I SA/Ke 280/22

I SA/Ke 280/22 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Andrzej Mącznik
Magdalena Chraniuk-Stępniak /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Surma
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par 1 i 2 pkt 6, art. 134 par 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 450
art. 10 ust. 5 i 12
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2017 poz 784
par 3 ust. 1 i 3, par 5 i 8 ust. 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 511
art. 87 ust 1
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.
Dz.U. 2021 poz 162
art. 2 i 12
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi F. N. S. Z. Z. P. L. w Ł. na akt Starosty [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu oddala skargę.
Uzasadnienie
Aktem z dnia [...] Starosta ("starosta")zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu dla drogi gminnej Nr [...] ul. [...] w B. – Z..
W podstawie prawnej organ wskazał art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U z 2021 r., poz. 450 z późn. zm., dalej "P.r.d.") oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 784) – dalej "rozporządzenie".
Pismem z 17 maja 2022 r. F. N. S. Z. Z. P. L. w Ł. ("F.", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższy akt, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
a) art. 7 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnej analizy wszystkich okoliczności sprawy i wyjaśnienia stanu faktycznego w związku z zatwierdzeniem stałej organizacji ruchu, w szczególności przez brak uwzględnienia sytuacji wszystkich użytkowników drogi której dotyczy zatwierdzona organizacja ruchu (w tym F.), w sytuacji, gdy zatwierdzona organizacja ruchu wprowadza dla skarżącej (jako użytkownika drogi) znaczące zmiany i utrudnienia co do sposobu i zakresu korzystania z niej;
b) art. 8 k.p.a. przez zatwierdzenie stałej organizacji ruchu bez przeprowadzenia konsultacji z wszystkimi użytkownikami drogi prowadzącymi działalność gospodarczą przy tej ulicy oraz bez poinformowania skarżącej o wprowadzanych zmianach, co prowadzi do naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej, jak również zasady proporcjonalności i równego traktowania;
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
a) § 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia poprzez dokonanie zmiany stałej organizacji ruchu na podstawie projektu, który nie zawierał żadnych analiz dotyczących skutków zmiany organizacji i bezpieczeństwa ruchu, a tym samym nieuwzględnienie wniosków mogących z tych analiz wynikać, co świadczy o dokonaniu zmiany stałej organizacji ruchu w sposób arbitralny - bez zbadania okoliczności, które uzasadniałyby wprowadzenie organizacji ruchu i to tym bardziej w sytuacji, gdy zmiana ta prowadzi do istotnych zmian dla korzystających z drogi przedsiębiorców, w tym dla skarżącej - w zasadzie uniemożliwiając -a co najmniej znacznie utrudniając- dojazd do parkingu usytuowanego na jej nieruchomości;
b) § 8 ust. 1 i ust. 2 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez brak dążenia do wyjaśnienia wątpliwości związanych ze złożonym w sprawie projektem zmiany organizacji ruchu, w sytuacji gdy nie zawierał on żadnych opinii (Policji, czy rzeczoznawcy lub biegłego), a przez to nieuwzględnienie skutków, jakie zmiana organizacji ruchu powoduje dla uczestników ruchu oraz przedsiębiorców wykonujących działalność przy tej ulicy i wyjaśnienia, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki upoważniające do dokonania zmiany organizacji ruchu przy ul. [...];
c) § 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie stałej organizacji ruchu na podstawie projektu, który nie zawiera w opisie technicznym wszystkich koniecznych danych, w szczególności charakterystyki drogi i ruchu na drodze;
d) art. 2, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez nieuwzględnienie zasad z nich wynikających;
e) art. 2 i art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców, przez zmianę charakteru ul. R. na ciąg pieszo-jezdny (deptak) i ustanowienie zakazu ruchu pojazdów w ciągu tej ulicy (tj. na odcinku 230 m ul. R. mierząc od al. K.), a przez to znaczne ograniczenie możliwości prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej poprzez uniemożliwienie dojazdu do budynków sanatorium (prowadzonego przez skarżącą), w tym pod wejście główne budynku sanatorium przez korzystających z sanatorium kuracjuszy, a także pod inne budynki (oznaczone lit.: A, B i C); a ponadto uniemożliwienie gościom korzystania z parkingu, na który wjazd był dotychczas możliwy bezpośrednio z drogi przy ul. R. od al. K., jak również uniemożliwienie dojazdu pod w/w budynki sanatorium pojazdom ratownictwa, tj.: pogotowia ratunkowego, straży pożarnej od strony wschodniej (od strony al. K.), co stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi;
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:
1. stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania,
2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
a) decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w B. -Z. z 4 kwietnia 2022 r.;
- na okoliczność, że wprowadzona przez Starostę zamiana stałej organizacji ruchu w sposób bezpośredni powoduje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi w związku z zablokowaniem możliwości dojazdu jakichkolwiek pojazdów w tym służb ratownictwa (m.in. straży pożarnej) od strony wschodniej ul. R., tj. mierząc od al. K. do budynków Sanatorium oznaczonych lit.: A, B i C;
b) dokumentu z mapy zawierającej pomiar trasy dojazdu do parkingu usytuowanego na nieruchomości skarżącej, w tym do budynków Sanatorium oznaczonych lit.: A, B i C z uwzględnieniem dotychczasowego dojazdu, oraz dojazdu po zatwierdzeniu stałej organizacji ruchu;
c) dokumentów ze zdjęć z Google Maps obrazujących dotychczasową drogę dojazdu do nieruchomości skarżącej
- dokumenty wymienione pod lit.: b) i c) - na okoliczność braku zasadności zmiany organizacji ruchu przy ul. R. w B. Z. w stosunku do stanu jaki istniał przed zatwierdzeniem stałej organizacji ruchu, skutkujące pogorszeniem funkcjonalności drogi przy ul. R., istotnych ograniczeniach w dostępności do budynków Sanatorium i parkingu, utrudnieniach dla skarżącej w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z wprowadzoną zmianą, a przez to zmniejszenie efektywności prowadzonej działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu skargi skarżąca w pierwszej kolejności wywiodła swoją legitymację do wniesienia skargi podając, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości (działki o nr: [...]) względem działek przeznaczonych pod pas drogowy ul. R. w obrębie 13 (nr [...] i nr [...]) - objęty przebudową.
Skarżąca prowadzi w tym miejscu działalność gospodarczą (działalność uzdrowiskową - Sanatorium "W."), a nowa organizacja ruchu na części drogi ul. [...] narusza jej prawa wynikające z dotychczasowej organizacji ruchu.
Dopuszczalność zaskarżenia tego typu aktu skarżąca wywiodła natomiast z treści art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13).
Powołując dalej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 25 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt: II SA/Ke 565/07 skarżąca podkreśliła, że do organu zarządzającego ruchem należy ostateczna ocena i analiza złożonego mu do zatwierdzenia projektu, a to z kolei oznacza, że treść tego projektu wraz z niezbędnymi opiniami winna być przedstawiona w sposób jasny, poddający się weryfikacji i logicznie uzasadniający wprowadzenie określonej organizacji ruchu, zwłaszcza jeżeli dotyczy to zmian w jej dotychczasowym funkcjonowaniu. O ile przedłożony projekt nie daje podstaw do dokonania analizy pod względem efektywności wprowadzanej zmiany, to organ zarządzający - taki projekt może, a nawet powinien odrzucić.
Zdaniem strony przedłożony projekt zmiany organizacji ruchu nie zawiera żadnych przesłanek, które mogłyby przemawiać za wprowadzeniem zmiany organizacji przez całkowity zakaz ruchu pojazdów na drodze ul. R. na jej odcinku 230 m od al. K.. Wręcz przeciwnie, analiza treści przedłożonego projektu wskazuje, że wprowadzana zmiana nie ma żadnego logicznego uzasadnienia. Jak wprost wynika bowiem z pkt 4 Projektu "Stan istniejący", podano, że ul. [...] (na spornym odcinku tej drogi) zapewnia dojazd do zlokalizowanych przy niej budynków sanatoryjnych, w tym do sanatorium " W. " a także stanowi znaczący ciąg komunikacji pieszej.
Podniosła, że jedyne wnioski jakie można wywodzić z powyższego opisu to takie, że droga spełniała swoją funkcję komunikacyjną (w tym skomunikowania z przyległym do niej ośrodkiem sanatoryjnym - Sanatorium "W.") i nie posiadała przy tym żadnych niedoskonałości, czy też koniecznych do naprawy uchybień - z punktu widzenia chociażby bezpieczeństwa na tej drodze. Co więcej, ruch pojazdów na tej drodze nie stanowił utrudnienia, czy przeszkody w ruchu pieszych - skoro opisywana droga stanowiła jednocześnie znaczący ciąg komunikacji pieszej. Z przedłożonego staroście projektu nie sposób wywnioskować jakiejkolwiek efektywności wprowadzanej zmiany. Jednocześnie dla skarżącej zmiana zmniejsza dotychczasową efektywność uniemożliwiając dojazd do budynków sanatoriów ulicą R. od strony al. [...]. Co więcej zamknięcie przejazdu ulicą R. od strony al. [...] ma ten skutek, że kuracjusze Sanatorium "W." celem dojazdu spod adresu R. 1 (oficjalny adres Sanatorium) na parking sanatorium będą musieli jechać "naokoło" i zamiast przebyć drogę około 200 m będą musieli przejechać o dwa kilometry więcej - co stanowi dodatkowe obciążenie (związane z ruchem pojazdów) dla środowiska.
Dalej podniesiono, że dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu Starosty B. nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że przedstawiony projekt nie zawiera opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze, o jakim mowa w cytowanym już wyżej § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Tymczasem jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, to z projektu organizacji ruchu powinna wynikać analiza dla zastosowania określonego rozwiązania, a w szczególności z wymaganego przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia - opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Wyjaśnienie powyższej okoliczności jest również niezbędne dla oceny efektywności wprowadzonej zmiany z punktu widzenia realnej możliwości osiągnięcia celu zamierzonego przez organ zarządzający ruchem.
Następnie skarżąca zarzuciła, że starosta nie dokonał żadnej analizy pod kątem oddziaływania zmiany na sąsiadujące z drogą (na której wprowadzono zakaz ruchu) działki, a co stanowi również jaskrawy przykład naruszenia zasady zaufania obywateli do organów Państwa. Nie przeprowadzono chociażby konsultacji społecznych z udziałem między innymi skarżącej spółki, co przesądza o nieuwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (z sanatorium "W." rocznie korzysta około 15 tysięcy kuracjuszy).
Podniosła, że ustanowienie zakazu ruchu w obu kierunkach na odcinku 230 m mierząc od al. K. poprzez ustawienie znaku B-1 przy wjeździe na ul. R., spowodowało uniemożliwienie skarżącej swobodnego wykonywania działalności gospodarczej, a przez to poprzez brak możliwości dojazdu do budynków sanatorium prowadzonego przez skarżącą od strony wschodniej (tj. do budynków oznaczonych lit.: A, B, i C), a także brak dojazdu pod wejście główne Sanatorium, gdzie znajduje się recepcja, jak również na parking znajdujący się od strony wejścia głównego Sanatorium.
Nadto zarzuciła, że skarżony akt nie spełnia nie tylko wymogów zgodności z prawem, ale i wymogów proporcjonalności, naruszając przy tym zasadę wolności działalności gospodarczej.
Końcowo podniosła, że brak dostępu do budynków sanatorium oznaczonych lit. A, B i C - znajdujących się od strony recepcji Sanatrorium, powoduje, że zablokowany został dojazd służb ratownictwa (m.in. straży pożarnej). Stanowisko strony dotyczące zagrożenia życia i zdrowia kuracjuszy przez wprowadzony skarżonym aktem całkowity zakaz ruchu pojazdów nie jest przy tym pozbawione uzasadnienia, albowiem znalazło potwierdzenie w wydanej przez Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej w B. - Z. decyzji, w której jednoznacznie wskazano, że brak możliwości dojazdu do budynków sanatorium "W." od ul. [...] uniemożliwi prowadzenie i organizowanie akcji ratowniczo-gaśniczej. Jak podkreślił Komendant, "wobec braku możliwości dojazdu (od strony wschodniej ul. [...] do budynków A, B i C sanatorium) może dojść do sytuacji, w której w budynku zostaną uwięzieni ludzie, bez możliwości samodzielnego opuszczenia budynku, a równocześnie jednostki ochrony przeciwpożarowej nie będą mogły użyć i wykorzystać sprzętu do ratowania ludzi. W takiej sytuacji istnieje ryzyko powstania bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w obiekcie, w wyniku braku drogi pożarowej, która umożliwi dotarcie pojazdom ratowniczym do budynku i podjęcie skutecznych działań. Jednocześnie Komendant nakazał w w/w decyzji zapewnić dojazd do budynków Sanatorium oznaczonych lit.: A, B i C właśnie od ulicy R. - na jej zamkniętym (na skutek zmienionej organizacji ruchu) odcinku.
W odpowiedzi na skargę starosta wniósł o jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania.
W ocenie organu projekt zmiany organizacji ruchu zawiera wszelkie niezbędne dane określone rozporządzeniem, w szczególności zawiera: klasę drogi, kategorię ruchu, szerokość jezdni, natężenie ruchu oraz opisowo całościową charakterystykę zmiany organizacji ruchu.
Starosta podniósł, że do obiektu skarżącego zlokalizowanego przy ul. [...] prowadzą dwa funkcjonujące obecnie dojazdy. Jeden od ulicy L./R., skąd dostępna jest brama wjazdowa na obiekt skarżącego i drugi od ulicy S., gdzie również dostępna jest inna brama wjazdowa na obiekt skarżącego. Zatwierdzona przez starostę organizacja ruchu na ul. [...] nie spowodowała także braku możliwości dojazdu do obiektu pojazdom jednostek ratowniczo-gaśniczych straży pożarnej. Zakaz ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi, po pierwsze nie dotyczy pojazdów służb miejskich (w skład których wchodzą m.in. pojazdy straży pożarnej, policji, pogotowia ratunkowego) co zostało właściwie oznakowane, po drugie pojazd straży pożarnej uczestniczący w akcji ratowniczej nie jest zobowiązany do respektowania znaku drogowego B-1 (zakaz ruchu w obu kierunkach).
Przedstawiony staroście do zatwierdzenia projekt zmiany organizacji ruchu na ul. R. nie zawierał rozwiązań, które powodowałyby ograniczenia dojazdu dla służb ratowniczych.
Wniosek o umorzenie postępowania organ uzasadnił brakiem skierowania skargi do Wojewody Ś. - jako właściwego organu.
W piśmie z 2 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu:
• pisma Ś. Centrum Ratownictwa Medycznego i Transportu Sanitarnego w K. Oddział w B. Z. z dnia 13 lipca 2022 r. - na okoliczność, że wprowadzona przez Starostę zamiana stałej organizacji ruchu uniemożliwia wjazd na teren Sanatorium od strony wschodniej ul. R. karetkom pogotowia ratunkowego, co powoduje zagrożenie dla życia i zdrowia osób przebywających w obiekcie Sanatorium "W.".
Zdaniem strony w/w dowód stał się konieczny wobec konsekwentnego kwestionowania przez Starostę (również w złożonej odpowiedzi na skargę z dnia 29 czerwca 2022 r.) bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia kuracjuszy sanatorium "W." przez brak możliwości dojazdu do budynków sanatorium od ul. [...] karetkom pogotowia, czy straży pożarnej, a co wywołane jest zmianą organizacji ruchu zatwierdzoną przez starostę.
W piśmie procesowym z 24 sierpnia 2022 r. organ wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów tj: pisma Burmistrza MiG B. Z. z 23 sierpnia 2022 r znak: [...], pisma z 7 lipca 2022r znak: [...], instrukcji instalacji automatycznych szlabanów drogowych na okoliczność przeprowadzonych prób otwierania szlabanu przy ul. R. w B. -Z. za pomocą dźwiękowych sygnałów ostrzegawczych służb ratunkowych (straż miejska, karetka pogotowia ratunkowego) wraz z nagraniem przeprowadzonych prób otwierania w/w szlabanu za pomocą sygnałów dźwiękowych w dniach 10 czerwca 2022 r. i 6 lipca 2022 r., na okoliczność prawidłowego otwierania się w/w szlabanu i działania modułu SOS (sterownika otwieranego syreną).
Na rozprawie w dniu 13 października 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniósł dodatkowo o przeprowadzenie dowodu z pisma Burmistrza z 19 września 2022 r. w treści którego wycofano pozytywną opinię na przejazd pojazdu – cysterny o masie powyżej 3,5 t. drogami gminnymi: ul. [...] oraz odcinkiem ul. [...] w B. Z. w celu transportu wody leczniczej, dla sanatorium W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1). Natomiast stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jego wydania.
W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organy, o których mowa w art. 10 ust. 4, 5 i 6 P.r.d., jest aktem podlegającym kognicji sądów administracyjnych, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. tj. aktem organu jednostki samorządu terytorialnego innym niż określone w pkt 5, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I OPS 14/13).
W świetle powyższego jako niezasadny należało ocenić wniosek organu o umorzenie postępowania sądowego, poparty argumentacją o właściwości Wojewody w przedmiotowej sprawie.
Dopuszczalność wniesienia skargi na przedmiotowy akt jest uzależniona także od legitymacji skarżących, która podlega badaniu w kontekście przesłanek określonych w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 511, dalej powoływana jako u.s.p.). Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 1 u.s.p., przepisy art. 87 stosuje się odpowiednio, gdy organ powiatu nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z 20.11.2014 r., I OSK 1747/14). W doktrynie i orzecznictwie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego.
Strona skarżąca należycie wykazała i uzasadniła swoją legitymację i uprawnienie do wniesienia skargi, co nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Mianowicie F. jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości (działki o nr: [...]) względem działek przeznaczonych pod pas drogowy ul. [...] w obrębie 13 nr: [...] i [...] - objęty przebudową. Skarżąca prowadzi w tym miejscu działalność gospodarczą, działalność uzdrowiskową - sanatorium "W.".
Przed zatwierdzeniem stałej organizacji ruchu zaskarżonym aktem skarżąca miała możliwość dojazdu pojazdami pod wejście główne sanatorium, gdzie znajduje się recepcja oraz pod budynki hotelowe A, B i C od strony wschodniej. Obecna zmiana organizacji ruchu uniemożliwiła dojazd pod wejście główne, albowiem znajduje się ono na zamkniętym odcinku ul. R., od strony alei K., gdzie jest deptak.
W przypadku zmiany organizacji ruchu ograniczającej dostęp strony do jej nieruchomości, co do zasady zostaje naruszony interes prawny, co oznacza, że może ona kwestionować wprowadzoną zaskarżonym aktem zmianę dotychczasowej organizacji ruchu. Niewątpliwie skarżąca w kontekście przesłanek określonych w art. 87 ust. 1 u.s.p. w analizowanej sprawie posiada legitymację do zaskarżenia aktu.
Przechodząc do kwestii związanych z oceną legalności zaskarżonego aktu należy zauważyć, że zgodnie z art. 10 ust. 5 P.r.d. starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.
Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem jest uprawniony, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu, na podstawie złożonych projektów (§ 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia).
Przewidziane w rozporządzeniu działania w zakresie zarządzania ruchem, do których należą m.in. zatwierdzanie organizacji ruchu, podejmowane i realizowane są przez stosowne organy w celu zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom ruchu drogowego i przy uwzględnieniu potrzeb efektywnego wykorzystania dróg publicznych oraz potrzeb społeczności lokalnych (art. 10 ust. 12 P.r.d.).
W sprawie bezsporne jest, że wymogi związane z procedurą zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu zostały zachowane. W aktach sprawy znajduje się, zgodnie z § 5 rozporządzenia, projekt organizacji ruchu zawierający plan orientacyjny, plan sytuacyjny, opis techniczny. Do projektu dołączono również protokół z Komisji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego powołanej na podstawie § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, której uwagi przyjęto.
Sąd nie stwierdza również, aby zaistniała którakolwiek z przesłanek wskazanych w § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia, obligująca lub dająca możliwość odrzucenia projektu organizacji ruchu.
Wprowadzona organizacja ruchu jest zgodna przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków, nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Oceniając dochowanie wymogom formalnym projektu należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 8 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust 2 rozporządzenia poprzez brak opinii Policji, czy biegłego, a przez to nieuwzględnienie skutków jakie zmiana organizacji ruchu spowoduje dla jej uczestników.
Zarzut powyższy nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zgodnie z § 7 ust 2 pkt 2 rozporządzenia opinia Komendanta Powiatowego Policji powinna być dołączona do przedstawionego do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu – w przypadku projektu obejmującego drogę powiatową.
Ponieważ w kontrolowanej sprawie zmiany organizacji ruchu dotyczyły drogi gminnej, to opinia komendanta nie stanowiła obligatoryjnego załącznika projektu. Brak jest również przepisów, które zobowiązywałyby starostę do uzyskania w tożsamych do kontrolowanej sprawach opinii biegłych lub rzeczoznawców.
Skarżąca podnosi następnie zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia poprzez dokonanie zmiany stałej organizacji ruchu na podstawie projektu, który nie zawierał żadnych analiz dotyczących skutków zmiany organizacji i bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem skarżącej świadczy to o dokonaniu zmiany stałej organizacji ruchu w sposób arbitralny, w sytuacji, gdy zmiana ta prowadzi do istotnych zmian dla korzystających z drogi przedsiębiorców, w tym dla F. - w zasadzie uniemożliwiając -a co najmniej znacznie utrudniając- dojazd do parkingu usytuowanego na jej nieruchomości. Uzasadniając ów zarzut podkreślono brak przesłanek przemawiających za wprowadzeniem zmiany organizacji ruchu przez całkowity zakaz ruchy pojazdów na drodze ul. [...], na jej odcinku 230 m. od alei K.. Skarżąca sprzeciwia się zatwierdzonej zmianie protestując przeciwko wprowadzonemu znakowi B1 – zakaz ruchu w obu kierunkach umieszczonemu na odcinku 230 m. ulicy [...].
Z istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu stanu faktycznego wynika, że należąca do skarżącej nieruchomość przy ul. [...] w B. Z. miała zapewnione dojazdy na ulicy R. – w tym przed wejściem głównym – budynkiem recepcji oraz od strony wjazdu ulicą S..
Skarżąca prowadzi pod tym adresem działalność uzdrowiskową - sanatorium W..
Odnosząc się do postawionego zarzutu należy wskazać, że z treści opisu technicznego załączonego do projektu stałej organizacji ruchu, wynika, że projekt związany z przebudową ulicy R. w B. Z. na odcinku od ul. [...] do alei K. realizowany jest w ramach zadania "Rewitalizacja strefy uzdrowiskowej miasta B. Z.". Podstawą zaś opracowania projektu jest m.in. projekt budowlany przebudowy ul. R..
Analiza dalszej treści tego dokumentu – w tym punktu 5 – stan projektowany – wskazuje, że w sposób jasny i jednoznaczny opisano projektowane zmiany w organizacji ruchu. Wyjaśniono, że przebudowa odcinka ulicy na długości 529m będzie polegała na:
- zmianie charakteru ulicy z drogi o przekroju ulicznym z jednostronnym chodnikiem na ciąg pieszo – jezdny (deptak) na odcinku 230m mierząc od alei K.,
- rozbudowie ul. [...] na dalszym odcinku, aż do ul. S..
Mając na względzie powyższe Sąd nie podziela argumentacji skarżącej jakoby zmiany stałej organizacji ruchu dokonano w sposób arbitralny i bez uzasadnienia dla jej wprowadzenia.
Zmiana organizacji ruchu objęta zaskarżonym aktem uzasadniona była realizacją projektu rewitalizacji strefy uzdrowiskowej w ramach którego przewidziano m.in. utworzenie, na dotychczasowym fragmencie ulicy R. – 230 m od alei K. deptaka. Skoro na spornym odcinku byłej drogi gminnej zaplanowano ciąg pieszo jezdny – deptak, to w pełni uzasadnionym było zamieszczenie znaku B1 – zakaz ruchu w obu kierunkach.
Należy w tym miejscu przywołać uregulowania Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2311 t.j.), gdzie w punkcie 3.1.1. podano, że znaki zakazu stanowią podstawową kategorię znaków, którymi są wyrażane ustalenia dotyczące organizacji ruchu, przy czym tego rodzaju znaki - jako ograniczające swobodę korzystania z dróg - powinny być umieszczone po wnikliwej analizie skutków, jakie powodują dla uczestników ruchu. Kwestie związane ze znakiem B-1 (zakaz wjazdu w obu kierunkach) reguluje zaś pkt 3.2.1 załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią znak ten stosuje się w celu zamknięcia odcinka drogi dla ruchu wszelkich pojazdów. Przyczynami zamknięcia ruchu na drodze są w szczególności:
- prowadzenie robót w pasie drogowym,
- zły stan techniczny drogi zagrażający bezpieczeństwu ruchu, np. uszkodzenie jezdni, obiektu mostowego itp.,
- przeznaczenie drogi do innych celów niż ruch pojazdów,
- przeznaczenie drogi do ruchu tylko określonych rodzajów pojazdów, np. autobusów komunikacji miejskiej i taksówek.
Jeżeli dopuszcza się odstępstwa od stosowania się do znaku B-1, to na tabliczce pod znakiem umieszcza się napis "Nie dotyczy" wraz z symbolem pojazdu lub wyrażeniem określającym ten pojazd.
Na tle kontrolowanej sprawy niewątpliwie fragment ulicy R. na odcinku 230 m przekształcony w deptak przeznaczono do celów innych niż ruch pojazdów, a uczyniono to realizując kolejny etap projektu rewitalizacji uzdrowiska.
Skarżąca umieszczenie znaku B1 po stronie wschodniej ulicy R. oprotestowuje podnosząc również argument niemożności dojazdu od tej strony pod wejście główne sanatorium i wskazane budynki karetek pogotowia, czy straży pożarnej, co zagraża zdrowiu i życiu przebywających na leczeniu kuracjuszy.
W kontekście powyższego należy zwrócić uwagę, że z treści projektu i jego załączników wynika jednoznacznie, że zakaz ruchu drogowego na omawianym odcinku nie dotyczy służb miejskich – w tym pojazdów straży pożarnej, policji czy pogotowia ratunkowego.
Chybiona zatem jest argumentacja, że zatwierdzona stała organizacja ruchu uniemożliwia dojazd m.in. karetkom pogotowia ulicą R. pod wejście główne sanatorium.
Przy czym – wbrew treści skargi – umieszczony na ulicy R. od alei K. szlaban jest umieszczony i widoczny na dołączonym do projektu planie sytuacyjnym. Nie leży również w granicach kontrolowanej sprawy ocena przez Sąd funkcjonowania systemu sos tego szlabanu, albowiem kwestia prawidłowości jego działania należy do Gminy B. Z. jako zarządcy drogi przy ul. R. (art. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych).
Z tego względu nie mogły mieć wpływu na wynik kontroli zaskarżonego aktu załączone przez strony dokumenty dotyczące zastrzeżeń działania szlabanu, czy podjętych prób sprawdzenia prawidłowości otwierania tego urządzenia.
Z pewnością nie można również przyjąć jako uzasadnionego twierdzenia skarżącej o uniemożliwieniu jej na skutek wprowadzonych zmian dostępu do parkingu na nieruchomości i dojazdu do niej. Należy bowiem zauważyć, że do nieruchomości skarżącej prowadzą obecnie dwa dojazdy od ulicy L./R. oraz od wjazdu ulicą S.. Strona ma zatem zapewniony dojazd do nieruchomości i swobodny do niej dostęp.
Skarżąca uwypukla również, krytykując wprowadzoną zmianę organizacji ruchu, problemy jakie spotykają kuracjuszy związane z niemożnością dojazdu pod wejście główne, znajdujące się obecnie w pasie deptaka, konieczność objazdu, by przyjechać od ulicy [...].
Niewątpliwie wprowadzone zmiany organizacji ruchu spowodowały ograniczenia w dotychczasowym sposobie korzystania m.in. z wejścia głównego do budynku recepcji sanatorium, pod które to wejście główne nie można dojechać pojazdem z uwagi na zakaz ruchu. Jednocześnie uwzględniając sens i cel wprowadzonej stałej organizacji ruchu należy w pierwszej kolejności mieć na względzie – pomijane przez skarżącą - bezpieczeństwo, zdrowie i życie osób korzystających z ciągu pieszego – deptaka, do których również zapewne zaliczają się kuracjusze skarżącej.
W tym względzie swoboda prowadzonej działalności ustępuje konieczności ochrony życia i zdrowia ludzi korzystających z deptaka.
W tym kontekście zamieszczenie znaku B1, który nie dotyczy służb miejskich, było w pełni zasadne.
Zatem również i znak D-4a – droga bez przejazdu, umieszczony od strony ul. S. ma swoje uzasadnienie i jest prawidłowy.
Powyższe argumenty świadczą o niezasadności podniesionego zarzutu.
Osobnego omówienia wymaga natomiast zarzut naruszenia § 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie stałej organizacji ruchu na podstawie projektu, który nie zawiera w opisie technicznym wszystkich koniecznych danych, w szczególności charakterystyki drogi i ruchu na drodze.
Wbrew twierdzeniom skargi – dołączony do projektu opis techniczny zawiera charakterystykę drogi. Natomiast w kontekście analizy ruchu na drodze, zdaniem Sądu, skarżąca wspiera swoją argumentację orzeczeniami sądów administracyjnych niemiarodajnymi w realiach przedmiotowej sprawy. Analiza tych orzeczeń (wyroki wydane w sprawach: II SA/Sz 723/13, III SA/Gd 880/17, I OSK 1964/18) prowadzi do wniosku, że zostały wydane w stanach faktycznych, gdzie zostały wprowadzone znaki B 18 oznaczające zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad określony w znaku tonaż. Znak ten stosuje się przed odcinkami dróg, których nośność jest niewystarczająca dla przejazdu pojazdów dopuszczonych do ruchu bez ograniczeń. W takich przypadkach niezbędnym jest, dla wykazania prawidłowości wprowadzenia zakazu, zbadanie nośności drogi oraz ruchu na drodze.
Tymczasem w kontrolowanej sprawie badanie ruchu na drodze jest zbędne z uwagi na uzasadnioną rewitalizacją uzdrowiska, zmianą fragmentu ulicy R. – 230 m. w deptak, całkowicie zamknięty (z omówionymi włączeniami) dla ruchu pojazdów.
Reasumując, z analizy zatwierdzonego projektu oraz odpowiedzi na skargę wynika, że organ uzasadnił przyczyny, dla których przyjął stosowne rozwiązania. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy organ wskazuje racje, którymi się kierował podejmując zaskarżony akt, brak jest podstaw do stwierdzenia, że ograniczenie prawa własności, miało charakter dowolny.
Taka sama argumentacja dotyczy wprowadzenia ograniczenia w możliwości prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej. Ostatnia wymieniona kwestia pozostaje w związku z kolejnymi zarzutami skargi.
Podnosząc zarzut naruszenia art. 2, 22 i 31 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 2 i 12 Prawa przedsiębiorców skarżąca twierdzi, że nie uwzględniono zasad z nich wynikających, znacznie ograniczono możliwość prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.
Na wstępie wskazać należy, że swoboda działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego - tak jak i inne konstytucyjne prawa i wolności jednostki może być poddawana przez ustawodawcę pewnym ograniczeniom. (wyrok TK z 8 kwietnia 1998 r., K 10/97; z 28 stycznia 2003 r., K 2/02; z 17 grudnia 2003 r., SK 15/02; wyrok TK z 16 października 2014 r., SK 20/12). Art. 22 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. wyraża zasadę, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Wymaganie zachowania formy ustawy nie oznacza jednak zakazu rozdzielania normowanej materii pomiędzy ustawy a akty wykonawcze. W odniesieniu do wolności działalności gospodarczej przyjmuje się, że ustawa może zawierać upoważnienia do regulacji w aktach wykonawczych (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 kwietnia 1998 r. sygn. K 10/97; z dnia 10 kwietnia 2001 r. sygn. U 7/00). Natomiast ważny interes publiczny, o którym mowa w omawianym przepisie, jest definiowany przez wartości chroniące zasadę demokratycznego państwa prawnego, służące ochronie bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronie środowiska, zdrowia publicznego albo wolności i praw innych osób. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie uznaje, że "działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek z interesami innych osób, jak i z interesem publicznym, może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż wolności i prawa o charakterze osobistym bądź politycznym".
W ocenie Sądu art. 22 i 31 ust 3 Konstytucji nie zostały naruszone ponieważ ograniczenie wolności działalności gospodarczej w analizowanej sprawie wprowadzone zostało w drodze aktu prawnego znajdującego umocowanie w wydanym na podstawie art. 10 ust. 12 ustawy P.r.d. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.
Nadto, Starosta B. zakazując ruchu pojazdów na odcinku ul. R., która została zamieniona na ciąg pieszo – jezdny (deptak) działał, mając na względzie ochronę zdrowia i życia korzystających z niego pieszych oraz zapewnienie im właściwego bezpieczeństwa. Z pewnością więc cel ograniczeń związany jest z ważnym interesem publicznym. Za spełniony uznać więc trzeba postulat proporcjonalności dokonanej ingerencji powyższym ograniczeniem w prawa i wolności chronione konstytucyjnie, w tym w wolność prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok TK z dnia 3 października 2000 r. sygn. K 33/99).
Nie zasługuje również na uwzględnienie z powyżej zaprezentowanych względów zarzut naruszenia art. 2 Prawa przedsiębiorców, w myśl którego podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach.
Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 12 Prawa przedsiębiorców, który stanowi: organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Wynikający z art. 32 Konstytucji oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców zakaz dyskryminacji nie jest tożsamy z zakazem różnicowania sytuacji podmiotów prawa. Jest to natomiast zakaz nieuzasadnionego, różnego kształtowania sytuacji podobnych podmiotów prawa, w procesie stanowienia oraz stosowania prawa. Dyskryminacja oznacza zatem nienadające się do zaakceptowania tworzenie różnych norm prawnych dla podmiotów prawa, które powinny być zaliczone do tej samej klasy (kategorii), albo nierówne traktowanie podobnych podmiotów prawa w indywidualnych przypadkach, gdy zróżnicowanie nie znajduje podstaw w normach prawnych. (por. wyroki TK: z dnia 16 grudnia 1997 r. sygn. K 8/97, z dnia 13 kwietnia 1999 r. sygn. K 36/98). Nierówne potraktowanie podmiotów przynależnych do tej samej klasy oznacza, że doszło do wprowadzenia zróżnicowania.
W realiach niniejszej sprawy każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą musi respektować identyczne ograniczenia, dopiero gdyby jeden z nich nie musiał się do tego ograniczenia stosować, należałoby stwierdzić naruszenie art 32 Konstytucji RP. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Zdaniem Sądu analiza treści uzasadnienia wniesionej skargi prowadzi do wniosku, że F. usiłuje w sprawie administracyjnej dotyczącej zaskarżonego aktu - zatwierdzenia stałej organizacji ruchu – podważyć zasadność wprowadzenia zmian rewitalizacyjnych uzdrowiska, prowadzących następnie do przebudowy drogi gminnej – ulicy R..
Tymczasem zatwierdzenie stałej organizacji ruchu w przedmiotowej sprawie było jedynie naturalnym i koniecznym następstwem realizowanego planu rewitalizacji uzdrowiska i przewidzianych w jego ramach poszczególnych przedsięwzięć. Na obecnym etapie, utworzono na przedłużeniu alei K., przez 230 m. dawnej drogi gminnej – ul. R. – deptak, co w pełni uzasadniało zmianę stałej organizacji ruchu w ten sposób, że wprowadzono znak B1 – zakaz ruchu w obu kierunkach, który to zakaz nie dotyczy pojazdów służb miejskich.
W zakreślonych ramach rozpoznawanej sprawy administracyjnej, którą jest akt starosty z [...] r. nie jest możliwe skuteczne podważanie projektu przebudowy drogi, czy zmian zagospodarowania przestrzennego terenów przyległych do nieruchomości skarżącej. Każda z powyżej opisanych okoliczności podlegała kontroli we właściwych sobie trybach i czasie.
Zaskarżony akt spełnia wszystkie wymagane przepisami prawa warunki formalne: został podjęty przez uprawniony organ, w wymaganej formie, po uwzględnieniu uwag komisji oraz zawiera wymaganą treść.
Niezbędną częścią aktu zatwierdzającego stałą organizację ruchu jest sam projekt i to on stanowi jego uzasadnienie.
Dodatkowo podkreślić należy, że w procedurze zatwierdzenia stałej organizacji ruchu nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zagadnienia związane ze zmianą organizacji ruchu nie stanowią spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej.
Nie mogły zatem odnieść spodziewanego skutku podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. Należy nadto wyjaśnić, że przepisy prawa nie przewidują konieczności przeprowadzenia przed wydaniem takiego aktu sformalizowanego postępowania dowodowego. Nie ma też regulacji prawnych nakazujących organowi – przed wydaniem aktu – przeprowadzenia konsultacji społecznych.
Końcowo należy wskazać, że na wynik kontroli nie mogły mieć wpływu złożone przez strony dowody z dokumentów.
Oprócz omówionej już wcześniej dokumentacji dotyczącej prawidłowości funkcjonowania szlabanu (złożonej przez obie strony postępowania sądowego) oraz map, skarżąca przedstawiła decyzję Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej w B. Z. z dnia 4 kwietnia 2022 r. Wbrew argumentacji skargi decyzja ta nie świadczy o zablokowaniu możliwości dojazdu jakichkolwiek pojazdów, w tym służb ratownictwa od ulicy R. do budynków sanatorium.
Przede wszystkim przypomnienia wymaga, że umieszczony znak B1 od strony ulicy R./alei K. zawiera zastrzeżenie, ze nie dotyczy służb miejskich, co gwarantuje możliwość przejazdu służbom ratownictwa od strony ustawienia tego znaku.
Natomiast analiza w/w dokumentu prowadzi do wniosku, że został on wydany wobec strony w związku z koniecznością nałożenia określonych obowiązków, mianowicie: dokonania aktualizacji części graficznej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego i zapewnienia do budynków A, B i C sanatorium od ul. R. drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającej dojazd o każdej porze roku pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej.
Z treści decyzji wynika, że strona nie wnosiła uwag w trakcie czynności kontrolnych, podpisała protokół bez zastrzeżeń. Również w trakcie toczącego się postępowania nie składała żadnych informacji i żądań. Nadto z uzasadnienia wynika, że brak możliwości dojazdu od strony wschodniej związany jest z faktem zmiany zagospodarowania przestrzennego terenu przyległego do sanatorium – tj. zmiany ciągu jezdnego na ciąg pieszy przy ul. R..
Powyższe świadczy również o tym, że skarżąca może i powinna zagwarantować we własnym zakresie bezpieczeństwo przebywającym kuracjuszom, zapewniając drogę pożarową od strony wschodniej.
Złożone na rozprawie pismo z 19 września 2022 r. dotyczące cofnięcia pozytywnej opinii dla skarżącej na przejazd pojazdu – cysterny o masie powyżej 3,5 t. drogą gminną: ul. S. i odcinkiem ul. R., sąd ocenia jako obojętne z punktu widzenia oceny zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.