2 oraz art. 139 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 32 pkt. 6 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego, przez nie powiadomienie skarżącego o toczącym się postępowaniu weryfikacyjnym a w konsekwencji pozbawienie go uczestnictwa w prowadzonych czynnościach organu celnego. Przepis art. 83 Kodeksu celnego upoważnia organy celne do kontroli zgłoszenia po zwolnieniu towaru. Możliwość dodatkowej weryfikacji dowodów pochodzenia przewiduje przepis art. 32 ust 1 Protokołu Nr 4. Zgodnie z tym przepisem weryfikacja jest przeprowadzana wyrywkowo lub w przypadku gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu i dokonywana jest przez władze celne kraju eksportu. (art. 32 ust 3 Protokołu). Jest to wewnętrzna kontrola zgłoszenia po zwolnieniu towaru przeprowadzana w ramach współpracy organów celnych. Zarówno przepis art. 83 Kodeksu celnego jak i przepisy Protokołu Nr 4 nie przewidują obowiązku informowania strony o zamiarze jej przeprowadzenia. Dopiero negatywny wynik kontroli uzasadnia podjęcie działań niezbędnych do właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, wszczęcie postępowania i obowiązek zapewnienia możliwości udziału strony w postępowaniu. W przypadku gdy nie zostanie obalone domniemanie prawdziwości kontrolowanych dokumentów postępowanie nie jest wszczynane. Brak było zatem podstaw do wszczęcia postępowania celnego z chwilą wystąpienia o weryfikację świadectwa. Z powyższych względów zarzut naruszenia przepisów postępowania, przez pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu weryfikacyjnym jak również naruszenia zasad określonych w art. 121 § 1 i 2, art. 122, i art. 125 § 1 jest w ocenie sądu nieuzasadniony. Skarżący zarzuty te w zasadzie odnosi nie do postępowania celnego, które zostało wszczęte po uzyskaniu przez organ celny informacji o sfałszowaniu pieczęci na dokumencie EUR-1. postanowieniem z dnia 18 stycznia 2006 r, doręczonym skarżącemu, lecz do wewnętrznej kontroli zgłoszenia celnego prowadzonej na podstawie art. 32 Protokołu. Podnieść należy, że brak postanowienia o wszczęciu postępowania był przyczyną uchylenia poprzedniej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego przez organ drugo-instancyjny.
Z powyższych względów nie można postawić organom zarzutu, iż nie powiadomienie o wystąpieniu o weryfikację świadectwa uniemożliwiło skarżącemu podjęcie działań w celu uzyskania świadectwa retrospektywnego. Organy jak wskazano wyżej nie miały takiego obowiązku, ponadto należy podnieść, że stosownie do treści art. 65 § 5 Kodeksu celnego, weryfikacji zgłoszenia celnego organ może dokonać w ciągu trzech lat od przyjęcia zgłoszenia. Po upływie trzech lat nie jest możliwe wydanie decyzji o której mowa w art. 65 § 4 powołanej ustawy. Wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki celnej z uwagi na przedłożenie świadectwa przewozowego EUR-1, skarżący w sposób domniemany składa oświadczenie o prawdziwości złożonych dokumentów, jednocześnie przyjmując ryzyko dokonania przez organy weryfikacji zgłoszenia w tym terminie. Na marginesie należy wskazać, że przepis art. 18 Protokołu Nr 4 możliwość wystawienia świadectwa retrospektywnego ograniczał do ściśle określonych przypadków.
Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 32 ust. 6 Protokołu Nr 4 przez nie wydanie decyzji odmawiającej preferencji, mimo upływu 10 miesięcznego terminu określonego w tym przepisie. Przewidziana w art. 32 ust 6 możliwość odmowy preferencji, przy braku odpowiedzi władz celnych eksportera, nie daje podstaw organom celnym pozbawienia importera preferencji w każdym przypadku. Wymaga spełnienia przesłanek t.j. braku odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy, istnienia uzasadnionych wątpliwości co do autentyczności dokumentu statusu pochodzenia towarów oraz nie zaistnienia wyjątkowych okoliczności. Podkreślić należy, że przepis art. 32 ust 1 Protokołu określa przesłanki dopuszczalności weryfikacji dokumentów bardzo szeroko, przewidując także ich wyrywkową kontrolę. Przy takim unormowaniu każdy dokument może podlegać weryfikacji, natomiast uprawnienie organu przewidziane w art. 32 ust 6 Protokołu do pozbawienia preferencji może nastąpić wyłącznie po spełnieniu ściśle określonych przesłanek. Przepis ten nie nakłada na organy celne obowiązku pozbawienia preferencji, lecz ma umożliwić organom przeprowadzenie postępowania celem prawidłowego zastosowania przepisów prawa celnego przed upływem terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego..
Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia zasad określonych art. 120, art. 122, oraz przepisów art. 180 § 1 i art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa przez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania funkcjonariuszy celnych na okoliczność weryfikacji dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego oraz nie dokonanie przez organy analizy sprawy celem ustalenia źródła pochodzenia dokumentu EUR 1. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej organy celne mają obowiązek dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W szczególności powinny przeprowadzić dowody zgłoszone przez stronę, o ile dotyczą okoliczności mających znaczenie dla sprawy, chyba że dowód ma dotyczyć okoliczności stwierdzonych wystarczająco innymi dowodami. (art. 188 Ordynacji podatkowej). Dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie miały wyniki sprawdzenia świadectwa pochodzenia, dokonywane stosownie do unormowania art. 32 Protokołu przez władze celne kraju eksportu. Zasadnie organ podniósł, że w świetle tego przepisu wyniki weryfikacji nie mogą być przedmiotem dodatkowej oceny przez organy celne państwa importera, że mają dla tych organów charakter wiążący. Natomiast podana przez skarżącego jako teza dowodowa okoliczność, niezakwestionowania przez organy celne w momencie zgłoszenia, załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, nie jest sporna. Ponadto, jak wskazano wyżej, dokonanie weryfikacji zgłoszenia jest uprawnieniem organu i zwolnienie towaru bez weryfikacji nie pozbawia prawa dokonania kontroli zgłoszenia. Zatem, skoro okoliczności jakie miały być przedmiotem dowodu nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zarzut naruszenia wskazanych przepisów postępowania należało uznać za nieuzasadniony. Organy nie mają tez obowiązku ustalać źródła pochodzenia przedłożonego dokumentu EUR-1 i okoliczności związanych z jego sfałszowaniem a zatem nie przeprowadzenie dowodu z zeznań funkcjonariuszy celnych na tę okoliczność nie stanowi naruszenia art.. 121, art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej. Podnieść należy, że skarżący przesłuchany w charakterze strony nie umiał podać żadnych okoliczności związanych z otrzymaniem dokumentu EUR-1.
Dla rozstrzygnięcia nie mogą mieć znaczenia eksponowane przez skarżącego zmiany dotyczące warunków obrotu towarami, wynikające z przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Jest to zmiana wynikająca ze zmiany systemu prawnego z tym, że do wszystkich przypadków powstania długu celnego przed przystąpieniem do Unii będą miały zastosowanie przepisy dotychczasowe na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne. Została zatem zachowana zasada równości, przez zastosowanie identycznej normy dla kategorii podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wymienionych przepisów ustawy Kodeks celny, narusza art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w stopniu skutkującym uchyleniem decyzji. Przepisy art. 3 § 1 pkt 3, pkt.4, pkt 5 i pkt.8 ustawy Kodeks celny zawierają objaśnienie pojęć ustawowych, przepisy art. 70 § pkt 1 i pkt 2, art. 73 § 1,art. 75 dotyczą postępowania przed zwolnieniem towaru. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte po zwolnieniu towaru, zaś powołane jako podstawa prawna decyzji przepisy dawały podstawę do rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że uzasadnienie prawne organu drugiej instancji zawiera szczegółowe wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Omyłka w uzasadnieniu decyzji co do osoby, która została zaznajomiona z materiałami sprawy, została sprostowana przez organ postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r., które zostało skarżącemu doręczone.
Również błędne wskazanie przez organ pierwszej instancji organu odwoławczego, jest uchybieniem, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż decyzja organu pierwszej instancji zawierała wskazanie organu pośredniczącego w przekazaniu odwołania co spowodowało, że na skutek złożenia odwołania do tego organu, przekazano ją do właściwego organu odwoławczego, bez jakichkolwiek negatywnych skutków dla skarżącego. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 214 ustawy Ordynacja podatkowa, błędne pouczenie co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie. Oznacza to, że wniesiony zgodnie z pouczeniem środek jest skuteczny, tak jak gdyby został wniesiony zgodnie prawem.
Postępowanie celne nie zostało zakończone w terminie określonym w art. 139 ustawy Ordynacja podatkowa, organ nie powiadomił strony o przyczynie niezachowania terminu, mimo obowiązku wynikającego z art. 140 powołanej ustawy. Informowanie strony o przyczynie nie załatwienia sprawy w terminie ma znaczenie dla realizacji zasady pogłębiania zaufania do organów. Zasada ta nie została naruszona w stopniu który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, skoro przyczyną niezachowania terminu był wniosek skarżącego o przesunięcie terminu do załatwienia sprawy.
Wobec faktu, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a Sąd nie stwierdził ponadto innego naruszenia prawa mogącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.