I SA/Ke 295/25

I SA/Ke 295/25 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Agnieszka Banach /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak
Magdalena Stępniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatki inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1993
art. 30 ust. 1,
Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 106 par. 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z 4 grudnia 2023 r.
nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie 31 października 2023 r. decyzji ustalającej M. M. wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2023 ustalonego decyzją z 30 stycznia 2023 r.
nr [...] wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś.; wysokość zobowiązania z tytułu karty podatkowej za październik do dnia wygaśnięcia decyzji wynosi [...] zł.
Organ ustalił, że w 2023 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą
w zakresie usług taksówkowych, opodatkowaną w formie karty podatkowej. Miesięczna kwota podatku w wys. [...] zł została ustalona w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z 30 stycznia 2023 r.
znak: [...] W dniu 30 października 2023 r. podatnik złożył do CEIDG wniosek o wykreślenie go z CEIDG. Z przedmiotowego wniosku wynika, że 30 października 2023 r. jest ostatnim dniem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.
Stosownie do przepisu art. 258 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa.
Mając na uwadze powyższe, w związku z zakończeniem 30 października
2023 r. prowadzenia przez M. M. działalności gospodarczej organ był zobowiązany do stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 31 października 2023 r. decyzji znak: [...] [...] z 30 stycznia 2023 r. [...] ustalającej podatnikowi miesięczną kwotę zryczałtowanego podatku dochodowego za 2023 r.
W związku z treścią art. 33 ust. 3 ustawy z 20 listopada 1998 r.
o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) dalej "ustawa" organ ponadto stwierdził, że za 30 dni października 2023 r. zryczałtowany podatek dochodowy wynosi 221 zł, tj. w kwocie miesięcznej stawki wynikającej z tej decyzji. Organ jednocześnie wyjaśnił, że kwota podatku za październik 2023 r. została podana tylko informacyjnie. Obowiązek zapłaty tej daniny wynika z decyzji naczelnika z 24 listopada 2023 r. stwierdzającej utratę przez podatnika prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r.
Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie:
- art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu
i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nierozważenie całości materiału dowodowego;
- art. 121 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób ogólnikowy, nie zawierający prawnych
i faktycznych podstaw rozstrzygnięcia;
- art. 33 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt. 2 ustawy poprzez błędną jego wykładnię
i wydanie decyzji o wygaśnięciu zwolnienia podatkowego podczas gdy podatnik nie naruszył zasad uprawniających do korzystania ze zwolnienia podatkowego,
a ustalenie zobowiązania podatkowego za okres od 1 stycznia 2023 r. do
30 października 2023r. było już przedmiotem orzekania organu;
- art. 122, 187 w zw. z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolną a nie swobodną ocenę, niewyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy, nieuwzględnieniu interesu strony;
- błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności, że skarżący w okresie zawieszenia działalności prowadził działalność gospodarczą co jest sprzeczne z dotychczasowymi ustaleniami w sprawie,
a w konsekwencji ustalenie, że podatnik jest obowiązany uiścić kwotę 221 zł tytułem zobowiązania podatkowego za październik 2023 r.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 12 marca 2022 r. zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą. Niezrozumiałe jest zatem dla skarżącego dlaczego organ ustalił, że prowadził działalność gospodarczą w październiku 2023 r. podczas gdy
w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest przestanek dla takiego stwierdzenia. Kontrola działalności gospodarczej miała miejsce w czerwcu 2023 r. a podjęcie przez skarżącego próby powrotu do aktywności zawodowej miało charakter jednorazowy. Nadto fakt przeprowadzenia kontroli potwierdza co najwyżej prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej przez jeden dzień
w 2023 r. W ocenie podatnika niezasadnym jest zatem ustalenie obowiązku zapłaty zobowiązania podatkowego za październik 2023 r., szczególnie w sytuacji w której wydana została decyzja dot. wygaśnięcia ulgi wynikającej z korzystania z karty podatkowej i ustalenia zobowiązania podatkowego za cały 2023 r.
W toku postępowania podatnik przedstawił szereg dowodów, że prowadzenie przez niego działalności w trakcie zawieszenia nie było możliwe, ponieważ uczęszczał na rehabilitację, a jego stan zdrowia nie pozwalał na prowadzenie samochodu. Organ przedmiotowe dowody uznał jednak za nieprzydatne do wydania rozstrzygnięcia.
Skarżący był przekonany, że decyzja w przedmiocie ulgi związanej
z opodatkowaniem kartą podatkową za rok podatkowy 2023 została już wydana i nie zostanie od dwukrotnie ukarany za naruszenie zasad korzystania ze zwolnienia podatkowego w formie karty podatkowej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenia skargi.
W piśmie procesowym z 2 września 2025 r. skarżący wniósł
o przeprowadzenie dowodu z dokumentów oświadczenia J. D.
i oświadczenia W. S.. Osoby te mają bowiem wiedzę co do przebiegu jego działalności gospodarczej, w szczególności co do tego, że e okresie od 12 marca 2022 r. do 30 października 2023 r. z powodu stanu zdrowia nie prowadził już działalności gospodarczej.
Na rozprawie 15 października 2025 r. przed tutejszym sądem, sąd postanowił odmówić przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w piśmie procesowym z 2 września 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak
i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem sprawy jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego
w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne naczelnik urzędu skarbowego, uwzględniając wniosek o zastosowanie karty podatkowej, wydaje decyzję ustalającą wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, odrębnie na każdy rok podatkowy.
Stosownie zaś do art. 258 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się bezprzedmiotowa.
Bezprzedmiotowość decyzji zachodzi wówczas, gdy przestał istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem tej decyzji, a zatem podmiot lub przedmiot tego stosunku albo, gdy nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji..., str. 51-55). Sytuacja taka ma miejsce w przypadku zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym ze skutkiem wstecznym (A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., str. 750-751 w S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Lexis Nexis, Wyd. 5, str. 877).
W świetle powyższych stwierdzeń, należało zgodzić się z organem, że decyzja
z 30 stycznia 2023 r. ustalająca podatnikowi miesięczna kwotę zryczałtowanego podatku dochodowego za 2023 r. stała się bezprzedmiotowa. W dniu
31 października 2023 r. wpłynęło bowiem do organu zawiadomienie z CEDIG
o likwidacji przez skarżącego działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej z dniem 31 października 2023 r., czego skarżący nie kwestionuje.
Podatnik kwestionuje natomiast wskazanie przez organ w sentencji zaskarżonej decyzji, że wysokość zobowiązania z tytułu karty podatkowej za październik do dnia wygaśnięcia decyzji wynosi 221 zł, podczas gdy ten podatek został już mu określony w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ostrowcu
Św. z 22 listopada 2023 r. stwierdzającej utratę przez podatnika prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. Skarżący nie rozumie dlaczego miałby dwukrotnie uiszczać należność podatkową za październik 2023 r., podczas gdy było to przedmiotem innej decyzji.
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podał tę kwotę jedynie informacyjnie. Zaskarżona decyzja nie ma bowiem charakteru wymiarowego, lecz jedynie formalny. Świadczy o tym brak użycia przez organ sformułowania: "ustala" czy "określa". Faktycznie natomiast obowiązek zapłaty tej kwoty m.in. za październik wynika z decyzji naczelnika
z 22 listopada 2023 r. stwierdzającej utratę przez skarżącego prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej
w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r., a wysokość stawki została określona w decyzji z 30 stycznia 2023 r. ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej.
Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają zarzuty dotyczące ustaleń organu
w zakresie prowadzenia działalności przez skarżącego w okresie zgłoszonego zawieszenia prowadzenia tej działalności oraz stanu zdrowia skarżącego uniemożliwiającego mu prowadzenie tej działalności. Zarzuty te dotyczą bowiem decyzji wymiarowej, którą w tym przypadku jest ww. decyzja naczelnika
z 22 listopada 2023r. stwierdzająca utratę przez skarżącego prawa do niepobierania podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w okresie od 1.01.2023r. do 30.10.2023.(...).
Z tych samych względów sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego, ponieważ przedmiotem niniejszego postępowania nie jest kwestia naruszenia przez skarżącego warunków zwolnienia podatkowego. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgłoszone przez skarżącego dowody nie miały takiego charakteru.
Mając na uwadze powyższe sąd stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.