I SA/Ke 296/25

I SA/Ke 296/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /sprawozdawca/
Andrzej Mącznik
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 par 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 122, art. 187 par 1 i art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 162
art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1993
art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 34 ust. 3
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej za 2023 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach (dalej "Dyrektor"), po rozpoznaniu odwołania M. M. (dalej "podatnik" lub "skarżący"), zaskarżoną decyzją z 9 maja 2025 r. nr 2601-IOD.4101.2.2024, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ostrowcu Świętokrzyskim (dalej "Naczelnik") z 22 listopada 2023 r. nr 2608-SPV.622.10.2023 stwierdzającą utratę przez podatnika prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., czego skutkiem jest obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji ustalającej nr [...] z 30 stycznia 2023 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że podatnik w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług taksówkowych, opodatkowaną w formie karty podatkowej. Wskazaną powyżej decyzją z 30 stycznia 2023 r. Naczelnik ustalił podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r. opłacanego w formie karty podatkowej dla prowadzącego działalność w zakresie usług transportowych - usług taksówkowych w zakresie przewozu osób, bazową stawkę miesięczną na kwotę [...]zł. Po uwzględnieniu obniżki w kwocie [...]zł z tytułu posiadanego przez podatnika orzeczenia o niepełnosprawności stawka karty podatkowej została ustalona na kwotę [...]zł. Następnie ustalono, że strona złożyła wniosek do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej o zawieszenie działalności gospodarczej od 12 marca 2022r. Z tego tytułu podatnik skorzystał z przysługującego mu prawa do nienaliczania stawek karty podatkowej w związku z zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej. Następnie organ podatkowy podał, że strona 30 października 2023 r. złożyła wniosek do CEIDG o wykreślenie z rejestru informując, że ostatnim dniem prowadzenia przez nią działalności gospodarczej jest 30 października 2023 r.
Organ wyjaśnił, że 22 czerwca 2023 r. pracownicy Referatu Kontroli Podatkowej Urzędu Skarbowego w O. Ś. przeprowadzili nabycie sprawdzające w działalności podatnika polegające na nabyciu od niego usługi transportu taksówką. Podatnik nie zaewidencjonował tej sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej i nie wydał paragonu fiskalnego. W związku z powyższym otrzymał mandat karny w wysokości [...] zł, który przyjął. Następnie Naczelnik postanowieniem z 19 października 2023 r. wszczął postępowanie w sprawie utraty przez podatnika prawa do nienaliczania podatku dochodowego z tytułu karty podatkowej. Decyzją z 22 listopada 2023 r. Naczelnik stwierdził, że podatnik utracił prawo do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., czego skutkiem jest obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji ustalającej z 30 stycznia 2023 r. w kwocie [...]zł z odsetkami. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że podatnik prowadził działalność gospodarczą podczas zadeklarowanego okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Od wskazanej decyzji strona wniosła odwołanie.
Rozpoznając odwołanie, Dyrektor przytoczył treść przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), dalej "ustawa". Wyjaśnił, że osoba, która nie zlikwidowała działalności gospodarczej, a jedynie ją zawiesiła lub zgłosiła przerwę w jej prowadzeniu, uznawana jest przez przepisy tej ustawy za osobę prowadzącą taką działalność, do której mają zastosowanie przepisy tej ustawy. Zawieszenie działalności gospodarczej lub zgłoszenie przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza stan czasowego zaprzestania jej wykonywania, bez konieczności jej likwidacji. Określenia "zawiesić" lub "zgłosić przerwę", użyte w odniesieniu do prowadzenia działalności gospodarczej, oznaczają czasowe zaprzestanie wykonywania działalności. Organ odwoławczy podkreślił, że działalność ta jest w istocie prowadzona, jednakże nie jest ona tymczasowo wykonywana. Przez cały okres przerwy obowiązuje decyzja ustalająca wymiar podatku za dany rok podatkowy, jednak nie jest wykonywana, albowiem art. 34 ustawy wyklucza możliwość poboru podatku za ten okres.
Następnie organ odwoławczy wskazał na treść art. 30 ust. 1 i art. 34 ust 3 ustawy. Wywiódł, że Naczelnik zasadnie ustalił podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r. opłacanego w formie karty podatkowej dla prowadzącego działalność w zakresie usług transportowych - usług taksówkowych. Nadto wskazał na przepis art. 23 ust. 1 i 25 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 162 ze zm.). Podkreślił, że w przypadku zawieszenia działalności gospodarczej warunkiem skorzystania z niepobierania zryczałtowanego podatku dochodowego jest zgłoszenie do właściwego organu faktu zawieszenia działalności gospodarczej oraz nieprowadzenie działalności gospodarczej w okresie zawieszenia. Niepowiadomienie właściwego organu o zawieszeniu działalności lub podjęcie działalności w okresie zadeklarowanego zawieszenia powoduje odmowę uznania przez organ podatkowy zawieszenia działalności gospodarczej.
Dyrektor ponownie wskazał, że pracownicy organu pierwszej instancji 22 czerwca 2023 r., w trakcie zgłoszonego przez podatnika zawieszenia działalności gospodarczej, nabyli od niego usługę transportu taksówką. Z tego powodu Naczelnik uznał, że podatnik naruszył zasady zawieszenia działalności gospodarczej i w związku z tym utracił prawo do niepobierania zryczałtowanego podatku dochodowego za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. Argument podatnika, że sytuacja z 22 czerwca 2023 r. była jednorazowa oraz, że ani wcześniej ani później nie miała miejsca nie mogła mieć wpływu na zmianę stanowiska organów podatkowych. Przepis art. 34 ust. 3 ustawy nie uzależnia, zdaniem Dyrektora, utraty prawa do niepobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od skali prowadzonej działalności gospodarczej w okresie zgłoszonego zawieszenia. Istotne jest, że taka sytuacja w ogóle zaistniała. W ocenie Dyrektora organy podatkowe nie mają obowiązku udowadniać, że w okresie zawieszenia podatnik prowadził działalność gospodarczą poza dniem 22 czerwca 2023 r. Znaczenie ma fakt, że doszło do stwierdzenia prowadzenia działalności gospodarczej w okresie jej oficjalnego zawieszenia. Wobec faktu zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od 12 marca 2022 r. do 31 października 2023 r. stwierdzony w tym okresie przypadek złamania zasady zawieszenia działalności gospodarczej skutkuje utratą prawa do nienaliczania zryczałtowanego podatku dochodowego za cały ten okres. W konsekwencji Dyrektor za bezzasadny uznał zarzut naruszenia w art. 29 ust. 1, art. 30 i art. 34 ust. 3 ustawy.
Odnośnie zarzutu dotyczącego przyjęcia 22 czerwca 2023 r. mandatu i w konsekwencji dwukrotnego ukarania za jedno zdarzenie, Dyrektor uznał go za bezpodstawny. Ze sporządzonego 22 czerwca 2023 r. protokołu z nabycia sprawdzającego wynika bowiem, że podatnik otrzymał mandat za niezaewidencjonowanie sprzedaży usługi przewozu pasażerów przy zastosowaniu kasy fiskalnej. Ustalono, że w momencie próby wydrukowania paragonu fiskalnego według oświadczenia podatnika kasa fiskalna zablokowała się. Dyrektor podał, że podstawę wymierzenia mandatu stanowiły przepisy art. 62 § 5 w związku z § 4 ustawy z 10 września 1999 r., Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 654). Z powyższego wynika, że podatnik otrzymał mandat za brak zaewidencjonowania sprzedaży usługi w kasie fiskalnej, a nie z powodu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie jej zawieszenia.
Zdaniem Dyrektora, Naczelnik wydając zaskarżoną decyzję, uwzględnił cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując jego oceny zgodnie z normami prawa procesowego Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wskazał dowody, które wziął pod uwagę, wydając decyzję oraz poddał je ocenie, prawidłowo podał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Natomiast argumenty podatnika o jego trudnej sytuacji finansowej nie mają wpływu na wymiar podatku. Mogą jednak stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o zastosowanie ulgi w zapłacie podatku.
W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie:
- art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego.
- art. 121 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób ogólnikowy, nie zawierający prawnych i faktycznych podstaw rozstrzygnięcia,
- art. 29 ust. 1, art. 30, at. 34 ust. 3 ustawy poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że sam fakt, iż podatnik nie zgłosił pisemnie Naczelnikowi rezygnacji z karty podatkowej implikuje to, iż w tym czasie prowadził on działalność gospodarczą.
2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności, iż skarżący w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. prowadził działalność gospodarczą, co jest sprzeczne z dotychczasowymi ustaleniami w sprawie, a ewentualne wykonywanie działalności gospodarczej w wymiarze jednego dnia roboczego miało miejsce w 2023 r.
W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów, w oparciu o które wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji.
Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie dążył do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności nie poczynił ustaleń, czy w sposób faktyczny aktywnie prowadził działalność gospodarczą. Faktem bezspornym dla strony jest, że dnia 12 marca 2022 r. zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą. Nie jest zrozumiałe, dlaczego organ ustalił, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., kiedy to zawiadomił o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej.
Autor skargi zarzucił, że w toku prowadzonego postępowania przedstawił szereg dowodów na to, że w rzeczywistości prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w czasie zawieszenia nie było możliwe, albowiem uczęszczał na rehabilitację, a jego stan zdrowia nie pozwalał na prowadzenie samochodu.
Podatnik zarzucił nadto, że organ dokonał dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego ustalając, że nieistotna dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest przedłożona dokumentacja medyczna. Jednocześnie za podstawę ustalenia, że w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. wykonywał działalność gospodarczą, przyjęto jednorazową próbę wykonywania działalności gospodarczej, która miała miejsce 22 czerwca 2023 r.
W ocenie podatnika organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 6 Ordynacji podatkowej poprzez niepodanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw prawnych i faktycznych decyzji. Zarzucił, że Dyrektor nie wskazał, które dowody uznał za podstawę dla wydania rozstrzygnięcia, którym zaś nie dał wiary. Nie wyjaśnił, z jakich przyczyn stwierdzono utratę prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., podczas gdy w toku kontroli udowodniony został tylko jeden przypadek naruszenia zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej.
Literalne brzmienie przepisu art. 29 ust. 1 ustawy, zdaniem strony, nie wyszczególnia sytuacji, z którą mamy do czynienia w zaistniałym stanie faktycznym, a to przypadku, kiedy podatnik nie zgłaszając zawieszenia działalności gospodarczej podjął ją w wymiarze jednego dnia roboczego. Nie sposób uznać, że ww. przepis daje ustawodawcy uprawnienie do stosowania wykładni rozszerzającej i pozbawienie go prawa do korzystania z rozliczenia w formie karty podatkowej za cały okres zawieszenia działalności gospodarczej. Natomiast analiza przepisu art. 30 ust. 3 ustawy prowadzi do wniosku, że powinien utracić zwolnienie za 1/30 należności podatkowej w okresie zawieszenia, albowiem jego aktywność zawodowa trwała jeden dzień. Dla poparcia przedstawionych zarzutów oraz zajętego stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo.
Końcowo podniósł, że decyzję wydano opierając się na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych polegających na stwierdzeniu, że w całym okresie zawieszenia skarżący prowadził działalność gospodarczą, podczas gdy jedynie jednorazowo podjął próbę powrotu i sprawdzenia, czy przy obecnym stanie zdrowia będzie w stanie powrócić do działalności gospodarczej, co zresztą okazało się niemożliwe. Z przedłożonej dokumentacji medycznej jednoznacznie wynika, że w okresie, co do którego organ przyjął, że prowadził działalność gospodarczą w trakcie zawieszenia, uczęszczał na rehabilitację, a jego stan zdrowia nie pozwalał na prowadzenie auta. To, że jednorazowo podjął próbę wznowienia działalności nie implikuje, że robił to w sposób stały, zarówno przed i po przeprowadzonej kontroli skarbowej. Powyższy błąd - zdaniem skarżącego - legł u podstaw wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia prawa do zwolnienia z opodatkowania związanego z kartą podatkową.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2022 poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2023 poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w zakresie dotyczącym stwierdzenia utraty przez podatnika prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., czego skutkiem jest obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji ustalającej z 30 stycznia 2023 r. wraz z należnymi odsetkami. Organy podatkowe uznały bowiem, że skoro podatnik podjął się prowadzenia działalności gospodarczej podczas - zadeklarowanego i zgłoszonego do właściwego rejestru - okresu zawieszenia jej wykonywania, należało orzec o pozbawieniu podatnika za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. uprawnienia do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej. Podatnik wyjaśnił, że wykonywał działalność gospodarczą, ale tylko dnia 22 czerwca 2023 r. Stan zdrowia uniemożliwiał mu prowadzenie działalności gospodarczej.
Kontrolując postępowanie organów, w szczególności w kontekście zarzutów co do nieprawidłowej oceny materiału dowodowego (choć strona błędnie zarzuca naruszenie przepisów k.p.a., których w sprawie organ nie stosował), należy zauważyć, że naczelną zasadą postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187
§ 1 tej ustawy. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności, organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności oraz jest ona dokonywana wyłącznie z punktu widzenia znaczenia dowodów i ich wartości dla konkretnej sprawy.
Dokonując oceny legalności decyzji i podanych w niej motywów, stwierdzić należy, że organy podatkowe wypełniły obowiązki wynikające z tych przepisów, a ocena dowodów, jakiej dokonały w sprawie, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej.
Z materiału dowodowego w sprawie wynika bezspornie, że podatnik w okresie zgłoszonego do właściwego rejestru zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej prowadził tę działalność, o czym świadczy możliwość nabycia usługi przewozu taksówką przez pracowników organu.
Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy, jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej, nie złożył oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo oświadczenia o wyborze opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach w art. 30c ustawy o podatku dochodowym albo nie zawiadomił na piśmie właściwego naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji z tej formy opodatkowania, uważa się, że prowadzi nadal działalność opodatkowaną w tej formie; zawiadomienie to podatnik może złożyć na podstawie przepisów ustawy o CEIDG. Zatem w zgodzie z powołanym przepisem osoba, która nie zlikwidowała działalności gospodarczej, a jedynie ją zawiesiła lub zgłosiła przerwę w jej prowadzeniu, uznawana jest przez przepisy tej ustawy za osobę prowadzącą taką działalność, wobec czego mają w jej przypadku zastosowanie przepisy tej ustawy. Oznacza to, że pomimo formalnego zawieszenia działalności gospodarczej, jest ona w istocie prowadzona, jednakże nie jest tymczasowo wykonywana.
Skarżący pomija okoliczność, że w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej obowiązywała go decyzja ustalająca wymiar podatku za dany rok podatkowy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy, naczelnik urzędu skarbowego, uwzględniając wniosek o zastosowanie karty podatkowej, wydaje decyzję ustalającą wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, odrębnie na każdy rok podatkowy. Jeżeli działalność jest prowadzona w formie spółki, w decyzji tej wymienia się wszystkich jej wspólników. Naczelnik taką decyzję wydał wobec skarżącego i ustalił mu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r. opłacanego w formie karty podatkowej. Skarżący nie uiszczał tego podatku z uwagi na treść art. 34 ust. 3 ustawy. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy w przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres zawieszenia w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień zawieszenia. Zgodnie zaś z przepisem art. 23 ust. 1 Prawa przedsiębiorców przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni. Z kolei w myśl art. 25 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Uwzględniając powyższe, skoro jak w niniejszej sprawie podatnik w okresie deklarowanego stanu zawieszenia prowadzonej działalności świadczył usługę transportu taksówką, to naruszył on zasady zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Prawidłowo organy podatkowe uznały, że utracił tym samym prawo do niepobierania zryczałtowanego podatku dochodowego za cały okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., czyli za okres, co do którego decyzją Naczelnika z 30 stycznia 2023 r. ustalono podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej. Decyzja ustalająca ten podatek dotyczyła 2023 roku.
Argumentacja podatnika, że sytuacja z 22 czerwca 2023 r. była jednorazowa, nie mogła zostać uwzględnione. Istotne w sprawie jest bowiem to, że wykazano (poprzez niezapowiedziane nabycie usługi), że skarżący wykonuje działalność gospodarczą w okresie, w którym miał tej działalności nie wykonywać. Nie jest konieczne, by każdego dnia w okresie zgłoszonego do rejestru zawieszenia wykonywania tej działalności pracownicy organu sprawdzali, czy podatnik świadczy usługi taksówkowe. Do takich oczekiwań podatnika w istocie sprowadza się zarzut strony, zgodnie z którym organy nie wykazały, że w całym spornym okresie skarżący wykonywał działalność gospodarczą. Takie wymagania podatnika są jednak z oczywistych względów nieuzasadnione. Istotą kontroli, sprawdzenia przestrzegania prawa jest jej wyrywkowy, niezapowiedziany charakter.
Skarżący wyraźnie nie dostrzega, że wyłącznie z uwagi na zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej korzystał z przewidzianego ustawą uprawnienia do "niepłacenia" podatku. Warunkiem korzystania z takiego uprawnienia było niewykonywanie działalności gospodarczej, którego to warunku skarżący nie spełnił. Stan zdrowia strony w spornym okresie nie miał znaczenia dla wyniku sprawy.
Skutkiem stwierdzonego naruszenia jest obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej z 30 stycznia 2023 r. w kwocie [...]zł z odsetkami.
W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty należało uznać za chybione. Strona nie przedstawiła istotnych argumentów mogących prowadzić do konstatacji, że przeprowadzona przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego jest wadliwa, zaś zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego błędne. Nadto wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Końcowo Sąd zauważa, że w demokratycznym państwie prawa, jakim z mocy art. 2 Konstytucji jest Rzeczypospolita Polska, nie istnieje kategoria "swobodnego uznania" administracji. Każde rozstrzygnięcie organów administracji publicznej powinno być oparte na konkretnej podstawie prawnej oraz zostać wydane po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności w danej sprawie. Zatem również wydanie aktu władczego pozbawiającego stronę uprawnienia (tu: do niepobierania podatku), względnie przyznającego stosowne uprawnienie lub nakładającego obowiązek powinno być poprzedzone analizą tak stanu faktycznego jak i prawnego i znaleźć efekt w uzasadnieniu aktu, a następnie może zostać poddane kontroli sądowej. Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć. Taki obowiązek jest także elementem zasady jawności działania władzy publicznej. Opisane wyżej kryteria zaskarżona do Sądu decyzja Dyrektora spełnia, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.